บทที่ 160 - ข้อเรียกร้อง

บทที่ 160 - ข้อเรียกร้อง

ฉินม่อมองตาค้างไปเลย

จะบอกว่าสาวๆ บนรถไฟทุกคนต่างก็สวยหยาดเยิ้มกันคนละแบบ แถมยังมีบัฟความงามระดับเทพของราชินีเอลฟ์อย่างลีย่าอีก

มาตรฐานความสวยของฉินม่อเลยพุ่งปรี๊ดจนแทบจะหาใครมาเทียบยาก

แต่พอมาเจอจิ้งจอกสาวคนนี้ เขาก็ต้องอึ้งไปอีกรอบ

ในขณะที่ฉินม่อกำลังพิจารณาจิ้งจอกสาวอยู่ อีกฝ่ายก็กำลังพิจารณาเขาเช่นกัน

เมื่อเห็นรูปร่างหน้าตาของฉินม่อ หัวใจของเสวี่ยชินก็เต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ

เพราะเธอไม่เคยเห็นผู้ชายคนไหนหล่อเหลาขนาดนี้มาก่อน!

ในฐานะจักรพรรดินีแห่งเมืองหิมะ แถมยังเป็นถึงระดับสี่ ชายหนุ่มที่มาตามจีบเธอมีนับไม่ถ้วน แต่ไม่ว่าจะเป็นใครมาจากไหน เธอก็ไม่เคยชายตามอง

แต่วันนี้ พอได้สบตาฉินม่อ หัวใจที่เคยนิ่งสงบไร้ความรู้สึกกลับสั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

และที่ทำให้เธอประหลาดใจยิ่งกว่าก็คือ คนที่ช่วยน้องสาวเธอออกมาได้ กลับเป็นแค่มนุษย์ธรรมดา

ในความคิดของเธอ มนุษย์เป็นเผ่าพันธุ์ที่อ่อนแอและไร้พลังมาก

เมื่อเห็นทั้งสองคนเอาแต่จ้องหน้ากันไม่พูดไม่จา แววตาของเสวี่ยเหยาเหยาก็เป็นประกายอย่างมีเลศนัย

เธอแอบดีใจ เพราะพี่สาวเธอไม่เคยมีปฏิกิริยาแบบนี้กับผู้ชายคนไหนเลย นี่เป็นครั้งแรกที่พี่สาวจ้องมองผู้ชายตาไม่กะพริบ

แปลว่าพี่สาวก็มีความประทับใจแรกที่ดีต่อฉินม่อ ถ้าเธอช่วยผลักดันอีกนิด พี่สาวต้องยอมแต่งงานกับฉินม่อแน่ๆ!

คิดได้ดังนั้น เสวี่ยเหยาเหยาก็ยิ้มตาหยี เอื้อมมือไปตบไหล่พี่สาว

"พี่สาว เขาชื่อฉินม่อนะ"

"พี่ฉินม่อ นี่พี่สาวฉันเอง ชื่อเสวี่ยชิน แฮะๆ......"

เมื่อได้ยินเสียงน้องสาว ทั้งคู่ก็หลุดจากภวังค์

"สะ... สวัสดี" เสวี่ยชินหน้าแดงระเรื่อ รู้สึกอายที่เผลอเสียอาการ แถมยังแอบโมโหตัวเองด้วย

ต่อให้ผู้ชายตรงหน้าจะหล่อแค่ไหน เธอก็ไม่ควรแสดงอาการแบบนั้นสิ!

แต่เธอไม่รู้หรอกว่า ตั้งแต่ฉินม่อกินเมล็ดบัวแห่งชีวิตเข้าไป เขาก็มีออร่าที่ดึงดูดเพศตรงข้ามอย่างรุนแรง

เรียกได้ว่าผู้หญิงคนไหนเห็นเป็นต้องเหลียวมอง

"อะแฮ่ม..." ฉินม่อกระแอมไอแก้เขิน ลูบหลังคอตัวเอง "เอ่อ... ถวายบังคมองค์จักรพรรดินีเสวี่ยชิน"

"ไม่ต้องมากพิธีหรอก!" เสวี่ยชินรีบโบกมือ เสยผมขึ้น ยิ้มบางๆ "ขอบใจมากนะที่ช่วยน้องสาวฉันไว้ เมืองหิมะของเราจะตอบแทนอย่างงามแน่นอน!"

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกท่านคือแขกคนสำคัญของเมืองหิมะ จะไม่มีใครหน้าไหนกล้ารังแกพวกท่านในเมืองนี้เด็ดขาด!"

"องค์จักรพรรดินีอย่าตรัสเช่นนั้นเลย" ฉินม่อส่ายหน้ายิ้มๆ "พวกเผ่าลิงหิมะเห็นมนุษย์เป็นอาหาร เรื่องนี้ฉันยอมไม่ได้หรอก"

"เพราะงั้น! ฉันเลยอยากจะขอให้องค์จักรพรรดินีช่วยส่งกองทัพไปกวาดล้างพวกมันให้สิ้นซาก!"

ทั้งสองคนแกล้งทำเป็นลืมเรื่องน่าอายเมื่อกี้ไป ฉินม่อก็ไม่อ้อมค้อม บอกจุดประสงค์ของตัวเองออกไปตรงๆ

เมื่อได้ยินคำขอ เสวี่ยชินก็ขมวดคิ้ว ก่อนจะส่ายหน้า "ฉินม่อ สิ่งที่คุณพูดมันก็ถูก ลิงหิมะพวกนั้นมันเลวทรามจริงๆ"

"ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่พวกมันจับน้องสาวฉันไปทำมิดีมิร้ายหรอก แค่เรื่องที่พวกมันคอยรุกรานชาวเมืองหิมะมาตลอด ฉันก็อยากจะกวาดล้างพวกมันให้สิ้นซากอยู่แล้ว"

"แต่เท่าที่ฉันรู้ หลังจากที่ลิงหิมะระดับห้าตัวก่อนตายไป เผ่าลิงหิมะก็ยังมีระดับสี่อยู่อีกสองตัว"

"ในขณะที่เมืองหิมะมีฉันคนเดียวที่อยู่ระดับสี่ พลังรบต่างกันขนาดนี้ ต่อให้ฉันนำทัพไปตี ก็คงคว้าน้ำเหลว แถมยังอาจจะต้องสูญเสียไพร่พลไปเปล่าๆ ด้วย"

เมื่อได้ยินเหตุผล ฉินม่อก็ขมวดคิ้ว

สิ่งที่เธอพูดก็มีเหตุผล ถึงเขาจะช่วยน้องสาวเธอออกมา เธอก็คงไม่ยอมเอาชีวิตชาวเมืองหิมะไปเสี่ยงสู้รบกับลิงหิมะพวกนั้นหรอก

อีกอย่าง น้องสาวเธอก็ตกเป็นของเขาแล้ว ก็เท่ากับว่าเขาช่วยเมียตัวเองออกมาก็แค่นั้น

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ฉินม่อก็รู้สึกจนใจ

ดูท่าจะใช้กำลังเข้าแลกไม่ได้แล้ว คงต้องหาวิธีอื่น...

คราวที่แล้วระเบิดของเขาฆ่าก็อบลินระดับสามได้ ถ้างั้นถ้าลองทำลูกใหญ่ๆ ดู จะฆ่าลิงหิมะระดับสี่ได้ไหมนะ?

ถ้าฆ่าได้สักตัวสองตัว โอกาสชนะก็มีสูงลิ่วเลย

เมื่อเห็นฉินม่อเงียบไป เสวี่ยชินก็คิดว่าฉินม่อไม่พอใจกับคำตอบของเธอ

เธอจึงถอนหายใจ แล้วพูดต่อ "ฉินม่อ จริงๆ แล้วมีอีกเรื่องที่ฉันยังไม่ได้บอกคุณ"

"เรื่องอะไรเหรอ?" ฉินม่อมจ้องหน้าเธอด้วยความสงสัย

เสวี่ยชินเดินไปที่หน้าต่าง หันหลังให้ฉินม่อ ใบหน้าสวยหวานฉายแววเศร้าหมอง

"เมื่อพันกว่าปีก่อน ที่นี่เคยเป็นป่าไม้เขียวขจี อากาศอบอุ่นเหมือนฤดูใบไม้ผลิทั้งปี มีสิ่งมีชีวิตหลากหลายเผ่าพันธุ์อาศัยอยู่ร่วมกัน"

"ป่าแห่งนี้คือบ้านของพวกเรา แต่แล้วจู่ๆ หิมะก็ตกลงมาอย่างหนัก"

"สภาพแวดล้อมที่เลวร้ายทำให้สิ่งมีชีวิตหลายเผ่าพันธุ์ต้องหนาวตาย ส่วนฉันบังเอิญไปเจอต้นกล้าของต้นไม้เทพรั่วอู้ในถ้ำแห่งหนึ่ง เลยนำมาปลูกไว้"

"แล้วก็สร้างเมืองหิมะล้อมรอบต้นไม้เทพ ทำให้เผ่าพันธุ์ที่เหลือรอดชีวิตมาได้จนถึงทุกวันนี้"

"เพราะงั้นคุณก็น่าจะเข้าใจแล้วว่า ถ้าออกห่างจากรัศมีของต้นไม้เทพ พลังของพวกเราก็จะลดลงฮวบฮาบ การจะไปบุกตีลิงหิมะพวกนั้นจึงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย"

"นอกจากว่า... จะทำให้หิมะพวกนี้ละลาย แล้วกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อน!"

เมื่อได้ยินดังนั้น ยังไม่ทันที่ฉินม่อจะอ้าปาก เสวี่ยเหยาเหยาก็ร้องตะโกนขึ้นมาทันที "พี่สาว! พวกเราสืบรู้มาแล้วว่า ที่หิมะตกหนักมาเป็นพันปี ก็เพราะไอ้พวกลิงหิมะนั่นแหละ!"

"พวกมันใช้ผลึกน้ำแข็งบริสุทธิ์สุดขั้วเปลี่ยนป่าให้กลายเป็นแบบนี้ แต่ตอนนี้เราเอาผลึกนั่นมาแล้ว หิมะก็หยุดตกแล้วด้วย"

"ฉันเชื่อว่าอีกไม่นาน หิมะพวกนี้ก็จะละลายหายไปหมด!"

"อะไรนะ?!" เสวี่ยชินหันขวับกลับมา แววตาเต็มไปด้วยความดีใจ

แต่ในขณะเดียวกันก็แฝงไปด้วยความโกรธแค้น

ทั้งพ่อแม่ ญาติพี่น้อง และเพื่อนๆ ของเธอ ล้วนแต่ต้องตายเพราะสภาพอากาศที่เปลี่ยนไป และตัวการก็คือไอ้ลิงหิมะพวกนั้น!

คิดแล้วก็แค้นจนอยากจะนำทัพไปฆ่าล้างโคตรพวกมันซะเดี๋ยวนี้!

เธอสูดหายใจลึก หันมาพูดกับฉินม่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ฉินม่อ! ขอบคุณพวกคุณมากๆ! พวกคุณช่วยเมืองหิมะของเราไว้มหาศาลเลยล่ะ!"

"คุณวางใจได้เลย! ฉันจะกวาดล้างลิงหิมะพวกนั้นให้สิ้นซากแน่นอน ขอแค่รอให้หิมะละลายหมด ฉันจะนำทัพทหารเมืองหิมะไปลุยเอง!"

"ละ... แล้วต้องรอนานแค่ไหน?" ฉินม่อลองถามหยั่งเชิง

"ก็น่าจะ... ประมาณหนึ่งปีล่ะมั้ง..." เสวี่ยชินตอบอย่างไม่มั่นใจ เพราะเธอเองก็ไม่รู้ว่าหิมะหนาเตอะขนาดนี้จะใช้เวลาละลายนานแค่ไหน

แต่คำตอบนั้น ทำเอาฉินม่อถึงกับอ้าปากค้าง สมองรวนไปชั่วขณะ

(จบแล้ว)