บทที่ 150 - พ่อ!

บทที่ 150 - พ่อ!

เมื่อเดินออกจากปากถ้ำ ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือน้ำตกน้ำแข็งที่งดงามตระการตา สายน้ำจากยอดเขาถูกแช่แข็งกลางอากาศขณะร่วงหล่นลงมา

น้ำตกทั้งสายดูคล้ายงานประติมากรรมที่ถูกสลักเสลาอย่างประณีต งดงามเกินบรรยาย ราวกับสายน้ำจากทางช้างเผือกที่กลายเป็นน้ำแข็งในชั่วพริบตา

ใต้ผืนน้ำตกนั้น มีสะพานแขวนที่ทำจากน้ำแข็งทอดตัวอยู่เบื้องหน้าของทั้งสอง

และที่ปลายสะพานอีกฝั่ง คือป่าน้ำแข็งที่ใหญ่โตมโหฬารและงดงามจับตา

ต้นไม้ไม่ทราบสายพันธุ์สูงตระหง่านเสียดฟ้า ใบไม้ทุกใบถูกปกคลุมด้วยหิมะและน้ำแข็ง ราวกับหลุดเข้าไปในโลกแห่ง 'Frozen'

งดงามและตระการตาหาใดเปรียบ!

โลกทั้งใบถูกย้อมด้วยสีขาวโพลน

ทั้งสองคนต่างก็ตะลึงกับภาพตรงหน้า

ไม่นึกเลยว่า หลังจากผ่านถ้ำน้ำแข็งที่มืดมิดไร้แสงตะวันมา จะมีดินแดนสวรรค์น้ำแข็งที่งดงามซ่อนอยู่!

มันเหนือความคาดหมายของพวกเขาไปมาก

"คะ... คุณน้า ที่นี่คือที่ไหนเหรอครับ?" ฉินม่อเอ่ยถามเสียงหลง

ดวงตาของลีย่าก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเช่นกัน

เธอก็ไม่คิดว่าลึกเข้ามาในถ้ำจะมีโลกน้ำแข็งอีกใบซ่อนอยู่

หลังจากเงียบไปพักหนึ่ง เธอถึงได้พูดขึ้นมา "ที่นี่น่าจะเป็นดินแดนที่พวกลิงหิมะอาศัยอยู่นะ"

"เราต้องระวังตัวให้ดี อย่าให้พวกมันเห็นเด็ดขาด"

"แล้วก็ กลิ่นอายของสมบัติมันแรงขึ้นเรื่อยๆ แล้ว น่าจะอยู่ทางนั้นแหละ..." เธอชี้ไปที่ป่าเบื้องหน้า

เมื่อได้ยินดังนั้น ฉินม่อก็ยิ้มมุมปาก "คุณน้าไม่ต้องห่วงหรอก ดูนี่สิ!"

พูดจบ ฉินม่อก็ใช้พลังวิชาแปลงกายทันที

พริบตาเดียว ร่างของเขาก็กลายเป็นลิงหิมะระดับห้าตัวนั้น

เมื่อเห็นภาพนั้น ลีย่าก็ผงะถอยหลังไปสองก้าวด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้าง

"ฉินม่อ เธอ... เธอ..."

"คุณน้าไม่ต้องกลัวครับ" ฉินม่อยิ้มให้ "นี่เป็นพลังพิเศษอีกอย่างของผม ผมสามารถเปลี่ยนรูปร่างเป็นอะไรก็ได้ที่เคยเห็น"

"แต่... เปลี่ยนได้แค่รูปร่างหน้าตานะ พลังไม่ได้เปลี่ยนตามไปด้วย"

เมื่อได้ยินคำอธิบาย ลีย่าถึงได้ถึงบางอ้อ

"เจ้าหนู เธอ... เธอมีพลังที่น่าทึ่งขนาดนี้เลยเหรอ" เมื่อพูดถึงตรงนี้ รอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้าสวยหวานของเธอ

"ถ้าเป็นแบบนั้น เราก็เข้าไปในรังลิงหิมะได้เลยสิ"

"กลิ่นอายบนตัวเธอตอนนี้คือกลิ่นของลิงหิมะระดับห้าตัวนั้นเป๊ะเลย ขอแค่ไม่เผลอใช้พลัง ก็หลอกลิงหิมะพวกนั้นได้สบายๆ"

ฉินม่อพยักหน้ายิ้มๆ "งั้นคุณน้าตามผมมาเลย!"

ว่าแล้ว ฉินม่อก็พาลีย่าเดินข้ามสะพานแขวนไป

พอข้ามมาได้ ทั้งคู่ก็มุ่งหน้าเข้าสู่ป่า ป่าทั้งผืนถูกปกคลุมด้วยหิมะและน้ำแข็ง หิมะบนพื้นหนามาก

แต่สำหรับคนที่มีพลังระดับสองอย่างพวกเขา การเดินลุยหิมะไม่ใช่ปัญหาเลย

ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง ทั้งคู่ก็มาหยุดอยู่ที่หลังต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง

ลีย่าตบไหล่ฉินม่อเบาๆ แล้วชี้ไปข้างหน้า พูดเสียงเครียด "โพรงนั่นน่าจะเป็นรังของลิงหิมะพวกนั้น"

"แล้วกลิ่นหอมที่ฉันได้กลิ่น ก็ลอยมาจากในโพรงนั้นแหละ"

"น่าจะเป็นที่ซ่อนสมบัติแน่ๆ"

เมื่อได้ยินแบบนั้น ฉินม่อก็พยักหน้า เงยหน้ามองโพรงตรงหน้า

จะเรียกว่าปากถ้ำก็คงไม่ได้ ต้องเรียกว่าโพรงต้นไม้ยักษ์มากกว่า

ห่างออกไปไม่ไกล ต้นไม้ยักษ์อายุกว่าร้อยล้านปีตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า ต้นมันสูงลิบจนมองไม่เห็นยอด

ความสูงของมันไม่อาจประเมินได้ แต่ความกว้างไม่ต่ำกว่าร้อยเมตร ใหญ่โตมโหฬารมาก

และที่โคนต้น ก็มีโพรงยักษ์ปรากฏแก่สายตา

โพรงนั้นสูงสามเมตร กว้างเจ็ดแปดเมตร ข้างในมืดสนิท ไม่รู้ว่าทอดยาวไปถึงไหน

"อืม! เราเข้าไปดูกันเถอะ" ฉินม่อพยักหน้า เช็กความเรียบร้อยของการแปลงกาย

ก่อนจะพาลีย่าเดินเข้าไปในโพรง

บรรยากาศในโพรงเงียบกริบและมืดมิด

แต่ทั้งคู่สายตาดีมาก จึงมองเห็นสภาพแวดล้อมข้างในได้อย่างชัดเจน

โพรงต้นไม้ทอดยาวลงไปใต้ดิน รอบๆ มีแต่รากของต้นไม้ยักษ์ต้นนี้

ทั้งสองเดินตามทางเดินลงไปไม่กี่นาที ก็เห็นแสงสว่างเรืองรองอยู่ไม่ไกล

ทั้งคู่มองหน้ากัน ก่อนจะเร่งฝีเท้าขึ้นโดยไม่ได้นัดหมาย

เมื่อมาถึงบริเวณที่มีแสงสว่าง พวกเขาก็แอบซุ่มอยู่หลังผนังถ้ำ ชะโงกหน้ามองออกไป

ภาพที่เห็นคือแท่นหินขนาดยักษ์ บนแท่นมีกองเนื้อสดและเลือดกระจัดกระจาย ลิงหิมะร่างสูงสองเมตรเจ็ดแปดตัวกำลังรุมทึ้งเนื้อพวกนั้นอย่างตะกละตะกลาม

ส่วนด้านหลังแท่นหิน มีลิงหิมะอีกกว่าสิบตัวกำลังนอนหลับสนิท

ทว่า... เมื่อสายตาของฉินม่อประสานเข้ากับกองเนื้อบนแท่นหิน คิ้วของเขาก็กระตุกวาบ ความโกรธเกรี้ยวพลุ่งพล่านขึ้นมาในอก

เพราะ... เนื้อพวกนั้นคือเนื้อของมนุษย์!

ไอ้พวกสัตว์เดรัจฉานเอ๊ย!

แววตาของฉินม่อวาวโรจน์ไปด้วยความแค้น แต่เขาก็ต้องข่มใจไว้

เพราะเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของพลังระดับสามหลายสาย ถ้าขืนลงมือตอนนี้ ความแตกแน่ๆ

และสิ่งที่เขาต้องหาคำตอบให้ได้ก่อนคือ ทำไมถึงมีมนุษย์อยู่ที่นี่

หรือว่าจะมีผู้รอดชีวิตคนอื่นพลัดหลงมา?

เดี๋ยวก่อน! เหมือนนึกอะไรออก ฉินม่อก็ชะงักไป

เขามี 'เนตรสัจธรรม' อยู่นี่นา ทำไมถึงลืมใช้ไปได้!

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็เพ่งสายตามองพวกลิงหิมะอีกครั้ง พร้อมกับเปิดใช้งานเนตรสัจธรรม

【เผ่าพันธุ์: ลิงหิมะ, อายุ: 1234 ปี, ระดับพลัง: 3, สิ่งที่ชอบ: กินผู้หญิงมนุษย์】

...

หลังจากสแกนไปหลายตัว ฉินม่อก็เข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด

พวกลิงหิมะพวกนี้มันก็สถุลไม่ต่างจากก็อบลินเลย!

ต่างกันตรงที่พวกมันเลือกจับแต่ผู้หญิงมนุษย์เท่านั้น

ลิงหิมะเป็นมอนสเตอร์ที่มักมากในกาม ชอบจับผู้หญิงมาข่มขืน ถ้าเกิดผู้หญิงคนไหนตายระหว่างนั้น พวกมันก็จะเอามาทำเป็นอาหาร

เหมือนอย่างกองเนื้อบนแท่นหินนั่นแหละ

ไอ้พวกเวรเอ๊ย! เห็นมนุษย์เป็นอาหารงั้นเหรอ!

รอให้พ่อหาโอกาสได้ก่อนเถอะ จะฆ่าล้างโคตรพวกแกให้หมด!

ฉินม่อสบถด่าในใจ

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพาลีย่าเดินออกไปเผชิญหน้า

จากการใช้เนตรสัจธรรมสำรวจ เขาพบว่าไม่มีลิงหิมะตัวไหนที่นี่มีพลังเกินระดับห้าเลย ฉินม่อจึงกล้าที่จะออกไปเบ่งอำนาจ

วินาทีที่ฉินม่อก้าวออกมา สายตาของลิงหิมะทุกตัวในโพรงก็พุ่งเป้ามาที่เขาทันที

พอเห็นฉินม่อ แววตาของพวกมันก็เต็มไปด้วยความตกตะลึง ประหลาดใจ และอึ้งกิมกี่ผสมปนเปกันไปหมด!

ลิงหิมะทุกตัวยืนนิ่งเป็นรูปปั้นไปเลย

"พ่อ! นั่นพ่อเหรอ? พ่อ!" หนึ่งในลิงหิมะที่มีขนสีเทาจางๆ ร้องอุทานเสียงหลง แล้วพุ่งตัวเข้ามาหาฉินม่อ ไถลตัวคุกเข่าลงตรงหน้าเขาทันที

เชี่ยเอ๊ย?!

เห็นแบบนั้น ฉินม่อก็ถึงกับอึ้งกิมกี่ไปเลย เกิดบ้าอะไรขึ้นวะเนี่ย?

ไอ้ลิงหิมะระดับห้าที่เขาแปลงร่างสวมรอย มันมีลูกชายตัวเบ้อเริ่มขนาดนี้เลยเหรอ?

ส่วนลีย่าที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็อ้าปากค้าง นึกไม่ถึงเลยว่าการสุ่มแปลงร่างของฉินม่อ จะแจ็กพอตแตกได้มาเป็นพ่อชาวบ้านเขาซะงั้น!

"พ่อ? ทำไมพ่อไม่พูดอะไรเลยล่ะ? พ่อจำหนูไม่ได้เหรอ?" เมื่อเห็นฉินม่อเงียบไป ลิงหิมะตัวนั้นก็เริ่มร้อนรน

"หา? อ๋อ..." พอตั้งสติได้ ฉินม่อก็กระแอมไอสองสามที "เอ่อ... พ่อไม่ได้เจอแกมานาน ก็เลยตื่นเต้นไปหน่อยน่ะ"

"ฮะๆ......"

(จบแล้ว)