บทที่ 120 - กอบโกยครั้งใหญ่

บทที่ 120 - กอบโกยครั้งใหญ่

เวลานี้ ณ ลานกว้างในป่า ซอมบี้จำนวนมากยืนเหม่อลอยไร้จิตวิญญาณ สายตาเหม่อมองไปยังสระน้ำเบื้องหน้า

ภายในสระน้ำ ดอกบัวมากมายเบ่งบานชูช่อสวยงาม โดยมีดอกบัวสีทองดอกหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่กลางสระ

ดอกบัวสีทองสะท้อนแสงแดดเป็นประกายระยิบระยับ ดูศักดิ์สิทธิ์และสูงส่งยิ่งนัก

ซอมบี้เหล่านี้ยืนแข็งทื่ออยู่ขอบสระ ราวกับต้องมนตร์สะกด ไม่มีตัวไหนกล้าก้าวล่วงเข้าไปแม้แต่ก้าวเดียว

และที่ด้านหลังของกองทัพซอมบี้

ฉินม่อกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความสงสัย พลางคิดในใจ: ซอมบี้พวกนี้มารวมตัวกันทำไมเนี่ย? จัดประชุมใหญ่หรือไง?

"ตึง ตึง ตึง!"

วินาทีต่อมา เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้น

ซอมบี้ที่ยืนล้อมสระน้ำอยู่นิ่งๆ เหมือนได้รับคำสั่งบางอย่าง พวกมันพร้อมใจกันแหวกทางออกเป็นสี่เส้นทาง

และในช่องทางทั้งสี่นั้น ก็มีคนสี่คนเดินออกมา...

ไม่สิ! ต้องบอกว่าเป็นซอมบี้สี่ตัวต่างหาก!

เมื่อเห็นซอมบี้ทั้งสี่ตัว ฉินม่อก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

ซอมบี้สี่ตัวนี้สวมเสื้อผ้าที่สะอาดสะอ้านเป็นระเบียบ

ไม่ว่าจะเป็นท่าทางการเคลื่อนไหวหรือสีหน้า แตกต่างจากซอมบี้ระดับหนึ่งและระดับสองอย่างสิ้นเชิง พวกมันไม่มีอาการแข็งทื่อหรือเชื่องช้าเลยแม้แต่น้อย

มองเผินๆ เหมือนมนุษย์ไม่มีผิดเพี้ยน แม้กระทั่งสีผิวก็ยังกลับมาเป็นสีผิวแบบมนุษย์ปกติ

ดูยังไงก็ไม่ใช่ซอมบี้ แต่เหมือนคนสี่คนมากกว่า!

ฉินม่อรู้ทันทีว่า ซอมบี้ที่พัฒนามาถึงขั้นนี้ได้ ต้องมีระดับไม่ต่ำกว่าระดับสามแน่นอน!

โชคดีที่วิชาแปลงกายของเขาค่อนข้างเนียน ซอมบี้ทั้งสี่ตัวจึงจับสังเกตความผิดปกติของเขาไม่ได้

ตอนนี้ ซอมบี้ทั้งสี่เดินมาหยุดอยู่ที่ขอบสระ สายตาจับจ้องไปที่ดอกบัวสีทองกลางสระน้ำ

ฉินม่อม่งมองตามสายตาของพวกมัน แล้วก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นข้อมูลของดอกบัวสีทองปรากฏขึ้น

【ค้นพบดอกบัวแห่งชีวิต! ตลอดชีวิตจะออกเมล็ดเพียงหนึ่งเมล็ดเท่านั้น หากกินเมล็ดเข้าไปจะช่วยยกระดับพลังชีวิตได้! ส่วนรากสามารถนำไปปลูกต่อได้】

ดอกบัวแห่งชีวิต? คืออะไรหว่า?

ฉินม่อชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามระบบในใจ: ระบบ อธิบายหน่อยสิว่ามันหมายความว่าไง ที่ว่ายกระดับพลังชีวิตคืออะไร?

【เรียนเจ้านาย หมายความว่าหากกินเมล็ดบัวนี้เข้าไป จะทำให้ท่านเลื่อนขั้นเป็นระดับสองได้ทันที】

อะไรนะ?!

เมื่อได้ยินแบบนั้น ฉินม่อก็เบิกตากว้าง

ของดีนี่หว่า! หรือว่านี่คือผลไม้วิเศษที่อีฟลินเคยพูดถึง?

แล้วถ้าเอารากกลับไปปลูก จะสามารถใช้พรสวรรค์ของเผ่าเอลฟ์เพาะพันธุ์ดอกบัวแห่งชีวิตเพิ่มได้อีกหรือเปล่า?

เมื่อคิดได้ดังนั้น นัยน์ตาของฉินม่อก็เป็นประกายวาววับ

ไม่ได้การละ! ของวิเศษแบบนี้ต้องเอามาเป็นของตัวเองให้ได้ จะปล่อยให้ตกไปอยู่ในมือพวกซอมบี้ไม่ได้เด็ดขาด

จากนั้น ฉินม่อก็หันไปมองซอมบี้ทั้งสี่ตัว

เขาเห็นความละโมบและความกระหายในแววตาของพวกมันได้อย่างชัดเจน

แต่ไม่รู้ทำไม พวกมันถึงไม่มีตัวไหนพุ่งลงไปเก็บดอกบัวเลย เอาแต่ยืนจ้องตากันอยู่ที่ขอบสระ

ทำให้ฉินม่อรู้สึกสงสัย

เดี๋ยวนะ! ข้อมูลจากเนตรสัจธรรมเมื่อกี้บอกว่า ดอกบัวแห่งชีวิตจะออกเมล็ดแค่เมล็ดเดียวเท่านั้น

นั่นหมายความว่า มีซอมบี้สี่ตัว แต่มีเมล็ดบัวแค่เมล็ดเดียว มันก็แบ่งกันไม่ลงตัวน่ะสิ

เพราะแบบนี้พวกมันถึงได้แต่ยืนคุมเชิงกันอยู่ เพราะถ้ามีตัวไหนชิงลงมือ ก็จะโดนอีกสามตัวรุมกินโต๊ะทันที

บรรยากาศตึงเครียดขึ้นมาทันที

ฉินม่อแอบบ่นในใจ ซอมบี้พวกนี้พอวิวัฒนาการแล้วฉลาดชะมัด!

รู้จักใช้เล่ห์เหลี่ยมซะด้วย!

ไม่ได้ละ! เขาไม่มีเวลามานั่งเล่นเกมจ้องตากับพวกมันหรอกนะ

เขาหรี่ตามองไปรอบๆ ก่อนจะปิ๊งไอเดียขึ้นมา

เดี๋ยวนะ! นึกออกแล้ว!

ฉินม่อยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้ซอมบี้ตัวที่อยู่ใกล้ขอบสระที่สุดอย่างเงียบๆ

ตอนนี้ซอมบี้ทุกตัวกำลังจดจ่ออยู่กับหัวหน้าซอมบี้ทั้งสี่ จึงไม่มีใครสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของฉินม่อเลย

ฉินม่อหรี่ตามองหาจังหวะ พอเห็นว่าไม่มีใครสนใจ เขาก็ง้างเท้าเตะเข้าที่ก้นซอมบี้ตัวข้างหน้าเต็มแรง

ซอมบี้ผู้โชคร้ายที่ไม่ได้ตั้งตัว ลอยละลิ่วเหมือนกบกระโดด พุ่งตรงไปยังดอกบัวสีทองทันที

ใบหน้าของซอมบี้ตัวนั้นยังคงงุนงง ไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ ตัวเองถึงได้บินออกมา

และเหตุการณ์นี้ ก็ทำลายความตึงเครียดลงในพริบตา

ซอมบี้ระดับสามทั้งสี่ตัวง้างมือตบซอมบี้ที่ลอยมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

เสียงดัง "ป้าบ" สนั่นหวั่นไหว

ซอมบี้ผู้โชคร้ายตัวนั้นแหลกละเอียดคาอากาศกลางวง

ในจังหวะนั้นเอง ซอมบี้ตัวหนึ่งก็ฉวยโอกาสตอนชุลมุนพุ่งตัวไปคว้าดอกบัวแห่งชีวิต

แต่อีกสามตัวที่ระวังตัวอยู่แล้วก็พุ่งเข้าสกัดทันที

สุดท้าย ซอมบี้ทั้งสี่ตัวก็เปิดศึกตะลุมบอนกันกลางสระน้ำ น้ำสาดกระจายไปทั่วทิศ

พลังทำลายล้างจากการปะทะกันรุนแรงจนน่าขนลุก

ฉินม่อที่ซุ่มดูอยู่เงียบๆ รู้ทันทีว่านี่คือโอกาสทองของเขา

เขาใช้พลังวิเศษวาร์ปไปโผล่ตรงหน้าดอกบัว ถอนรากถอนโคนมันขึ้นมา แล้วเก็บเข้าพื้นที่ระบบทันที

จากนั้นก็วาร์ปหนีหายไปอย่างไร้ร่องรอย ทุกอย่างเกิดขึ้นภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที

กว่าพวกซอมบี้จะรู้ตัว ดอกบัวก็อันตรธานหายไปเสียแล้ว

พร้อมกับแผ่นหลังของฉินม่อที่หายลับไป......

"โฮก!!!!"

ซอมบี้ทั้งสี่แผดเสียงคำรามลั่นด้วยความโกรธแค้น สายตาจับจ้องไปยังทิศทางที่ฉินม่อหายตัวไป

ก่อนจะพุ่งทะยานไล่ตามไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อกองทัพซอมบี้เห็นลูกพี่วิ่งไล่ตาม พวกมันก็กรูกันวิ่งตามไปเป็นขบวนยาวเหยียด

ตัดภาพมาอีกด้านหนึ่ง

ฉินม่อที่วาร์ปติดต่อกันถึงห้าครั้ง ไม่กล้าชะล่าใจแม้แต่น้อย เพราะเขาไม่รู้ว่าซอมบี้พวกนั้นจะตามมาทันหรือเปล่า

เขาจึงรีบควักแกนคริสตัลระดับสองออกมาดูดซับพลังงานเติมพลังให้ตัวเองอย่างต่อเนื่อง

เขาพึ่งพาพลังงานจากแกนคริสตัลเพื่อใช้วาร์ปไปตลอดทาง จนในที่สุดก็กลับมาถึงปราสาทของเผ่าเอลฟ์

ตอนนี้ ลีย่าและสาวๆ ทั้งสี่กำลังรอฉินม่ออยู่อย่างกระวนกระวายใจ

ทันทีที่เห็นฉินม่อปรากฏตัว ทั้งห้าคนก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

อีฟลินและลูน่ารีบโผเข้ากอดฉินม่อด้วยความดีใจ

ลีย่าแอบถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "พวกเราคงต้องหาที่อยู่ใหม่แล้วล่ะ ทุกอย่างที่นี่ถูกทำลายไปหมดแล้ว"

"และสัตว์ประหลาดพวกนั้นก็อาจจะกลับมาอีกได้ทุกเมื่อ"

"ท่านแม่ พวกเราจะไปที่ไหนกันดี?" อีฟลินเงยหน้าขึ้นจากอ้อมอกฉินม่อ หันไปถามลีย่า

แววตาของเธอฉายแววอาลัยอาวรณ์อย่างปิดไม่มิด เพราะเธอใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มาถึงสองร้อยปีแล้ว

สาวๆ คนอื่นก็รู้สึกเศร้าไม่แพ้กัน เพราะที่นี่คือบ้านเกิดที่พวกเธอผูกพัน

ลีย่าส่ายหน้าช้าๆ "แม่เองก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่แม่รู้แค่ว่า พวกเราต้องหาที่ที่ปลอดภัย เพื่อจะได้สร้างครอบครัวและขยายเผ่าพันธุ์เอลฟ์ต่อไป"

"เผ่าเอลฟ์ต้องไม่มาล่มสลายในยุคของแม่"

เมื่อได้ยินดังนั้น ฉินม่อที่ยืนเงียบมาตลอดก็รู้ว่า โอกาสมาถึงแล้ว!

เขารอคอยเวลานี้มาตั้งนาน ไม่ใช่เพื่อสิ่งนี้หรอกเหรอ?!

ฉินม่อกระตุกยิ้มมุมปาก "คุณน้าครับ ผมมีที่อยู่ดีๆ แนะนำ ไม่รู้ว่าพวกคุณจะสนใจไปอยู่กับผมไหม?"

สิ้นคำกล่าวนั้น สายตาของสาวๆ ทุกคนก็หันมาจับจ้องที่ฉินม่อทันที

(จบแล้ว)