บทที่ 90 - ตามน้ำ

บทที่ 90 - ตามน้ำ

แน่นอนว่านี่เป็นแค่ข้อดีเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น เพราะระบบของเขาสามารถก๊อปปี้พลังพิเศษของคนอื่นได้ด้วย รอให้คูลดาวน์เสร็จก่อนเถอะ เขาจะก๊อปปี้วิชาแปลงกายของซ่งลี่ลี่มาเป็นของตัวเองบ้าง

ถึงตอนนั้น เขาจะเป็นยอดนักฆ่าสายลับตัวจริง! แค่แปลงร่างเป็นก็อบลินแล้วแฝงตัวเข้าไปในรังของพวกมัน จากนั้นก็กวาดล้างให้เหี้ยน แบบนี้ไม่เร็วกว่ามานั่งไล่ฆ่าทีละตัวหรือไง?

"เธอ... เธอเป็นใคร? ทำไมหน้าตาเหมือนฉันล่ะ?"

ตอนนั้นเอง ก็มีเสียงตกใจดังมาจากข้างหลังทั้งสองคน

ฉินม่อหันไปมอง ก็เห็นหรูเมิ่งตัวจริงยืนอยู่

พอเห็นสาวสวยที่หน้าตาเหมือนกันเป๊ะสองคนยืนอยู่ตรงหน้า ฉินม่อก็หรี่ตาลง มองยังไงก็แยกไม่ออกเลยว่าใครเป็นตัวจริงใครเป็นตัวปลอม

ทั้งคู่ดูสวยสง่า เปล่งประกาย ออร่าจับจนแสบตา สวยสะกดใจแบบไร้ที่ติทั้งคู่เลย ไม่รู้ว่าจะได้ลิ้มรสความสุขคูณสองแบบนี้เมื่อไหร่กันนะ

"แม่คะ หนูเองค่ะ" ซ่งลี่ลี่ลุกขึ้นยืน บอกอย่างจนใจ

"เธอ... เธอเรียกฉันว่าอะไรนะ? แม่เหรอ?" หรูเมิ่งเบิกตากว้าง "เธอคือลี่ลี่เหรอ?"

"ใช่แล้วค่ะ! หนูคือลี่ลี่ไงคะแม่"

หรูเมิ่งถึงกับยืนเอ๋อไปชั่วขณะ "ละ... แล้วทำไมลูกถึงหน้าตาเหมือนแม่ล่ะ?"

ซ่งลี่ลี่หน้าแดงด้วยความขัดเขิน ก่อนจะเล่าเรื่องพลังพิเศษของตัวเองให้ฟัง

พอได้ยินว่าลูกสาวมีพลังพิเศษสุดยอดแบบนี้ หรูเมิ่งก็ตกใจมาก ไม่คิดเลยว่าจะมีพลังวิเศษแบบนี้อยู่ด้วย

วิชาแปลงกายงั้นเหรอ?

"อ้อ จริงสิ" ฉินม่อที่อยู่ข้างๆ นึกอะไรขึ้นมาได้ เลยถามแทรก "ตอนที่เธอแปลงร่างเป็นคนอื่น เธอรู้สึกว่าพละกำลังหรือความอึดของตัวเองเปลี่ยนไปบ้างไหม? มีเพิ่มขึ้นหรือลดลงหรือเปล่า?"

"ไม่มีค่ะ" ซ่งลี่ลี่ส่ายหน้า "เปลี่ยนได้แค่รูปร่างหน้าตากับสัดส่วนเท่านั้นแหละค่ะ ส่วนพละกำลังกับความอึดยังเป็นของหนูเหมือนเดิม"

ฉินม่อพยักหน้าเบาๆ เป็นไปตามที่เขาคาดไว้เป๊ะ

ไม่งั้นพลังนี้มันจะโกงเกินไปแล้ว

ถ้าเขาแปลงร่างเป็นมอนสเตอร์ที่มาบุกรถไฟเมื่อคืน แล้วได้พลังระดับนั้นมาด้วย เขาก็ไร้เทียมทานเลยสิ

แค่เดินไล่ฟันซอมบี้ ก็อบลิน คนแคระ ให้เรียบเป็นหน้ากลอง แบบนั้นต่างหากถึงจะเรียกว่าชีวิตดีๆ ที่ลงตัว

แต่ดูเหมือนว่า... ไอเดียนี้จะยังไม่ค่อยเวิร์กเท่าไหร่

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ซ่งลี่ลี่ก็คืนร่างเดิม พอได้เห็นลี่ลี่กลับมาเป็นปกติ แม้หรูเมิ่งจะเตรียมใจไว้แล้ว แต่ก็อดทึ่งไม่ได้อยู่ดี

เมื่อกี้เธอแอบลากซ่งลี่ลี่ไปเข้าห้องน้ำเพื่อสำรวจร่างกายมาแล้ว ปรากฏว่าทุกซอกทุกมุมมันถอดแบบกันมาเป๊ะๆ แม้แต่ไฝที่ก้นข้างซ้ายก็ยังมีเหมือนกัน!

อย่างกับก๊อปปี้วางเลยทีเดียว

จุดที่ต่างกันจุดเดียวก็คือ... ซ่งลี่ลี่ยังเป็นสาวบริสุทธิ์...

พอกลับคืนร่างเดิม ซ่งลี่ลี่ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เลยรีบบอก "อ้อใช่! หนูเพิ่งนึกข้อเสียอีกอย่างออกค่ะ"

"วิชาแปลงกายนี้ แปลงร่างได้เฉพาะเพศเดียวกันเท่านั้น แปลงข้ามเพศไม่ได้ค่ะ"

ความจริงแล้ว คนแรกที่เธออยากแปลงร่างเป็นก็คือฉินม่อ เพราะเธอแอบสงสัยโครงสร้างร่างกายของผู้ชายอยู่เหมือนกัน แถมที่นี่ก็มีฉินม่อเป็นผู้ชายแค่คนเดียว เธอเลยคิดถึงเขาเป็นคนแรก

แต่มันดันแปลงไม่ได้ เธอเลยต้องเปลี่ยนมาแปลงเป็นหรูเมิ่งแทน

"ไม่เป็นไรหรอก แค่นี้ก็สุดยอดมากแล้ว" ฉินม่อโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ อีกอย่าง เขาเองก็ไม่อยากให้ซ่งลี่ลี่แปลงร่างเป็นผู้ชายหรอก มองแล้วมันขัดหูขัดตายังไงก็ไม่รู้

หลังจากนั้น ฉินม่อก็เอาแกนคริสตัลซอมบี้จำนวนมากมาให้หรูเมิ่งดูดซับไว้ เพื่อเตรียมพร้อมชาร์จพลังให้เขาพรุ่งนี้เช้า

เขาจะเอาหรูเมิ่งไปด้วยพรุ่งนี้ สัตว์ป่าพวกนั้นจะไม่มีวันรอดมือเขาไปได้อีกแล้ว การจะวาร์ปไปจับสัตว์พวกนั้นในระยะทางไกลๆ มันทำไม่ได้ แต่ถ้ามีหรูเมิ่งไปด้วย งานนี้หมูๆ เลยล่ะ

จากนั้น ไป๋เถียนเถียนก็ยกปลาย่างที่ทำจากปลาอะโรวาน่าของฉินม่อมาเสิร์ฟ กลิ่นหอมฉุยของปลาย่างลอยฟุ้งไปทั่วทั้งขบวนรถไฟ

สาวๆ ทยอยกันมากินมื้อค่ำ ฉินม่อก็งัดเอาเหล้าที่ติดตัวอยู่ออกมาฉลองด้วย วันนี้อารมณ์ดี ต้องจิบสักสองแก้ว

เหล้านี้เขาเอามาจากดาว M78 คราวก่อน ตอนนี้ก็ยังมีเหลืออีกเพียบ

แต่สิ่งที่ฉินม่อไม่ได้สังเกตก็คือ ทันทีที่เห็นขวดเหล้า หลินเสวี่ยเอ๋อร์กับไป๋เถียนเถียนที่นั่งอยู่ข้างซ้ายก็ตาเป็นประกายปิ๊ง

ทั้งสองคนสบตากัน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้า

ไม่นาน ฉินม่อก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ เพราะหลินเสวี่ยเอ๋อร์กับไป๋เถียนเถียนเอาแต่รินเหล้าคะยั้นคะยอให้เขาดื่มไม่หยุด

มันน่าแปลกนะ ปกติหลินเสวี่ยเอ๋อร์ขี้เล่นชอบแกล้งเขา เขาก็ชินแล้วล่ะ

แต่การที่ไป๋เถียนเถียนมาร่วมวงป้อนเหล้าด้วยนี่สิ... มันต้องมีอะไรแอบแฝงแน่ๆ

แต่สิ่งที่พวกเธอไม่รู้ก็คือ ด้วยสภาพร่างกายสุดแกร่งของฉินม่อในตอนนี้ อย่าว่าแต่เหล้าขวดเดียวเลย ให้กินเป็นลังก็ยังชิลๆ ไม่มีทางเมาแน่นอน

แต่เพื่อจะดูว่าสองสาวนี้มีแผนอะไรในใจ ฉินม่อเลยตัดสินใจแกล้งเมาตามน้ำไปก่อน

แล้วเขาก็แกล้งทำเป็นเมาพับ ฟุบหลับคาโต๊ะไปในเวลาอันรวดเร็ว

ตอนนี้สาวๆ คนอื่นบนโต๊ะก็กินเสร็จแล้วแยกย้ายกันไปหมด เหลือแค่ไป๋เถียนเถียนกับหลินเสวี่ยเอ๋อร์สองคน

พอเห็นฉินม่อหลับปุ๋ยไปแล้ว ทั้งสองคนก็ชูสองนิ้วทำสัญลักษณ์ตัววีให้กัน ยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะ

"เสวี่ยเอ๋อร์ เอาไงต่อดี?" ไป๋เถียนเถียนชี้ไปที่ฉินม่อ แล้วกระซิบถาม

หลินเสวี่ยเอ๋อร์กลอกตาบน "ก็ต้องทำภารกิจระบบให้เสร็จเพื่อให้เธอท้องไงยะ!"

"เราสองคนหามเขาไปที่ห้องกันเถอะ"

พูดจบ หลินเสวี่ยเอ๋อร์ก็พยุงฉินม่อขึ้นมา ไป๋เถียนเถียนก็เข้ามาช่วยอีกแรง ทั้งคู่ทุลักทุเลพยุงร่างของฉินม่อเดินโซเซไปที่ห้อง

ตอนนี้ฉินม่อเก็ตแล้ว ที่แท้สองสาวก็มอมเหล้าเขาเพื่อเรื่องอย่างว่านี่เอง!

แถมเป้าหมายคราวนี้ยังเป็นไป๋เถียนเถียน เพื่อนสนิทของเสวี่ยเอ๋อร์ซะด้วย

น่าสนุกแฮะ!

บอกกันตรงๆ ก็ได้นี่นา คนใจกว้างอย่างฉันมีหรือจะปฏิเสธ?

แต่ฉินม่อก็ยังคงแกล้งเมาต่อไป เขาอยากรู้ว่าสองสาวนี่จะทำยังไงกันต่อ

ไม่นาน สองสาวก็ประคองฉินม่อมาวางแหมะลงบนเตียง

"เสวี่ยเอ๋อร์ แล้วต้องทำยังไงต่ออะ?" พอคิดถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้น ไป๋เถียนเถียนก็ทำตัวไม่ถูก หน้าแดงเถือกไปหมด

หลินเสวี่ยเอ๋อร์ถอนหายใจอย่างอ่อนอกอ่อนใจ "มาถึงขั้นนี้แล้ว เธอก็รีบๆ ลงมือสิยะ!"

"เรื่องแบบนี้ต้องให้ฉันสอนด้วยหรือไง?"

"อะ... อื้อ..." ไป๋เถียนเถียนแลบลิ้นเลียริมฝีปากด้วยความประหม่า

เธอกัดฟันกรอด ค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้ฉินม่อ

สิ่งที่พวกเธอไม่ทันสังเกตเห็นก็คือ มุมปากของคนที่แกล้งหลับอยู่นั้น กำลังยกยิ้มขึ้นมาน้อยๆ

......

ผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ ฉินม่อก็แกล้งทำเป็นงัวเงียตื่นขึ้นมา ทำเหมือนคนไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย พอลืมตาขึ้น ก็เห็นหลินเสวี่ยเอ๋อร์นอนอยู่ข้างๆ

ส่วนไป๋เถียนเถียน... หายจ้อยไปไหนแล้วก็ไม่รู้ ทำเอาฉินม่อถึงกับเซ็ง

พวกเธอนี่มันสุดยอดเพื่อนรักเพื่อนร้ายจริงๆ! เล่นกันแบบนี้เลยเหรอ?

"พี่ฉินม่อ ตื่นแล้วเหรอคะ?" พอรู้สึกถึงความเคลื่อนไหวข้างๆ หลินเสวี่ยเอ๋อร์ก็ส่งยิ้มหวานโชว์เขี้ยวเล็กๆ ถามไถ่

"อืม" ฉินม่อพยักหน้า แกล้งทำเป็นงง "เสวี่ยเอ๋อร์ ทำไมเธอมานอนเตียงเดียวกับพี่ล่ะ?"

พอได้ยินคำถาม หลินเสวี่ยเอ๋อร์ก็ลองหยั่งเชิงดู "พี่ฉินม่อ... พะ... พี่จำเรื่องเมื่อคืนได้ไหมคะ?"

ฉินม่อแอบขำในใจ จำได้แม่นเลยล่ะสิ!

สองสาวนี่ช่างกล้าบ้าบิ่นจริงๆ! แต่ในเมื่อแกล้งแล้ว ก็ต้องแกล้งให้เนียนถึงที่สุด ฉินม่อเลยทำหน้าซื่อตาใสตอบไปว่า "ฮะ? เมื่อคืนพี่เมาหนักมาก จำอะไรไม่ได้เลย"

"อ้อ... งั้นเหรอคะ" หลินเสวี่ยเอ๋อร์ถอนหายใจอย่างโล่งอก

(จบแล้ว)