บทที่ 44 - เมือง K

บทที่ 44 - เมือง K

"ช่างเถอะ ตอนนี้มานั่งเสียใจก็สายไปแล้วล่ะ" เชียนเชียนส่ายหน้าไปมา "แกนคริสตัลนี่ช่วยฟื้นฟูพลังให้ฉันได้จริงๆ แต่ความเร็วมันก็ยังจำกัดอยู่ดี"

"ถ้าหาแกนคริสตัลของซอมบี้ระดับสองมาได้ล่ะก็ การฟื้นฟูคงจะเร็วปรู๊ดปร๊าดกว่านี้แน่ๆ!"

"หรือว่า... แกนคริสตัลระดับสองที่ว่า จะมาจากพวกซอมบี้ที่วิวัฒนาการแล้ว?" ฉินม่อถามด้วยความสงสัย

"ใช่เลย! แกนคริสตัลระดับหนึ่งจะเป็นสีฟ้า ส่วนระดับสองจะเป็นสีม่วง นอกจากนี้ก็ยังมีระดับสาม ระดับสี่ด้วยนะ..."

"แต่เอาเข้าจริงๆ ซอมบี้ระดับสามก็น่ากลัวสุดๆ แล้วล่ะ ฉันเองก็เคยเห็นเก่งสุดแค่ระดับสอง ถ้าระดับสูงกว่านี้ฉันคงหนีไม่ทันแน่ๆ"

เมื่อได้ฟังเชียนเชียนอธิบาย ฉินม่อก็ถึงบางอ้อ และเริ่มสนใจอยากได้แกนคริสตัลระดับที่สูงขึ้นไปอีก

จากนั้น ฉินม่อก็เอารถออฟโรดออกมาให้ทุกคนขึ้นนั่ง แล้วมุ่งหน้าไปยังจุดที่เชียนเชียนบอก

ขับมาได้ราวๆ สองชั่วโมง ก็กลับมาถึงห้างสรรพสินค้าในตัวอำเภออีกครั้ง

ทุกคนลงจากรถแล้วเดินตามเชียนเชียนเลียบตลิ่งแม่น้ำไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงโรงงานเล็กๆ แห่งหนึ่งที่มีรั้วลวดหนามล้อมรอบ

โรงงานแห่งนี้ดูทรุดโทรมมาก มีเพียงอาคารโรงงานเล็กๆ หลังเดียว รอบๆ เป็นลานคอนกรีตโล่งๆ

"ถึงแล้วล่ะ!" เชียนเชียนชี้ไปที่โรงงานเล็กๆ นั่น "หลายวันก่อนฉันแวะมาหาของแถวนี้ แล้วก็บังเอิญเห็นซอมบี้อัดกันแน่นอยู่ในโรงงานนี้แหละ"

"กะคร่าวๆ น่าจะมีเป็นพันๆ ตัวเลย แถมพื้นที่ก็แคบนิดเดียว มองเห็นได้ทั่วเลย ถ้าเราระวังตัวกันหน่อยก็น่าจะปลอดภัยนะ"

"อืม!" ฉินม่อพยักหน้าเห็นด้วย แล้วกำชับเสียงเครียดว่า "เดี๋ยวต้องระวังตัวกันให้ดีนะ ใช้แต่หน้าไม้ยิงเท่านั้น ห้ามใครวิ่งทะเล่อทะล่าเข้าไปเด็ดขาด"

พูดจบ ฉินม่อก็เดินนำหน้าไปค่อยๆ แง้มประตูโรงงานออก

พริบตาต่อมา เขาก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

ภายในโรงงานที่ไม่ใหญ่โตนัก กลับคลาคล่ำไปด้วยฝูงซอมบี้ พวกมันสวมชุดยูนิฟอร์มช่าง น่าจะเป็นคนงานของที่นี่ พอถึงตอนกลางวันก็คงจะแห่กันมานอนในโรงงานนี่แหละ

"เตรียมตัว! ยิงได้!" ฉินม่อไม่รอช้า สั่งให้ซูเหยาและเพื่อนๆ เล็งหน้าไม้ยิงใส่ฝูงซอมบี้ทันที

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง

ซากซอมบี้ก็นอนเกลื่อนกลาดเต็มพื้น พวกมันตายทั้งๆ ที่ยังหลับอยู่ พอสำรวจจนแน่ใจแล้วว่าไม่มีซอมบี้ตัวไหนรอดชีวิต

ทุกคนก็เริ่มลงมือแคะแกนคริสตัลออกจากหัวซอมบี้กันอย่างขะมักเขม้น

อีกครึ่งชั่วโมงต่อมา ฉินม่อก็ยืดตัวขึ้น บิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยล้า พลางบ่นอุบอิบว่า "ไม่คิดเลยว่าการขุดแกนคริสตัลมันจะเหนื่อยกว่าการฆ่าซอมบี้อีกนะเนี่ย!"

พอได้ยินฉินม่อบ่น ซูเหยาก็แอบกระซิบเบาๆ ว่า "แค่ก้มหน้าก้มตาทำงานครึ่งชั่วโมงก็บ่นเหนื่อยแล้วเหรอเนี่ย ถ้างั้น... เรื่องแบบนั้นของเขาก็คงทำได้แค่ครึ่งชั่วโมงเหมือนกันล่ะมั้ง?"

"นี่สินะที่พี่สาวเขาเรียกว่า 'ดีแต่เปลือก' น่ะ?" แม้ซูเหยาจะกระซิบเสียงเบาหวิว แต่... หูของฉินม่อที่ได้รับการอัปเกรดจากน้ำยาเสริมความแข็งแกร่งนั้นไวเป็นพิเศษ

เขาเลยได้ยินสิ่งที่ซูเหยาพูดแบบชัดเจนเต็มสองรูหู

พริบตานั้น ฉินม่อถึงกับชะงักกึก หน้าดำคร่ำเครียดขึ้นมาทันที

กล้าหาว่าฉันไม่มีน้ำยางั้นเหรอ!

ฝากไว้ก่อนเถอะ! อย่าให้มีโอกาสนะ พ่อจะจัดหนักให้ลุกไม่ขึ้นเลยคอยดู!

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็ก้มหน้าก้มตาทุบหัวซอมบี้ต่อไป

ผ่านไปถึงสองชั่วโมงเต็มๆ เขาก็ไม่ปริปากบ่นสักคำ ราวกับกินยาโด๊ปมายังไงยังงั้น!

...

เมื่อเก็บแกนคริสตัลจนเกลี้ยง รอยยิ้มก็ระบายเต็มใบหน้าของฉินม่อ เขาได้แกนคริสตัลมาตั้งหกพันกว่าก้อนเชียวนะเนี่ย

พอมารวมกับของเดิมที่มีอยู่ ตอนนี้เขามีแกนคริสตัลเฉียดๆ สามหมื่นก้อนแล้ว

เยี่ยมไปเลย! ตอนนี้เขากลายเป็นมหาเศรษฐีตัวจริงเสียงจริงแล้ว

หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ทุกคนก็ออกมาเดินเล่นพักผ่อนอยู่รอบๆ โรงงาน ส่วนเรื่องจะกลับไปลุยลานจอดรถใต้ดินนั่น... ฉินม่อไม่แม้แต่จะคิดเลยด้วยซ้ำ

ในนั้นมีซอมบี้ตั้งหลายหมื่นตัว ขืนทำพลาดปลุกให้ตื่นขึ้นมาสักตัวล่ะก็ เป็นอันจบเห่แน่ๆ เขาเลยขอเซย์บายดีกว่า

พอเดินออกมาพ้นรั้วโรงงานได้นิดเดียว เชียนเชียนก็ชะงักฝีเท้าแล้วหันมาบอกว่า "ฉินม่อ ฉันรู้ที่นึงที่มีแกนคริสตัลกองรอเราอยู่เลยล่ะ"

"ที่ไหนเหรอ?" ฉินม่อถามด้วยความสนใจ ซูเหยากับอู่เหมี่ยวเหมี่ยวก็หันมาตั้งใจฟังเหมือนกัน

"ตอนที่พวกมนุษย์พากันโยนแกนคริสตัลทิ้ง ฉันจำได้ว่ามีศาสตราจารย์คนนึงบอกว่า แกนคริสตัลพวกนี้ต้องมีประโยชน์อะไรซ่อนอยู่แน่ๆ เขาก็เลยขนแกนคริสตัลไปเก็บไว้ในห้องแล็บที่เมือง K เยอะมากเลยล่ะ"

"แต่ฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่ามีเยอะแค่ไหน แล้วก็ไม่แน่ใจด้วยว่ามันยังอยู่ที่เดิมหรือเปล่า เพราะเวลาผ่านมาตั้งนานแล้ว แถมศาสตราจารย์คนนั้นก็ม่องเท่งไปแล้วด้วย"

"เมือง K อยู่ไกลจากที่นี่แค่ไหน?" ฉินม่อถามต่อ

"อืม... ถ้าขับรถออฟโรดไป ก็น่าจะสักสามชั่วโมงล่ะมั้ง" เชียนเชียนคาดเดา

ถ้างั้น... ขาไปสามชั่วโมง ขากลับสามชั่วโมง รวมเป็นหกชั่วโมง

ตอนนี้เพิ่งจะเลยเที่ยงมานิดหน่อย รถไฟจะออกเดินทางตอนเที่ยงวันพรุ่งนี้ แปลว่าเขายังมีเวลาหาเสบียงอีกยี่สิบสี่ชั่วโมงเต็มๆ

เวลาถมเถไป!

เมื่อคิดได้ดังนั้น ฉินม่อก็พยักหน้าตกลง "เอาล่ะ! ต่อให้ไม่รู้ว่าแกนคริสตัลยังอยู่ไหม เราก็ไปดูกันเถอะ เผื่อจะเจอของดีอย่างอื่นด้วย"

พูดจบ ฉินม่อก็เรียกรถออฟโรดออกมา เติมน้ำมันจนเต็มถัง แล้วพาสามสาวมุ่งหน้าไปตามทางที่เชียนเชียนบอก

ตลอดสองข้างทางเต็มไปด้วยซากรถพังยับเยิน ถนนหนทางก็ขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อ โชคดีที่ฉินม่อขับรถออฟโรด ไม่งั้นคงต้องจอดทิ้งไว้กลางทางแหงๆ

ถ้าเจอทางขาดก็ต้องพึ่งพลังวาร์ปของเชียนเชียนช่วย การเดินทางครั้งนี้เลยเต็มไปด้วยความทุลักทุเลสุดๆ

จนกระทั่งบ่ายสามโมง ฉินม่อก็ขับรถเข้าสู่เขตเมือง K

เมืองนี้กว้างใหญ่ไพศาลมาก ดูจากตึกรามบ้านช่องและความเจริญแล้ว คงจะเทียบชั้นได้กับมหานครเซี่ยงไฮ้บนโลกของเขาเลยทีเดียว

แต่ทว่า... ความรุ่งเรืองเหล่านั้นกลับกลายเป็นเพียงอดีตไปเสียแล้ว ผ่านไปแค่สองปี ต้นหญ้าก็ขึ้นรกชัฏไปทั่วเมือง รถยนต์และตึกรามบ้านช่องก็มีแต่ร่องรอยของความทรุดโทรม

ถนนหนทางเต็มไปด้วยดินโคลน อากาศก็อบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นผสมกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง

แค่ได้กลิ่นก็ชวนให้คลื่นไส้แล้ว

"ถึงแล้วล่ะ!" ฉินม่อจอดรถเทียบฟุตบาท แล้วปลุกซูเหยาและเพื่อนๆ ที่เผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ให้ตื่นขึ้นมา

"อื้อ~" เชียนเชียนบิดขี้เกียจ ขยี้ตาที่งัวเงีย ก่อนจะเกาะกระจกมองออกไปข้างนอก

"โอ้โห! แค่สองปี เมือง K เปลี่ยนไปขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย!"

"ไม่ใช่เรื่องที่เราต้องสนหรอกน่า ห้องแล็บนั่นอยู่ตรงไหนล่ะ?" ฉินม่อสังหรณ์ใจไม่ค่อยดีนัก เลยไม่อยากโอ้เอ้อยู่ที่นี่นาน

"ขับตรงไปตามทางนี้เลย ห้องแล็บอยู่ใต้สระน้ำนั่นแหละ" เชียนเชียนบอกทาง

ฉินม่อสตาร์ตรถแล้วค่อยๆ ขับเคลื่อนไปข้างหน้าตามคำบอก

...

ในขณะเดียวกัน ที่อีกมุมหนึ่งของเมือง

กลุ่มชายหนุ่มวัยรุ่นสิบกว่าคนในชุดผ้าหยาบๆ บางคนก็เอาแค่ใบตองมานุ่งห่มต่างกางเกง พวกเขากำลังถือมีดขึ้นสนิมเดินด้อมๆ มองๆ อยู่ในเมืองอย่างระแวดระวัง

"บัดซบเอ๊ย!" ชายหนุ่มที่เป็นผู้นำกลุ่ม หน้าตามีหนวดจิ๋มอยู่ใต้จมูก สบถออกมาอย่างหัวเสีย "นี่มันที่บ้าอะไรกันวะเนี่ย?"

"ไอ้บ้าที่ไหนมันจับข้ามาโผล่ที่นี่วะ!"

"ข้าเป็นถึงนายสถานีนะเว้ย! นี่ไม่ได้แตะต้องผู้หญิงมาเป็นอาทิตย์แล้วนะ!"

ชายหนุ่มหน้าหวานที่ยืนอยู่ข้างหลัง กรีดกรายนิ้วอย่างมีจริต ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนว่า "นายสถานีขา~"

"ฉันก็พอจะเป็นผู้หญิงให้ได้อยู่นะจ๊ะ~ นายจะลองดูไหมล่ะ?"

"จะให้รับหรือให้รุก ฉันก็จัดให้ได้หมดเลยน้า~"

"ไอ้เวรเอ๊ย! ถ้าขืนแกพูดจาชวนอ้วกแบบนี้อีก ข้าจะเอามีดฟันแกไปให้ซอมบี้กินซะ!"

(จบแล้ว)