บทที่ 18 - กินเนื้อไดโนเสาร์

บทที่ 18 - กินเนื้อไดโนเสาร์

ในห้องน้ำ ซูอวิ้นกัดฟันกรอด พูดเน้นทีละคำว่า "ทำไมถึงไม่มีกระดาษชำระล่ะ!!!"

...

จากนั้น ฉินม่อก็ใช้ไม้หนึ่งร้อยหน่วยกับเหล็กสิบหน่วยสร้างโต๊ะและเก้าอี้ตัวใหญ่ออกมาสามชุด ไปวางไว้ที่ตู้โดยสารตู้ที่สอง เพื่อใช้เป็นโต๊ะอาหารสำหรับทุกคน

ฉินม่อมองดูตู้โดยสารทั้งสองตู้แล้วก็เผยรอยยิ้มอย่างพึงพอใจ ตอนนี้ดูเหมือนบ้านขึ้นมาหน่อยแล้ว ไม่ได้ว่างเปล่าเหมือนก่อนหน้านี้

แต่ว่า... การที่คนเยอะแยะขนาดนี้ต้องมาเบียดกันนอนบนเตียงสองเตียงมันก็ไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่...

คิดไปคิดมา สายตาของฉินม่อก็กลับไปมองที่คอมพิวเตอร์อีกครั้ง

【ห้องเดี่ยวแบบง่ายๆ: ไม้ 500 หน่วย, เหล็ก 300 หน่วย, หิน 300 หน่วย, เส้นใยพืช 1,000 หน่วย】

【ห้องเดี่ยวแบบเก็บเสียง: ไม้ 1,000 หน่วย, เหล็ก 600 หน่วย, หิน 600 หน่วย, เส้นใยพืช 2,000 หน่วย】

【ห้องสวีทระดับประธานาธิบดี: ไม้ 2,000 หน่วย, เหล็ก 1,200 หน่วย, หิน 1,200 หน่วย, เส้นใยพืช 4,000 หน่วย】

เส้นใยพืชสามารถใช้เสื้อผ้าแทนได้ ตอนนี้เขาไม่ได้ขาดแคลนของพวกนี้เลย

ส่วนห้องสวีทระดับประธานาธิบดีกับห้องเดี่ยวแบบเก็บเสียง ขอไม่พิจารณาไปก่อน อย่างแรกคือวัสดุไม่พอ อย่างที่สองคือตอนนี้มีที่ให้นอนก็บุญแล้ว จะมามัวเลือกมากทำไม อย่างน้อยๆ นอกจากหลินเสวี่ยเอ๋อร์แล้ว คนอื่นๆ เขาก็ยังไม่ได้กินสักคน

เพราะฉะนั้นห้องเดี่ยวแบบเก็บเสียงก็ไม่จำเป็นหรอก สู้เอาแบบง่ายๆ ยังคุ้มกว่า

ตอนนี้เขาใช้เนื้อไดโนเสาร์แลกเหล็กมาได้แปดพันหน่วย ไม้หนึ่งหมื่นหน่วย และหินอีกเก้าพันหน่วย

ไม้เป็นวัสดุที่หาได้ทั่วไปที่สุด เลยแลกมาได้เยอะที่สุด

ลองคำนวณดูแล้ว น่าจะสร้างได้ประมาณยี่สิบห้อง แต่ที่นี่มีกันตั้งยี่สิบสามคน ยังขาดเหล็กกับหินอีกเกือบพันหน่วย

เมื่อคิดได้ดังนั้น ฉินม่อก็เอาเสื้อผ้าไปแลกวัสดุมาจนครบ แล้วกดสร้างห้องเดี่ยวแบบง่ายๆ จำนวน 23 ห้องบนหน้าจอคอมพิวเตอร์

"หึ่ง!"

วินาทีต่อมา รถไฟก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

พวกสาวๆ ได้ยินเสียงก็วิ่งหน้าตื่นมาจากตู้โดยสารตู้ที่สองกันหมด

สงสัยฉินม่อจะสร้างอะไรออกมาอีกแน่ๆ พวกเธอเริ่มชินแล้วล่ะ ครั้งนี้สั่นแรงกว่าตอนอัปเกรดรถไฟคราวก่อนซะอีก พวกเธออยากรู้จนใจสั่นไปหมดแล้วว่าครั้งนี้ฉินม่อจะสร้างอะไรออกมา

ในสายตาของทุกคน ตู้โดยสารตู้แรกที่มีความยาวกว่าสามสิบเมตรและกว้างประมาณสามถึงสี่เมตร พลันเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

ตู้โดยสารขยายกว้างขึ้นกว่าห้าเท่า ตรงกลางมีทางเดินทอดยาว และสองข้างทางเดินก็มีห้องพักลักษณะคล้ายห้องพักในโรงแรมปรากฏขึ้น

เริ่มตั้งแต่ห้อง 001 ไปจนถึง 023 รวมทั้งหมดยี่สิบสามห้อง พอดีกับจำนวนคนยี่สิบสามคนที่อยู่ที่นี่

เมื่อสาวๆ ได้เห็นห้องเดี่ยวปรากฏขึ้น พวกเธอก็เบิกตากว้างด้วยความดีใจ

ตลอดสองวันที่ผ่านมา พวกเธอกินไม่อิ่มนอนไม่หลับ แถมยังต้องอยู่ในสภาพเปลือยเปล่า ถึงแม้จะไม่ได้แสดงออก แต่ในใจก็รู้สึกสิ้นหวังเอามากๆ

แต่วันนี้ พอได้เห็นห้องน้ำ เห็นห้องครัว ได้กินเนื้อไดโนเสาร์ แล้วก็ยังได้เห็นห้องส่วนตัว พวกเธอก็กลับมามีความหวังอีกครั้ง ชีวิตความเป็นอยู่กำลังดีขึ้นเรื่อยๆ!

ความทุกข์ยากในตอนนี้กำลังจะผ่านพ้นไปแล้ว!

หลังจากอึ้งไปชั่วครู่ สาวๆ ก็พากันเปิดประตูห้องเข้าไปดู การจัดวางภายในห้องแทบจะเหมือนกันหมด มีเตียงไม้ โต๊ะตัวเล็กๆ นอกจากนี้ก็ไม่มีอะไรอีก

แต่ถึงจะมีแค่นี้ พวกเธอก็พอใจมากแล้ว อย่างน้อยก็มีพื้นที่ส่วนตัว ไม่ต้องแก้ผ้านอนเบียดกับคนอื่นอีกต่อไป

สาวๆ ต่างก็ตื่นเต้นดีใจกับการเลือกห้องพักของตัวเอง

ส่วนฉินม่อก็ใช้เส้นใยพืชทำปลอกผ้านวมและผ้าปูที่นอนให้ทุกคน ส่วนผ้าห่ม... ของพวกนี้ต้องใช้ฝ้าย ซึ่งเขาไม่มี ก็เลยยังสร้างไม่ได้

คงต้องรอโอกาสหน้าเผื่อจะหาเจอแล้วกัน

ส่วนห้อง 001 แน่นอนว่าเป็นของฉินม่อ นายสถานีอย่างเขา ไม่มีใครกล้าแย่งหรอก

ซูอวิ้นพักอยู่ห้องตรงข้ามเขา ส่วนห้องข้างๆ คือหลินเสวี่ยเอ๋อร์...

ไม่นานนัก สาวๆ ก็เลือกห้องของตัวเองเสร็จ แล้วก็พากันมาขอบคุณฉินม่อ ส่วนวิธีขอบคุณนั้น... ค่อนข้างจะพิเศษไปหน่อย...

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เผลอแป๊บเดียวก็ตกเย็นแล้ว

ทุกคนมารวมตัวกันที่โต๊ะอาหารในตู้โดยสารตู้ที่สอง เนื้อไดโนเสาร์ถูกตุ๋นมาตลอดทั้งบ่าย กลิ่นหอมของมันตลบอบอวลไปทั่วขบวนรถไฟ

"ว้าว!! หอมจัง! หอมสุดๆ ไปเลย!"

"อืม! เนื้อนุ่มละมุนลิ้น อร่อยมากๆ เลย!"

"ไม่คิดเลยว่าเนื้อไดโนเสาร์จะรสชาติอร่อยขนาดนี้ หอมสุดๆ!"

สาวๆ ต่างก็กินไปหลับตาพริ้มไปอย่างมีความสุข ฉินม่อเองก็รู้สึกแบบเดียวกัน วินาทีที่ได้กินเนื้อไดโนเสาร์ เขารู้สึกเหมือนที่ผ่านมาชีวิตนี้มันไร้ค่าไปเลย

มันอร่อยจริงๆ นะ!

จากนั้น ทุกคนก็ตั้งหน้าตั้งตาสวาปามเนื้อไดโนเสาร์ตรงหน้าอย่างเอร็ดอร่อย ปากมันแผล็บกันทุกคน ใบหน้าเต็มไปด้วยความสุข

อาจจะเพราะมือลื่น ฉินม่อเผลอกดส่งรูปเนื้อไดโนเสาร์ร้อนๆ ควันฉุยลงไปในกลุ่มแชตโลก

กลุ่มแชตโลกเงียบกริบไปสิบวินาที ก่อนจะระเบิดตู้มราวกับดาวอังคารพุ่งชนโลก

"เชี่ย?! เชี่ย?! เชี่ย?!"

"สุดยอด! กูขอยอมแพ้เลย เมื่อกี้เพิ่งจับหนูได้ตัวนึงกำลังดีใจอยู่เลย พอมาเห็นเนื้อไดโนเสาร์ของลูกพี่ กูยอมเลยจริงๆ!"

"นี่พี่ชาย? นายจะกินก็กินไปสิ จะส่งรูปมาทำไมวะ?"

"ใช่! เชื่อไหมว่าฉันจะหาคนไปกระทืบนาย!"

"แม่งเอ๊ย! สวรรค์ไม่มีตาหรือไง ทำไมไม่ส่งฟ้าผ่ามาฟาดไอ้ขี้โอ่นี่ให้ตายๆ ไปซะ!"

"ฉันจะแจ้ง! ฉันจะแจ้ง! มีคนใช้โปรแกรมโกง พวกนายไม่เห็นหรือไง?!"

"ฮ่าๆๆ... ฉันจะบ้าตายแล้ว!"

"ลูกพี่ขาดแฟนไหมคะ? เค้าใส่ถุงน่องดำได้น้า~ แลกกับเนื้อชิ้นเล็กๆ ก็พอ~"

"ลูกพี่อย่าไปเชื่อนะ ไอ้คนข้างบนมันเป็นกระเทยปลอมตัวมา ฉันนี่สิของจริง ฉันไม่เคยแกล้งทำ ลูกพี่ชอบผู้ชายไหม? ฉันเป็นรับได้นะ"

"เป็นรุกก็ได้นะ!"

...

เมื่อมองดูบทสนทนาเพี้ยนๆ บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ มุมปากฉินม่อก็กระตุก นี่มันคนประเภทไหนกันวะเนี่ย!

หลังจากสร้างห้องเดี่ยวเสร็จ หน้าจอคอมพิวเตอร์ก็สามารถฉายภาพโฮโลแกรมให้เขาเห็นได้โดยตรง เขาจึงไม่ต้องเดินไปดูที่คอมพิวเตอร์อีกต่อไป

จากนั้น ฉินม่อก็ปิดช่องสนทนา แล้วมาดูข้อมูลการอัปเกรดรถไฟต่อ

【วัสดุที่ต้องใช้ในการอัปเกรดรถไฟ: พิมพ์เขียวระดับสอง, เหล็ก 10,000 หน่วย, หิน 10,000 หน่วย, ไม้ 20,000 หน่วย】

เมื่อเห็นข้อมูลตรงหน้า ฉินม่อก็จำต้องล้มเลิกความคิดที่จะอัปเกรดรถไฟไปก่อน ด้วยวัสดุที่มีตอนนี้ยังไงก็ไม่พอ

ยิ่งไปกว่านั้น พิมพ์เขียวระดับสองก็น่าจะต้องดรอปจากการฆ่าซอมบี้หรือสัตว์ประหลาด ความยากคงไม่ธรรมดาแน่

ไม่รู้ว่าหลังจากผ่านระยะเวลาคุ้มครองมือใหม่ในวันพรุ่งนี้ไป โลกใบนี้จะเปลี่ยนไปเป็นแบบไหน

จะมีซอมบี้ โนม หรือก็อบลินโผล่มาเพียบเลยไหมนะ?

ในสถานการณ์ตอนนี้ ตัวเขามีเงินก็ย่อมไม่กลัวอยู่แล้ว แต่สาวๆ พวกนี้ไม่มีแรงแม้แต่จะจับไก่ด้วยซ้ำ แถมยังมีอีกตั้งสิบกว่าคนที่ยังแก้ผ้าอยู่เลย

พรุ่งนี้ต้องหาข้ออ้างให้พวกเธอใส่เสื้อผ้าให้หมด ในความคิดของเขา สาวๆ พวกนี้ในอนาคตก็ต้องตกเป็นของเขาทั้งนั้น

เขาไม่อยากให้พวกก็อบลินบ้ากามพวกนั้นมาเห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าของผู้หญิงของเขาหรอกนะ ได้ยินมาว่าพวกมันชอบผู้หญิงเป็นพิเศษด้วยสิ

(จบแล้ว)