บทที่ 16 - มีลูกสักคนไหม?

บทที่ 16 - มีลูกสักคนไหม?

"ว้าว! น้ำใสขึ้นจริงๆ ด้วย เจียเจียเก่งจังเลย!"

"ใช่ๆ เจียเจียเธอสุดยอดไปเลย"

"ฮ่าๆๆ... คราวนี้ไม่แค่มีน้ำดื่ม แต่ยังมีน้ำอาบด้วย"

พวกสาวๆ ต่างก็พูดคุยกันเจื้อยแจ้วด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ส่วนหลี่เจียเจียก็กอดอกมองฉินม่อด้วยความภาคภูมิใจ

มุมปากของฉินม่อยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ถ้าเป็นแบบนี้ ปัญหาเรื่องน้ำก็ถือว่าแก้ไขได้ชั่วคราว ส่วนเรื่องอาหาร...

เขามองกองเนื้อไดโนเสาร์ที่กองเป็นภูเขาเลากาบนพื้น พลางคิดในใจ: เนื้อพวกนี้คงพอให้พวกเรากินไปได้เป็นเดือนเลยมั้ง

เมื่อคิดได้ดังนั้น ฉินม่อก็เก็บเนื้อไว้ชิ้นหนึ่ง ชิ้นนี้น้ำหนักเกือบสามสิบชั่ง ซึ่งมากพอให้ทุกคนกินอิ่ม

ส่วนเนื้อที่เหลือ ฉินม่อก็โยนเข้ามิติระบบไปจนหมด เพราะเวลาในนั้นหยุดนิ่ง นั่นหมายความว่าของที่ใส่เข้าไปในมิติระบบจะคงสภาพเดิมเหมือนตอนที่ใส่เข้าไปเสมอ

ดังนั้นจึงไม่ต้องกังวลว่ามันจะเน่าเสียเลย

จากนั้น ฉินม่อก็หันไปมองไป๋เถียนเถียน แม่ครัวเพียงคนเดียวในที่นั้น แล้วพูดว่า "เถียนเถียน ในเมื่อพลังพิเศษของเธอคือแม่ครัว งั้นหน้าที่ทำอาหารก็ปล่อยให้เป็นของเธอแล้วกันนะ ไม่มีปัญหาใช่ไหม?"

"ฮิฮิ... วางใจได้เลย! พวกนายก็รอรับประทานของอร่อยๆ ได้เลย!"

ไป๋เถียนเถียนรับปากอย่างแข็งขัน เดิมทีเธอก็ชอบทำอาหารอยู่แล้ว การที่ปลุกพลังพิเศษสายแม่ครัวขึ้นมาได้ก็เรียกได้ว่าตรงสายสุดๆ

แถมที่สำคัญคือได้ทำอาหารจากเนื้อไดโนเสาร์ด้วย ชาตินี้จะมีโอกาสพิเศษแบบนี้สักกี่ครั้งกันเชียว

"ส่วนพวกนี้ก็เอาไว้เป็นของหวานหลังอาหารนะ" ฉินม่อหยิบกล้วยที่ได้มาจากทีเร็กซ์ออกมา

"กล้วย!" ซูเหยาตะโกนลั่น "นาย... นายไปเอากล้วยมาได้ยังไงเนี่ย!"

เมื่อพวกสาวๆ ได้ยินดังนั้นก็รีบหันมามองทันที

"ว้าว!!"

"กล้วยจริงๆ ด้วย!"

"พระเจ้าช่วย! ฉันยังมีโอกาสได้กินกล้วยอีกเหรอเนี่ย โชคดีจังเลย!"

"นั่นสิๆ แต่ก่อนฉันเคยคิดว่าตัวเองไม่ชอบกินผลไม้ แต่ตอนนี้ฉันเพิ่งเข้าใจว่า ตัวเองแค่เรื่องมากไปเอง..."

"ฮือๆ... อร่อยจังเลย!"

"ฉินม่อ เธอสุดยอดไปเลย!"

"ใช่ๆ ฉินม่อเก่งที่สุดเลย!"

สาวๆ แต่ละคนกอดกล้วยไว้แน่นพร้อมกับพูดด้วยความตื่นเต้น คำชมมากมายหลั่งไหลเข้าหูฉินม่อไม่ขาดสาย

ทำเอาเขาตัวลอยไปเลยทีเดียว คุ้มค่าที่อุตส่าห์เสี่ยงตายเอากล้วยพวกนี้กลับมา บอกได้คำเดียวว่าคุ้มสุดๆ!

"ฉินม่อนายเก่งจังเลย!" หลินเสวี่ยเอ๋อร์รีบเดินเข้ามาหาฉินม่อ อาศัยจังหวะที่เขายังไม่ทันตั้งตัว เขย่งปลายเท้าขึ้นจูบที่ริมฝีปากของเขาอย่างแรง

ก่อนจะยิ้มแฉ่งแล้วพูดว่า "นี่คือรางวัลของนายนะ!"

พริบตานั้น บรรยากาศรอบๆ ก็หยุดชะงักไปทันที สาวๆ ทุกคนขมวดคิ้วแน่น

พวกเธอรู้ดีว่า หากไม่มีอะไรผิดพลาด ในอนาคตพวกเธอทุกคนก็ต้องตกเป็นของฉินม่อ เว้นเสียแต่ว่าพวกเธอจะไม่ต้องการผู้ชาย แต่ถ้าไม่มีผู้ชาย พวกเธอก็จะไม่สามารถมีลูกได้

และถ้าไม่สามารถมีลูกได้ ระบบของพวกเธอ... ก็จะไร้ประโยชน์

แต่ว่า บรรยากาศอันละเอียดอ่อนที่ทุกคนสร้างขึ้นมานี้ พวกเธอก็ยังพอรับได้ แต่หลินเสวี่ยเอ๋อร์กลับมาทำลายมันลง ซ้ำยังชิงจูบฉินม่อตัดหน้าพวกเธอไปอีก

นี่มันเท่ากับบอกทุกคนว่า ต่อให้ในอนาคตพวกเธอจะได้เป็นผู้หญิงของฉินม่อ ก็ต้องเป็นได้แค่เมียน้อยงั้นเหรอ?

ในบรรดาสาวๆ ทั้งหมด คนที่โกรธที่สุดก็คงหนีไม่พ้นหลี่เจียเจีย

ปกติเธอก็มักจะส่งรูปถุงน่องดำ ถุงน่องขาว และชุดคอสเพลย์ต่างๆ นานาไปให้ฉินม่อดูอยู่บ่อยๆ ในใจของเธอ ฉินม่อคือแฟนหนุ่มของเธอไปแล้ว

แต่ตอนนี้! แฟนหนุ่มของตัวเองกลับถูกผู้หญิงคนอื่นชิงจูบไปซะได้!

บรรยากาศตกอยู่ในความกระอักกระอ่วนอย่างประหลาด...

ฉินม่อเองก็รู้สึกประหลาดใจเช่นกัน ไม่คิดเลยว่าหลินเสวี่ยเอ๋อร์ สาวน้อยหน้าเด็กนมโตที่ดูใสซื่อคนนี้ จะใจกล้าขนาดนี้

เมื่อคืนไม่เพียงแต่จะเป่าขลุ่ยให้เขาฟังแล้ว ตอนนี้ยังกล้าจูบเขาต่อหน้าคนเยอะแยะขนาดนี้อีก

ช่างเป็น... คนที่กล้าหาญจริงๆ!

"หวูด!"

จู่ๆ รถไฟก็ส่งเสียงหวูดลากยาว ทำลายบรรยากาศอันน่าอึดอัดลง รถไฟเริ่มค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไป ดูเหมือนว่าเวลาห้าชั่วโมงจะหมดลงแล้ว

สาวๆ มองหน้ากัน แล้วทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

พอพวกเธอมองออกไปนอกหน้าต่าง ก็พากันถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ถึงแม้รถไฟจะปกป้องพวกเธอจากอันตรายได้ แต่การที่ต้องอยู่แต่ในป่าที่มีทีเร็กซ์โผล่มาได้ตลอดเวลา ก็ทำให้พวกเธออดกังวลไม่ได้อยู่ดี

ตอนนี้พอได้ออกจากสถานที่บ้าๆ นี่ได้เสียที พวกเธอก็ย่อมดีใจเป็นธรรมดา

"ฉินม่อ..." ซูอวิ้นเดินมาหาฉินม่อแล้วเรียกเบาๆ ใบหน้าหวานแดงระเรื่อคล้ายกับมีเรื่องที่พูดยาก

"มีอะไรเหรอครับครูซู?" ฉินม่อม่งหน้าอีกฝ่ายด้วยความสงสัย

ในความทรงจำ ครูซูมักจะวางมาดเป็นสาวแกร่งเสมอ ไม่เคยทำหน้าเหมือนสาวน้อยขี้อายแบบนี้มาก่อนเลย

แต่ก็ต้องยอมรับว่า... มีเสน่ห์ไปอีกแบบจริงๆ!

"เอ่อ..." ซูอวิ้นลดเสียงลง "ฉินม่อ ฉันอยากเข้าห้องน้ำ เธอพอจะมีวิธีไหม?"

เมื่อได้ยินดังนั้น ฉินม่อก็ถึงบางอ้อ มิน่าล่ะซูอวิ้นถึงได้ทำท่าทีเหมือนสาวน้อยขี้อาย ที่แท้ก็ปวดห้องน้ำนี่เอง

ก็ไม่แปลกหรอก ภายในรถไฟมีแค่สองตู้ ตู้หนึ่งใช้นอน อีกตู้ใช้เป็นครัว ไม่มีห้องน้ำเลย ถ้าจะทำธุระส่วนตัวก็ต้องทำต่อหน้าทุกคนน่ะสิ

อย่าว่าแต่ซูอวิ้นเลย ต่อให้เป็นฉินม่อเองก็คงไม่กล้าให้คนอื่นมานั่งดูตอนปลดทุกข์หรอก...

"ครูซูรอเดี๋ยวนะครับ เดี๋ยวผมลองดูว่าจะสร้างห้องน้ำได้ไหม" ฉินม่อรีบตอบกลับ

"อืม" ซูอวิ้นพยักหน้ารับเบาๆ เสียงแทบจะกลืนหายไปในลำคอ ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อ ในใจรู้สึกอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

เธอเองก็จนปัญญาเหมือนกัน เดิมทีเธอก็เป็นคนธาตุอ่อนอยู่แล้ว ประกอบกับสองวันมานี้ได้กินแต่บิสกิตอัดแท่งกับน้ำแร่ ก็เลยยิ่งปรับตัวไม่ทันเข้าไปใหญ่

สรุปแล้วก็เป็นเพราะร่างกายของเธออ่อนแอเองนั่นแหละ...

ถ้าเธอมีลูกกับฉินม่อ ร่างกายของเธอก็จะได้รับการเสริมความแข็งแกร่งจากระบบ และคงจะไม่ป่วยอีก หรือว่า...

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ซูอวิ้นก็ตกใจ รีบสลัดความคิดนี้ทิ้งไป ต่อให้จะมีลูก ก็ไม่ใช่ตอนนี้สิ

ตอนนี้ทุกคนนอนเตียงเดียวกันหมด จะให้พวกเธอมาเล่นหนังรักสดๆ ต่อหน้าคนอื่นเนี่ยนะ?

เธอไม่ได้มีความต้องการขนาดนั้นหรอกนะ...

ไม่นานนัก ฉินม่อก็เดินไปที่หน้าคอมพิวเตอร์เพื่อตรวจสอบดู

【ห้องน้ำแบบเรียบง่ายลมพัดเย็นยะเยือก: หิน 200 หน่วย, เหล็ก 300 หน่วย, ไม้ 200 หน่วย】

【ห้องน้ำแบบธรรมดาลมไม่พัด: หิน 400 หน่วย, เหล็ก 600 หน่วย, ไม้ 400 หน่วย】

【ห้องน้ำแบบพรีเมียมพร้อมฝักบัว: หิน 800 หน่วย, เหล็ก 1,200 หน่วย, ไม้ 800 หน่วย】

【ห้องน้ำห้องสวีทโรงแรม: หิน 1,600 หน่วย, เหล็ก 2,400 หน่วย, ไม้ 1,600 หน่วย】

【ห้องน้ำห้องสวีทระดับประธานาธิบดี: หิน 3,000 หน่วย, เหล็ก 5,000 หน่วย, ไม้ 3,000 หน่วย】

...

มองดูอยู่นาน ฉินม่อก็พบความจริงอันน่าเศร้าว่า ดูเหมือนเขาจะสร้างอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง ตอนนี้เขามีหินอยู่แค่ห้าหน่วย เหล็กยี่สิบหน่วย ส่วนไม้ก็มีแค่สามสิบหน่วย

ซึ่งห่างไกลจากจำนวนวัสดุที่ต้องใช้พวกนั้นมาก

แต่ว่า... ถึงวัสดุจะไม่พอ แต่เขาก็แลกเปลี่ยนได้นี่นา!

จากนั้น สายตาของฉินม่อก็ไปหยุดอยู่ที่นายสถานีที่ชื่อวิเวียน เมื่อวานเขาเพิ่งจะแลกเหล็กกับหินจากอีกฝ่ายมา

วันนี้ถ้าเขาเอาอาหารไปแลก ก็ไม่เชื่อหรอกว่าอีกฝ่ายจะไม่ตกลง

(จบแล้ว)