บทที่ 15 - จอหงวนสอบเข้ามหาวิทยาลัย

บทที่ 15 - จอหงวนสอบเข้ามหาวิทยาลัย

หลังจากสถานะนักเขียนของหลี่เจี๋ยถูกเปิดเผยในงานเลี้ยงรุ่น ช่วงสองสามวันนี้ในกลุ่มแชท QQ ของห้องก็มีการถกเถียงกันอย่างดุเดือด เนื่องจากหลี่เจี๋ยไม่เล่น QQ ข้อความเหล่านี้จึงเป็นเกิ่งเกิ่งที่เอามาเล่าให้เขาฟัง บางครั้งเธอก็ใช้คอมพิวเตอร์ทำงานของหลี่เจี๋ยล็อกอินเข้า QQ แล้วแอบซุ่มอ่านเงียบๆ ทุกครั้งที่เห็นคนอื่นชมหลี่เจี๋ย เธอจะรู้สึกมีความสุขจากใจจริง ราวกับว่าคนที่ถูกชมคือตัวเธอเอง

วันนี้ทั้งสองคนมาดื่มชานมที่ร้านชานม เกิ่งเกิ่งมือหนึ่งประคองแก้วชานม สายตาจ้องมองดูคำชมที่มีต่อหลี่เจี๋ยในกลุ่ม QQ ไม่หยุดหย่อน เธอหัวเราะร่าจนหุบปากไม่ลง เธอเขย่าแขนหลี่เจี๋ยที่นั่งอยู่ข้างๆ ชี้ไปที่หน้าจอแล้วอ้อนเสียงหวานว่า "ลู่ซิงเหอ มาดูนี่สิ! เร็วเข้า!"

ในกลุ่ม QQ ยังคงพูดคุยกันถึงเรื่องของหลี่เจี๋ยไม่หยุด

...

โจวมั่ว : "จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าลู่ซิงเหอคือท่านหมิงรื่อ!"

เจี่ยนตาน : "นั่นสิๆ ถึงจะไปคอนเฟิร์มกับครูจางเฟิงมาแล้วก็เถอะ แต่มันก็ยังเหลือเชื่ออยู่ดี!"

เฉินจิ้ง : "อ๊ายยยย ฉันชอบลู่ซิงเหอจังเลย"

สวีเหยียนเลี่ยง : "@เฉินจิ้ง ก่อนหน้านี้เธอไม่ได้ชอบวังตงเฉิง วงฟาเรนไฮต์ที่สุดหรอกเหรอ?"

เฉินจิ้ง : "นั่นมันอดีตไปแล้ว ตอนนี้ฉันชอบลู่ซิงเหอ เขาจะเป็นเทพบุตรของฉันตลอดไป"

เด็กอ้วน : "ฮ่าๆ! ตอนนี้พวกนายรู้หรือยังล่ะ ว่าทำไมตอนนั้นฉันถึงให้ลู่ซิงเหอเขียนสมุดเฟรนด์ชิพให้ฉันคนเดียวทั้งเล่ม ฉันนี่มันโคตรฉลาดเลย ฮ่าๆๆๆ!!!"

เด็กอ้วน : "พวกนายว่าตอนนี้ท่านหมิงรื่อกำลังทำอะไรอยู่"

สวีเหยียนเลี่ยง : "ก็น่าจะกำลังแต่งนิยายอยู่มั้ง ก่อนหน้านี้นิตยสารเหมิงหยาเพิ่งปล่อยทีเซอร์ออกมาว่า 'ปาฏิหาริย์ร้านชำของคุณนามิยะ' กำลังจะตีพิมพ์เป็นตอนๆ แล้วไม่ใช่เหรอ?"

เจิ้งเสวี่ยเหมย : "ตั้งตารอเลย!"

เจี่ยนตาน : "บวก 1"

+2

+3

+10086

เหวินเซียวเซียว : "พวกนายเลิกมโนกันได้แล้ว เมื่อกี้ฉันเดินผ่านร้านชานม เห็นลู่ซิงเหอกับเกิ่งเกิ่งกำลังนั่งดื่มชานมด้วยกันอยู่เลย"

ทุกคน : "............"

...

เมื่อเห็นข้อความที่เหวินเซียวเซียวส่งมา เสียงหัวเราะของเกิ่งเกิ่งก็หยุดชะงักลงทันที เธอมีท่าทีลุกลี้ลุกลน สายตากรอกไปมามองซ้ายมองขวา เหมือนหนูที่กำลังขโมยของ หรือเหมือนกำลังมองหาใครสักคน เมื่อหลี่เจี๋ยเห็นท่าทางน่ารักๆ ของเกิ่งเกิ่ง เขาก็อดไม่ได้ที่จะหลุดหัวเราะออกมา

"นายยังจะหัวเราะอีก คนอื่นเขาเห็นกันหมดแล้ว พวกเขาหาว่านายไม่เอาถ่าน นิยายก็ไม่ยอมแต่งให้เสร็จ ยังจะมีหน้ามาหัวเราะอีก" เกิ่งเกิ่งพูดด้วยน้ำเสียงงอนๆ

"งานหลักของฉันก็คือเธอไง ฉันไม่เอาถ่านตรงไหน ฉันกำลังทำเรื่องสำคัญอยู่ต่างหากล่ะ" หลี่เจี๋ยหลุดปากตอบกลับไป พอพูดจบเขาก็แอบรู้สึกเสียใจนิดๆ ที่พูดความในใจออกไปโดยไม่ได้เตรียมตัวมาก่อน ทำให้กระดาษบางๆ ที่คั่นกลางระหว่างพวกเขาสองคนขาดสะบั้นลงในพริบตา

เกิ่งเกิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง จู่ๆ เธอก็คว้ากระเป๋าเป้บนโต๊ะและแก้วชานมขึ้นมา แล้ววิ่งหนีออกจากร้านไปอย่างรวดเร็ว เธอวิ่งไปพลางตะโกนบอกว่า "ฉันกลับก่อนนะ!" พอวิ่งพ้นหัวมุมถนนมาได้หลายแยก เกิ่งเกิ่งก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น จนทำให้คนที่เดินผ่านไปมาต้องหยุดมอง เกิ่งเกิ่งจึงรีบจ้ำอ้าวหนีไปอย่างรวดเร็ว

หลายวันต่อมา เมื่อเห็นว่าเกิ่งเกิ่งไม่ได้ทักข้อความมาหา หลี่เจี๋ยก็เลยไม่ได้ติดต่อไปหาเธอเหมือนกัน เขาคิดว่ามันคงกะทันหันเกินไป คำพูดที่เหมือนกับการสารภาพรักแบบนั้น เขาหลุดปากออกไปโดยไม่ได้คิดให้ดีเสียก่อน

ในขณะเดียวกัน ที่ห้องตรวจข้อสอบ คณะกรรมการตรวจข้อสอบหลายคนกำลังถกเถียงกันอย่างดุเดือดถึงเรียงความในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยฉบับหนึ่ง

เรียงความที่ปรากฏบนหน้าจอคือเรื่อง "ความสุขของอีกาตัวหนึ่ง" ที่หลี่เจี๋ยเขียนขึ้น กรรมการท่านหนึ่งเห็นว่าควรให้คะแนนเต็ม แต่อีกท่านหนึ่งแย้งว่าควรให้แค่ 55 คะแนน โดยหักไป 5 คะแนน เพราะเขามองว่าอารมณ์ความรู้สึกในการเขียนยังไม่ลึกซึ้งพอ จากนั้นทั้งสองก็ไปขอให้หัวหน้าหน่วยตรวจข้อสอบเป็นผู้ตัดสิน

หลังจากหัวหน้าหน่วยฟ่านอ่านข้อความอย่างละเอียด เขาก็ตบโต๊ะด้วยความชื่นชม บทความนี้เขียนได้ยอดเยี่ยมมาก ตลอดชีวิตการเป็นครูและการตรวจข้อสอบของเขา แทบจะไม่เคยเจอผลงานที่เขียนได้สละสลวยขนาดนี้มาก่อน ราวกับได้ดื่มน้ำเย็นเจี๊ยบในฤดูร้อนอันอบอ้าว ช่างสดชื่นและลื่นไหลเหลือเกิน จากนั้นเขาก็ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดว่าให้คะแนนเต็ม ต้องได้คะแนนเต็มเท่านั้น! เป็นอันยุติข้อโต้แย้งนี้ และนี่ก็เป็นข้อสอบฉบับแรกที่หน่วยของพวกเขาให้คะแนนเต็ม หัวหน้าหน่วยฟ่านแอบรู้สึกเสียดายนิดๆ เพราะตอนนี้ยังไม่รู้ว่านักเรียนคนไหนเป็นคนเขียน

เหตุการณ์คล้ายคลึงกันนี้ก็เกิดขึ้นในห้องตรวจข้อสอบวิชาคณิตศาสตร์เช่นกัน ข้อสอบคณิตศาสตร์ในปีนี้ภาพรวมถือว่าไม่ยากมาก แต่ข้อสอบอัตนัยสองข้อสุดท้ายกลับยากขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งนี่ก็เป็นความตั้งใจที่จะสร้างความแตกต่างของคะแนน ในบรรดาข้อสอบมากมายที่ถูกตรวจไป ยังไม่มีใครทำข้อสอบสองข้อสุดท้ายได้ถูกต้องทั้งหมดเลย ครูหลี่มองดูข้อสอบตรงหน้าด้วยความตื่นเต้น และหันไปพูดกับคณะกรรมการตรวจข้อสอบคนอื่นๆ ว่า "ข้อสอบคณิตศาสตร์ที่ได้คะแนนเต็มฉบับแรกปรากฏแล้ว!"

วันที่ 24 มิถุนายน วันประกาศผลสอบเข้ามหาวิทยาลัย ลู่ฉางเจิงโทรไปเช็คผลสอบหลายครั้งแต่ก็ไม่ติด จนในที่สุดเขาก็โทรติด หลังจากกรอกหมายเลขประจำตัวผู้เข้าสอบแล้ว เสียงจากปลายสายก็ดังขึ้น:

"หมายเลขประจำตัวผู้เข้าสอบ: XXXXXX20030001 ชื่อ: ลู่ซิงเหอ ผลการเรียน..."

"ภาษาจีน: 148 คณิตศาสตร์: 150 ภาษาอังกฤษ: 149 สายศิลป์รวม: 295 คะแนนรวม 742 อันดับที่ 1 ของผู้เข้าสอบทั้งมณฑล; ต่อไปจะประกาศซ้ำอีกครั้ง...."

เมื่อได้ยินผลคะแนนนี้ ลู่ฉางเจิงก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว แม้แต่ลู่ฉางเจิงที่ผ่านร้อนผ่านหนาวในวงการธุรกิจมาอย่างโชกโชน ก็ยังแอบเสียอาการนิดๆ ซึ่งนี่เป็นภาพที่หาดูได้ยากมากสำหรับเขา ปกติแล้วเขาจะมีภาพลักษณ์ที่สุขุมเยือกเย็น ต่อให้ขุนเขาถล่มตรงหน้า สีหน้าก็ไม่เปลี่ยน แต่ครั้งนี้เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับลู่ซิงเหอ แม้ปากเขาจะบอกว่าไม่ได้สนใจเรื่องคะแนนสอบสักเท่าไหร่ แต่ลึกๆ แล้วเขาก็ยังคงให้ความสำคัญกับมันมาก

จากนั้นเขาก็รีบโทรศัพท์ไปบอกข่าวดีนี้ให้หลี่เจี๋ยรู้ เพราะเขารู้ดีว่าเจ้าลูกชายตัวแสบคนนี้คงไม่ยอมไปเช็คผลสอบเองแน่ๆ ดูได้จากพฤติกรรมปกติที่มักจะไม่ค่อยสนใจเรื่องอะไรเลย นอกจากจะสนิทกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเป็นพิเศษและดูจะใส่ใจเธอมากเท่านั้น ดูเหมือนจะกำลังมีความรักอยู่หรือเปล่านะ? ไม่รู้ว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นนิสัยใจคอเป็นยังไง การจะแต่งเข้าครอบครัวลู่มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ หรอกนะ

เมื่อหลี่เจี๋ยรับสายจากลู่ฉางเจิง เขาก็ตอบกลับไปสั้นๆ แค่ "อ้อ" โดยไม่ได้ตื่นเต้นอะไรนัก และยังคงรักษาท่าทีอันสงบนิ่งเอาไว้ เพราะคะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้สลักสำคัญอะไรในใจของหลี่เจี๋ยเลย แต่ในทางกลับกัน บรรยากาศที่โรงเรียนเจิ้นหัวกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง คะแนนรวม 742 คะแนนในสายศิลป์ของหลี่เจี๋ยในครั้งนี้ ไม่เพียงแต่ทำลายสถิติคะแนนสูงสุดของสายศิลป์ในประวัติศาสตร์ของโรงเรียนมัธยมเจิ้นหัวเท่านั้น แต่ยังทำลายสถิติของมณฑลเฮยหลงเจียงนับตั้งแต่มีการฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัยกลับมาอีกด้วย

"ครูจางผิง ยินดีด้วย! ยินดีด้วยครับ! เพิ่งจะเป็นครูประจำชั้นปีสุดท้ายปีแรก ก็ปั้นนักเรียนให้ได้ที่หนึ่งของมณฑลเลยนะ" ครูสอนคณิตศาสตร์ผู้อาวุโสท่านหนึ่งกล่าวแสดงความยินดี

"ใช่ครับ ยินดีด้วย! ยินดีด้วย! แถมคะแนนอันดับหนึ่งครั้งนี้ยังทำลายสถิติคะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยสายศิลป์ในประวัติศาสตร์ด้วย ยอดเยี่ยมมากครับ" ครูหนุ่มอีกท่านหนึ่งกล่าวชื่นชมด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความอิจฉา

"ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ เป็นเพราะนักเรียนขยันตั้งหาก ผมแค่โชคดีเท่านั้นเอง ลู่ซิงเหอเป็นนักเรียนที่เรียนเก่งอยู่แล้ว ผมไม่ได้ทำอะไรมากหรอกครับ โชคดีล้วนๆ ครับ" จางผิงตอบกลับด้วยความถ่อมตัว

ในตอนนั้นเอง เสียงของพานหยวนเซิง หัวหน้าฝ่ายปกครอง ก็ดังมาจากโถงทางเดินหน้าห้องพักครู "ใช่ๆๆ! รีบเอาป้ายประกาศไปติดเลย ตัวหนังสือต้องเด่นๆ นะ แล้วก็จดชื่อสื่อมวลชนที่จะมาทำข่าวทั้งหมดส่งมาให้ฉันด้วย ฉันจะตามเรื่องนี้เอง" พูดจบเขาก็เดินเข้ามาในห้องพักครูและพูดกับจางผิงด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มว่า

"ครูจางผิง ยอดเยี่ยมมากครับ! การสอบครั้งนี้ลู่ซิงเหอจากห้องของคุณทำผลงานได้ดีเยี่ยมมาก ตั้งแต่เช้าโทรศัพท์ของผมก็ดังไม่หยุดเลย ต้องโปรโมตเรื่องนี้ให้หนักๆ นี่เป็นเกียรติยศของโรงเรียนเจิ้นหัวเราทุกคน และการสอบครั้งนี้แม้ว่าห้องของคุณจะเป็นห้องเรียนปกติ แต่คะแนนโดยรวมก็ไม่แพ้ห้องเด็กหัวกะทิเลย คำแนะนำของคุณมีส่วนสำคัญมาก เดี๋ยวผมจะทำเรื่องขอขึ้นเงินเดือนและเลื่อนตำแหน่งให้คุณเอง"

เมื่อได้ยินคำพูดของหัวหน้าพาน จางผิงก็แอบตื่นเต้นอยู่ลึกๆ ครั้งนี้ไม่ใช่แค่ลู่ซิงเหอคนเดียวที่โดดเด่น แต่คนอื่นๆ ก็ทำผลงานได้ดีเยี่ยมในการสอบเช่นกัน หากบอกว่าตำแหน่งอันดับหนึ่งของลู่ซิงเหอไม่ได้เกี่ยวข้องกับเขามากนัก แต่ความดีความชอบในการช่วยยกระดับคะแนนของนักเรียนคนอื่นๆ เขาคงไม่สามารถปฏิเสธได้ ความพยายามทั้งหมดที่เขาทำลงไปนั้นคุ้มค่าจริงๆ ผลการเรียนของนักเรียนก็คือผลตอบแทนที่ดีที่สุดสำหรับเขาแล้ว

(จบแล้ว)