บทที่ 78 - ชายชุดเทาในหลุมปฏิกูล

บทที่ 78 - ชายชุดเทาในหลุมปฏิกูล

"หืม? เจ้ารู้จักสถานที่แห่งนี้หรือ?" ซูสือเอ้อร์รีบถาม

เจียงเฟยสวี่ยพยักหน้า "หลุมปฏิกูลเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยความสกปรกโสมม ทั้งยังเป็นแหล่งรวมความชั่วร้ายและพลังหยินขั้นสุดยอดในบึงอวิ๋นเมิ่ง! ที่นั่นถูกปกคลุมไปด้วยไอพิษและปราณชั่วร้ายตลอดทั้งปี โดยปกติแล้ว หากมีผู้ฝึกตนเดินผ่านไปแถวนั้น ก็จะหลีกทางให้โดยสัญชาตญาณ ไม่มีใครกล้าเข้าไปลึกหรอก"

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ตอนแรกข้ายังสงสัยอยู่เลย แต่ตอนนี้ข้าชักจะเชื่อขึ้นมาบ้างแล้วล่ะ!" ซูสือเอ้อร์หรี่ตาลง เอ่ยอย่างเรียบเฉย

ความคิดของเขาเริ่มแล่นปรู๊ดปร๊าดขึ้นมาทันที

"หา? หมายความว่ายังไง?" เจียงเฟยสวี่ยได้ยินก็ชะงักไป มองซูสือเอ้อร์ด้วยความประหลาดใจ ไม่เข้าใจว่าทำไมซูสือเอ้อร์ถึงสรุปออกมาเช่นนั้น

ซูสือเอ้อร์มีรอยยิ้มบนใบหน้า เอ่ยอย่างเรียบเฉยว่า "คัมภีร์เต๋าว่าไว้: ความบริสุทธิ์เกิดจากความโสมม ความสว่างเกิดจากความมืดมิด น้ำพุวิญญาณจินเซิ่งเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ สถานที่ที่มันจะถือกำเนิดขึ้นมาได้ ย่อมต้องเป็นสถานที่ที่สกปรกโสมมที่สุด"

ระหว่างที่พูด เขาก็ตัดสินใจแน่วแน่ในใจแล้ว

เขาเข้าใจดีว่า ด้วยพรสวรรค์รากปราณของเขา หากต้องการเพิ่มระดับพลังด้วยการฝึกฝนอย่างหนักหน่วง คงต้องรอไปจนถึงชาติหน้า

ส่วนน้ำพุวิญญาณจินเซิ่ง เพียงหนึ่งชามก็เทียบเท่ากับการฝึกฝนอย่างหนักหน่วงถึงหกสิบปี

ของวิเศษเช่นนี้หาได้ยากยิ่งในใต้หล้า

ไม่ต้องคิด เขาก็รู้ว่าหลุมปฏิกูลแห่งนั้นต้องเต็มไปด้วยอันตรายอย่างแน่นอน!

หากเป็นไปได้ เขาก็อยากจะเน้นความปลอดภัยเป็นหลัก แล้วค่อยๆ ฝึกฝนไป

แต่ความแค้นของปู่และชาวบ้านยังรอให้เขาไปสะสาง ผู้อาวุโสใหญ่ก็จ้องจะเล่นงานเขาอยู่ แม้แต่เย่เหลียงชวนแห่งยอดเขาเทียนหัวก็ต้องการจะเอาชีวิตเขา!

เขาไม่มีทางเลือกเลย

หากไม่รีบเพิ่มระดับพลังให้เร็วที่สุด ก็มีแต่ทางตัน

"ใช่สิ หลักการที่ว่าสรรพสิ่งเมื่อถึงจุดสูงสุดย่อมสะท้อนกลับ ทำไมข้าถึงนึกไม่ออกนะ! พี่จู งั้นเรารีบไปกันเถอะ ไปดูกัน"

"หากหาน้ำพุวิญญาณจินเซิ่งพบจริงๆ ละก็ รวยเละแน่! หนึ่งชามเทียบเท่ากับการฝึกฝนอย่างหนักหน่วงถึงหกสิบปี เพียงพอที่จะช่วยให้ระดับพลังของข้าเพิ่มขึ้นหลายขั้นเลยล่ะ!"

"ถึงตอนนั้น ข้าก็อยากจะรู้เหมือนกันว่า พวกที่บ้าน ใครยังจะกล้าบอกว่าข้าไม่ขยันฝึกฝนอีก! ฮิฮิ..."

เจียงเฟยสวี่ยเผยรอยยิ้มตื่นเต้นดีใจออกมาทันที พลางคว้าแขนซูสือเอ้อร์ แล้วเดินออกไปนอกตลาด

"หืม? เจ้าก็จะไปด้วยหรือ? สถานที่แห่งนั้นเกรงว่าจะมีอันตรายไม่น้อยเลยนะ!"

"หากเจ้าเชื่อใจข้า ก็ปล่อยให้ข้าไปเองเถอะ หากข้าโชคดีหาน้ำพุวิญญาณจินเซิ่งพบจริงๆ ข้าจะนำกลับมาให้เจ้าหนึ่งส่วนแน่นอน"

ซูสือเอ้อร์เลิกคิ้ว รีบเอ่ยกับเจียงเฟยสวี่ย

แม้จะรู้จักเจียงเฟยสวี่ยได้ไม่นาน แต่ในใจเขาก็นับถืออีกฝ่ายเป็นเพื่อนไปแล้ว

ด้วยระดับลมปราณขั้นที่เจ็ดของเขา การไปเองคนเดียวกลับจะปลอดภัยกว่า

การพาเจียงเฟยสวี่ยไปด้วย ไม่ต้องสงสัยเลยว่าจะเป็นการเพิ่มภาระ

"วางใจเถอะน่าพี่จู ข้ามีของวิเศษที่มีพลังหยางบริสุทธิ์ติดตัวอยู่ ที่อื่นข้าไม่กล้ารับประกัน แต่ในหลุมปฏิกูล ข้าสามารถคุ้มครองท่านให้ปลอดภัยได้อย่างแน่นอน!"

เจียงเฟยสวี่ยกวาดสายตามองไปรอบๆ ตบหน้าอกรับประกันกับซูสือเอ้อร์เสียงเบา

"ก็ได้! ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็ไปกันเถอะ!"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น และเห็นว่าเธอมีวิธีเอาชีวิตรอด ซูสือเอ้อร์ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

เขาสูดหายใจเฮือกใหญ่ ทั้งสองเดินเคียงบ่าเคียงไหล่กันไปอย่างรวดเร็ว เหยียบสายลมมุ่งหน้าไปยังทิศทางของบึงอวิ๋นเมิ่ง

ส่วนภายในตลาด

ชายชรารูปร่างผอมแห้ง หน้าตาเจ้าเล่ห์ เดินไปยังมุมลับตาคนแห่งหนึ่ง เมื่อเห็นว่ารอบด้านไม่มีใคร ก็รีบเปลี่ยนไปสวมชุดนักพรต

แล้วแปลงโฉมตัวเองให้กลายเป็นนักพรตตกอับ ส่วนระดับพลังของเขา ก็เปลี่ยนจากระดับลมปราณขั้นที่หนึ่ง เป็นระดับลมปราณขั้นที่สอง

สายตากรุ้มกริ่มกวาดมองไปทั่วบริเวณอย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาก็กำแผ่นแผนที่หนังแกะในมือ เดินไปยังอีกมุมหนึ่ง แล้วหยุดอยู่ตรงหน้าหญิงสาวระดับลมปราณขั้นที่ห้าคนหนึ่ง

"สหาย นักพรตยากไร้อย่างข้ามีของวิเศษอยู่ชิ้นหนึ่ง เจ้าสนใจหรือไม่?"

……

ณ ป่าทึบที่ทอดยาวเป็นระยะทางกว่าร้อยลี้ ทางตอนเหนือของตลาดพันขุนเขา สถานที่แห่งนี้ถูกปกคลุมไปด้วยหมอกหนาทึบตลอดทั้งปี

ภายในป่าทึบเต็มไปด้วยหนองน้ำ สัตว์อสูร และยังมีเห็ดหลินจือวิญญาณฟ้าดินที่เติบโตตามธรรมชาติ รวมถึงแร่ธาตุวิญญาณอื่นๆ

ด้วยเหตุนี้ จึงมักจะมีผู้ฝึกตนจำนวนมากเสี่ยงอันตรายเข้าไปในบึงอวิ๋นเมิ่ง เพื่อรวบรวมวัตถุดิบวิญญาณต่างๆ

ส่วนลึกเข้าไปในบึงอวิ๋นเมิ่งนั้น มีลักษณะภูมิประเทศเป็นแอ่งกระทะขนาดใหญ่ตั้งอยู่

แอ่งกระทะแห่งนี้ถูกปกคลุมไปด้วยหมอกหนาทึบสีเขียวเข้มตลอดทั้งปี ในหมอกมีกลิ่นอายขุ่นมัวปะปนอยู่ ส่งกลิ่นเหม็นเน่าอย่างรุนแรง

ภายในแอ่งกระทะ มีเนินเขาสูงๆ ต่ำๆ สลับซับซ้อน ราวกับเป็นดินแดนจำลองขนาดย่อมๆ

และนี่ก็คือสถานที่ที่เต็มไปด้วยความสกปรกโสมม ซึ่งทำให้ผู้ฝึกตนจำนวนนับไม่ถ้วนต้องหวาดผวา หลุมปฏิกูล!

บนทางเดินแคบๆ สายหนึ่งในหลุมปฏิกูล ชายชุดเทาสามคนที่สวมเสื้อคลุมยาวสีเทา มีเสื้อคลุมกันลมสีเทาปกคลุมทั่วทั้งตัว กำลังยืนสุมหัวกันอยู่

รอบๆ ตัวพวกเขา มีศพของผู้ฝึกตนที่เพิ่งตายไม่นานนอนระเกะระกะอยู่หลายศพ

ด้านข้าง ชายชุดเทารูปร่างค่อนข้างอ้วน เอ่ยอย่างดูแคลนว่า "เจ้าพวกนี้ก็ฉลาดดีนี่ ถึงกับคิดจะใช้ทางลัดผ่านไป"

อีกด้านหนึ่ง ชายร่างผอมพูดเสียงเรียบว่า "แล้วไงล่ะ ก็แค่รีบมารนหาที่ตายเร็วขึ้นเท่านั้นแหละ!"

"พอแล้ว! รีบจัดการศพพวกนี้ซะ ครั้งนี้มีแกะอ้วนมาไม่น้อยเลยนะ ถ้านำวิญญาณของพวกมันมาสกัด ธงหมื่นวิญญาณของข้าก็จะกลายเป็นอาวุธวิญญาณระดับต่ำได้อย่างสมบูรณ์แบบ!"

ชายร่างเตี้ยที่อยู่ตรงกลางเอ่ยอย่างรำคาญใจ

ด้านข้าง ชายร่างอ้วนกำลังจะเดินเข้าไปหาศพบนพื้น

ทว่าชายร่างผอมกลับร้องตะโกนขึ้นมาเสียก่อน "อย่าเพิ่ง ข้าจะหลอมพวกมันให้กลายเป็นศพอาคม รอให้มีคนผ่านมาอีก รับรองว่าพวกมันจะไม่ได้กลับไปเด็ดขาด"

พูดจบ ในดวงตาของชายร่างผอมก็ประกายแววตาเหี้ยมโหดวาบขึ้น เขาอ้าปากพ่นลูกปัดสีเขียวอมเทาขนาดเท่าเมล็ดถั่วปากอ้าออกมา

เขาพ่นพลังปราณแท้จริงใส่ลูกปัดหนึ่งคำ ลูกปัดนั้นก็กลายสภาพเป็นหมอกประหลาดสีเขียวอมเทาทันที แล้วมุดเข้าไปในรูจมูกของศพที่อยู่บนพื้นเป็นสายๆ

"ซี๊ด... ลูกปัดศพที่หลอมมาอย่างยากลำบาก เจ้าเอามาใช้หมดนี่เลยรึ?" ชายชุดเทาร่างอ้วนอุทาน

ชายร่างผอมเบ้ปาก เอ่ยอย่างเรียบเฉยว่า "จะตื่นตูมไปทำไม! ในถ้ำหมื่นกระดูกมีไอศพเยอะแยะไป รอให้ธงหมื่นวิญญาณของลูกพี่หลอมเสร็จ ค่อยไปหลอมลูกปัดศพมาใหม่ก็สิ้นเรื่อง!"

"อืม! น้องสาม เจ้าทำได้ดีมาก! ไปกันเถอะ อาหารจานหลักใกล้จะได้เวลาเสิร์ฟแล้ว!"

ผู้ฝึกตนร่างเตี้ยพยักหน้า เอ่ยชมเชยคำหนึ่ง หมุนตัวหายเข้าไปในหมอกหนาสีเขียวเข้ม

ชายชุดเทาร่างอ้วนและร่างผอมสบตากัน รีบเดินตามไป

หนึ่งวันต่อมา

ซูสือเอ้อร์และเจียงเฟยสวี่ยมาถึงด้านนอกของหลุมปฏิกูลก็หยุดเท้าลง จ้องมองแอ่งกระทะที่ถูกหมอกสีเขียวเข้มปกคลุมอยู่เบื้องหน้า ทั้งสองไม่ได้รีบร้อนเข้าไป

ในสายตาของพวกเขา มักจะมีผู้ฝึกตนจับกลุ่มกันสามคนห้าคน ทนกลิ่นเหม็นเน่าเดินเข้าไปข้างในอยู่บ่อยครั้ง

"หืม? ทำไมถึงมีคนมาเยอะขนาดนี้?" เจียงเฟยสวี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็กำหมัดแน่นด้วยความโกรธแค้น เผยให้เห็นเขี้ยวเล็กๆ สองซี่ "ตาเฒ่าบ้านั่น ไม่ได้หวังดีจริงๆ ด้วย ถึงกับเอาแผนที่ไปขายให้คนเยอะขนาดนี้ ช่างเจ้าเล่ห์เพทุบายซะจริง! ถ้าให้ข้าเจอเขาอีกครั้งนะ ข้าจะชกหัวหมาๆ ของเขาให้แตกเป็นเสี่ยงๆ เลยคอยดู!"

"ไม่เป็นไรหรอก ได้อาวุธเวทดวงตานั่นมา เราก็ไม่ขาดทุนแล้ว หากโชคดีเจอน้ำพุวิญญาณจินเซิ่งอีก ก็ยิ่งกำไรมหาศาล!" ซูสือเอ้อร์มีรอยยิ้มบนใบหน้า เอ่ยอย่างเรียบเฉย

สำหรับสถานการณ์นี้ เขาไม่แปลกใจเลยสักนิด

หากมีแค่เขาสองคนที่มา เขาต่างหากที่ต้องระวังตัวให้มากขึ้น

มีผู้ฝึกตนมาเยอะขนาดนี้ ในมุมมองของเขา หากมีอันตรายจริงๆ การฉวยโอกาสหนีก็ง่ายกว่า

(จบแล้ว)