บทที่ 68 - การตลาดแบบจำกัดจำนวน เจี้ยนอู๋ฝาน

บทที่ 68 - การตลาดแบบจำกัดจำนวน เจี้ยนอู๋ฝาน

ช่องแชตกิลด์ราชวงศ์ต้าซาง คึกคักไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาทั้งคืน

วันรุ่งขึ้น

ชางเทียนจื่อ: 【ฉันตัดสินใจแล้วว่า อีก 1 สัปดาห์ พวกเราจะจัดงานประมูลขึ้น! พี่น้องคนไหนมีของดีๆ ก็เอามาประมูลได้เลยนะ!】

【และฉันได้ทำบัตรเข้างานประมูลมาทั้งหมด 3,000 ใบ ให้พี่น้องที่ตั้งแผงทุกคนมารับไปคนละ 15 ใบ ราคาต้นทุนใบละ 950 เหรียญทอง】

【ลูกพี่ ขอให้ผมเยอะกว่านี้หน่อยได้ไหมครับ?】

【นั่นสิลูกพี่ ขอให้ผมสัก 30 ใบเถอะ!】

พ่อค้าแผงลอยที่ยังคงปักหลักอยู่กับกิลด์ราชวงศ์ต้าซาง ล้วนแต่เป็นพวกหัวหมอทั้งนั้น

พวกเขามองเห็นช่องทางทำกำไรจากเรื่องนี้ได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

บัตรเข้างานขาย 1,000 เหรียญทอง ต้นทุน 950 เหรียญทอง หักภาษีให้หลินเฟิงอีก 50 เหรียญทอง ก็เท่ากับว่าพวกเขาไม่ได้กำไรอะไรเลย

แต่มันคือการโปรโมตแผงลอยของตัวเองฟรีๆ ต่างหากล่ะ

ลูกค้าที่มาซื้อบัตร ก็อาจจะแวะดูสินค้าอื่นๆ ในแผงด้วย ทำให้ยอดขายพุ่งกระฉูด ทุกคนจึงแย่งกันขอรับบัตรไปขาย

หลินเฟิงยิ้มแล้วพิมพ์ตอบ: 【ใจเย็นๆ พี่น้อง นี่คือโอกาสของทุกคน ฉันลำเอียงไม่ได้หรอกนะ งานประมูลอะไรนั่นก็ทำไปเพื่อสร้างชื่อเสียงให้กับกิลด์เรา ทุกคนจะได้ผลประโยชน์ร่วมกัน!】

【ลูกพี่พูดถูกครับ ไม่ต้องแย่งกัน พวกเราต้องทำให้คนทั้งเมืองหนิงตูจำใส่ใจไว้ว่า จะซื้อของต้องมาที่กิลด์ราชวงศ์ต้าซางเท่านั้น!】

【ใช่เลย ถ้าปลูกฝังความคิดนี้ลงไปได้ ยังต้องกลัวว่าจะขายของไม่ออกอีกเหรอ?】

【ลูกพี่ ผมจะเอาของมาประมูล นี่เป็นของที่ผมเพิ่งรับซื้อมาครับ!】

【ลูกพี่ ผมก็มีเหมือนกัน】

หลังจากแจกจ่ายบัตรเข้างานเสร็จ สมาชิกกิลด์บางคนก็นำของมีค่าในสต็อกของตัวเองมาให้หลินเฟิงดู

หลินเฟิงตรวจสอบดูรอบหนึ่ง ก็พบว่ามีของที่มีมูลค่ารวมเกิน 100,000 เหรียญทองอยู่สิบกว่าชิ้น

แต่มูลค่าโดยรวมก็ไม่ได้สูงลิบลิ่วอะไรนัก

ชางเทียนจื่อ: 【พี่น้องหอสมบัติ อย่าลืมเร่งผลิตเสบียงสงครามนะ นั่นคือเส้นเลือดใหญ่ของพวกเรา แล้วก็อย่าลืมแบ่งเวลาไปเก็บเลเวลกันด้วยล่ะ!】

ช่วงเที่ยงของวันนั้น

บัตรเข้างานประมูลของกิลด์ราชวงศ์ต้าซาง ก็เริ่มวางจำหน่ายตามแผงลอยต่างๆ

หลังจากโหมโปรโมตมาครึ่งค่อนวัน ด้วยกลยุทธ์จำกัดจำนวน บัตรกว่า 2,100 ใบที่อยู่ในมือของพ่อค้าแผงลอย ก็ถูกกว้านซื้อจนเกลี้ยงภายในพริบตา

【แม่ร่วง ไหนบอกว่าจะไม่ซื้อไงวะ? แค่ไม่กี่วิก็เกลี้ยงแล้วเนี่ยนะ?】

【เซ็งโว้ย ส้นตีนเอ๊ย ฉันจิ้มไม่ทันสักใบเลย ไอ้พวกที่แย่งซื้อนี่มันบ้าไปแล้วหรือไง?】

【สงสัยพวกพ่อค้าคนกลางเหมาไปหมดแน่เลย พวกสตรีมเมอร์ก็คงซื้อตุนไว้ด้วย!】

【สาดดด ฉันหลงเชื่อคำพูดพวกแกได้ไงวะ นึกว่าจะไม่มีใครซื้อจริงๆ ซะอีก!】

【ชางเทียนจื่อ โคตรอัจฉริยะเลย บัตร 3,000 ใบขายเกลี้ยงในพริบตา แค่ไม่กี่วินาที เขาก็ฟันกำไรไป 3 ล้านเหรียญทองเลยเหรอเนี่ย??】

【ก็ใช่น่ะสิ นี่แหละคือเหตุผลที่ว่าทำไมคนรวยถึงรวยเอาๆ ไงล่ะ】

พวกเขาคงลืมไปว่า หลินเฟิงก็เริ่มสร้างเนื้อสร้างตัวมาจากศูนย์เหมือนกัน

ในมือของเขายังมีบัตรเข้างานเหลืออยู่อีก 800 กว่าใบ แต่เขาไม่ได้รีบร้อนปล่อยขาย กะจะเก็บไว้รอผู้ที่คู่ควรดีกว่า

และก็เป็นไปตามคาด เพียงไม่นานก็มีคนติดต่อเข้ามา

นักดาบเจียงหนาน: 【พี่ชาย ได้ยินมาว่านายจะจัดงานประมูล ฉันอยากจะเอาอุปกรณ์ไปประมูลบ้าง จะได้ไหม?】

ชางเทียนจื่อ: 【ยินดีต้อนรับครับ ยินดีต้อนรับเสมอ แต่ถ้าเป็นอุปกรณ์ ต้องมีราคาขั้นต่ำชิ้นละ 100,000 เหรียญทองนะ กฎก็คือกฎ เปลี่ยนแปลงไม่ได้ครับ】

จักรพรรดิดารา: 【น้องชางเทียนจื่อ บัตรเข้างานประมูลยังมีเหลืออยู่ไหม?】

ชางเทียนจื่อ: 【มีครับ มีแน่นอน แต่ถ้ามีของมาประมูล ผมให้บัตรฟรีเลยนะ แต่ถ้าจะซื้อ ก็ใบละ 1,000 เหรียญทอง กฎก็คือกฎ เปลี่ยนแปลงไม่ได้ครับ!】

ลูกค้ากระเป๋าหนักระดับนี้ จะปล่อยหลุดมือไปไม่ได้เด็ดขาด

การจะขายของประมูลให้ได้ราคางามๆ ก็ต้องพึ่งพาพวกเขานี่แหละ ส่วนเรื่องความยุติธรรม โปร่งใสอะไรนั่น ก็เอาไว้หลอกพวกคนธรรมดาก็พอ จะหวังให้พวกนั้นมาประมูลแข่งไหวเหรอ?

...

ผ่านไปเพียง 2 ชั่วโมง

หลินเฟิงก็รวบรวมสินค้าประมูลมาได้กว่าร้อยชิ้น พอนำมารวมกับของจากคนในกิลด์ ก็ได้ทั้งหมด 138 ชิ้น

หลินเฟิงไม่รีบร้อนอะไร เพราะยังเหลือเวลาอีกตั้ง 6 วัน ค่อยเป็นค่อยไปก็ได้

พอเห็นว่าลูกค้าในวันแรกเริ่มบางตาลงแล้ว

หลินเฟิงจัดการธุระทุกอย่างเสร็จสิ้น เขาก็กลับไปมุ่งหน้าปั่นเลเวลอีกครั้ง

...

【ภารกิจหลักสายอาชีพพ่อค้าหลวง: ชายผู้ถูกคุมขังอยู่ในคุกใต้ดิน ดูเหมือนจะมีความคับแค้นใจซ่อนอยู่ จงเดินทางไปสืบเสาะความจริง】

ในที่สุดเขาก็สามารถเริ่มทำภารกิจหลักของอาชีพซ่อนเร้นได้เสียที

หลินเฟิงเดินตามระบบนำทาง จนไปพบกับทางเข้าคุกใต้ดินที่หลบซ่อนตัวอยู่ที่มุมหนึ่งของเขตทางตะวันตก

เขากำลังจะก้าวเท้าเข้าไป แต่ก็ถูก NPC ยามรักษาการณ์ยกหอกขวางไว้

【ที่นี่คือคุกใต้ดิน ห้ามบุคคลภายนอกเข้า!】

【อัปเดตภารกิจ: คุณถูกยามรักษาการณ์ขัดขวาง คุณมี 2 ทางเลือก】

【ทางเลือกที่ 1: ติดสินบนยามรักษาการณ์】

【ทางเลือกที่ 2: ไปขอป้ายอาญาสิทธิ์จากเจ้าเมืองหนิงตู】

【หมายเหตุ: ทั้งสองทางเลือก จะนำไปสู่เนื้อเรื่องที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง โปรดตัดสินใจอย่างรอบคอบ】

มุกเดิมอีกแล้ว.. จะไม่เกริ่นนำเนื้อเรื่องให้ฟังสักหน่อยเหรอ ว่าเนื้อเรื่องมันคืออะไร จะให้สุ่มเลือกมั่วๆ เลยหรือไง?

หลินเฟิงกดเลือกข้อแรกทันทีอย่างไม่ต้องคิด

"เรื่องไหนที่ใช้เงินแก้ปัญหาได้ ก็ไม่ใช่ปัญหาหรอก!"

【ระบบหักเงิน 500 เหรียญทองโดยอัตโนมัติ】

สิ้นเสียงระบบ จู่ๆ ในมือของยามรักษาการณ์ก็ปรากฏถุงเงินขึ้นมาถุงหนึ่ง

ยามรักษาการณ์โยนถุงเงินในมือเล่นเบาๆ พลางแสยะยิ้ม 【เจ้าก็รู้จักเอาตัวรอดดีนี่ อย่าอยู่นานนักล่ะ ข้าให้เวลาแค่ 10 นาทีเท่านั้น】

ชางเทียนจื่อ: 【ขอบคุณใต้เท้ามากครับ】

เป็นไปตามคาด ยามหลีกทางให้เขาแต่โดยดี

หลินเฟิงเดินเข้าไปในคุกใต้ดินอย่างราบรื่น

กลิ่นเหม็นเน่าและกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ทำเอาคลื่นไส้แทบอาเจียน

แม้แต่เขาก็ยังต้องนิ่วหน้า "ทำออกมาสมจริงขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?"

เขากวาดสายตามองไปรอบๆ คุกใต้ดินค่อนข้างมืดสลัว

และดูเหมือนจะกว้างใหญ่กว่าที่เขาคิดไว้มาก

เสียงร้องโหยหวนดังแว่วมาเป็นระยะ

หลินเฟิงจับทิศทางได้ ก็เดินลึกเข้าไปข้างในคุกใต้ดิน ระหว่างทางเขาก็ชะโงกหน้าดู NPC นักโทษที่ถูกคุมขังอยู่ตามห้องขังต่างๆ

มีทั้งโจรปล้นชิง โจรเด็ดบุปผา และฆาตกรโรคจิต

พวกที่โดนจับมาขังที่นี่ ล้วนแต่เป็นพวกเดนมนุษย์ทั้งนั้น

NPC พวกนี้ ไม่มีสัญลักษณ์ให้โต้ตอบได้ แสดงว่าไม่ใช่เป้าหมายที่เขาตามหาแน่นอน

เมื่อเดินมาได้ครึ่งทาง

จู่ๆ หลินเฟิงก็หยุดชะงัก สีหน้าประหลาดใจจับจ้องไปที่คนๆ หนึ่งในห้องขัง "เขาเหรอ? เขามาทำอะไรที่นี่?"

ใช่แล้ว มีผู้เล่นคนหนึ่งนั่งคุดคู้หลบมุมอยู่ในห้องขัง

เมื่อเพ่งมองดีๆ ก็พบว่าเขาสวมชุดเกราะของอาชีพนักดาบ

บนหัวมีชื่อระบุว่า: เจี้ยนอู๋ฝาน

(จบแล้ว)