บทที่ 40 - ผ่าตัดราบรื่น หวนคืนสู่โลกเกมเทียนเซี่ย

บทที่ 40 - ผ่าตัดราบรื่น หวนคืนสู่โลกเกมเทียนเซี่ย

วันพุธ

คำพูดของซ่างกวนอู๋จี๋ศักดิ์สิทธิ์จริงๆ

แพทย์ผู้เชี่ยวชาญระดับแนวหน้าถูกเชิญตัวมาทำการผ่าตัดให้กับแม่ของหลินเฟิง ทันทีที่แพทย์เดินออกจากห้องผ่าตัดพร้อมกับประกาศว่าการผ่าตัดผ่านพ้นไปได้ด้วยดีด้วยสีหน้าอิดโรย

หลินเฟิงก็ร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ น้ำตาแห่งความสุขเอ่อล้นออกมาจนเปียกชุ่มขอบตา

การเดิมพันครั้งนี้ เขาคือผู้ชนะ

"ฮือๆๆ!"

"ฮือๆ ผมนึกว่าผมจะต้องเสียแม่ไปซะแล้ว..."

"ถุย พูดอะไรของแกวะไอ้บ้า"

"ถุยๆๆ ปากเสียจริงๆ ขอให้แม่อายุยืนหมื่นปี อายุยืนหมื่นๆ ปีเลย!"

สองพี่น้องสวมกอดกันร้องไห้ด้วยความปีติยินดี

ใครเล่าจะเข้าใจความรู้สึกของคนที่ต้องพึ่งพาอาศัยกันและกันเพียงสองคน

ใครเล่าจะล่วงรู้ถึงความกดดันที่เกาะกินหัวใจพวกเขามาตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา

บัดนี้ ทุกอย่างได้รับการปลดปล่อยออกมาจนหมดสิ้นแล้ว

……

สามวันต่อมา

อาการของแม่ฟื้นตัวได้ดีมาก แถมยังมีพยาบาลพิเศษและหลินเหวินคอยดูแลอย่างใกล้ชิด

หลินเฟิงลากสังขารอันเหนื่อยล้ากลับมาถึงห้องเช่า

มีกล่องพัสดุสองกล่องวางอยู่หน้าประตู ไม่มีใครแตะต้องเลย

ข้างในนั้นก็คือหมวกเกมเทียนเซี่ยนั่นเอง

หลินเฟิงเดินคอตกเข้าไปในห้อง ล็อกประตู แล้วล้มตัวลงนอน...

เขาไม่ได้นอนมาสามวันติดแล้ว ตอนนี้เขาไม่มีกะจิตกะใจจะเล่นเกมเลยสักนิด

เขาหลับสนิทไปจนถึงเย็นย่ำถึงได้ตื่นขึ้นมา แวะหาอะไรกินรองท้อง แล้วก็ลองหยิบหมวกเกมที่ไหม้ไปครึ่งซีกมานั่งงัดแงะดู

"หรือว่าจะเป็นเพราะแกจริงๆ นะ?"

งัดแงะอยู่นานก็หาข้อสรุปอะไรไม่ได้

หลินเฟิงไม่ได้โยนมันทิ้ง แต่เก็บใส่กล่องใบใหม่แล้วยัดไว้ใต้เตียง

จากนั้นก็สวมหมวกเกมใบใหม่เข้าสู่โลกเทียนเซี่ย

【เริ่มทำการสแกนยืนยันตัวตน สแกนม่านตา】

หลังจากจัดการเรื่องเชื่อมต่ออุปกรณ์ใหม่เสร็จเรียบร้อย

ภาพเบื้องหน้าหลินเฟิงก็สว่างวาบขึ้น เขามาโผล่ที่เมืองบิลท์ เมืองเดิมที่คุ้นเคย

"เอ๊ะ ทำไมฉันถึงเลเวล 16 แล้วล่ะ?"

หลินเฟิงประหลาดใจเมื่อพบว่าเลเวลของตัวเองเพิ่มขึ้นมาหนึ่งเลเวล แถมภารกิจในหน้าต่างก็เสร็จสมบูรณ์แล้วด้วย

เขานึกย้อนไปถึงตอนก่อนที่จะเกิดเรื่อง ดูเหมือนว่าตอนนั้นเขากำลังสู้กับบอสอยู่

หรือว่าหลังจากที่เขาบังคับออฟไลน์ไป ตัวละครในเกมยังคงอยู่ แล้วบอสก็ถูกซอมบี้พันปีจัดการจนตายงั้นเหรอ?

ถ้าเป็นแบบนั้นก็เยี่ยมไปเลย

นอกจากเลเวลที่อัปขึ้นแล้ว ช่องแชตของหลินเฟิงก็มีข้อความเด้งมารัวๆ

【ลูกพี่ ในที่สุดลูกพี่ก็ออนไลน์ซะที!】

【ลูกพี่ โกดัง โกดังเต็มแล้วครับ!】

【ลูกพี่ มีคนมาติดต่อขอซื้อของจากพวกเราเยอะแยะเลย พวกเราก็รับออร์เดอร์ไว้ส่วนนึง แต่ออร์เดอร์ใหญ่ๆ บางอัน พวกเราคงต้องให้ลูกพี่เป็นคนจัดการแล้วล่ะครับ】

【ฟู่... โล่งอกไปที นึกว่าลูกพี่จะหายไปซะแล้ว】

【ลูกพี่ครับ ตอนนี้กิลด์เราอัปเป็นเลเวล 2 แล้วนะครับ สามารถรับสมาชิกเพิ่มได้อีก 200 คนเลย】

ช่องแชตกิลด์ยิ่งคึกคักหนักกว่าเดิมอีก

ชางเทียนจื่อ: 【ขอโทษทีนะทุกคน พอดีสองสามวันนี้ที่บ้านผมมีธุระด่วนน่ะ เลยไม่ได้เข้ามาเลย ขอโทษจริงๆ ครับ!】

ตอนนี้เขาเป็นถึงเสาหลักของกิลด์ แถมยังมีเงินประกันตั้ง 500,000 หยวนอยู่ในกำมืออีก

บางคนก็แอบหวั่นๆ ว่าเขาจะเชิดเงินหนีไป

แต่พอเห็นเขาออนไลน์กลับมา ทุกคนก็โล่งใจ

【ไม่เป็นไรครับลูกพี่ เรื่องแค่นี้เอง!】

【ฮ่าๆ ผมบอกแล้วไง! ลูกพี่ไม่มีทางเชิดเงินหนีไปหรอก】

【พวกเรานี่คิดมากไปเองจริงๆ】

หลินเฟิงพิมพ์แชตตอบโต้ไปพลาง เดินไปที่ NPC โกดังของกิลด์ไปพลาง

และก็เป็นไปตามคาด ทันทีที่เปิดโกดังขึ้นมา ก็พบว่ามีของอัดแน่นอยู่เต็มความจุเลย

ยาระดับต่ำมีอยู่เพียบ ตอนนี้พอเลเวลเริ่มสูงขึ้น ราคายาระดับต่ำก็เริ่มร่วงลงตามไปด้วย จากเดิมที่เคยขายได้เม็ดละร้อยกว่าเหรียญทอง ตอนนี้เหลือแค่ประมาณ 50 เหรียญทองเท่านั้น

ช่วงเวลาสามวันที่เขาหายไป หลินเฟิงน่าจะสูญเสียรายได้ไปหลายหมื่นหยวนเลยทีเดียว

แต่ถึงอย่างนั้นมันก็คุ้มค่าแหละนะ

ส่วนอุปกรณ์นั้นมีน้อยกว่า ซึ่งก็เป็นไปตามที่หลินเฟิงสั่งไว้ เพราะอุปกรณ์มันไม่สามารถซ้อนทับกันได้ในช่องเก็บของ ทำให้เปลืองพื้นที่โกดังสุดๆ เขาจึงสั่งให้สมาชิกเก็บอุปกรณ์ไว้ในกระเป๋าตัวเองก่อน

"เฮ้อ... สงสัยต้องหัวหมุนไปอีกพักใหญ่เลยล่ะ!"

หลินเฟิงเปิดหน้าต่างรายชื่อเพื่อนขึ้นมา ก็เจอคำขอแอดเพื่อนเด้งขึ้นมาเป็นพรวน

【ขอซื้อที่ดินหน่อยครับพี่++++】

【ขอซื้อที่ดินหน่อยครับลูกพี่++++】

【ลูกพี่ อยู่ไหมครับ???】

【จะขายที่ดินไหม? คนหายไปไหนเนี่ย?】

(จบแล้ว)