บทที่ 6 - ไอ้โง่ที่โดนฟันกำไรดันเป็นลูกสาวเจ้าของห้องเช่า

บทที่ 6 - ไอ้โง่ที่โดนฟันกำไรดันเป็นลูกสาวเจ้าของห้องเช่า

หลินเฟิงมีรอยยิ้มอบอุ่นประดับบนใบหน้า "มีอะไรเหรอ? ยังมีธุระอะไรอีกหรือเปล่า?"

"พี่ชาย ขอบคุณมากนะที่แบ่งน้ำซุปให้พวกเราซด!"

"ฉันได้กำไรมาตั้งหนึ่งพันหยวนเชียวนะ!!"

"ใช่แล้ว นี่แหละคือการทำกำไรจากช่องว่างของเวลา เดี๋ยวพอคนกลุ่มต่อไปมาถึง ราคามันก็คงไม่แพงขนาดนี้แล้วล่ะ!"

ภายในเกมมีเว็บบอร์ดสนทนาอยู่

บนเว็บบอร์ดนั้นมียอดฝีมือและสตรีมเมอร์มากมายคอยอัปเดตข้อมูลแนวทางการเล่นอยู่ตลอด

เชื่อว่าตอนนี้บนเว็บบอร์ดคงจะมีกระทู้เกี่ยวกับไอเทมภารกิจเปลี่ยนอาชีพปรากฏขึ้นมาแล้ว

หลังจากนี้หากคิดจะทำกำไรจากมันอีกคงเป็นเรื่องยากแล้ว

แถมจะกว้านซื้อก็คงหาซื้อไม่ได้แล้วด้วย

"พี่ชาย ต่อไปนายจะไปที่ไหนต่อล่ะ? พาพวกเราไปด้วยได้ไหม?"

"ใช่แล้ว พี่ชาย พาพวกเราไปด้วยเถอะ!"

"พวกเราขอฝากตัวเป็นศิษย์นายเลยก็แล้วกัน เงินที่หามาได้จะแบ่งให้นายส่วนหนึ่งเป็นไงล่ะ?"

หลายคนมองหลินเฟิงด้วยสายตาเว้าวอน

แต่หลินเฟิงกลับยิ้มเจื่อนแล้วตอบว่า "ฉันก็แค่เดาสุ่มเอาน่ะสิ ตอนนี้ฉันต้องไปเก็บเลเวลแล้วล่ะ!"

"หา? เก็บเลเวลเหรอ!"

"เฮ้อ ไม่มีหนทางทำเงินอื่นแล้วจริงๆ เหรอเนี่ย?"

เห็นได้ชัดว่าคนกลุ่มนี้อยากจะเป็นพ่อค้ามืออาชีพ จึงไม่ได้สนใจเรื่องการเก็บเลเวลเลยสักนิด

เมื่อเห็นพวกเขาทำหน้าผิดหวัง หลินเฟิงจึงเสนอแนะว่า "ในเมื่อพวกนายไม่ไปเก็บเลเวลกัน งั้นก็กลับไปรับซื้อของที่ถ้ำโครงกระดูกแล้วเอามาขายที่นี่สิ อย่างน้อยก็น่าจะยังพอทำกำไรได้อีกหน่อยนะ!"

"จริงด้วยสิ อาจจะยังมีอีกหลายคนที่ไม่รู้ พวกเรายังพอเก็บตกได้อยู่!"

"มีเหตุผล งั้นพวกเราขอตัวก่อนนะพี่ชาย ไว้เจอกันใหม่ในยุทธภพ!"

"ไว้เจอกัน!"

ในจังหวะที่ทั้งสี่คนกำลังจะบอกลานั่นเอง

จู่ๆ หลินเฟิงก็เรียกพวกเขาเอาไว้ "จริงสิ ฉันมีรองเท้าเพิ่มความเร็วในการเคลื่อนที่อยู่ พวกนายสนใจไหมล่ะ?"

"ถ้ามีรองเท้าพวกนี้ อย่างน้อยพวกนายก็จะวิ่งได้เร็วขึ้นนะ!"

"เอาสิ เอาแน่นอน!"

"ฮ่าๆ ขอบคุณที่อุดหนุนครับ ความเร็วบวกหนึ่ง ราคาหนึ่งพันเหรียญทอง ความเร็วบวกสอง ราคาเมาพันเหรียญทอง ความเร็วบวกสาม ราคาสามพันเหรียญทอง"

ทั้งสี่คนถึงกับเงียบกริบ "..."

"ฉัน... ฉันมีธุระ ขอตัวก่อนนะ!"

"งั้น เอาความเร็วบวกหนึ่งให้ฉันคู่หนึ่งก็แล้วกัน"

"พี่ชาย เป็นเพราะนายแท้ๆ ฉันถึงทำเงินได้ตั้งพันกว่าหยวน งั้นฉันขอซื้อคู่ราคาสามพันเหรียญทองเลย!"

ทั้งสี่คนซื้อรองเท้าไปสามคู่ แล้วก็รีบเผ่นแน่บไปทันที

ขืนอยู่ต่อมีหวังโดนหลินเฟิงสูบเลือดสูบเนื้อจนหมดตัวแน่

"ถือว่าลดราคาให้พวกนายแล้วนะ!"

รองเท้าพวกนี้หลินเฟิงรับซื้อมาในราคาแค่ 100 เหรียญทองเท่านั้น การเอามาขายต่อในราคาแพงขึ้นสิบเท่า ก็ถือว่ามีส่วนลดให้แล้วล่ะ

รอให้คนอื่นเปลี่ยนอาชีพกันหมดก่อน รองเท้าเพิ่มความเร็วพวกนี้จะต้องขายดีเป็นเทน้ำเทท่าแน่ๆ

กระเป๋าของเขามีความจุเพียง 200 ช่อง แถมอุปกรณ์ก็ไม่สามารถวางซ้อนกันได้ การขายออกไปบ้างสักสองสามชิ้นจึงไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร

หลังจากมองดูพวกเขาเดินจากไป

หลินเฟิงก็เปิดแผนที่เพื่อเช็กทิศทาง แล้วเดินตรงไปยังริมถนนสายใหญ่

มอนสเตอร์บริเวณนี้มีทั้งกวางเขาแหลม หมูป่า และแมลงกลายพันธุ์

ล้วนเป็นมอนสเตอร์เลเวล 6 ถึง 8 ทั้งสิ้น

มีผู้คนเดินผ่านไปผ่านมามากมาย

ส่วนใหญ่เป็นผู้เล่นเลเวล 10 ที่กำลังจะไปทำภารกิจเปลี่ยนอาชีพที่ค่ายทหารตรงช่องเขา

จึงไม่ค่อยมีใครมาสนใจตีมอนสเตอร์พวกนี้สักเท่าไหร่

"อัญเชิญ ออกมา ซอมบี้ร้อยปี!"

สิ้นเสียงคำสั่ง ซอมบี้ร้อยปีก็ก้าวออกมาจากโลงศพอย่างมาดมั่น

"ถึงเวลาเก็บเลเวลแล้ว!"

เพื่อที่จะเปลี่ยนอาชีพ หลินเฟิงยอมยกเลิกภารกิจหลักไปแล้ว ตอนนี้จึงทำได้แค่ต้องตีมอนสเตอร์เก็บเลเวลอยู่ที่นี่เท่านั้น

เขาปล่อยให้ซอมบี้ร้อยปีออกไปตีมอนสเตอร์

มอนสเตอร์แถวนี้มีพลังโจมตีต่ำแต่พลังป้องกันสูง จึงเหมาะแก่การให้ซอมบี้ฝึกฝนเก็บเลเวล

ส่วนตัวหลินเฟิงก็นั่งขัดสมาธิลงบนพื้น

แล้วเริ่มตั้งแผงลอยอีกครั้ง

【รับซื้อของจิปาถะ, หนังสือ, อุปกรณ์+ฟื้นฟูพลังชีวิต, อุปกรณ์+ความเร็วเคลื่อนที่!】

ภาพแปลกประหลาดจึงปรากฏขึ้นบนถนนสายใหญ่แห่งนี้

มีคนมานั่งตั้งแผงลอยอยู่กลางทาง โดยมีซอมบี้ตัวหนึ่งกำลังไล่ตีมอนสเตอร์อยู่ข้างๆ

ผู้คนที่เดินผ่านไปมาอดไม่ได้ที่จะสงสัย

"ทำไมเขาถึงตั้งแผงลอยในพื้นที่ฟาร์มมอนสเตอร์ได้ล่ะ?"

"เวรเอ๊ย หมอนี่อีกแล้ว เมื่อกี้ฉันก็เพิ่งเห็นเขารับซื้อของอยู่เลย!"

"พ่อค้ามืออาชีพชัดๆ!"

เอกลักษณ์ของหลินเฟิงโดดเด่นเกินไป มีหลายคนที่จดจำเขาได้

"ระบบ เข้าสู่โหมดตั้งแผงลอย!"

【ติ๊ง เข้าสู่โหมดตั้งแผงลอย ท่านสามารถถอดหมวกเกมออกได้ โดยตัวละครในเกมจะยังคงออนไลน์อยู่!】

โหมดตั้งแผงลอยคือระบบบอตของเกม 'เทียนเซี่ย'

ซึ่งสามารถใช้งานได้เฉพาะตอนที่กำลังตั้งแผงลอยอยู่เท่านั้น

ตอนนี้เขาอยู่ในหมู่บ้านมือใหม่ ยังไงก็ไม่มีใครมา PK เขาได้อยู่แล้ว

เขาตั้งค่าให้ซอมบี้ร้อยปีเดินลาดตระเวนตีมอนสเตอร์

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น เขาก็ถอดหมวกเกมออก

ด้านนอกฟ้ามืดแล้ว

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา สั่งข้าวขาหมูราคา 15 หยวนมากิน

หลินเฟิงเหลือบมองเบอร์โทรศัพท์ของหลินเหวิน

เขากดโทรออกด้วยความลังเล

แต่ยังไม่ทันจะติด หลินเฟิงก็กดวางสายเสียก่อน

"ช่างเถอะ รอให้หาเงินได้จริงๆ ก่อนค่อยว่ากัน!"

วันนี้หลินเหวินมีเวรต้องคอยดูแลแม่ พอถึงเวลาเขาคงจะกลับไปที่มหาวิทยาลัยเอง

หลินเฟิงเพิ่งจะเรียนจบมหาวิทยาลัย และยังหางานทำไม่ได้ ส่วนหลินเหวินน้องชายก็ยังเรียนอยู่

เงินเก็บทั้งหมดของครอบครัวถูกนำไปเป็นค่ารักษาแม่จนหมดแล้ว

หลินเฟิงมองดูห้องเช่าซอมซ่อ

เขาแอบปฏิญาณกับตัวเองในใจ "ฉันจะต้องหาเงินห้าแสนมาให้ได้"

'ปัง ปัง ปัง!'

ในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

"เปิดประตู รีบเปิดประตูเดี๋ยวนี้!"

"เดี๋ยวนี้เขามาส่งข้าวไวขนาดนี้เลยเหรอ?"

หลินเฟิงเปิดประตูห้องออกด้วยความประหลาดใจ

ที่หน้าห้องมีหญิงสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่งยืนอยู่ เธอดูอายุรุ่นราวคราวเดียวกับหลินเฟิง

"แล้วข้าวกล่องล่ะ?"

ในขณะที่หลินเฟิงกำลังประเมินหญิงสาวอยู่นั้น เธอก็กำลังประเมินเขาอยู่เช่นกัน

เธอขมวดคิ้วแล้วเอามือปัดๆ บริเวณจมูก พูดด้วยสีหน้ารังเกียจว่า "ข้าวกล่องอะไรกัน? นายคือหลินเฟิงใช่ไหม? แม่ฉันบอกว่านายค้างค่าเช่ามา 3 เดือนแล้ว รวมเป็นเงิน 6,000 หยวน เมื่อไหร่จะจ่ายฮะ?"

ที่แท้ก็เป็นลูกสาวเจ้าของห้องเช่ามาทวงค่าเช่านี่เอง

เนื่องจากที่นี่อยู่ใกล้กับโรงพยาบาล ทำให้สะดวกต่อการดูแลแม่ ค่าเช่าห้องจึงค่อนข้างแพง

หลินเฟิงตอบด้วยความเกรงใจ "ขอโทษด้วยนะครับ ขอเวลาอีกสักสองสามวันแล้วผมจะจ่ายให้!"

เงินในเกมตอนนี้คือเงินทุน หากมีเงินเพิ่มมาอีก 6,000 หยวน เขาจะสามารถเอาไปทำอะไรได้อีกเยอะ

หญิงสาวขมวดคิ้วแน่น พูดด้วยความหงุดหงิดว่า "วันๆ เอาแต่เตะฝุ่น ไม่ยอมไปทำงานทำการ คิดจะมาหลอกฉันน่ะฝันไปเถอะ วันนี้ถ้าไม่จ่ายค่าเช่า ก็ไสหัวออกไปเลย! ดูสิ ห้องดีๆ ของฉันถูกนายทำซะเละเทะไปหมดแล้ว!"

ห้องนี้มันก็รกไปหน่อยจริงๆ นั่นแหละ หลินเฟิงไม่มีเวลาจัดของเลยนี่นา

หญิงสาวเดินกระแทกเท้าเข้ามาในห้องด้วยความโมโห แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นหมวกเกมที่วางอยู่พอดี

"อ๋อ หมวกเกม 'เทียนเซี่ย' สินะ? ไม่มีเงินจ่ายค่าเช่าห้อง แต่กลับมีปัญญาเล่น 'เทียนเซี่ย' งั้นเหรอ?"

"เอ่อ เพื่อนผมให้มาน่ะครับ ผมก็ไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรหรอก!"

หลินเฟิงพยายามจะหาข้ออ้าง

แต่ไม่คิดเลยว่าหญิงสาวคนนี้จะสนใจหมวกเกม 'เทียนเซี่ย' มากขนาดนี้

ดวงตากลมโตของเธอกลอกไปมา แล้วยิ้มถามว่า "เกม 'เทียนเซี่ย' สนุกไหม?"

"เอ่อ ผมยังไม่ทันได้เล่นเลยครับ!"

สมกับที่เป็นพ่อค้าหน้าเลือด เขาโกหกหน้าตายได้อย่างไหลลื่น

หญิงสาวเบ้ปาก จู่ๆ ก็พูดขึ้นว่า "เอาแบบนี้ ฉันจะให้เวลานายหนึ่งวัน พอนายเลเวลสูงแล้ว นายต้องพาฉันไปเก็บเลเวล แลกกับการที่ฉันจะยืดเวลาจ่ายค่าเช่าให้นายอีกสองสามวัน!"

"หา?"

"หาอะไรเล่า ไม่ตกลงหรือไง? ถ้าไม่ตกลงก็ย้ายออกไปเลย ฉันไม่ให้เช่าแล้ว!"

หญิงสาวพูดด้วยท่าทีโอหัง

หลินเฟิงคิดไม่ถึงเลยว่าจะถูกผู้หญิงมาขู่กรรโชกเอาแบบนี้

บริการพาลากเก็บเลเวลใน 'เทียนเซี่ย' น่ะ มีมูลค่ามหาศาลเลยนะ เอามาหักค่าเช่าห้องได้สบายๆ นี่ยังไม่นับเรื่องการขอยืดเวลาจ่ายเงินอีก

จะให้พาเธอไปเก็บเลเวลเนี่ยนะ ฝันไปเถอะ เธอเป็นใครมาจากไหนกัน ถึงจะสวยแค่ไหนก็มาขัดขวางความรวยของฉันไม่ได้หรอก

หลินเฟิงแอบบ่นงึมงำอยู่ในใจ

แต่หญิงสาวกลับพูดสวนขึ้นมาทันที "เอาล่ะ ตกลงตามนี้นะ เดี๋ยวนายเข้าเกมไปแล้ว ก็แอดเพื่อนฉันมาเลย ฉันชื่อหลี่เยว่ ไอดีในเกมคือ ในใจมีดอกไม้"

หลินเฟิงอึ้ง "หา?? เธอชื่ออะไรนะ?"

"ในใจมีดอกไม้! จำได้หรือยัง?"

(จบแล้ว)