บทที่ 29 - บอสเจียงน้อยช่างดูแพงจริงๆ

บทที่ 29 - บอสเจียงน้อยช่างดูแพงจริงๆ

"นี่คุณเป็นนายแบบหรือเปล่าเนี่ย? แต่งตัวซะหล่อเชียว"

เมื่อหลี่ซิงอิงมาถึงสนามบินและพบกับเจียงเป่ยเฉิง เธอก็เก็บอาการคลั่งรักไว้ไม่อยู่อีกตามเคย

การแต่งกายของเจียงเป่ยเฉิงในวันนี้ดูเรียบง่ายแต่ดูดีมีสไตล์ ท่อนบนเขาสวมเสื้อยืดสีขาวแบรนด์หลงหยา ซึ่งเป็นแบรนด์เสื้อผ้าเอาต์ดอร์สไตล์แทคติคอลของจีนที่คุ้มค่าเกินราคา

ส่วนท่อนล่างเป็นกางเกงคาร์โก้ของแบรนด์คลาตเตอร์มูเซ่น แมตช์กับรองเท้าปีนเขาแบบหุ้มข้อต่ำจากแบรนด์โลวา

บนศีรษะสวมหมวกแก๊ปของแบรนด์อาร์กเทอริกซ์ และสะพายเป้เดินป่าขนาด 60 ลิตรจากแบรนด์ดอยเตอร์ของเยอรมนี

ลุคนี้ดึงเอาความเท่และเสน่ห์แบบผู้ชายสายลุยออกมาได้อย่างเต็มเปี่ยม

เมื่อหลี่ซิงอิงมายืนอยู่ข้างๆ เขา เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงลูกแมวน้อยที่รอคอยการปกป้องดูแล

มันช่างเป็นความรู้สึกที่อบอุ่นและปลอดภัยเหลือเกิน

เจียงเป่ยเฉิงพูดติดตลกว่า "ตอนที่เรียนอยู่ที่อังกฤษ เคยมีแมวมองจากนิตยสารหลายฉบับมาชวนไปเป็นนายแบบอาชีพด้วยนะ"

"ฉันเชื่อค่ะ" หลี่ซิงอิงตอบกลับเพื่อเอาใจเขา "ถ้าบอสเจียงน้อยเอาดีทางด้านนั้นล่ะก็ คงได้เป็นขาประจำของงานแฟชั่นวีคระดับโลกแน่ๆ แล้วฉันก็คงทำได้แค่เฝ้ามองคุณผ่านหน้าจอทีวีเท่านั้น"

เจียงเป่ยเฉิงหัวเราะกับคำพูดของเธอ เขาเอื้อมมือไปขยี้ผมเธอเบาๆ ด้วยความเอ็นดู

หลี่ซิงอิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มกว้างออกมา

การกระทำนี้มันช่างดูอบอุ่นและให้ความรู้สึกเหมือนเป็นแฟนกันจริงๆ เลย

หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ

ในขณะที่ทั้งสองกำลังหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินส่วนตัวของสายการบินไห่หนานแอร์ไลน์ก็เดินเข้ามาเสิร์ฟน้ำส้มสองแก้ว พร้อมกับย่อตัวลงเพื่อให้บริการเจียงเป่ยเฉิงและหลี่ซิงอิง

"สวัสดีค่ะ คุณเจียง คุณหลี่ เครื่องบินเจ็ตส่วนตัวกัลฟ์สตรีม 550 ที่จะบินตรงไปยังเมืองควีนส์ทาวน์ จะพร้อมออกเดินทางในอีกสี่สิบห้านาทีนะคะ อีกสักครู่เชิญตามดิฉันไปขึ้นเครื่องที่ช่องทางพิเศษได้เลยค่ะ..."

หลังจากกล่าวแนะนำตัวเสร็จ เธอก็ช่วยยกกระเป๋าเดินทางของทั้งสองคนไปจัดการให้

หลี่ซิงอิงดูดน้ำส้มพลางพูดขึ้นว่า "แอร์โฮสเตสบนเครื่องบินส่วนตัวนี่ดูสวยกว่าปกติอีกนะคะ"

เจียงเป่ยเฉิงตอบกลับว่า "นอกจากจะสวยแล้ว พวกเธอยังทำงานเก่งมากด้วยนะ"

หลี่ซิงอิงหันมามองเจียงเป่ยเฉิงด้วยความสงสัย ราวกับต้องการคำอธิบายเพิ่มเติมเกี่ยวกับคำว่า "ทำงานเก่ง" ในความหมายของเขา

"ฉันหมายถึงพวกเธอสู้งานหนักและทำได้ทุกอย่างน่ะ" เจียงเป่ยเฉิงอธิบาย

ซึ่งมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินส่วนตัวก็เปรียบเสมือนผู้ดูแลส่วนตัวที่ต้องมีทักษะรอบด้าน สามารถจัดการงานทุกอย่างได้อย่างคล่องแคล่วและเป็นมืออาชีพ

และที่สำคัญ เมื่อลูกค้าต้องการ พวกเธอก็พร้อมที่จะมอบบริการที่สร้างความประทับใจและความสบายใจให้อย่างเต็มที่

เรียกได้ว่าเป็นที่สุดของอาชีพแอร์โฮสเตสเลยก็ว่าได้

แน่นอนว่าผลตอบแทนที่ได้รับก็สูงกว่าแอร์โฮสเตสทั่วไปหลายเท่าตัวเช่นกัน

"บอสเจียงน้อยเคยคบกับแอร์โฮสเตสไหมคะ?" หลี่ซิงอิงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ถ้าเป็นแอร์โฮสเตสเกาหลีล่ะก็นับไหมล่ะ?"

หลี่ซิงอิงถึงกับอึ้งไปเลยเมื่อได้ยินคำตอบนั้น "คุณนี่มัน... มัน..."

เธอหาคำมาอธิบายความเจ้าชู้ของเขาไม่ได้เลยจริงๆ

สุดท้ายเธอก็ทำได้แค่บ่นพึมพำว่า "แอร์โฮสเตสเกาหลีก็สวยจริงๆ นั่นแหละ"

หลังจากดื่มน้ำส้มเสร็จ ทั้งสองก็เดินตามพนักงานต้อนรับไปขึ้นเครื่อง

การตกแต่งภายในห้องโดยสารวันนี้เป็นสไตล์จีนร่วมสมัยที่เจียงเป่ยเฉิงชื่นชอบ

บริการเครื่องบินเช่าเหมาลำนั้นสามารถปรับแต่งห้องโดยสารและเลือกเมนูอาหารได้ตามใจชอบ เพียงแค่แจ้งให้ทางสายการบินทราบล่วงหน้าเท่านั้น

นี่เป็นครั้งแรกของหลี่ซิงอิงที่ได้สัมผัสประสบการณ์บนเครื่องบินเจ็ตส่วนตัว ตั้งแต่ก้าวเท้าขึ้นมาบนเครื่องกัลฟ์สตรีม G550 เธอก็เอาแต่ยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปไม่หยุดหย่อน

"บอสเจียงน้อยจะหัวเราะเยาะฉันไหมคะเนี่ยที่ทำตัวเหมือนคนไม่เคยเห็นของแพงแบบนี้" หลี่ซิงอิงพูดพลางกอดโทรศัพท์ไว้แน่น

เจียงเป่ยเฉิงเอนกายลงบนเบาะหนังสุดหรูพลางรับบริการจากแอร์โฮสเตส เขาส่ายหัวพร้อมรอยยิ้ม "ทุกคนก็ต้องมีครั้งแรกกันทั้งนั้นแหละ"

หลี่ซิงอิงหลุดขำออกมา

เธอไม่สนแล้วว่าคำพูดของเขาจะแฝงความหมายอะไรไว้ เธอขอถ่ายรูปเก็บความประทับใจนี้ไว้ก่อนดีกว่า

เธอไม่ได้ตั้งใจจะเอารูปพวกนี้ไปทำคลิปลงโซเชียล เพราะไม่อยากสร้างภาพลักษณ์แบบที่โจวหยาทำ แต่การโพสต์อวดเพื่อนๆ ในวีแชตเพื่อสนองความอยากรู้อยากเห็นและความภาคภูมิใจเล็กๆ น้อยๆ มันก็เป็นเรื่องปกติของวัยรุ่นนี่นา

หลังจากแต่งรูปเสร็จและโพสต์ลงไป โจวหยาก็เป็นคนแรกๆ ที่เข้ามากดไลก์ให้เธอ

หลี่ซิงอิงแอบรู้สึกผิดนิดๆ เหมือนตัวเองไปแย่งแฟนเพื่อนมายังไงยังงั้น

แต่เธอก็สลัดความคิดนั้นทิ้งไปอย่างรวดเร็ว ในเมื่อตัดสินใจไปแล้วก็ต้องยอมรับผลที่จะตามมา

ตอนนี้เจียงเป่ยเฉิงเลือกที่จะอยู่กับเธอ แล้วมันจะไปเกี่ยวอะไรกับผู้หญิงคนอื่นล่ะ

ยิ่งไปกว่านั้น เธอตัดสินใจเด็ดขาดแล้วว่าหลังกลับจากทริปนี้เธอจะย้ายออกจากห้องเช่านั้นทันที

เจียงเป่ยเฉิงสังเกตเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของหลี่ซิงอิง "การเติบโตของผู้ใหญ่ก็คือการเลือกคบคนนั่นแหละ

มีคนเดินออกไป ก็ต้องมีคนใหม่เดินเข้ามา มันเป็นเรื่องธรรมดาของชีวิต

คนที่เดินออกไปอาจจะได้เจอกับสังคมที่ดีกว่า ซึ่งมันก็เป็นเรื่องน่ายินดีไม่ใช่หรือไง"

หลี่ซิงอิงพยักหน้าและส่งยิ้มให้เขา

เธอเรียกเขาอย่างสนิทสนมว่า "อาจารย์เจียง"

ตอนนี้เขาได้เปลี่ยนสถานะจากที่ปรึกษาด้านธุรกิจมาเป็นผู้ชี้แนะแนวทางชีวิตให้กับเธอแล้ว และอีกไม่นานก็คงจะเลื่อนขั้นเป็นผู้ฝึกสอนเรื่องบนเตียงให้เธออย่างแน่นอน

เที่ยวบินจากเมืองเจียงหนานไปยังเมืองควีนส์ทาวน์ใช้เวลาเดินทางกว่าสิบชั่วโมง

หลังจากทานมื้อเช้าเสร็จ เจียงเป่ยเฉิงก็ล้มตัวลงนอนพักผ่อนบนเตียง

เครื่องบินร่อนลงจอดที่เมืองควีนส์ทาวน์ในเวลาบ่ายสามโมงตามเวลาปักกิ่งของวันรุ่งขึ้น

เมืองท่องเที่ยวเล็กๆ ที่มีประชากรอาศัยอยู่เพียงสองหมื่นกว่าคนแห่งนี้ กลับมีชื่อเสียงโด่งดังยิ่งกว่าประเทศนิวซีแลนด์เสียอีก

"คุณเจียง คุณหลี่ ขอให้เที่ยวให้สนุกนะคะ เดินทางปลอดภัยค่ะ" พนักงานต้อนรับกล่าวอวยพรส่งท้าย

ขากลับพวกเขาก็ใช้บริการเครื่องบินเช่าเหมาลำเช่นเดิม ทางสายการบินไห่หนานจะส่งเครื่องมารับที่ควีนส์ทาวน์ ซึ่งราคาเที่ยวกลับจะแพงกว่าตอนมาหลายแสนหยวน โดยตกอยู่ที่หนึ่งล้านสองแสนหยวน

นิวซีแลนด์เป็นประเทศที่ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวที่สุดในโลก เที่ยวบินตรงจากประเทศจีนจึงมีค่อนข้างน้อย มีเพียงช่วงฤดูท่องเที่ยวเท่านั้นที่เมืองใหญ่อย่างกว่างโจวจะมีเที่ยวบินตรงไปยังเมืองโอ๊คแลนด์

และการจะเดินทางจากโอ๊คแลนด์บนเกาะเหนือมายังควีนส์ทาวน์บนเกาะใต้ ก็ต้องต่อเครื่องบินและใช้เวลาเดินทางอีกหลายชั่วโมง

โดยปกติแล้วเที่ยวบินจากจีนมักจะต้องไปแวะเปลี่ยนเครื่องที่เมืองซิดนีย์หรือเมลเบิร์นในประเทศออสเตรเลียก่อน

แม้ว่าการเช่าเหมาลำจะแพงกว่าการซื้อตั๋วเครื่องบินทั่วไปหลายสิบเท่า แต่มันก็แลกมาด้วยความสะดวกสบายและความเป็นส่วนตัวที่หาเทียบไม่ได้

แม้แต่ก่อนที่เจียงเป่ยเฉิงจะได้รับระบบสุดโกงมา ตอนที่เขาไปเรียนหรือไปเที่ยวต่างประเทศ เขาก็มักจะใช้บริการเครื่องบินเช่าเหมาลำอยู่เสมอ อย่างมากก็แค่หารค่าใช้จ่ายกับเพื่อนนักเรียนต่างชาติคนอื่นๆ

นิสัยการใช้จ่ายแบบคนรวยมันฝังรากลึกไปแล้ว

และเขาก็ไม่คิดที่จะลดมาตรฐานการใช้ชีวิตของตัวเองลงด้วย

เมื่อเดินออกมาจากสนามบินควีนส์ทาวน์ เจียงเป่ยเฉิงก็พาหลี่ซิงอิงไปขึ้นรถที่ลานจอด

รถเช่าของบริษัทต่างๆ ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาให้บริการภายในบริเวณสนามบิน

ลูกค้าต้องนั่งรถของบริษัทเช่ารถออกไปรับรถที่ศูนย์บริการซึ่งอยู่ด้านนอก

พนักงานขับรถให้บริการอย่างกระตือรือร้น

เจียงเป่ยเฉิงจึงให้ทิปพิเศษไปยี่สิบดอลลาร์นิวซีแลนด์

"ขอบคุณมากครับบอส ขอให้เที่ยวให้สนุกนะครับ" พนักงานขับรถกล่าวขอบคุณอย่างอารมณ์ดีหลังจากยกกระเป๋าขึ้นรถเสร็จ

"เพิ่งมาถึงก็เริ่มโปรยเงินเลยเหรอคะเนี่ย บอสเจียงน้อยช่างดูแพงจริงๆ" หลี่ซิงอิงพูดแซว

เจียงเป่ยเฉิงเพียงแค่ยิ้มรับ

การใช้จ่ายอย่างมือเติบของเขานั้นเป็นเรื่องปกติไปแล้ว แม้แต่ตอนที่อยู่ในประเทศ หลังจากที่รวมค่าบริการไปในบิลแล้ว เขาก็มักจะให้ทิปพนักงานเสิร์ฟต่างหากเสมอ

ถ้าพนักงานไม่ยอมรับเงิน เขาก็จะเขียนจดหมายชมเชยให้แทน

ไม่ว่าเจียงเป่ยเฉิงจะไปที่ไหน เขาก็จะทิ้งชื่อเสียงในฐานะลูกค้าระดับวีไอพีที่ใครๆ ก็อยากต้อนรับไว้เสมอ

เมื่อไปถึงศูนย์บริการ เขาแสดงใบขับขี่สากลและเอกสารที่จำเป็นเพื่อรับรถ

เขาเลือกรถโตโยต้า แลนด์ครุยเซอร์ รุ่นปี 2018 ที่ผลิตสำหรับตลาดตะวันออกกลาง

ราคารถอยู่ที่ประมาณล้านห้าถึงล้านหกแสนหยวน เครื่องยนต์ V8 กำลังแรงม้าและแรงบิดสูง สามารถลุยไปได้ทุกสภาพถนน

ค่าเช่าตกวันละสี่พันหยวน

เจียงเป่ยเฉิงเป็นคนที่หลงใหลในเสน่ห์ของเครื่องยนต์สันดาป เขาชอบขับรถสมรรถนะสูงและรถออฟโรดสายลุย

ในวงการนักขับรถออฟโรดมีคำกล่าวที่ว่า "จะขับลุยป่าต้องแลนด์ครุยเซอร์ จะปีนเขาต้องจี๊ป"

รถสองรุ่นนี้ถือเป็นตำนานในวงการออฟโรดมาอย่างยาวนาน จนกระทั่งมีรถออฟโรดแบรนด์จีนอย่างรถถัง หรือ Tank ก้าวเข้ามาแข่งขันในตลาด

เจียงเป่ยเฉิงเองก็ชอบรถถังเหมือนกัน ไม่ว่าจะเป็นรุ่น Tank 300, 330 หรือแม้แต่ Tank 400 เครื่องยนต์เบนซิน ซึ่งล้วนแต่มีความคุ้มค่าและสมรรถนะที่โดดเด่นไม่แพ้แลนด์ครุยเซอร์หรือจี๊ปเลย

ยกเว้นพวกที่เอาไปแต่งซิ่งนะ

เจียงเป่ยเฉิงยังคงรอคอยให้ค่ายเกรทวอลล์มอเตอร์สเปิดตัวเครื่องยนต์ V8 ในปีหน้า ถึงตอนนั้นเขาต้องหามาลองขับสักคันให้ได้

หลังจากจัดการสัมภาระเรียบร้อย เจียงเป่ยเฉิงก็ขับรถพาหลี่ซิงอิงมุ่งหน้าไปยังโรงแรม

ตลอดทาง แม่สาวน้อยหลี่ก็ยังคงเพลิดเพลินกับการถ่ายรูปไม่หยุด

วิวทิวทัศน์สองข้างทางมันสวยงามราวกับภาพวาดจริงๆ

บนถนนเลียบทะเลสาบที่มุ่งสู่โรงแรม น้ำในทะเลสาบวากาติปูเป็นสีฟ้าใสราวกับอัญมณี

ขณะนี้เป็นช่วงฤดูใบไม้ร่วง ยอดเขาของเทือกเขาเซาเทิร์นแอลป์และเมาท์คุกที่อยู่ฝั่งตรงข้ามทะเลสาบถูกปกคลุมไปด้วยหิมะขาวโพลน

ทุ่งนาเชิงเขาเปลี่ยนเป็นสีเหลืองทองอร่ามตา

ภาพของต้นไม้สีทองและภูเขาหิมะสะท้อนบนผิวน้ำสีฟ้าใสของทะเลสาบ

ความงดงามของทั้งสามสิ่งที่ผสมผสานกันอย่างลงตัวนี้ ทำให้ผู้ที่ได้พบเห็นต้องมนต์สะกดจนไม่อยากละสายตา

แม้ว่าในประเทศจีนจะมีทะเลสาบสีฟ้าใสบนเทือกเขาสูงให้เห็นอยู่บ้าง แต่มันก็ขาดความสมบูรณ์ของป่าไม้และความมีชีวิตชีวาของหมู่บ้านชนบทไป

ควีนส์ทาวน์ช่างเป็นเมืองที่สวยงามจนแทบหยุดหายใจจริงๆ

โรงแรมที่เจียงเป่ยเฉิงและหลี่ซิงอิงจะเข้าพักในคืนนี้ก็เป็นหนึ่งในโรงแรมที่มีวิวสวยที่สุดในโลก นั่นก็คือโรงแรมเดอะคาร์ลิน บูทีค โฮเทล

โรงแรมหรูระดับแพลตตินัมแห่งนี้ตั้งอยู่ริมทะเลสาบวากาติปู เจียงเป่ยเฉิงจองห้องพักแบบซิกเนเจอร์สวีทวิวทะเลสาบ ซึ่งมีราคาคืนละ 12344 หยวน

[จบแล้ว]