บทที่ 3 - เงื่อนไขสามประการ

บทที่ 3 - เงื่อนไขสามประการ

เมื่อออกจากห้องนอน ลิโป้ก็เดินตรงไปยังคอกม้าและสะดุดตากับม้าเซ็กเธาว์อันสง่างามน่าเกรงขามในทันที

ในนิยายสามก๊ก หลังจากที่เจ้าของร่างเดิมตายไป ก็มีเพียงกวนอูหยุนฉางเท่านั้นที่คู่ควรกับชื่อเสียงอันเกรียงไกรของม้าตัวนี้

แต่ในชาตินี้ เขาจะไม่ยอมให้ม้าตัวนี้ตกไปเป็นของคนอื่นอีกแล้ว!

ลิโป้เดินเข้าไปใกล้ม้าเซ็กเธาว์ ขณะที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปจับสายบังเหียนของมัน

ม้าเซ็กเธาว์ก็จ้องมองเขาด้วยดวงตาสีดนิลกลมโตพร้อมกับพ่นลมหายใจออกทางจมูกเสียงดังฟืดฟาดอย่างดุดัน!

ลิโป้ชะงักไปเล็กน้อย

หรือว่าม้าตัวนี้จะดูออกว่าเขาไม่ใช่เจ้าของร่างเดิม

แต่ในวินาทีต่อมาเขาก็กระชากสายบังเหียนอย่างแรง ดึงหัวของมันมาชนกับหน้าผากของตัวเองและข่มขู่ด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

"ถึงข้าจะไม่ใช่เขา แต่ข้าก็จะไม่ทำให้ชื่อเสียงของเจ้ากับเขาต้องมัวหมองหรอกน่า!

"แต่ถ้าเจ้ากล้ามาเล่นตัวต่อหน้าข้าล่ะก็ อย่าหาว่าข้าเอาทวนแทงเจ้าให้ตายเชียว!"

เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความน่ากลัวที่คุ้นเคย ม้าเซ็กเธาว์ที่เพิ่งจะแสดงท่าทีก้าวร้าวเมื่อครู่นี้ก็รีบก้มหัวลงอย่างว่าง่ายทันที

ลิโป้ปล่อยสายบังเหียนและรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาอีกครั้ง

"อย่างนี้สิถึงจะถูก ติดตามข้าให้ดีๆ แล้ววันหลังข้าจะหาม้าตัวเมียสวยๆมาให้เจ้าสักหลายๆตัวเลย!"

"ฮี้~"

ม้าเซ็กเธาว์ราวกับฟังคำพูดของลิโป้รู้เรื่อง มันร้องครางออกมาด้วยความตื่นเต้น

ลิโป้ฉีกยิ้มกว้าง จูงมันออกมาจากจวน กระโดดขึ้นหลังม้าและควบมุ่งหน้าไปยังจวนของอ้องอุ้นทันที

...

ณ จวนซือถู

ผู้ติดตามที่มีไฝดำตรงมุมปากคุกเข่าลงข้างหนึ่งและรายงานต่อชายชราผมขาวโพลนที่สวมชุดหรูหราบนที่นั่ง

"เรียนท่านซือถู พออุ่นโหวได้ยินว่าเตียวเสี้ยนกับราชครูตั๋งโต๊ะเข้าหอกัน เขากลับไม่มีท่าทีโกรธเคืองเลยแม้แต่น้อยขอรับ"

"อะไรนะ!"

อ้องอุ้นผุดลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและสงสัย

เมื่อคืนนี้อีกฝ่ายยังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟอยู่เลยตอนที่รู้ว่าตั๋งโต๊ะพาเตียวเสี้ยนไป

แล้วทำไมวันนี้พอรู้ว่าทั้งสองคนร่วมหอลงโรงกันแล้วกลับไม่โกรธเสียล่ะ

หรือว่าไอ้ลิยูมันใช้วิธีไหนเกลี้ยกล่อมจนลิโป้สงบลงได้งั้นหรือ

ขณะที่อ้องอุ้นกำลังคิดว่าเรื่องนี้ชักจะยุ่งยากแล้ว คนรับใช้ก็รีบวิ่งเข้ามารายงาน

"เรียนท่านซือถู ลิโป้อุ่นโหวขอเข้าพบขอรับ!"

"หืม"

ดวงตาของอ้องอุ้นเบิกกว้างขึ้นและรีบเอ่ยถาม

"อุ่นโหวมีสีหน้าเช่นไร"

"เรียนท่านซือถู อุ่นโหวมีสีหน้าเรียบเฉยเป็นปกติขอรับ"

"ซี๊ดดด"

อ้องอุ้นสูดลมหายใจเข้าลึกๆ สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนไปมาอย่างรวดเร็ว

จากนั้นเขาก็โบกมือไล่ให้คนรับใช้ของลิโป้ออกไปทางประตูหลัง ส่วนตัวเขาก็เดินไปต้อนรับลิโป้ที่หน้าประตูจวน

...

ลิโป้ยืนอยู่หน้าจวนซือถู มองดูผู้คนหลากหลายรูปแบบในยุคโบราณที่เดินขวักไขว่ไปมาบนท้องถนน

ชั่วขณะนั้นเขารู้สึกเหมือนกำลังดูคนแสดงละครย้อนยุคอยู่เลย

แต่ชาวบ้านที่ผอมจนหนังหุ้มกระดูกตามตรอกซอกซอยเหล่านั้น ไม่ใช่สิ่งที่คนยุคปัจจุบันจะสามารถนำมาแสดงได้สมจริงขนาดนี้...

ยามรุ่งเรือง ราษฎรก็เป็นทุกข์

ยามล่มสลาย ราษฎรก็เป็นทุกข์

ในยุคปลายราชวงศ์ฮั่นและยุคสามก๊กที่มีแต่การทำศึกสงคราม มีการฆ่าล้างเมืองและสร้างจิงกวนอยู่บ่อยครั้ง ราษฎรย่อมต้องทุกข์ยากลำบากยิ่งกว่านี้เป็นแน่!

เขารู้สึกโชคดีอีกครั้งที่ได้ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของลิโป้ ไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา

มิฉะนั้นความยากลำบากในการเริ่มต้นชีวิตใหม่ของเขาคงจะมากกว่านี้หลายเท่าตัว!

ไม่นานนักลิโป้ก็เห็นชายชราผมขาวแต่ยังมีท่าทางกระฉับกระเฉงเดินจ้ำอ้าวออกมาจากประตูจวนและประสานมือคารวะเขาอย่างนอบน้อม

"อุ่นโหวอุตส่าห์ให้เกียรติมาเยือน ชายชราผู้นี้บกพร่องที่ไม่ได้ออกไปต้อนรับให้ไกลกว่านี้ ขออุ่นโหวโปรดอภัยด้วยเถิด!"

ลิโป้ปรายตามองตาเฒ่าเจ้าเล่ห์ผู้นี้แวบหนึ่งก่อนจะประสานมือตอบด้วยรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา

"ท่านซือถูเกรงใจเกินไปแล้ว ลิโป้มาวันนี้ก็เพื่อมีเรื่องสำคัญจะมาปรึกษากับท่าน"

"โอ้"

อ้องอุ้นพอจะเดาอะไรได้เลาๆจึงรีบเชิญลิโป้เข้าไปในจวนและพาเดินตรงไปยังห้องหนังสืออันมิดชิดของเขาทันที

เขาปิดประตูห้องจนสนิท จากนั้นจึงหันไปมองลิโป้ในห้องที่เก็บเสียงได้อย่างดีเยี่ยม

"ที่นี่ปลอดภัยแน่นอน อุ่นโหวมีเรื่องอันใดก็เชิญกล่าวมาได้เลย"

ลิโป้มองสำรวจห้องหนังสือที่สะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบเรียบร้อยพลางกล่าวยิ้มๆ

"ถึงข้าจะบอกว่ามีเรื่องสำคัญมาปรึกษา แต่ก็ไม่ได้บอกว่าเป็นเรื่องความลับเสียหน่อย

"การที่ท่านซือถูพาข้ามาที่นี่ หรือว่าท่านคิดว่าข้าจะคิดร้ายต่อราชครูงั้นหรือ"

อ้องอุ้นชะงักไปเล็กน้อย

ปกติตานี่เป็นคนพูดจาตรงไปตรงมา ทำไมวันนี้ถึงได้พูดจาอ้อมค้อมนักนะ

เขาไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแต่อย่างใด หรี่ตาลงแล้วย้อนถามกลับไป

"หรือว่าไม่ใช่ล่ะ"

นอกจากจะมาปรึกษาเรื่องวิธีจัดการกับตั๋งโต๊ะ หรือมาหาวิธีแย่งเตียวเสี้ยนคืนจากตั๋งโต๊ะแล้ว

เขาก็คิดไม่ออกว่าอีกฝ่ายจะมาที่นี่ด้วยเรื่องอะไรได้อีก

ลิโป้ลอบตกใจอยู่ในใจ

สมแล้วที่เป็นจิ้งจอกเฒ่าที่โลดแล่นอยู่ในราชสำนักมานานหลายปี มีฝีมือไม่เบาเลยจริงๆ

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ตกหลุมพรางคำขู่ของเขา ลิโป้ก็เลิกเสแสร้งและประสานมือกล่าวตามตรง

"ไม่มีใครรู้ใจลิโป้เท่าท่านซือถูอีกแล้ว... ใช่ ข้ามาที่นี่ก็เพื่อเรื่องของไอ้โจรตั๋ง!"

โจรตั๋ง...

เมื่อได้ยินคำเรียกขานนี้ ก้อนหินที่ถ่วงอยู่ในใจของอ้องอุ้นก็ร่วงหล่นลงในที่สุด

เพียงแต่เขารู้สึกแปลกใจเล็กน้อยว่าแผนยุแยงของตนได้ผลเร็วเกินไปหรือเปล่า

หรือว่าแท้จริงแล้วลิโป้มีความคิดที่จะก่อกบฏอยู่ก่อนแล้ว เพียงแต่เรื่องของเตียวเสี้ยนเป็นตัวจุดชนวนความโกรธของเขาให้ปะทุขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบ

เมื่อเห็นอ้องอุ้นเงียบไป ลิโป้จึงกล่าวต่อ

"ข้ายินดีช่วยท่านซือถูสังหารโจรชั่ว! แต่ข้าก็หวังว่าท่านซือถูจะยอมรับเงื่อนไขของข้าสามข้อ"

เมื่อได้ยินว่าลิโป้กล้ามาต่อรองเงื่อนไขกับตน ประกายบางอย่างก็วาบขึ้นในดวงตาของอ้องอุ้น เขาลูบเคราแล้วกล่าวว่า

"อุ่นโหวลองว่ามาสิ"

"ข้อแรก ข้าต้องมีราชโองการจากฝ่าบาทเพื่อใช้เป็นข้ออ้างในการสังหารโจร"

อ้องอุ้นพยักหน้า "เรื่องนี้ย่อมแน่นอนอยู่แล้ว ตั๋งโต๊ะเป็นพวกชื่อเสียงฉาวโฉ่ มีเพียงราชโองการจากฝ่าบาทเท่านั้นที่จะเป็นข้ออ้างอันชอบธรรมในการลงทัณฑ์เขาได้"

"ข้อสอง หลังจากสังหารโจรสำเร็จ ถือว่าข้าได้สร้างผลงานอันยิ่งใหญ่ ข้าหวังว่าราชสำนักจะแต่งตั้งให้ข้าเป็นเจ้าเมืองลู่เจียง" ลิโป้กล่าวต่อ

"เจ้าเมืองลู่เจียงงั้นหรือ"

ความสงสัยฉายแวบขึ้นในดวงตาของอ้องอุ้น

"เมืองลู่เจียงอยู่ห่างไกลจากฉางอันถึงเพียงนั้น เหตุใดอุ่นโหวจึงไม่อยู่ช่วยข้าค้ำจุนฝ่าบาทที่เมืองฉางอันเล่า"

ลิโป้ส่ายหน้ายิ้มๆ

"ข้าเป็นเพียงขุนศึก ไม่ชอบการชิงดีชิงเด่นในราชสำนัก

"อีกอย่าง หากกำจัดไอ้โจรตั๋งไปแล้ว พวกขุนศึกตามหัวเมืองห่างไกลก็จะไม่มีเป้าหมายในการร่วมมือกันปราบตั๋งโต๊ะอีกต่อไป และพวกมันจะต้องหันมาห้ำหั่นเพื่อกลืนกินดินแดนของกันและกันเป็นแน่

"หากข้าไปตั้งกองทัพอยู่ต่างถิ่น ก็จะสามารถข่มขวัญพวกมันได้ ไม่ทราบว่าท่านซือถูเห็นว่าอย่างไร"

อ้องอุ้นนิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย

"เมื่อถึงเวลาข้าจะกราบทูลฝ่าบาทให้ หากอุ่นโหวสามารถกำจัดโจรชั่วได้จริง คำขอเพียงเท่านี้ฝ่าบาทย่อมต้องทรงอนุญาตอย่างแน่นอน!"

แต่ลิโป้กลับส่ายหน้าและเริ่มต่อรองราคา

"ในตอนที่ฝ่าบาททรงมีราชโองการให้ปราบโจร ก็ขอให้ท่านซือถูช่วยกราบทูลความปรารถนาของข้าให้ฝ่าบาททรงทราบด้วย

"หากได้รับความเห็นชอบจากราชสำนักล่วงหน้า ข้าก็จะมีแรงใจและกำลังใจในการสังหารโจรมากขึ้น!"

อ้องอุ้นขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะคลายออกในเวลาต่อมา

นี่แหละลิโป้คนที่คุ้นเคย โลภมากเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน...

แต่ในตอนนี้การสังหารโจรชั่วเป็นเรื่องสำคัญที่สุด เมืองลู่เจียงก็เป็นแค่ดินแดนเล็กๆแห่งหนึ่ง พระราชทานให้เขาไปก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร

อ้องอุ้นนิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าเบาๆ

"ข้าจะนำเรื่องนี้ขึ้นกราบทูลฝ่าบาท"

ลิโป้ยิ้มอย่างพอใจและกล่าวต่อ

"ข้อที่สาม ตอนที่ข้าออกจากฉางอัน ข้าจะนำกองทหารม้าเหล็กสามพันนายของข้าไปด้วยเพื่อคุ้มกันข้าและครอบครัวไปรับตำแหน่งที่เมืองลู่เจียง

"และเมื่อเพิ่งไปถึงเมืองลู่เจียง ขุนนางในท้องถิ่นอาจจะยังไม่ยอมรับในตัวข้า

"หากมีกำลังทหารอยู่ในมือบ้าง ก็จะทำให้การทำงานราบรื่นขึ้น

"เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ ท่านซือถูอ้องอุ้นคงจะเข้าใจใช่ไหม"

ครั้งนี้อ้องอุ้นเพียงแค่นิ่งคิดไปชั่วครู่ก็รับปากตกลง

ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ทหารม้าเหล็กสามพันนายนี้เป็นคนของลิโป้อยู่แล้ว

ทหารม้าเหล็กแห่งปิงโจวเหล่านี้ก็มีเพียงลิโป้เท่านั้นที่สามารถดึงศักยภาพสูงสุดของพวกเขาออกมาได้

อีกอย่าง ทหารแค่สามพันนายก็ไม่ได้มากมายอะไร หากตั๋งโต๊ะตาย ภายในเมืองก็ยังมีทหารเหลืออยู่อีกตั้งหลายหมื่นนาย

หากไม่มีแม่ทัพที่เก่งกาจพอ การมีทหารมากเกินไปก็อาจไม่ใช่เรื่องดีนัก

ดังนั้นการมอบทหารม้าเหล็กสามพันนายนี้ให้ลิโป้ก็ไม่ได้สลักสำคัญอะไร

แถมยังเป็นการไว้หน้าและทำให้เขายอมสู้ตายเพื่อสังหารโจรชั่วอีกด้วย

"มีเงื่อนไขแค่นี้เองหรือ"

อ้องอุ้นนึกทบทวนเงื่อนไขทั้งสามข้อของลิโป้ ดูเหมือนมันจะไม่ได้มากมายอย่างที่คิดไว้

ทันใดนั้นเขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้และถามด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม

"เมื่อตั๋งโต๊ะตาย ลูกสาวของข้าก็จะไร้ที่พึ่งพิง

"เมื่อถึงเวลานั้น ข้าจะยกเตียวเสี้ยนให้แต่งงานกับอุ่นโหวอีกครั้ง ดีหรือไม่"

[จบแล้ว]