บทที่ 181 เจิ้งฉีโจรผู้ร้องป่าวให้จับโจร

บทที่ 181 เจิ้งฉีโจรผู้ร้องป่าวให้จับโจร

เขาคิดแผนการขึ้นมาได้ในทันที ก่อนจะหันกลับมาด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไป "ปรมาจารย์ ช่วยด้วยครับ!"

"ปรมาจารย์ ขอร้องล่ะครับช่วยผมด้วย ผีพวกนี้มันจะฆ่าผม!"

เมื่อรู้อย่างนี้เติ้งหมิงเยว่และเพื่อนอีกสองคนก็ตกตะลึงกับความไร้ยางอายของเขา ผู้ชายคนนี้เอาความกล้ามาจากไหนถึงพูดแบบนี้ออกมาได้

ซุนหมี่เล่อพูดด้วยความโกรธแค้น "แกนั่นแหละที่ฆ่าพวกเรา! แกต่างหากที่เป็นฆาตกรตัวจริง!"

"ปรมาจารย์ครับ อย่าไปเชื่อที่พวกมันพูดนะครับ"

เจิ้งฉีแสร้งทำเป็นผู้เสียหาย "ผมเป็นคนดีทำตามกฎหมายมาตลอด ไม่เคยทำร้ายใครเลย แล้วก็ไม่รู้เหมือนกันว่าไปทำให้พวกมันโกรธแค้นตั้งแต่ตอนไหน"

"ดูขาผมสิครับ พวกมันเป็นคนทำทั้งนั้น!"

หรงเล่ออิงจับลูกกรอกทั้งสองมัดรวมกัน แล้วหันไปมองเจิ้งฉี ทางด้านเจิ้งฉีก็หลงคิดว่าอีกฝ่ายคล้อยตามคำพูดของตน สีหน้าของเขาจึงฉายแววยินดีขึ้นมาแวบหนึ่ง

เขากำลังจะอ้าปากพูดต่อ แต่กลับโดนตบเข้าที่หน้าเสียก่อน แถมยังเป็นการตบด้วยเท้าอีกต่างหาก

หรงเล่ออิงโยนลูกกรอกตัวหนึ่งที่มัดไว้ไปด้านข้าง แล้วจับอีกตัวขึ้นมาทำเป็นอาวุธฟาดใส่เจิ้งฉี "ลูกกรอกสองตัวนี้เรียกนายว่าพ่อ ฉันไม่ได้หูหนวกนะ"

ตอนที่ลูกกรอกเข้ามาโจมตีเธอเมื่อครู่นี้ พวกมันตะโกนว่าห้ามรังแกพ่อ เธอได้ยินเต็มสองรูหู

"ผมไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับพวกมันเลยนะครับ!" เจิ้งฉีพูดไปหลบไป "ปรมาจารย์ครับ เชื่อผมเถอะ ผมเป็นเหยื่อจริงๆ นะครับ!"

จู่ๆ หรงเล่ออิงก็หยุดมือ แล้วมองไปที่เจิ้งฉีก่อนจะถามว่า "ที่นายพูดเป็นความจริงเหรอ?"

เจิ้งฉีพยักหน้าหงึกๆ "ที่ผมพูดเป็นความจริงทั้งหมดเลยครับปรมาจารย์ ผมไม่ได้หลอกคุณเลยนะ!"

"แล้วถ้าหลอกล่ะจะทำยังไง?" หรงเล่ออิงถาม

เจิ้งฉีชูสามนิ้วขึ้นมา "ถ้าผมหลอกคุณ ขอให้ชาตินี้ผมไม่เจอรักแท้! ขอให้อยู่เป็นโสดไปตลอดชีวิตเลย!"

รักแท้จะมีประโยชน์อะไร ไม่ยอมสาบานด้วยชีวิตและเงินทอง แต่กลับเอาสิ่งที่มองไม่เห็นเป็นชิ้นเป็นอันมาสาบาน คิดว่าเธอหลอกง่ายนักหรือไง

ดวงตาของเจิ้งฉีเป็นประกายวูบวาบ สำหรับเขาแล้วความรักคือสิ่งที่ไร้ค่าที่สุด เขาก็ต้องเอาเรื่องนี้มาสาบานอยู่แล้ว

หรงเล่ออิงโยนลูกกรอกในมือลงกับพื้น ปกติแล้วเวลาลูกกรอกตกลงพื้นมันจะไม่รู้สึกอะไร แต่พอร่วงหล่นจากมือของเธอ ลูกกรอกก็เหมือนมีรูปร่างที่จับต้องได้ มันร่วงกระแทกพื้นเสียงดังแอ้ก

มันร้องไห้จ้าหนักกว่าเดิมเสียอีก

ฮือๆๆ... ผู้หญิงคนนี้น่ากลัวจังเลย

ลูกกรอกสองตัวนอนร้องไห้ฟูมฟายอยู่บนพื้น เสียงของพวกมันทั้งแหลมและแสบแก้วหู

ยกเว้นหรงเล่ออิงแล้ว คนอื่นๆ และผีในห้องต่างก็รู้สึกทรมาน เรื่องราวสะเทือนใจที่ซ่อนอยู่ก้นบึ้งของหัวใจถูกขุดคุ้ยขึ้นมา

หวังชิวซวงมือข้างหนึ่งดึงเติ้งหมิงเยว่ไว้ ส่วนอีกข้างอุดหู สีหน้าของเธอบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด "เสี่ยวอิง ทำให้พวกมันหยุดร้องทีได้ไหม ทรมานจะแย่แล้ว"

จ้าวเจี๋ยสะอื้นไห้ "ฮือๆๆ... ฉันอยากร้องไห้"

เติ้งหมิงเยว่ถึงกับปล่อยโฮออกมาดังลั่น "ดาราที่ฉันชอบมาตั้งหลายปีดันมีข่าวฉาวพังพินาศ ฉันทำใจไม่ได้เลย"

ดาราที่ชอบมาตกสวรรค์ ความเสียใจนี้ถูกขยายให้ใหญ่ขึ้นแบบไร้ขีดจำกัดด้วยเสียงร้องไห้ของลูกกรอก เธอรู้สึกปวดร้าวราวกับคนรักตายจากไปจริงๆ

ซุนหมี่เล่อก็นึกถึงตอนที่ถูกคนรักหักหลัง และความทรงจำอันเลวร้ายในวัยเด็กที่ต้องอยู่ภายใต้การควบคุมอย่างเข้มงวดของพ่อแม่ น้ำตาอาบเลือดสายหนึ่งไหลรินออกมา กลิ่นอายความตายบนร่างพุ่งสูงขึ้น

ส่วนเจิ้งฉีก็นึกถึงช่วงเวลาที่ตัวเองยังไม่ดัง ช่วงเวลาที่ไม่มีใครเห็นหัว ความไม่ยอมรับพ่ายแพ้ทำให้ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น

เขาจ้องมองหรงเล่ออิงด้วยความเคียดแค้น ถ้าเธอเอาลูกกรอกสองตัวนี้ไป แล้วแฉเรื่องที่เขาทำเอาไว้ล่ะก็

ทุกอย่างที่เขามีในตอนนี้ก็จะต้องสูญสลายไป กลับไปเป็นเหมือนเดิมที่ไม่มีใครสนใจ... ไม่ใช่สิ เขาจะไม่ใช่แค่คนที่ไม่มีใครสนใจ แต่จะต้องถูกจับเข้าคุกด้วย

ความคิดอันดำมืดถูกขยายให้ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ด้วยเสียงร้องไห้ของลูกกรอก

หรงเล่ออิงเห็นท่าไม่ดี รีบดึงผ้าคาดเตียงบนโต๊ะมาขยำๆ แล้วยัดใส่ปากลูกกรอกทั้งสองเพื่ออุดเสียงร้องไห้ของพวกมัน

"ถ้าพวกแกร้องไห้อีก ฉันจะบีบคอพวกแกให้ตายจริงๆ ด้วย!"

ลูกกรอกทั้งสอง: ...

ฮือๆๆ น่ากลัว ผู้หญิงคนนี้น่ากลัวมาก

เสียงร้องไห้เงียบหายไป หวังชิวซวงกับจ้าวเจี๋ยถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ทั้งสองคนเผลอปล่อยมือที่อุดหูออก แต่พอปล่อยมือพวกเธอก็มองไม่เห็นผีแล้ว

พวกเธอรีบเอามือไปแตะบ่าของเติ้งหมิงเยว่ทันที พอเห็นว่าเธอยังร้องไห้เสียใจอยู่ จ้าวเจี๋ยก็ปลอบใจ "อย่าเสียใจไปเลยน่า เดี๋ยวค่อยหาดาราคนใหม่ชอบก็ได้... เสี่ยวอิง ระวัง!"

จู่ๆ เจิ้งฉีก็ยกเก้าอี้ที่อยู่ข้างๆ ทุ่มใส่หัวหรงเล่ออิง

เติ้งหมิงเยว่กับหวังชิวซวงตะโกนลั่น: "เสี่ยวอิง!"

ซุนหมี่เล่อยังคงจมอยู่กับอารมณ์ของตัวเอง เธอจึงตั้งตัวไม่ทันและไม่สามารถตอบโต้ใดๆ ได้ ทำได้เพียงมองดูเจิ้งฉีทำร้ายหรงเล่ออิงตาปริบๆ

ไปตายซะเถอะ จะไม่มีใครหน้าไหนมาทำให้ความพยายามของฉันต้องสูญเปล่าทั้งนั้น!

เจิ้งฉีทำหน้าตาถมึงทึง เขาใช้แรงทั้งหมดที่มีทุ่มเก้าอี้ลงไป แต่เก้าอี้ที่ควรจะฟาดเข้าที่หัวของหรงเล่ออิง กลับหยุดชะงักและเบรกกะทันหันก่อนจะหักเลี้ยวร้อยแปดสิบองศาอย่างไม่ทราบสาเหตุ

มันทำให้แขนของเจิ้งฉีถูกบิดจนผิดรูป ก่อนที่เก้าอี้ตัวนั้นจะฟาดเข้าที่หัวของเขาอย่างจัง ท่ามกลางใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดผวาของเขาเอง

เขาล้มลงไปชักกระตุกกับพื้น ก่อนจะสลบเหมือดไปในที่สุด แขนทั้งสองข้างก็หักสะบั้น

"..."

ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบสงัด เติ้งหมิงเยว่และเพื่อนๆ ทำตาโตเป็นไข่ห่าน เอาแต่มองเจิ้งฉีที่นอนสลบอยู่บนพื้นอย่างตกตะลึง

หรงเล่ออิงก้มมองเจิ้งฉีที่กองอยู่บนพื้นแล้วเดาะลิ้น "โทษทีนะ ลืมบอกไปว่าฉันพกยันต์คุ้มภัยไว้น่ะ"

ดังนั้นตอนที่ได้ยินเสียงเตือนของเติ้งหมิงเยว่และเพื่อนๆ เธอจึงไม่รู้สึกตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย

ผู้จัดการส่วนตัวที่เพิ่งฟื้นขึ้นมากลางคัน พอเห็นฉากชวนสยดสยองนี้เข้าก็ตกใจจนสลบไปอีกรอบ

ผ่านไปพักใหญ่ หวังชิวซวงถึงได้ถามหรงเล่ออิงด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก "สะ...เสี่ยวอิง... แล้วตอนนี้เราจะทำยังไงกันดี?"

หรงเล่ออิงชูโทรศัพท์มือถือในมือแกว่งไปมา "ก็ต้องแจ้งความสิ"

แจ้งความ? เรื่องแบบนี้ตำรวจจะจัดการได้เหรอ? พวกเธอจะกลายเป็นฝ่ายโดนจับซะเองหรือเปล่าเนี่ย

หวังชิวซวงและเพื่อนๆ มองร่างสองร่างที่นอนอยู่บนพื้นด้วยความลังเลใจ

แต่ไม่นานพวกเธอก็ได้รู้ว่า บนโลกใบนี้ไม่ได้มีแค่ตำรวจที่จัดการคดีทั่วไปเท่านั้น แต่ยังมีตำรวจที่คอยจัดการกับคดีพิเศษด้วย

พอได้รับแจ้งเหตุ เว่ยเซี่ยและทีมงานก็มาถึงอย่างรวดเร็ว แม้จะยังไม่ได้เปิดตาทิพย์ แต่พวกเขาก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความตายที่ลอยคละคลุ้งอยู่ในห้อง ซึ่งบ่งบอกว่ามีผีอยู่ที่นี่

หรงเล่ออิงช่างรู้ใจ เธอแจกยันต์เปิดเนตรแบบสองชั่วโมงให้พวกเขาสามแผ่น

"ขอบใจจ้ะน้องเสี่ยวอิง" เว่ยเซี่ยรับยันต์เปิดเนตรมา สิ่งแรกที่เธอเห็นก็คือลูกกรอกสองตัวที่หรงเล่ออิงจับโยนไว้บนเตียง

"ลูกกรอกสองตัวนี้ตัวดำปิ๊ดปี๋ขนาดนี้ คงทำร้ายคนมาไม่น้อยเลยล่ะสิ"

เฉินโต้วโต้วเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าเจิ้งฉี แล้วเดาะลิ้นสองที "มีแฟนคลับตั้งเยอะแยะ ทำไมถึงคิดสั้นเลี้ยงลูกกรอกได้นะ"

ช่วงสองวันนี้เป็นเพราะงานเทศกาลดนตรี พวกเขาจึงได้รับออเดอร์เข้ามาเยอะมาก ซึ่งส่วนใหญ่ก็คือการพรินต์ของที่ระลึกของเจิ้งฉี

ไม่นึกเลยว่าเจิ้งฉีที่เป็นที่รักของแฟนคลับมากมาย เบื้องหลังกลับกลายเป็นฆาตกรตัวจริงเสียได้

"คงเป็นเพราะเขาโลภมากเกินไปล่ะมั้ง"

ตอนที่คุยโทรศัพท์กันเมื่อครู่นี้ หรงเล่ออิงบอกแค่ว่าเจอคนเลี้ยงลูกกรอก แต่ไม่ได้ลงรายละเอียดอะไร ตอนนี้เธอจึงเล่าเรื่องของซุนหมี่เล่อและลูกกรอกทั้งสองตัวให้ฟัง

รวมไปถึงเรื่องที่เจิ้งฉีนัดเติ้งหมิงเยว่ออกมา เพราะหวังจะล่วงละเมิดเพื่อสร้างลูกกรอกขึ้นมาอีกตัว เธอเล่าทุกอย่างอย่างละเอียด

ส่วนเรื่องที่เธอรับงานมา เธออ้างแค่ว่าบังเอิญไปเจอซุนหมี่เล่อเข้า อีกฝ่ายเลยขอร้องให้เธอช่วยลูกกรอกสองตัวนี้

เว่ยเซี่ยและทีมงานมองไปที่เติ้งหมิงเยว่และเพื่อนๆ โชคดีจริงๆ ที่ได้เป็นรูมเมตของน้องเสี่ยวอิง

เติ้งหมิงเยว่และเพื่อนๆ สามารถอ่านความหมายในสายตาของพวกเขาออกได้อย่างน่าประหลาดใจ พวกเธอจึงยืดอกด้วยความภาคภูมิใจ

ใช่แล้วล่ะ พวกเธอโชคดีขนาดนี้แหละ!

พอเห็นท่าทางเชิดหน้าชูตาของพวกเธอ เว่ยเซี่ยและทีมงานก็แอบอมยิ้ม ส่วนหรงเล่ออิงก็ลอบยิ้มมุมปากเบาๆ

[จบแล้ว]