บทที่ 71 - กองทัพแกร่งบดขยี้ เจิ้งผิงตีเมืองปานเซี่ยนแตกอย่างรวดเร็ว

บทที่ 71 - กองทัพแกร่งบดขยี้ เจิ้งผิงตีเมืองปานเซี่ยนแตกอย่างรวดเร็ว

อำเภอปานเซี่ยน ถือเป็นพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบจากการรุกรานของกบฏโพกผ้าเหลืองหนักหน่วงที่สุด

สาเหตุเพราะนายอำเภอปานเซี่ยนขี้ขลาดตาขาว ทิ้งเมืองหนีไปโดยไม่คิดจะต่อสู้ ทำให้เมืองปานเซี่ยนถูกพวกกบฏโพกผ้าเหลืองบุกเข้ายึดครองได้อย่างง่ายดายแทบจะไม่มีการต่อต้านใดๆ

โชคยังดีที่นโยบายของหลิวเป่ย ทำให้ภายในเมืองปานเซี่ยนมีการกักตุนเงินทองและเสบียงอาหารไว้เป็นจำนวนมาก

ดังนั้นพวกกบฏโพกผ้าเหลืองที่ยึดเมืองปานเซี่ยนได้ นอกจากจะสังหารพวกขุนนางที่หนีไม่ทันไปบ้างแล้ว พวกมันก็แทบจะไม่ได้แตะต้องรังแกชาวบ้านในเมืองเลย

ก็แน่ล่ะ ในเมื่อเงินทองและเสบียงอาหารที่กักตุนไว้ในเมืองมีมากพอให้พวกกบฏกินใช้ไปได้อีกพักใหญ่ แล้วพวกมันจะไปปล้นชิงเสบียงจากชาวบ้านให้เหนื่อยทำไม

แต่ความสงบสุขเช่นนี้ คงอยู่ได้ไม่นานหรอก!

สักวันหนึ่งเงินทองและเสบียงอาหารในเมืองก็ต้องหมดลง และเมื่อพวกกบฏโพกผ้าเหลืองเคยชินกับการได้กินฟรีโดยไม่ต้องออกแรง พวกมันก็คงกลับตัวกลับใจได้ยากแล้ว

เปลี่ยนจากประหยัดเป็นฟุ่มเฟือยนั้นง่าย แต่เปลี่ยนจากฟุ่มเฟือยเป็นประหยัดนั้นยากยิ่ง

เมื่อถึงเวลานั้น พวกกบฏโพกผ้าเหลืองในเมืองจะต้องหันมาปล้นสะดมเงินทองและเสบียงจากชาวบ้านอย่างแน่นอน

ชาวบ้านที่ถูกปล้นก็จะกลายสภาพไปเป็นกบฏโพกผ้าเหลืองหน้าใหม่ หรือไม่ก็กลายเป็นผู้ลี้ภัย ส่วนที่นาก็จะถูกทิ้งร้างไม่มีใครเพาะปลูก และวิกฤตภัยกบฏโพกผ้าเหลืองก็จะยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นไปอีก!

หลังจากจัดการกวาดล้างพวกกบฏโพกผ้าเหลืองในอำเภออันเต๋อและอำเภอเก๋อเสร็จสิ้น เจิ้งผิงก็รีบเคลื่อนทัพมุ่งหน้ามายังอำเภอปานเซี่ยนทันที เป้าหมายก็เพื่อตัดไฟแต่ต้นลม ป้องกันไม่ให้สถานการณ์เลวร้ายลงไปกว่านี้

ก่อนจะเข้าสู่ฤดูหนาว กบฏโพกผ้าเหลืองทั้งเก้าอำเภอในเมืองผิงหยวนจะต้องไม่หลงเหลือแม้แต่เมืองเดียว

"ท่านที่ปรึกษา พวกกบฏโพกผ้าเหลืองยึดเมืองไปได้ ได้ทั้งชุดเกราะและอาวุธ แถมยังไม่ต้องกังวลเรื่องเสบียงและเงินทองอีก แล้วแบบนี้พวกเราจะตีเมืองแตกได้อย่างไรขอรับ" เติ้งซวี่เดินตามเจิ้งผิง น้ำเสียงของเขาเริ่มแฝงความเคารพยำเกรงมากขึ้น

เจิ้งผิงจ้องมองกำแพงเมืองปานเซี่ยนตรงหน้า แววตาแฝงความเย็นชา "โจรก็คือโจร ต่อให้มีชุดเกราะอาวุธครบมือ หรือได้เปรียบเรื่องชัยภูมิ พวกมันก็ยังเป็นแค่ฝูงกาไร้ระเบียบอยู่ดี"

"ตีกลองเดินหน้า เข้าไปท้าประลองที่หน้าเมือง!"

ทหารท้องถิ่นเมื่อได้ยินเสียงกลอง ต่างก็ปั้นหน้าขรึมเงียบกริบ พร้อมใจกันเดินทัพประชิดกำแพงเมืองปานเซี่ยน

หลังจากคว้าชัยชนะมาได้ถึงสองครั้งติด ทหารท้องถิ่นเหล่านี้ก็มีความเชื่อมั่นในความสามารถด้านการบัญชาการรบของเจิ้งผิงอย่างเต็มเปี่ยม

คำกล่าวที่ว่า แม่ทัพคือความกล้าของทหาร ไม่ใช่แค่คำพูดลอยๆ

ยิ่งแม่ทัพเก่งกาจมากเท่าไหร่ ทหารก็ยิ่งมีขวัญกำลังใจและฮึกเหิมมากเท่านั้น

กองทหารท้องถิ่นจำนวนหนึ่งพันนาย จัดกระบวนทัพตั้งมั่นอยู่ที่หน้าเมืองปานเซี่ยน

เติ้งซวี่ควบม้าออกไปข้างหน้า แล้วตะโกนขึ้นไปบนกำแพงเมืองเสียงดังลั่น "เติ้งซวี่ ผู้บัญชาการทหารภายใต้สังกัดใต้เท้าหลิวเป่ย สมุหเทศาภิบาลแห่งผิงหยวนอยู่ที่นี่แล้ว ใครหน้าไหนกล้าออกมาประลองฝีมือบ้าง"

การมาเยือนของกองทหารท้องถิ่น ทำให้พวกกบฏโพกผ้าเหลืองในเมืองปานเซี่ยนตื่นตระหนกตั้งแต่แรกแล้ว

ซือหม่าจวี้ หัวหน้ากบฏ ทอดสายตามองกองทหารท้องถิ่นเบื้องล่าง เห็นกระบวนทัพจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ ทหารทุกนายยืนนิ่งเงียบกริบ เขาก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วด้วยความหนักใจ

อันที่จริงซือหม่าจวี้เคยเป็นบัณฑิตตกอับและเคยทำงานเป็นเจ้าหน้าที่ระดับล่างในที่ว่าการอำเภอมาก่อน แต่ถูกเพื่อนร่วมงานกลั่นแกล้งและใส่ร้ายป้ายสีว่าสมรู้ร่วมคิดกับโจร

ซือหม่าจวี้หนีเอาชีวิตรอดมาได้อย่างหวุดหวิด ด้วยความโกรธแค้นเขาจึงไปเข้าร่วมกับพวกโจรป่าที่นำโดยติงเอ้อ

แม้จะกลายเป็นโจรป่า แต่ซือหม่าจวี้ก็ไม่ได้พอใจกับการเป็นแค่ลูกน้องหมายเลขสอง เขาฉวยโอกาสตอนที่ติงเอ้อลงไปอาบน้ำในแม่น้ำ โยนงูพิษใส่ ทำให้ดูเหมือนว่าติงเอ้อถูกงูกัดตายจากอุบัติเหตุ

และซือหม่าจวี้ก็ก้าวขึ้นเป็นหัวหน้าโจรป่าได้อย่างราบรื่น

ซือหม่าจวี้เป็นคนมีการศึกษา เขารู้ดีว่าการเป็นแค่หัวหน้าโจรป่าไม่มีทางเจริญก้าวหน้าได้

ดังนั้น ซือหม่าจวี้จึงแอบอ้างชื่อลัทธิไท่ผิง ตั้งตนเป็นผู้สืบทอดของแม่ทัพพระแม่ธรณีเตียวโป้ ออกเผยแผ่ลัทธิในแถบอำเภอปานเซี่ยน เล่อหลิง และเยี่ยนสือ

แล้วซือหม่าจวี้ก็สามารถรวบรวมสาวกได้กลุ่มหนึ่งจริงๆ

ปีนี้ฝนแล้ง ผลผลิตในนาตกต่ำ ในแถบอำเภอปานเซี่ยน เล่อหลิง และเยี่ยนสือ มีขุนนางกังฉินสมรู้ร่วมคิดกับพวกเศรษฐีหน้าเลือดมากมาย ทำให้ชาวบ้านเดือดร้อนและโกรธแค้นกันถ้วนหน้า

ซือหม่าจวี้เห็นเป็นโอกาสดี จึงอาศัยจังหวะนี้ลอบโจมตีเมืองเยี่ยนสือในเวลากลางคืน สังหารนายอำเภอเยี่ยนสือรวมถึงขุนนางอีกหลายสิบคน ยึดครองอาวุธและชุดเกราะมาได้

จากนั้นก็บุกโจมตีเมืองเล่อหลิง และสังหารนายอำเภอเล่อหลิงทิ้ง

เมื่อยกทัพมาถึงเมืองปานเซี่ยน นายอำเภอปานเซี่ยนก็หวาดกลัวจนทิ้งเมืองหนีไปโดยไม่คิดสู้

สิ่งนี้ทำให้ซือหม่าจวี้ได้ใจเป็นอย่างมาก

แต่ซือหม่าจวี้เป็นคนเจ้าเล่ห์แสนกล แม้เขาจะเป็นตัวการใหญ่ที่นำทัพตีเมืองปานเซี่ยน เล่อหลิง และเยี่ยนสือจนแตก แต่กลับไม่ค่อยมีใครรู้จักชื่อของซือหม่าจวี้เลย

ในหมู่พวกกบฏโพกผ้าเหลืองมักจะเรียกเขาว่า "แม่ทัพพระแม่ธรณี" ตามที่เขากล่าวอ้างว่าเป็นผู้สืบทอดของแม่ทัพพระแม่ธรณี

"ตั้งรับรักษาเมืองเอาไว้ ไม่ต้องไปสนใจพวกมัน!"

ซือหม่าจวี้รู้จักประเมินตัวเองดี แม้ตอนนี้จะมีทั้งชุดเกราะและอาวุธ แต่พวกทหารกบฏโพกผ้าเหลืองนั้นไร้ระเบียบวินัย อาจจะพอรังแกพวกทหารท้องถิ่นที่อ่อนแอได้ แต่ถ้าต้องไปปะทะกับกองทหารที่จัดทัพมาอย่างดี ซือหม่าจวี้ก็ไม่ได้มั่นใจขนาดนั้น

เติ้งซวี่ตะโกนด่าทออยู่นาน แต่กลับเห็นพวกกบฏโพกผ้าเหลืองบนกำแพงเมืองไม่มีทีท่าว่าจะออกมาสู้รบเลย เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจ

"แปลกจริง พวกกบฏโพกผ้าเหลืองนี่ หดหัวอยู่ในกระดองเต่ากันหมดเลยหรือไง"

เติ้งซวี่ควบม้ากลับมาที่กระบวนทัพหลัก เพื่อรายงานเจิ้งผิง "ท่านที่ปรึกษา พวกกบฏโพกผ้าเหลืองตั้งรับอยู่ในเมือง ไม่ออกมาสู้เลยขอรับ!"

"ตั้งรับอยู่ในเมืองงั้นรึ" เจิ้งผิงมองขึ้นไปบนกำแพงเมือง แววตาแฝงรอยยิ้มเยาะ "การหดหัวอยู่ในกระดองเต่า มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกนะ ถ่ายทอดคำสั่ง ให้พ่อครัวตั้งหม้อหุงหาอาหาร ส่วนทหารหน่วยรบให้ฝึกซ้อมค่ายกลสี่ทิศ"

เติ้งซวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง "ท่านที่ปรึกษา เราจะฝึกซ้อมค่ายกลสี่ทิศกันที่หน้าเมืองเลยหรือขอรับ แล้วถ้าพวกกบฏโพกผ้าเหลืองบุกออกมาล่ะ จะทำยังไง"

เจิ้งผิงหัวเราะเบาๆ แล้วย้อนถามว่า "เจ้ากลัวพวกมันออกมางั้นรึ"

เติ้งซวี่นึกขึ้นได้ทันที เขาหัวเราะร่วน "ไม่ได้กลัวพวกมันออกมาหรอกขอรับ แต่กลัวพวกมันจะเอาแต่หดหัวเป็นเต่าอยู่แต่ในเมืองมากกว่า!"

ไม่นานนัก

ทหารท้องถิ่นก็เริ่มแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตน

พ่อครัวต่างพากันง่วนอยู่กับการตั้งหม้อหุงข้าว ส่วนทหารหน่วยรบก็เข็นรถเสบียงไปวางตามจุดที่กำหนด พร้อมกับโปรยหนามเตยไม้ดักไว้เป็นจำนวนมาก

นอกจากนี้ยังมีทหารช่วยกันแบกแผ่นไม้ มาประกอบเป็นแท่นบัญชาการขึ้นมา

เสียงตะโกนฝึกซ้อมรบดังกระหึ่มขึ้นเรื่อยๆ

ภาพเหตุการณ์นี้ ทำให้พวกกบฏโพกผ้าเหลืองบนกำแพงเมืองถึงกับยืนอึ้งตะลึงงัน

"พวกมันตั้งหม้อหุงข้าว แถมยังฝึกทหารให้พวกเราดูต่อหน้าต่อตาเลย นี่มันหยามกันเกินไปแล้ว!"

"ท่านแม่ทัพ ออกไปลุยกับพวกมันเลยเถอะ แค่ทหารทางการกลุ่มเดียว สองสามวันมานี้พวกเราก็ฆ่าพวกมันไปตั้งเยอะแล้วไม่ใช่หรือ"

"ใช่ อาศัยจังหวะที่กระบวนทัพพวกมันยังไม่เข้าที่ ฆ่าพวกมันให้หมดเลย"

"ถ้ากำจัดทหารพวกนี้ได้ ท่านแม่ทัพก็สามารถนำทัพบุกไปถึงเมืองผิงหยวน แล้วจับไอ้คนที่ชื่อหลิวเป่ยมาเชือดทิ้งได้เลย"

"ท่านแม่ทัพ ออกรบเถอะขอรับ!"

"..."

การที่เจิ้งผิงสั่งตั้งหม้อหุงข้าวและฝึกซ้อมทหารต่อหน้าพวกกบฏโพกผ้าเหลือง ถือเป็นการหยามเกียรติกันอย่างรุนแรง

ราวกับว่าเขาไม่ได้เห็นพวกกบฏโพกผ้าเหลืองในเมืองปานเซี่ยนอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย

ซือหม่าจวี้กำหมัดแน่น

ตั้งแต่ตั้งตัวเป็นใหญ่ ซือหม่าจวี้ก็หลงคิดมาตลอดว่าตัวเองนั้นมีสติปัญญาเป็นเลิศ การยึดเมืองก็เป็นแค่เรื่องกล้วยๆ

แต่ตอนนี้กลับถูกเจิ้งผิงหยามเกียรติด้วยวิธีที่โอหังถึงเพียงนี้

"ออกจากเมือง!"

ซือหม่าจวี้กัดฟันกรอด

ตอนที่ทหารทางการจัดทัพเป็นระเบียบข้าไม่กล้าออก แต่ตอนนี้ทหารทางการกระจัดกระจายไม่เป็นระเบียบ ข้ายังจะต้องกลัวอะไรอีก

"แอ๊ด..."

ประตูเมืองปานเซี่ยนถูกเปิดออก กองกำลังกบฏโพกผ้าเหลืองพรั่งพรูออกมาตราราวกับฝูงผึ้งแตกรัง

พวกมันไม่พูดพร่ำทำเพลง หรือส่งเสียงข่มขู่ใดๆ พุ่งตรงเข้าใส่ทหารท้องถิ่นทันที

"บุกเข้ามาตรงๆ เลยรึ" เติ้งซวี่รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย "นึกว่าพวกกบฏที่ยึดเมืองได้จะมีฝีมือซะอีก ที่แท้ก็ไม่ได้ต่างอะไรกับพวกกบฏโพกผ้าเหลืองในอำเภออันเต๋อเลยนี่นา"

เติ้งซวี่นึกถึงคำพูดของเจิ้งผิงที่เคยประเมินพวกกบฏโพกผ้าเหลืองไว้ว่า 'โจรก็คือโจร ต่อให้มีชุดเกราะอาวุธครบมือ หรือได้เปรียบเรื่องชัยภูมิ พวกมันก็ยังเป็นแค่ฝูงกาไร้ระเบียบอยู่ดี'

ในสายตาของซือหม่าจวี้ ทหารท้องถิ่นนั้นยืนกันอย่างสะเปะสะปะไม่มีกระบวนทัพ

แต่ในความเป็นจริง ทหารท้องถิ่นเหล่านี้ได้จัดกระบวนทัพเตรียมพร้อมไว้แล้ว แถมยังได้รับคำสั่งให้พร้อมรบ หากต้องปะทะด้านหน้า หรือประสานงานด้านข้าง หรือจะรวมตัวกันตอนไหน หรือจะกระจายกำลังออกไปตอนไหน ล้วนมีแบบแผนกำหนดไว้หมดแล้ว

ความกระจัดกระจาย เป็นเพียงแผนลวงเพื่อล่อให้กบฏโพกผ้าเหลืองออกจากเมืองเท่านั้น

"ตีกลอง เข้าประจำที่!"

"ชูธงขึ้น!"

เจิ้งผิงออกคำสั่งทางยุทธวิธีอย่างใจเย็น ไม่มีความลนลานแม้แต่น้อย

พลตีกลองและพลถือธง ก็เริ่มถ่ายทอดคำสั่งทางยุทธวิธีของเจิ้งผิงไปยังทหารท้องถิ่นทั้งหมด

ในชั่วพริบตา

ทหารท้องถิ่นที่ดูเหมือนจะแตกกระจายไร้ระเบียบในสายตาของซือหม่าจวี้ จู่ๆ ก็กลับมารวมตัวกันเป็นกระบวนทัพที่แข็งแกร่งอีกครั้ง

"ติดกับดักแล้ว!"

ซือหม่าจวี้เพิ่งจะรู้ตัว เขาก็เข้าใจทันทีว่าเรื่องการตั้งหม้อหุงข้าวหรือการฝึกซ้อมทหาร ล้วนเป็นเพียงกลอุบายล่อเสือออกจากถ้ำเท่านั้น

เป้าหมายก็เพื่อหลอกให้เขาออกมาจากเมืองนั่นเอง

เมื่อปราศจากความได้เปรียบของกำแพงเมือง การจะแพ้หรือชนะก็ต้องขึ้นอยู่กับว่ากองทัพของฝ่ายไหนจะทำงานร่วมกันได้ดีกว่า!

ไปคาดหวังความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันจากพวกกบฏโพกผ้าเหลืองงั้นหรือ

ซือหม่าจวี้เองยังไม่กล้าเชื่อเลย!

"ลุย บุกทะลวงแท่นบัญชาการ!"

ตอนนี้ลูกธนูถูกง้างขึ้นสายแล้ว ซือหม่าจวี้รู้ตัวว่าเสียรู้แต่ก็ต้องฝืนสั่งให้พวกกบฏโพกผ้าเหลืองบุกต่อไป

ขอเพียงแค่ฆ่าเจิ้งผิงที่อยู่บนแท่นบัญชาการได้ ต่อให้ทหารท้องถิ่นพวกนี้จะจัดทัพมาดีแค่ไหน ก็ต้องแตกพ่ายไปเอง!

แต่ในเมื่อซือหม่าจวี้เดินเข้าสู่กรงดักแล้ว เจิ้งผิงจะยอมให้ซือหม่าจวี้บุกทะลวงเข้ามาถึงแท่นบัญชาการได้อย่างง่ายดายได้อย่างไร

"ทหารโล่ถอยกลับมา คุ้มกันแท่นบัญชาการ!"

"ทหารม้าปีกซ้ายและขวา อ้อมไปตลบหลังพวกมัน!"

พอธงคำสั่งโบกสะบัด ทหารโล่ก็เริ่มถอยร่นลงมาเพื่อตั้งแนวป้องกันแท่นบัญชาการอย่างแน่นหนา ส่วนทหารม้าที่ซุ่มอยู่ทั้งสองปีก ก็เริ่มตีวงอ้อมไปทางด้านหลังของพวกกบฏโพกผ้าเหลือง

นี่แหละคือความแตกต่างระหว่างทหารทางการที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี กับพวกกบฏโพกผ้าเหลือง

ด้วยกำลังพลที่เท่ากัน พวกกบฏโพกผ้าเหลืองทำเป็นแค่การรวมกลุ่มพุ่งชนตะลุมบอน แต่ทหารทางการกลับสามารถแบ่งบทบาทหน้าที่ของทหารแต่ละหน่วยในสนามรบได้อย่างชัดเจน

การจัดการกับพวกกบฏโพกผ้าเหลืองระดับนี้ เจิ้งผิงแทบจะไม่ต้องใช้กลยุทธ์วางกับดักซุ่มโจมตีในป่าเขา หรืออาศัยภูมิประเทศสร้างค่ายกลเลยด้วยซ้ำ

วิธีรับมือกับศัตรูที่แข็งแกร่ง ก็ต้องมีแผนการสำหรับศัตรูที่อ่อนแอ

ส่วนวิธีรับมือกับศัตรูที่อ่อนแอน่ะหรือ แค่ใช้กำลังบดขยี้ซึ่งๆ หน้าก็พอแล้ว

ภายใต้การบัญชาการอันเชี่ยวชาญของเจิ้งผิง พวกกบฏโพกผ้าเหลืองก็ค่อยๆ ถูกแบ่งแยกออกเป็นส่วนๆ

ความฮึกเหิมดุดันในตอนแรก เริ่มมลายหายไปอย่างรวดเร็วเมื่อเวลาผ่านไป

ทหารไม่รู้จักแม่ทัพ แม่ทัพไม่รู้จักทหาร กลายเป็นเพียงเศษทรายที่แตกกระจายไม่มีชิ้นดี

"ถอย ถอยกลับเข้าเมือง!"

ซือหม่าจวี้ทั้งตกใจทั้งหวาดกลัว เขาไม่กล้าสู้รบพัวพันกับพวกทหารท้องถิ่นอีกต่อไปแล้ว

แต่ทว่าเมื่อซือหม่าจวี้หันหัวม้ากลับหมายจะหนีเข้าเมือง เขากลับต้องตกตะลึงเมื่อพบว่า บริเวณสะพานแขวนหน้าประตูเมือง ได้ถูกทหารท้องถิ่นยึดครองไว้หมดแล้ว

กองทหารม้าที่ควบม้าพุ่งชนไปมา ทำให้ซือหม่าจวี้เกิดความหวาดกลัวจับใจ

ซือหม่าจวี้ไม่กล้าหนีกลับเข้าเมือง เขาอาศัยให้ทหารองครักษ์ช่วยสู้เปิดทางหนีตาย มุ่งหน้าหลบหนีไปทางอำเภอเล่อหลิง

เมื่อ "แม่ทัพพระแม่ธรณี" เผ่นหนีไปแล้ว พวกกบฏโพกผ้าเหลืองที่เหลือก็ยิ่งหมดกำลังใจที่จะสู้ต่อ ต่างพากันตื่นตระหนกตกใจ

"ใครทิ้งอาวุธไว้ชีวิต ใครขัดขืนฆ่าทิ้งให้หมด!"

เจิ้งผิงปรายตามองซือหม่าจวี้ที่กำลังหนีหัวซุกหัวซุน แต่กลับไม่ได้ออกคำสั่งให้ไล่ตาม

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความตาย คงไม่มีใครที่อยากจะตายจริงๆ หรอก

พวกกบฏโพกผ้าเหลืองที่หัวไวรีบโยนอาวุธทิ้ง แล้วเอามือกุมหัวนั่งยองๆ ลงกับพื้น ส่วนพวกที่หัวช้าตอบสนองไม่ทัน ก็ถูกมองว่าเป็นผู้ต่อต้านและถูกทหารท้องถิ่นฟันฉับเข้าให้

บนสนามรบไม่มีใครมีเวลามานั่งถามทีละคนหรอกนะ ว่าจะยอมจำนนหรือไม่

ใครก็ตามที่ยังมีอาวุธอยู่ในมือ ล้วนถือว่าเป็นศัตรูทั้งสิ้น!

จนกระทั่งกบฏโพกผ้าเหลืองที่ถืออาวุธคนสุดท้ายถูกสังหาร ทหารกบฏที่ยอมจำนนก็ถูกต้อนให้ไปรวมตัวกันที่ลานกว้าง

เจิ้งผิงไม่ได้รีบจัดการกับเชลยศึกกลุ่มนี้ทันที แต่เขากลับสั่งให้หมอทหารรีบเข้าไปรักษาทหารท้องถิ่นที่ได้รับบาดเจ็บก่อน

สงครามนั้นไร้ความปรานี

ต่อให้เจิ้งผิงจะบัญชาการรบเก่งกาจแค่ไหน ก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงความสูญเสียไปได้

สิ่งเดียวที่เจิ้งผิงทำได้ คือพยายามช่วยเหลือรักษาทหารบาดเจ็บให้ได้มากที่สุดหลังจากจบการต่อสู้

เมื่อได้ยินเสียงโอดครวญของเหล่าทหารบาดเจ็บ เจิ้งผิงก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

"รอให้ใต้เท้าหลิวตั้งหลักที่เมืองผิงหยวนได้มั่นคงเมื่อไหร่ คงต้องไปเชิญพี่หยวนฮว่ามาช่วยซะแล้ว"

"หากไม่มียาชาหม่าเฟ่ยซ่าน ทหารบาดเจ็บคงต้องทนเจ็บปวดทรมานเจียนตายแน่ๆ"

เจิ้งผิงมีความสนิทสนมกับฮว่าทัวอยู่ไม่น้อย ฮว่าทัวเคยสอนท่ารำออกกำลังกายสัตว์ทั้งห้าให้เจิ้งผิง และเจิ้งผิงก็เคยมอบตำรายาลับประจำตระกูลเป็นการตอบแทน

หากเจิ้งผิงเขียนจดหมายเชิญด้วยตัวเอง ฮว่าทัวย่อมต้องเดินทางมาที่เมืองผิงหยวนอย่างแน่นอน

หลังจากจัดการเก็บกวาดสนามรบเสร็จ ข้าวของพ่อครัวก็หุงสุกพอดี

แม้จะเป็นแผนลวงศัตรู แต่เจิ้งผิงก็ไม่ได้สั่งให้ตั้งหม้อหุงข้าวหลอกๆ แต่อย่างใด

เหตุผลก็คือ พอรบเสร็จก็จะเป็นเวลาอาหารพอดีนั่นเอง

รบเสร็จก็กินข้าว ไม่เห็นจะเสียเวลาตรงไหน

ข้าวสวยธัญพืชร้อนฉุยส่งกลิ่นหอมกรุ่น ทำเอาพวกเชลยศึกกบฏโพกผ้าเหลืองพากันกลืนน้ำลายดังเอื้อก

แต่คมหอกคมดาบที่วาววับ ก็ทำให้พวกเชลยศึกไม่กล้าขยับเขยื้อน

เติ้งซวี่ควบม้าถือทวน กวาดสายตามองไปที่เหล่าเชลยศึกกบฏ แล้วตวาดเสียงดัง "ท่านที่ปรึกษามีคำสั่ง ให้โอกาสพวกเจ้าได้ไถ่โทษ หากใครสามารถเกลี้ยกล่อมให้คนในเมืองปานเซี่ยนยอมจำนนได้สำเร็จ จะได้รับส่วนแบ่งอาหารมื้อนี้ด้วย"

ทันใดนั้น แววตาของเชลยศึกกบฏโพกผ้าเหลืองก็เปล่งประกายความหวังขึ้นมาทันที

เติ้งซวี่ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาสั่งให้ทหารท้องถิ่นที่ยืนล้อมอยู่เปิดทางให้

เติ้งซวี่มองดูเหล่าเชลยศึกที่วิ่งกรูไปยังหน้าประตูเมืองอย่างสุดชีวิต เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกทึ่งในความฉลาดหลักแหลมของเจิ้งผิง

"หากใช้ทหารท้องถิ่นบุกยึดประตูเมือง พวกกบฏโพกผ้าเหลืองบนกำแพงเมืองอาจจะกลัวจนไม่ยอมเปิดประตูให้"

"แต่การให้พวกเชลยศึกไปตะโกนเรียกให้เปิดประตู จะช่วยลดความหวาดระแวงของพวกกบฏบนกำแพงเมืองลงได้"

เป็นไปตามที่เติ้งซวี่คาดการณ์ไว้ การให้เชลยศึกกบฏโพกผ้าเหลืองไปเกลี้ยกล่อมพรรคพวกบนกำแพงเมืองให้ยอมจำนนนั้น ง่ายกว่าการใช้ทหารท้องถิ่นไปบังคับขู่เข็ญมากนัก

เพราะกบฏโพกผ้าเหลืองส่วนใหญ่ก็เป็นชาวบ้านในละแวกเดียวกัน แถมหลายคนก็เป็นเพื่อนบ้านหรือพี่น้องกันด้วยซ้ำ

ไม่นานนัก

พวกกบฏโพกผ้าเหลืองบนกำแพงเมืองก็ยอมเปิดประตู พวกเขาต่างพากันคุกเข่าลงที่หน้าประตูเมือง เพื่อต้อนรับกองทหารท้องถิ่นเข้าเมือง

และในตอนนั้นเอง

กองทหารท้องถิ่นที่อิ่มหนำสำราญแล้ว ก็จัดกระบวนทัพอย่างเป็นระเบียบ พร้อมกับบรรทุกร่างของเพื่อนทหารที่บาดเจ็บและเสียชีวิตขึ้นเกวียน มุ่งหน้าเข้าสู่ประตูเมือง

รังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมา ทำให้พวกกบฏโพกผ้าเหลืองที่คุกเข่าอยู่ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง!

"ผู้บัญชาการเติ้ง รีบนำประกาศไปติดไว้ที่ประตูเมืองทั้งสี่ทิศด่วน!"

"แล้วจัดหน่วยทหารม้า ตระเวนร้องป่าวประกาศไปตามตรอกซอกซอย ว่าพวกกบฏโพกผ้าเหลืองถูกปราบแล้ว หากบัณฑิตคนใดต้องการเข้ารับราชการ ให้รีบมาที่ที่ว่าการอำเภอทันที!"

เจิ้งผิงหยิบพู่กันขึ้นมาฝนหมึก แล้วตวัดพู่กันเขียนประกาศอย่างรวดเร็วสี่ฉบับ

ประกาศนี้ไม่เพียงแต่จะเป็นการปลอบขวัญชาวบ้านเท่านั้น แต่มันยังเป็นประกาศรับสมัครคนเข้ารับราชการอีกด้วย

นายอำเภอปานเซี่ยนทิ้งเมืองหนีไปแล้ว ขุนนางในเมืองก็ถูกพวกกบฏฆ่าตายไปจนเกือบหมด

เจิ้งผิงไม่มีเวลาว่างมาโอ้เอ้อยู่ในเมืองปานเซี่ยน เขาจำเป็นต้องเปิดรับสมัครบัณฑิตในท้องถิ่น เพื่อมาช่วยฟื้นฟูความสงบเรียบร้อยในเมืองปานเซี่ยน

กบฏโพกผ้าเหลืองในเมืองปานเซี่ยนพ่ายแพ้เร็วเกินไป จนกระทั่งหน่วยทหารม้าต้องขี่ม้าวนร้องป่าวประกาศอยู่หลายรอบ ถึงเริ่มมีชาวบ้านและบัณฑิตกล้าชะโงกหน้าออกมาดู

"พวกกบฏโพกผ้าเหลืองถูกปราบแล้วจริงๆ หรือ"

"จะเป็นไปได้ยังไง เมื่อตอนกลางวันพวกมันยังอยู่เลย นี่แค่พลบค่ำก็โดนปราบแล้วเนี่ยนะ"

"ใครเป็นคนนำทัพมาปราบล่ะ"

"ข้าได้ยินมาว่า เป็นท่านที่ปรึกษาเจิ้งผิง แถมเขายังประกาศรับสมัครบัณฑิตที่อยากเข้ารับราชการให้ไปที่ที่ว่าการอำเภอด้วยนะ"

"ท่านที่ปรึกษาเจิ้งผิง ลูกชายของท่านอาจารย์คังเฉิงแห่งเป่ยไห่น่ะหรือ ข้าเคยได้ยินชื่อเสียงท่านมานานแล้ว!"

"พวกกบฏกวาดล้างขุนนางในเมืองไปจนเกือบหมด ท่านที่ปรึกษาเจิ้งย่อมต้องหาคนมาทำงานแทนแน่ โอกาสดีๆ แบบนี้จะพลาดได้ยังไง"

"ฮ่าๆ ในที่สุด ในที่สุดพวกกบฏโพกผ้าเหลืองก็ถูกไล่ตะเพิดไปเสียที หลายวันมานี้ข้ากลัวจนกินไม่ได้นอนไม่หลับเลย"

"..."

เมื่อมีการนำประกาศไปติดไว้ที่ประตูเมืองทั้งสี่ทิศ ประกอบกับหน่วยทหารม้าที่ตระเวนร้องป่าวประกาศไปทั่ว บรรดาชาวบ้านและบัณฑิตตามตรอกซอกซอยก็เริ่มเชื่อแล้วว่าพวกกบฏโพกผ้าเหลืองได้ถูกขับไล่ออกไปแล้วจริงๆ

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังเซ็งแซ่ไปทั่ว มีทั้งความโล่งใจราวกับตายแล้วเกิดใหม่ และความตื่นเต้นที่ได้พูดคุยเกี่ยวกับประกาศรับสมัครคนของเจิ้งผิง

ทางทิศตะวันตกของเมือง

เด็กหนุ่มอายุราวๆ สิบเจ็ดสิบแปดปีคนหนึ่ง ผลักประตูไม้ที่ปิดสนิทออก เขาสะบัดแขนเสื้ออย่างแรง แววตาแฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งจองหอง

"ประกาศรับสมัครคนงั้นรึ"

"บัณฑิตบนโลกนี้ ส่วนใหญ่ก็เป็นแค่พวกคนธรรมดาที่คร่ำครึน่าเบื่อ ทั้งมณฑลชิงโจวก็มีแค่ขงเหวินจวี่คนเดียวเท่านั้นที่พอจะเข้าตาข้า"

"ได้ยินมาว่าลูกชายของเจิ้งเสวียนเป็นว่าที่ลูกเขยของขงเหวินจวี่ ไม่รู้ว่าฝีมือจะเก่งกาจสักแค่ไหนกันเชียว!"

[จบแล้ว]