บทที่ 7 - งั้นจะรออะไรอยู่ล่ะ รีบโอนเงินมาสิ!

บทที่ 7 - งั้นจะรออะไรอยู่ล่ะ รีบโอนเงินมาสิ!

ใจเย็นไว้ ใจเย็นไว้

ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลามาฉลอง!

หยางเสียรีบดึงแขนที่กำลังชูขึ้นฟ้ากลับมา เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วค่อยๆ พ่นออก ความรู้สึกตื่นเต้นที่พลุ่งพล่านเมื่อครู่เริ่มสงบลงทีละน้อย

อีกฝ่ายยังไม่ได้โอนเงินมาให้ การทำธุรกรรมก็ถือว่ายังไม่สำเร็จ

หยางเสียปรับสีหน้าให้กลับมาเย็นชาไร้อารมณ์ตามเดิม ก่อนจะพิมพ์ข้อความตอบกลับอีกฝ่ายไป

[ร่วมมือกันได้ เป็นการตัดสินใจที่ฉลาดมาก]

อีกฝ่ายตกลงแล้ว เยี่ยมไปเลย!

เมื่อได้รับข้อความตอบกลับ คาร์ลอสและกอนซาเลสก็หันมาสบตากันด้วยความดีใจ

แต่ถึงอย่างนั้น การก้าวขึ้นมาเป็นหัวหน้ากองกำลังติดอาวุธนับพันคนได้ คาร์ลอสย่อมไม่ใช่พวกไก่อ่อนที่หลอกง่ายๆ

หลังจากไตร่ตรองอย่างรอบคอบ เขาก็เริ่มสั่งซื้อสินค้าอย่างระมัดระวัง

[ในเมื่อเป็นเช่นนั้น คุณ Y ครับ]

[พวกเราต้องการปืนไรเฟิลจู่โจม G36 จำนวนห้าพันกระบอก กระสุนหนึ่งแสนนัด]

[ระเบิดสังหาร ระเบิดควัน และระเบิดแสง อย่างละแปดพันลูก]

[เครื่องยิงจรวดต่อสู้รถถัง AJ-23L จำนวนห้าร้อยชุด]

[ปืนใหญ่อัตตาจรล้อยางขนาด 105 มิลลิเมตร รุ่น EVO-85 จำนวนสองร้อยคัน]

[เครื่องยิงจรวดหลายลำกล้อง 'เกรด' จำนวนร้อยห้าสิบคัน]

[อีกเจ็ดวันข้างหน้า ให้นำของไปส่งที่ท่าเรือมันซานีโยในเม็กซิโก]

[ไม่ทราบว่าภายในระยะเวลานี้ จะสามารถส่งของมาให้ได้หรือเปล่าครับ?]

รายการสั่งซื้อที่คาร์ลอสส่งไปนี้ ถือเป็นออเดอร์ที่ใหญ่ที่สุดตั้งแต่มีการก่อตั้งกลุ่มติดอาวุธรอสตาสขึ้นมาเลยทีเดียว

"ลูกพี่ จะลดจำนวนลงหน่อยดีไหมครับ มันเยอะเกินไปหรือเปล่า ถึงจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเสนอราคามาเท่าไหร่ แต่ถ้าเทียบกับราคาที่เราเคยซื้อมา ออเดอร์นี้ไม่น่าจะต่ำกว่าเจ็ดสิบล้านดอลลาร์เลยนะครับ!"

กอนซาเลสแสดงความกังวลออกมา แต่คาร์ลอสกลับส่ายหน้าปฏิเสธ ก่อนจะอธิบายเหตุผลให้ฟัง

สาเหตุที่เขาสั่งซื้อสินค้าล็อตใหญ่ขนาดนี้ มีเหตุผลสองประการ

ประการแรกคือต้องการดูท่าทีของอีกฝ่าย ถ้าอีกฝ่ายอ้างว่าของมีไม่พอ นั่นก็แสดงว่าองค์กรของพวกเขาอาจจะไม่ได้ยิ่งใหญ่เหมือนในวิดีโอ นี่เป็นวิธีหยั่งเชิงดูความสามารถที่แท้จริงของอีกฝ่าย

ประการที่สอง หากอีกฝ่ายตอบตกลงอย่างง่ายดาย ออเดอร์มหาศาลขนาดนี้ย่อมทำให้อีกฝ่ายประทับใจ ซึ่งจะเป็นประโยชน์ต่อการสร้างความสัมพันธ์ที่ดีและเอื้อต่อการขยายอำนาจของกลุ่มติดอาวุธในอนาคต

เมื่อได้ยินดังนั้น กอนซาเลสก็พยักหน้าเห็นด้วยและเอ่ยชมความรอบคอบของคาร์ลอส

ระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังคุยกัน ข้อความจากคุณ Y ก็ถูกส่งกลับมาอย่างรวดเร็ว

[ของที่คุณต้องการไม่มีปัญหา]

[ราคาทั้งหมดคือหกสิบล้านดอลลาร์]

[กฎของการค้าอาวุธสงครามพวกคุณก็น่าจะรู้ดีอยู่แล้ว ต้องจ่ายมัดจำก่อนห้าสิบเปอร์เซ็นต์]

[อีกเจ็ดวันข้างหน้า พวกคุณก็เตรียมตัวรอรับของได้เลย]

ของตั้งมากมายขนาดนี้ ราคาแค่หกสิบล้านงั้นเหรอ?!

คาร์ลอสและกอนซาเลสมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง ราคาถูกกว่าที่คาดไว้ตั้งสิบล้านกว่าดอลลาร์ ไม่คิดเลยว่าจะมีเรื่องโชคดีแบบนี้ด้วย!?

งั้นจะรออะไรอยู่ล่ะ โอนเงินสิ!

[ตกลงครับคุณ Y ส่งเลขบัญชีธนาคารมาให้พวกเราได้เลย ผมจะรีบให้คนจัดการโอนเงินมัดจำไปให้ทันที]

ทางฝั่งหยางเสียที่อยู่อีกซีกโลกก็แอบตกใจอยู่เล็กน้อย ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะตอบตกลงง่ายดายขนาดนี้

เขาจะไปรู้ราคาที่แท้จริงของอาวุธทั้งหมดในรายการสั่งซื้อได้อย่างไร เขาทำได้แค่สืบค้นข้อมูลจากอินเทอร์เน็ตแล้วลองกะราคาดูคร่าวๆ เท่านั้น

การที่อีกฝ่ายตอบตกลงทันทีแทบจะในวินาทีต่อมา แสดงว่าเขาฟลุคเดาราคาได้ใกล้เคียงสินะ!

เยี่ยม เยี่ยมไปเลย สบายแฮแล้วเรา!

หยางเสียดีใจอยู่ได้แค่สองสามวินาที เขาก็รีบหุบยิ้มทันที

ยังฉลองตอนนี้ไม่ได้ เขายังมีด่านสุดท้ายที่ต้องข้ามไปให้ได้เสียก่อน

เงินมัดจำห้าสิบเปอร์เซ็นต์ก็คือสามสิบล้านดอลลาร์ แถมยังเป็นการโอนมาจากต่างประเทศอีก

เม็ดเงินมหาศาลขนาดนี้ หน่วยงานตรวจสอบความเสี่ยงทางการเงินของธนาคารในประเทศเหยียนจะต้องตรวจพบความผิดปกติอย่างแน่นอน ถ้าโดนตรวจสอบขึ้นมาคงเป็นเรื่องยุ่งยากแน่ๆ

ดังนั้นหยางเสียจึงต้องสร้างบัญชีม้าในต่างประเทศและในประเทศขึ้นมาอีกหลายบัญชี เพื่อกระจายเงินสามสิบล้านนี้ให้โอนเข้ามาจากหลายๆ บัญชีในจำนวนเงินที่แตกต่างกัน

ด้วยวิธีนี้ ระบบตรวจสอบความเสี่ยงของธนาคารในประเทศเหยียนก็จะไม่พบความผิดปกติ และเงินสามสิบล้านก็จะเข้ามาอยู่ในมือของเขาอย่างปลอดภัย

ข้อเสียเพียงอย่างเดียวของวิธีนี้ก็คือ ในช่วงแรกเขาจะได้รับเงินเพียงแค่ส่วนน้อยเท่านั้น ส่วนที่เหลือต้องใช้เวลานานกว่าจะโอนเข้ามาครบ

แต่สำหรับหยางเสียแล้ว เขาไม่ได้รีบร้อนอะไร ขอแค่ได้เงินมาอย่างปลอดภัยก็พอใจแล้ว จะใช้เวลานานแค่ไหนก็ช่างมันเถอะ

เมื่อคิดได้ดังนั้น หยางเสียก็รีบลงมือจัดการขั้นตอนต่างๆ ทันที

เวลาผ่านไปทุกนาทีทุกวินาที

หลังจากส่งข้อความขอเลขบัญชีไปให้คุณ Y ก็ผ่านมาแล้วกว่ายี่สิบนาที

ทำไมคุณ Y ถึงยังไม่ตอบกลับมาอีกล่ะ?

คาร์ลอสและกอนซาเลสเกาหัวด้วยความงุนงง

นี่มันสถานการณ์แบบไหนกัน มีคนเอาเงินมาประเคนให้ถึงที่ยังไม่กระตือรือร้นอีกเหรอ?

หรือว่า...

จู่ๆ อีกฝ่ายก็เกิดเปลี่ยนใจไม่อยากขายอาวุธให้พวกเขาแล้ว?

"ลูกพี่ พวกเราอย่ารอช้าเลย รีบถามคุณ Y ไปเถอะว่าเกิดอะไรขึ้น!"

"ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน"

คาร์ลอสเพิ่งจะวางมือลงบนคีย์บอร์ด ยังไม่ทันจะได้กดตัวอักษรตัวแรก

ติ๊งต่อง

ในที่สุดข้อความจากอีกฝ่ายก็ส่งมา คาร์ลอสและพวกพ้องรีบเปิดอ่านทันที

[เลขบัญชีธนาคารคือ...]

"ได้เลขบัญชีมาแล้ว พวกแกรีบจัดการโอนเงินเดี๋ยวนี้!"

"ครับ ลูกพี่!"

หลังจากส่งเลขบัญชีธนาคารให้ลูกน้องจัดการ คาร์ลอสก็อดรนทนความสงสัยไม่ไหว จึงพิมพ์ข้อความถามอีกฝ่ายไป

[คุณ Y ครับ ผมแค่สงสัยนิดหน่อย ทำไมเมื่อกี้คุณถึงใช้เวลานานขนาดนั้นกว่าจะส่งเลขบัญชีธนาคารมาให้?]

คราวนี้อีกฝ่ายไม่ได้ปล่อยให้รอนาน เพียงแค่ไม่กี่สิบวินาทีก็ตอบกลับมา

[มีคนติดต่อขอซื้ออาวุธเข้ามาเยอะมาก แถมคนรอจ่ายเงินก็เยอะ ข้อความของพวกคุณก็เลยโดนดันตกลงไปข้างล่างน่ะ]

[ต่อคิวจ่ายเงิน มันก็ต้องช้าเป็นธรรมดา]

หยางเสียใช้ทักษะการตอบแบบเลี่ยงบาลี เพื่อปกปิดเรื่องที่เขาเสียเวลาไปกับการสร้างบัญชีม้า

แต่คาร์ลอสและกอนซาเลสที่อยู่หน้าคอมพิวเตอร์กลับเชื่อสนิทใจจนแทบจะอ้าปากค้าง

"มีคนติดต่อขอซื้ออาวุธเยอะมาก..."

"ต่อคิวจ่ายเงิน..."

"ออเดอร์ใหญ่ตั้งหกสิบล้าน กลับไม่ได้รับความสนใจเลยเหรอเนี่ย?"

"รู้สึกเหมือนว่าออเดอร์ของพวกเรามันดูไร้ค่าในสายตาพวกเขาเลยนะ"

"ไม่ต้องรู้สึกหรอก อีกฝ่ายตั้งใจจะสื่อความหมายแบบนั้นจริงๆ"

คาร์ลอสและพวกพ้องได้แต่เดาะลิ้นด้วยความทึ่ง ภายในใจของพวกเขายิ่งรู้สึกนับถือคุณ Y ที่ยังไม่เคยเห็นหน้าค่าตามากยิ่งขึ้นไปอีก ในขณะเดียวกันก็ยิ่งมั่นใจว่าคุณ Y จะต้องมีองค์กรข้ามชาติที่น่าเกรงขามคอยหนุนหลังอยู่อย่างแน่นอน พวกเขาไม่ได้โดนหลอกแน่ๆ!

"เร็วเข้า รีบโอนเงินไปเดี๋ยวนี้เลย!"

คาร์ลอสหันไปเร่งลูกน้องอีกครั้ง เขาถูมือเข้าหากันด้วยความตื่นเต้นพลางหันไปพูดกับกอนซาเลสว่า "ไม่คิดเลยว่าการสั่งซื้ออาวุธครั้งนี้จะราบรื่นขนาดนี้ ถ้าได้อาวุธล็อตนี้มาเมื่อไหร่ พวกเราจะต้องบุกทวงเมืองสำคัญที่ถูกกองกำลังรัฐบาลยึดไปกลับคืนมาให้ได้!"

"ใช่แล้ว ถ้ามีอาวุธพวกนี้ พวกเราต้องทวงคืนมาได้แน่!"

หัวหน้าใหญ่และรองหัวหน้าหันมายิ้มให้กัน จากนั้นก็เดินออกจากห้องเซิร์ฟเวอร์เพื่อไปวางแผนกลยุทธ์การบุกโจมตีในขั้นต่อไป

ยี่สิบนาทีต่อมา

"เยส!"

เสียงตะโกนด้วยความดีใจดังทะลุออกมาจากห้องที่ปิดประตูล็อกสนิท

[บัญชีบัตรเดบิตลงท้าย 3767 ของคุณ มียอดเงินโอนเข้า 1,000,000 หยวน ยอดเงินคงเหลือ...]

มาแล้ว มาแล้ว ในที่สุดก็มาแล้ว!

เมื่อมองดูตัวเลขในข้อความแจ้งเตือนจากธนาคารบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ หยางเสียที่พยายามเก็บกดอารมณ์มาตลอดก็สามารถตะโกนออกมาดังๆ ได้เสียที

สำเร็จแล้ว!

การค้าอาวุธสงครามสำเร็จแล้ว!

เงินก้อนแรกจากบัญชีม้าถูกโอนเข้ามาแล้ว!

ความพยายามทั้งหมดไม่ได้สูญเปล่า และที่สำคัญคือไม่คิดเลยว่าเขาจะสามารถหลอกเอาเงินจากกลุ่มติดอาวุธรอสตาสที่แสนจะโหดเหี้ยมมาได้จริงๆ

แบบนี้ระบบก็พร้อมใช้งานแล้วสิ!

หยางเสียทิ้งตัวลงนอนหงายบนเตียงอย่างมีความสุข เขายกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอ่านข้อความแจ้งเตือนจากธนาคารซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แต่ในตอนนั้นเอง

ก็มีข้อความใหม่แจ้งเตือนดัง 'ติ๊ง' ขึ้นมา

เป็นข้อความจากน้องสาวนั่นเอง

เมื่อเห็นรูปโปรไฟล์วีแชทที่คุ้นเคย หยางเสียก็รีบกดเข้าไปดูทันที

[น้องสาว : พี่ วันนี้หนูหาเงินได้ตั้งห้าสิบกว่าหยวนแน่ะ พี่จะให้หนูโอนไปให้หมดเลยไหม?]

[จบแล้ว]