บทที่ 17 - อัสนีบาตจากธรรมชาติ อัจฉริยะแห่งยุคสมัยใหม่

บทที่ 17 - อัสนีบาตจากธรรมชาติ อัจฉริยะแห่งยุคสมัยใหม่

"จะกลัวอะไรเล่า ถ้าเขาบาดเจ็บสาหัสจริงๆ คงไม่บ่นฉอดๆ ได้เยอะขนาดนี้หรอก"

ไม่รู้ว่าใครเป็นคนพูดขึ้นมาประโยคหนึ่ง ทำเอานักเรียนคนอื่นๆ ได้สติขึ้นมาทันที จากนั้นหลายคนก็เข้าไปช่วยกันหามเขาขึ้นมาแล้ววิ่งตรงไปยังห้องพยาบาล

"หมอนี่อับอายขายหน้ายิ่งกว่าฉันตั้งเยอะเลยแฮะ"

ซุนเฉียงมองดูเหลยเฟยที่ถูกหามออกไป แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อนปนดีใจ มีเหลยเฟยรับจบแบบนี้ คงไม่มีเพื่อนคนไหนหันมาจ้องจับผิดเขาอีกแล้วล่ะมั้ง

เหลยเฟยเอ๋ย นายเป็นคนดีจริงๆ

"นี่มันใช่ประเด็นไหมเนี่ย สรุปว่าพวกเราจะไม่หนีกันจริงๆ เหรอ"

"หนีเหรอ มันต้องมีคนนำก่อนสิ ไม่มีคนนำใครจะกล้าหนีเป็นคนแรกล่ะ"

"สัญชาตญาณของฉันมันไม่ยอมให้ฉันหนีว่ะ นายน่าจะเข้าใจความหมายของฉันนะ สัญชาตญาณที่ฝังลึกอยู่ในดีเอ็นเอของคนจีนไง"

"ก็แค่อยากรู้อยากเห็นอยากดูเรื่องสนุกไม่ใช่หรือไง ทำมาเป็นพูดจาลึกลับ"

"..."

ไป๋เสวียนฟังที่พวกเขาพูดกันแล้วก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี ตอนเผชิญหน้ากับอันตราย สิ่งที่คิดดันเป็นการอยากดูเรื่องสนุกและไม่อยากเป็นคนนำหนีเพราะกลัวเสียหน้าเนี่ยนะ

ความคิดแบบนี้ มันช่างเป็นวัยรุ่นวัยเรียนจริงๆ

แต่นักเรียนก็ว่าไปอย่าง แล้วทำไมพวกผู้บริหารกับครูถึงไม่ยอมเคลื่อนไหวอะไรเลยล่ะ

แถมยังมีพวก รปภ. ตรงขอบสนามอีก พวกคุณยืนดูชิลๆ แถมยังมีรอยยิ้มบนหน้าแบบนั้นมันจะไม่แปลกไปหน่อยเหรอ สรุปว่าจะไม่เข้ามาจัดการปัญหานี้จริงๆ ใช่ไหม

ถ้าไป๋เสวียนไม่รู้ว่านกเพลิงตัวนี้พุ่งเป้ามาที่เขา เขาคงคิดว่านี่คือบททดสอบที่ทางโรงเรียนจัดเตรียมไว้ให้ซะอีก

แต่ละคนทำหน้าเหมือนรู้เรื่องราวทุกอย่างอยู่แล้ว

ช่างเถอะๆ ในเมื่อพวกคุณไม่จัดการ งั้นฉันจัดการเองก็แล้วกัน

ไป๋เสวียนส่ายหัว ประกายแสงสีน้ำเงินวูบผ่านนัยน์ตาของเขา

"ครืน"

เสียงกึกก้องกังวานดังมาจากฟ้าดิน เสียงฟ้าร้องที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันทำให้ทุกคนเงยหน้ามองท้องฟ้าโดยอัตโนมัติ

เพียงแค่เห็นสายฟ้าสีน้ำเงินอมขาวเส้นหนึ่งพวยพุ่งลงมาจากฟากฟ้า ราวกับมังกรสายฟ้าคำรามฉีกกระชากท้องฟ้า พุ่งเป้าลงมาฟาดใส่นกเพลิงอย่างแม่นยำ

ประกายสายฟ้าเจิดจ้า

กระแสไฟฟ้าสีน้ำเงินอมขาวเต้นระบำอย่างบ้าคลั่ง

เมื่อแสงสายฟ้าจางหายไป ทั่วทั้งสนามกีฬาถูกปกคลุมไปด้วยกลิ่นเหม็นไหม้คละคลุ้ง

ส่วนนกเพลิงสีแดงที่อยู่ใจกลางพายุสายฟ้านั้น บัดนี้ได้กลายเป็นซากศพดำตอตะโก นอนนิ่งสนิทไร้ซึ่งสัญญาณชีพใดๆ บนพื้น

"เชี่ยเอ๊ย"

"สวรรค์ลงทัณฑ์เหรอ"

แต่ละคนเบิกตากว้างอ้าปากค้างมองภาพเหลือเชื่อตรงหน้า พร้อมกับพ่นคำหยาบออกมาเพื่อแสดงความตกตะลึง

พวกเขาจินตนาการถึงวิธีที่นกเพลิงจะตายไว้มากมายหลายแบบ ไม่ว่าจะเป็นปืนของตำรวจ การโดนรุมล้อม หรือถูกจัดการโดยอัจฉริยะพลังพิเศษสักคน แต่ไม่เคยนึกฝันเลยว่ามันจะเป็น สวรรค์ลงทัณฑ์

มันไปทำกรรมอะไรไว้เนี่ย ถึงได้โดนสวรรค์ลงทัณฑ์กลางวันแสกๆ แบบนี้

ไม่ใช่แค่นักเรียนเท่านั้น แม้แต่บรรดาครูและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยริมสนามต่างก็งุนงงไปตามๆ กัน นี่มันไม่ใช่นี่นา ไม่เห็นเหมือนที่ตกลงกันไว้เลย

พวกเขาคลำของที่นูนอยู่ตรงเอวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจและทำอะไรไม่ถูก

ไม่ได้ตกลงกันไว้เหรอว่าให้พวกเขาเป็นคนโชว์เทพต่อหน้าผู้คน เพื่อให้นักเรียนรู้ว่าแม้จะปลุกพลังพิเศษได้ แต่ก็ต้องอยู่ในกฎระเบียบ ความแข็งแกร่งของเทคโนโลยีไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะจินตนาการถึงได้

แต่พอแต่ละคนมองหน้ากันไปมา สุดท้ายก็ทำได้เพียงส่ายหัวอย่างจนใจ

ปล่อยให้เบื้องบนเป็นคนจัดการก็แล้วกัน

ในขณะเดียวกัน หญิงสาวในชุดเครื่องแบบทหารคนหนึ่งราวกับสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง สีหน้าของเธอเผยให้เห็นถึงความประหลาดใจ

"ฮั่วอวี่ มีอะไรเหรอ"

ชายที่อยู่ข้างๆ เห็นท่าทางของเธอจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"นกอัคคีชาดของฉันตายแล้ว"

ฮั่วอวี่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงแปลกใจ

"ก็พวกเราเป็นคนจัดการ..."

นกอัคคีชาดตัวนั้นถูกกำหนดมาให้ตายอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นเพื่อเตือนสตินักเรียน หรือเพื่อแสดงให้เห็นถึงอานุภาพของอาวุธปืน ความตายของมันคือสิ่งหลีกเลี่ยงไม่ได้

เจ้านกตัวนี้ทำได้แค่พ่นไฟและมีพลังป้องกันแค่ในระดับหนึ่ง มันไม่ได้สำคัญอะไรเลย

ด้วยความสามารถของฮั่วอวี่ ต่อให้เธอเรียกนกอัคคีชาดออกมาเป็นร้อยตัวก็ไม่ใช่เรื่องยาก ดังนั้นไม่ว่าในสายตาของฮั่วอวี่หรือในสายตาของรัฐบาล นกอัคคีชาดก็ไม่ใช่ทรัพยากรที่สำคัญอะไรเลย

"ไม่ใช่ๆ มันไม่ได้ตายเพราะอาวุธปืน แต่ตายเพราะสายฟ้า สายฟ้าจากธรรมชาติ"

"หา"

"เธอแน่ใจนะว่าเป็นสายฟ้าจากธรรมชาติ ไม่ใช่ฝีมือของผู้ใช้พลังพิเศษสายฟ้า"

ถ้าเป็นอย่างหลัง เขาคงจะดีใจมากที่ประเทศมีอัจฉริยะเกิดขึ้นมาอีกคน แต่ถ้าเป็นอย่างแรก เธอแน่ใจนะว่าไม่ได้เข้าใจอะไรผิด

"ฉันมั่นใจว่าเป็นสายฟ้าจากธรรมชาติ"

ฮั่วอวี่พยักหน้า ก่อนจะส่ายหัว

"แต่ก็ตัดความเป็นไปได้ที่จะเป็นฝีมือของผู้ใช้พลังพิเศษออกไปไม่ได้"

"แต่ถ้าเป็นผู้ใช้พลังพิเศษ พลังของอีกฝ่ายต้องไม่ด้อยไปกว่าฉันอย่างแน่นอน"

พลังที่เธอปลุกขึ้นมาคือ การอัญเชิญ (ธาตุไฟ) เธอสามารถอัญเชิญสิ่งมีชีวิตและสิ่งไม่มีชีวิตธาตุไฟจากต่างมิติได้

แถมพรสวรรค์ของเธอก็สูงมาก ในกองทัพใช่ว่าจะไม่มีใครปลุกพลังอัญเชิญได้ แต่คนที่สามารถอัญเชิญนกอัคคีชาดออกมาได้ร้อยตัวอย่างสบายๆ แบบเธอนั้นไม่มีเลยแม้แต่คนเดียว

แน่นอนว่ายังมีอัจฉริยะที่ไร้เทียมทานในด้านพลังอื่นๆ อยู่อีก

อย่างเช่น ฉินเทียน ผู้ครอบครองพลัง เทพมังกร แค่ช่วงเริ่มต้นของการฟื้นฟูพลังฟ้าดิน พลังของเขาก็มากพอที่จะต้านทานอาวุธปืนได้ แถมยังควบคุมลม ฝน และสายฟ้าได้อีกด้วย

หรือเย่เฟิง ผู้ครอบครองพลัง แสงแห่งชีวิต ที่สามารถรักษาโรคภัยไข้เจ็บและสมานแผลได้ แม้แต่คนที่ใกล้ตายเขาก็สามารถรักษาให้หายได้อย่างง่ายดาย

และเฉินปิง ผู้ครอบครองพลัง พลังเยือกแข็งขั้นสุด ตอนที่ปลุกพลัง ทั้งค่ายทหารก็ถูกปกคลุมไปด้วยน้ำแข็งและหิมะ โล่น้ำแข็งที่เขาสร้างขึ้นแม้แต่กระสุนปืนก็ยังเจาะไม่เข้า

ไหนจะหวังหมิงที่ปลุก พรสวรรค์ด้านเครื่องจักร หนิงกวงที่ปลุก หมอกปริศนา เฉินฉางเซิงที่ปลุก อายุวัฒนะ

พลังของพวกเขาเหล่านี้น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า

ถึงแม้ฮั่วอวี่จะไม่คิดว่าตัวเองเก่งกว่าพวกเขา แต่ก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองด้อยกว่าเช่นกัน

เหมือนที่เหลยเฟยพูด การฟื้นฟูพลังฟ้าดินได้มอบโอกาสให้ทุกคนได้เปลี่ยนแปลงโชคชะตา แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าทุกคนจะเท่าเทียมกัน แต่มันจะนำมาซึ่งความแตกต่างทางชนชั้นที่ใหญ่กว่าเดิม

พรสวรรค์ คือสิ่งที่ทุกคนไม่อาจเพิกเฉยได้

ถ้าบอกว่าการเรียนยังสามารถใช้ความพยายามไปชดเชยช่องว่างระหว่างคนธรรมดากับอัจฉริยะได้ พลังพิเศษนี่แหละคือตัวดึงระยะห่างระหว่างคนสองกลุ่มให้ไกลออกจากกันอย่างแท้จริง

ดูอย่างฮั่วอวี่สิ นกอัคคีชาดที่เธอเรียกออกมาเพียงตัวเดียว ก็สามารถจัดการเหลยเฟยที่มีพรสวรรค์สูงกว่าคนทั่วไปได้อย่างง่ายดาย และนกแบบนั้น เธอเรียกออกมาเป็นร้อยตัวก็ยังชิลๆ

ช่องว่างขนาดนี้ เป็นสิ่งที่ความพยายามจะไล่ตามทันได้งั้นเหรอ

ต่อให้ไล่ตามทันได้ แล้วต้องใช้เวลานานแค่ไหนล่ะ หนึ่งเดือน สองเดือน หกเดือน หรือว่าหนึ่งปี

แล้วในช่วงเวลาหนึ่งปีนั้น คนที่เก่งกว่าจะไม่มีการพัฒนาอะไรเลยหรือไง

ไม่หรอก การพัฒนาของพวกเขาต้องมากกว่าหลายเท่าแน่นอน

"หลังจากลงทะเบียนพลังที่โรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่งเมืองหางโจวเสร็จ ส่งข้อมูลมาให้ฉันชุดหนึ่งด้วย"

"แล้วก็ให้กรมอุตุฯ วิเคราะห์หาสาเหตุที่ฟ้าผ่าในเมืองหางโจววันนี้ด้วย"

ฮั่วอวี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"ตกลง"

หลังจากลงทะเบียนเสร็จ ไป๋เสวียนคิดว่าจะได้กลับบ้านเสียที หลังจากเจอเรื่องวุ่นวายมาขนาดนี้

แต่เขากลับคาดไม่ถึงว่าตัวเองจะถูกเรียกตัวไปนั่งฟังการประชุมอยู่อีกเป็นชั่วโมง

เนื้อหาคร่าวๆ ก็คือขอให้นักเรียนทุกคนควบคุมพลังของตัวเองให้ดี อย่าเอาไปใช้พร่ำเพรื่อ และยิ่งห้ามนำไปทำร้ายผู้อื่นโดยเด็ดขาด

หลังจากข้ามเรื่องน่าเบื่อซ้ำซากพวกนั้นไป ก็มีบางเรื่องที่ทำให้ไป๋เสวียนรู้สึกสนใจอยู่บ้าง

[จบแล้ว]