บทที่ 11 - ความแข็งแกร่งระดับ E

บทที่ 11 - ความแข็งแกร่งระดับ E

หลินเป่ยไม่ค่อยมั่นใจในความแข็งแกร่งของสัตว์ทะเลระดับ E เท่าไหร่นัก

เขาให้เสวียนอู่คอยคุมเชิงอยู่ด้านหลัง ส่วนตัวเองถือหอกยาวเดินเข้าไปหา

ราชาหมาป่าศิลาค่อยๆ ยืนขึ้น ความสูงช่วงไหล่เกือบหนึ่งเมตร ขนสีเทาเงินสะท้อนแสงแดดเป็นประกายเงางามราวกับโลหะ

ดวงตาสีทองจ้องมองหลินเป่ยพร้อมกับส่งเสียงขู่คำรามต่ำๆ อยู่ในลำคอ

หลินเป่ยไม่ได้รีบร้อนบุกเข้าไป เขาเลือกที่จะหยั่งเชิงก่อน

เขายกมือซ้ายขึ้น ปล่อยใบมีดน้ำพุ่งเข้าใส่ราชาหมาป่าศิลา

ราชาหมาป่าศิลาเอี้ยวตัวหลบ ใบมีดน้ำเฉียดขนของมันไปฟันต้นไม้เล็กๆ ขาดสะบั้น

ความเร็วสูงมาก

หลินเป่ยประเมินสถานการณ์ไว้ในใจ

เขาสร้างก้อนดินขึ้นมาอีกก้อน แล้วปาอัดเข้าไปจากด้านข้าง

คราวนี้ราชาหมาป่าศิลาไม่หลบ มันตวัดกรงเล็บตบก้อนดินแตกกระจาย

พละกำลังก็ไม่เบาเลย

หลินเปยสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วเป็นฝ่ายพุ่งเข้าไปหาบ้าง

หอกยาวแทงตรงไปยังลำคอของราชาหมาป่าศิลา

ราชาหมาป่าศิลาถอยหลังไปหนึ่งก้าว อ้าปากงับด้ามหอก เสียงดังกรอบ ด้ามไม้หักเป็นสองท่อน

หลินเป่ยโยนหอกที่หักทิ้ง ไม่ถอยหนีแต่กลับพุ่งสวนเข้าไป ปล่อยหมัดอัดเข้าที่จมูกของราชาหมาป่าศิลาเต็มแรง

ราชาหมาป่าศิลาเจ็บปวดจนต้องถอยหลังไปสองก้าว

หลินเป่ยใช้มือซ้ายสร้างโล่น้ำขึ้นมาบังหน้าไว้ ส่วนมือขวาก็สร้างใบมีดน้ำขึ้นมาอีกอัน

ราชาหมาป่าศิลากระโจนเข้าใส่ ชนเข้ากับโล่น้ำอย่างจัง โล่น้ำสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงแต่ก็ไม่ได้แตกออก

หลินเปยฉวยโอกาสนี้ตวัดใบมีดน้ำฟันเข้าที่ขาหน้าของมัน

ราชาหมาป่าศิลากระโดดหลบ ปราดเปรียวอย่างเหลือเชื่อ

หนึ่งคนหนึ่งหมาป่าเข้าประจันบานกันในลานกว้าง

หลินเป่ยยิ่งสู้ก็ยิ่งคล่องมือ

ใช้โล่น้ำป้องกัน ใช้ใบมีดน้ำโจมตี แล้วใช้ก้อนดินลอบโจมตี

ความเร็วของราชาหมาป่าศิลานั้นสูงมาก แต่ปฏิกิริยาตอบสนองของหลินเปยกลับรวดเร็วยิ่งกว่า

ค่าสถานะหลักทั้งสามทะลุ 10 แต้มไปแล้ว ถือเป็นรากฐานที่แข็งแกร่งมากในระดับขั้นเหนือมนุษย์เริ่มต้น

ราชาหมาป่าศิลากระโจนพลาดเป้า หลินเปยคว้าจังหวะนี้ฟันใบมีดน้ำเข้าที่กลางหลังของมันเต็มแรง

ฉั๊วะ

บาดแผลยาวครึ่งเมตรฉีกขาด ขนสีเทาเงินถูกย้อมไปด้วยเลือดสีแดงฉาน

ราชาหมาป่าศิลาร้องเสียงหลง หันหลังเตรียมจะวิ่งหนี

หลินเป่ยวิ่งตามไปติดๆ ฟันใบมีดน้ำซ้ำลงไปอีกสามครั้ง

ราชาหมาป่าศิลาร่วงลงไปกองกับพื้น ชักกระตุกอยู่สองสามทีก่อนจะนิ่งสนิทไป

[สังหารสัตว์ทะเลระดับ E ราชาหมาป่าศิลา]

[ได้รับ คอร์ระดับ E 1 ชิ้น เนื้อสัตว์ระดับ E 50 ชิ้น หนังสัตว์ระดับ E 1 ชิ้น]

[คำอธิบาย หนังสัตว์ระดับ E เป็นวัสดุจำเป็นสำหรับการสร้างอุปกรณ์ป้องกัน]

หลินเปยโค้งตัวลงเก็บคอร์ขึ้นมา มันเป็นสีน้ำเงินเข้มและมีขนาดใหญ่กว่าระดับ F หนึ่งระดับ

เขาจัดการดูดซับมันทันที

[แต้มพลังงาน เพิ่มขึ้น 10]

ในตอนนั้นเอง ประกาศทั่วเซิร์ฟเวอร์ก็เด้งขึ้นมา

ผู้เล่นทุกคนในหมู่บ้านมือใหม่หมายเลข 9527 ล้วนได้รับข้อความนี้

[ประกาศทั่วเซิร์ฟเวอร์]

[ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่น หลินเป่ย ที่เป็นคนแรกที่สามารถสังหารสัตว์ทะเลระดับ E ได้]

[รางวัล หีบสมบัติเงิน 1 กล่อง]

[หวังว่าผู้เล่นทุกท่านจะพยายามต่อไป และตั้งใจเอาชีวิตรอด]

ช่องแชตระเบิดขึ้นมาอีกครั้ง

"หลินเป่ยอีกแล้ว สัตว์ทะเลระดับ E ก็ฆ่าได้แล้วเหรอ"

"พวกเรายังไม่กล้าแตะระดับ F เลย เทพคนนี้ข้ามขั้นไปฆ่ามอนสเตอร์ระดับสูงแล้ว"

"หีบสมบัติเงิน ฉันยังไม่เคยเห็นหีบสมบัติไม้เลยสักใบ"

"ในหมู่บ้านมือใหม่นี้ หลินเป่ยคือจุดสูงสุดแล้วล่ะ"

"ไม่ใช่แค่จุดสูงสุดหรอก ทะลุฟ้าไปแล้วต่างหาก"

"ไม่ใช่แค่เทพหลินเป่ยนะ ยังมีคนอื่นที่พัฒนาได้เร็วเหมือนกัน มีคนชื่อผู้ล่องลอยบนทะเลที่หาเกาะเจอ แล้วก็มีคนชื่อเฉินโม่ที่เหมือนจะมีพาหนะพิเศษด้วย"

"แต่เทียบกับเทพหลินเป่ยแล้ว ก็ยังห่างชั้นกันอยู่ดี"

หลินเปยปรายตามองช่องแชต จดจำสองชื่อนั้นเอาไว้

ผู้ล่องลอยบนทะเล เฉินโม่

แต่เขาไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก เลือกเก็บหีบสมบัติทั้งสองใบเข้ากระเป๋าก่อน

ใบแรกคือหีบสมบัติทองแดงที่ราชาหมาป่าศิลาเฝ้าอยู่ ส่วนอีกใบคือหีบสมบัติเงินที่ได้จากรางวัลเซิร์ฟเวอร์

เขายังไม่รีบเปิดหีบสมบัติ แต่หันไปมองต้นไม้เรืองแสงต้นนั้นแทน

ลำต้นสีขาวนวล ใบสีเขียวมรกต บนกิ่งก้านมีผลไม้สีแดงสดห้อยอยู่สิบกว่าผล

[ต้นไม้ปีกแสง พืชทรัพยากร สามารถนำไปปลูกได้ ผลของมันมีสรรพคุณในการฟื้นฟู]

หลินเปยเด็ดผลไม้ออกมาหนึ่งผล

[ผลไม้แสงเยียวยาระดับ E เมื่อรับประทานจะช่วยรักษาบาดแผล และเพิ่มค่าพละกำลังได้เล็กน้อย]

ของดีนี่นา

ตาของหลินเปยเป็นประกาย

เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ใช้ความสามารถควบคุมดินขุดต้นไม้ต้นนี้ขึ้นมาทั้งรากทั้งโคนทันที

รากต้นไม้ที่ห่อหุ้มด้วยก้อนดินขนาดใหญ่ถูกพลังควบคุมดินยกให้ลอยขึ้นไปบนกระดองของเสวียนอู่อย่างนุ่มนวล

เขาจัดแจงปลูกมันลงข้างๆ บ้านไม้

ตอนนี้คนอื่นยังไม่มีความสามารถในการเพาะปลูก แต่หลินเปยมี

ด้วยพรสวรรค์ปรมาจารย์ทำฟาร์ม การปลูกต้นไม้สักต้นจึงเป็นเรื่องง่ายดายมาก

ต้นไม้ปีกแสงหยั่งรากลงดิน ดินกระจายตัวออกปกคลุมรากฝังลึกลงไปในชั้นดินบนกระดองเต่า

ลำต้นสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะตั้งตรงอย่างมั่นคง

หลินเปยพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

"ได้ของดีกลับมาเพียบเลย"

เขาให้เสวียนอู่เดินสำรวจเกาะต่อไป แบ่งหน้าที่กันทำงาน

เสวียนอู่ควบคุมแร่และก้อนหิน ส่วนหลินเปยคอยเก็บท่อนไม้และพืชพรรณต่างๆ

อะไรที่พอจะกวาดไปได้ เขากวาดไปจนเกลี้ยง

กองแร่เหล็กสูงขึ้นอีกระดับ แร่ทองแดงก็มีมากกว่ายี่สิบก้อนแล้ว

ไม้ท่อนก็กองสุมจนกินพื้นที่ไปครึ่งหนึ่งของกระดองเต่า

ขณะที่หลินเปยกำลังก้มเก็บแร่เหล็ก หางตาก็เหลือบไปเห็นเงาคนเดินออกมาจากอีกด้านหนึ่งของเกาะ

ไม่ใช่สัตว์ทะเล แต่เป็นผู้เล่น

ชายหนุ่มอายุยี่สิบต้นๆ ในมือถือธนู ที่เอวเหน็บกระบอกลูกศร

เมื่อเขาเห็นหลินเป่ยและเต่าเสวียนอู่ยักษ์ เขาก็ชะงักไปชั่วครู่

หลินเปยเองก็ชะงักเช่นกัน

นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่ทะลุมิติมาที่เขาได้เจอกับผู้เล่นคนอื่นในทะเล

ทั้งสองสบตากันอยู่สองวินาที

วินาทีต่อมา ชายคนนั้นก็ง้างธนูยิงใส่เขาทันที

ลูกศรพุ่งแหวกอากาศเป็นเส้นโค้ง แม้ว่าหลินเปยจะเอี้ยวตัวหลบแล้ว แต่ลูกศรกลับหักเลี้ยวกลางอากาศพุ่งตรงเข้าหาหน้าอกของเขา

สีหน้าของหลินเปยเปลี่ยนไป โล่น้ำที่มือซ้ายถูกสร้างขึ้นมาในพริบตา

ลูกศรปักเข้าที่โล่น้ำ จมลงไปครึ่งดอกแต่ไม่ทะลุ

"พรสวรรค์เหรอ"

หลินเปยนึกถึงข้อความในช่องแชตที่บอกว่า ผู้เล่นบางคนมีพรสวรรค์สายต่อสู้ สามารถเสริมความแข็งแกร่งให้แร่อาวุธหรือมอบความสามารถพิเศษให้ได้

ผู้ชายคนนี้ก็คงเป็นแบบนั้น

ลูกศรที่เลี้ยวได้ คงจะเป็นความสามารถจากพรสวรรค์

หลินเปยไม่ลังเล มือขวาสร้างใบมีดน้ำขึ้นมาแล้วซัดออกไปทันที

ชายคนนั้นไม่คาดคิดว่าหลินเปยจะมีพลังพิเศษด้วย เขาตกใจพยายามจะหลบ แต่ใบมีดน้ำพุ่งเร็วเกินไป ฟันฉับเข้าที่หัวไหล่ของเขา

เลือดสดๆ สาดกระเซ็น

ชายคนนั้นร้องลั่น หันหลังวิ่งหนีทันที

หลินเปยไล่ตามไปติดๆ ใบมีดน้ำระลอกที่สองฟันเข้าที่กลางหลังของอีกฝ่าย

ชายคนนั้นล้มคว่ำหน้าลงกับพื้น นิ่งสนิทไป

ระบบแจ้งเตือนเด้งขึ้นมา

[สังหารผู้เล่น เฉินซี]

[ได้รับ ทรัพยากรทั้งหมดของผู้เล่นคนนี้]

หลินเปยขมวดคิ้ว

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาฆ่าคน

แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นคนลงมือก่อน แต่ลึกๆ ในใจเขาก็ยังรู้สึกไม่ค่อยดีนัก

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก หยิบกระเป๋าเป้ของคนตายขึ้นมา

ข้างในมีพิมพ์เขียวหนึ่งแผ่น คอร์ไม่กี่ชิ้น และวัสดุจิปาถะอีกนิดหน่อย

ยากจนขนาดนี้ยังกล้ามาปล้นคนอื่น หลินเปยสบถด่าในใจ

จากนั้นเขาก็หยิบพิมพ์เขียวเพียงแผ่นเดียวที่ดูน่าสนใจขึ้นมาดู

[พิมพ์เขียวเตาหลอมชั้นยอด แบบถาวร]

[วัสดุที่ต้องการ หิน 50 ก้อน แท่งเหล็ก 20 แท่ง อิฐทนความร้อน 10 ก้อน]

ตาของหลินเปยเป็นประกาย ในใจกล่าวขอโทษคำด่าทอเมื่อครู่นี้ทันที

ขอโทษทีนะน้องชาย นายไม่ใช่คนยากจนหรอก นายมันเทพเจ้าแห่งความมั่งคั่งชัดๆ

เตาหลอม

เมื่อมีเตาหลอม เขาก็สามารถนำแร่เหล็กไปถลุงเป็นแท่งเหล็ก นำแร่ทองแดงไปถลุงเป็นแท่งทองแดงได้

พิมพ์เขียวเตาย่างบาร์บีคิวชั้นยอดก็จะได้นำมาใช้สักที

หลินเปยเก็บพิมพ์เขียวไว้ แล้วขนทรัพยากรอื่นๆ ขึ้นไปเก็บบนกระดองของเสวียนอู่

ศพของชายคนนั้น เขาไม่ได้หันไปมองอีก

หลินเปยเตรียมใจมานานแล้ว ในโลกนี้ การฆ่าฟันแย่งชิงทรัพยากรเป็นเรื่องปกติ

ถ้าคุณไม่ฆ่าเขา เขาก็จะฆ่าคุณ

หลินเปยกระโดดขึ้นไปบนหลังเต่า ตบกระดองเบาๆ

"ไปกันเถอะ กลับกันได้แล้ว"

เสวียนอู่ค่อยๆ หันหลังว่ายออกจากเกาะ บรรทุกทรัพยากรมาเต็มหลัง

เกาะเล็กๆ เบื้องหลังถูกปอกลอกจนแทบไม่เหลืออะไรแล้ว

หน้าดินหายไปเป็นแถบ แร่ถูกขุดจนเกลี้ยง ต้นไม้ก็ถูกตัดไปเกินครึ่ง

หลินเปยยืนอยู่บนหัวเต่ายักษ์ รับลมทะเลที่พัดมาปะทะใบหน้า พร้อมกับเปิดหีบสมบัติทองแดงและหีบสมบัติเงินออกดู