บทที่ 1 - ยานพาหนะ เสวียนอู่

บทที่ 1 - ยานพาหนะ เสวียนอู่

ตอนที่หลินเป่ยลืมตาขึ้น น้ำทะเลเค็มคาวก็สาดกระทบใบหน้าของเขา

เขาหมอบทับอยู่บนแผ่นไม้ผุพัง จะเรียกว่าแผ่นไม้ก็คงไม่ถูกนัก ความจริงแล้วมันเป็นแค่เศษไม้ผุๆ ไม่กี่ท่อนที่ถูกมัดรวมกันแบบลวกๆ ช่องว่างระหว่างไม้กว้างจนมองเห็นน้ำทะเลด้านล่างได้อย่างชัดเจน

เกลียวคลื่นซัดกระทบเบาๆ แผ่นไม้ทั้งแผ่นก็สั่นโคลงเคลงไม่หยุด

"แม่งเอ๊ย"

เขาเผลอกำมือซ้ายแน่นโดยสัญชาตญาณ ในมือบีบคอตะพาบน้ำตัวใหญ่เอาไว้

ตะพาบน้ำหดหัวนิ่งไม่ไหวติง มีเพียงดวงตาเท่านั้นที่กลอกไปมา

หลินเป่ยชะงักไป

เขาค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่ง แพไม้ก็แกว่งไปมาหลายรอบตามการขยับตัว

พื้นที่ขนาด 2 ตารางเมตร อย่าว่าแต่ยืนเลย แค่พลิกตัวยังลำบาก

เขากอดตะพาบน้ำขดตัวอยู่ตรงกลางแพไม้ พยายามไม่ขยับตัวให้มากที่สุด

รอบด้านมีแต่น้ำทะเล มองไม่เห็นแผ่นดินแม้แต่น้อย

ท้องฟ้าเป็นสีคราม ทะเลก็เป็นสีคราม ครามเสียจนทำให้คนรู้สึกหวาดหวั่น

หน้าจอโปร่งแสงปรากฏขึ้นตรงหน้าจากความว่างเปล่า

[เปิดใช้งานระบบเอาชีวิตรอดบนทะเลแห่งมวลมนุษยชาติแล้ว]

[จำนวนผู้เล่นปัจจุบัน 9,873,421,586 คน]

[คำอธิบาย คุณถูกส่งตัวมายังโลกแห่งการเอาชีวิตรอด โปรดทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อม อัปเกรดยานพาหนะ และรับมือกับความท้าทายที่กำลังจะมาถึงโดยเร็วที่สุด]

[หมายเหตุ การเสียชีวิตในโลกนี้คือการเสียชีวิตอย่างแท้จริง]

[ระยะเวลาคุ้มครองมือใหม่ เหลือ 3 วัน ภายใน 3 วันนี้สัตว์ทะเลจะไม่โจมตียานพาหนะของคุณก่อน หลังจากผ่านไป 3 วัน จะเริ่มต้นเข้าสู่ระยะที่สอง]

[ขอให้คุณเอาชีวิตรอดอย่างมีความสุข]

หลินเป่ยจ้องหน้าจออยู่ห้าวินาที ในหัวมีเพียงความคิดเดียว

ทะลุมิติเหรอ ทะลุมิติกันหมดทุกคนเลยเนี่ยนะ

เขาสูดหายใจเข้าลึก บังคับตัวเองให้ใจเย็นลง

จากนั้นเขาก็นึกขึ้นได้

ก่อนจะทะลุมิติ เขาตกปลาอยู่ริมแม่น้ำ

พยายามมาทั้งบ่าย ในที่สุดก็ตกตะพาบน้ำตัวใหญ่ขึ้นมาได้หนึ่งตัว

กระดองของมันใหญ่เท่ากะละมัง ขาทั้งสี่ข้างหนาและมีพละกำลัง มันกำลังอ้าปากแยกเขี้ยวใส่เขา

มือข้างหนึ่งของเขาบีบหลังคอตะพาบน้ำไว้ มืออีกข้างกำลังจะเก็บสายเบ็ด ในหัวเริ่มวางแผนแล้วว่าจะเอาไปทำเมนูน้ำแดงหรือตุ๋นน้ำซุปดี

แต่ในตอนนั้นเอง จู่ๆ ภาพตรงหน้าก็มืดดับลง

พอสายตากลับมามองเห็นอีกครั้ง เขาก็มาอยู่ที่นี่แล้ว

หลินเปยก้มมองตะพาบน้ำตัวใหญ่ในมือด้วยความรู้สึกสับสน

ในตอนนั้นเอง เสียงเครื่องจักรกลก็ดังขึ้นข้างหูของทุกคนอีกครั้ง

[พื้นที่ปัจจุบัน หมู่บ้านมือใหม่หมายเลข 9527]

[จำนวนคน 100,000 คน]

หนึ่งแสนคน

หมู่บ้านมือใหม่แห่งเดียวอัดคนเข้าไปตั้งหนึ่งแสนคน ประชากรโลกหลายพันล้านคน ไม่รู้ว่าถูกแบ่งออกเป็นกี่หมู่บ้าน

หลินเป่ยสูดหายใจเข้าลึก แล้วค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมา

เขาเป็นแค่เด็กกำพร้าธรรมดาคนหนึ่ง เติบโตมาในสถานสงเคราะห์ ไม่มีญาติพี่น้อง ไม่มีห่วงอะไร

อาศัยความพยายามของตัวเองสอบเข้ามหาวิทยาลัยธรรมดาได้ ใช้ชีวิตแบบรัดเข็มขัดแต่ก็ถือว่าสงบสุขดี

ทำไมถึงต้องมาเจอเรื่องทะลุมิติแบบนี้ด้วย

"สวรรค์ รังแกกันชัดๆ"

หลินเป่ยยิ้มขื่น พลางลูบหน้าตัวเอง

กลัวก็ส่วนกลัว แต่ชีวิตก็ต้องเดินต่อไป

เขาตรวจสอบสถานะของตัวเองก่อน

[ผู้เล่น หลินเป่ย]

[ระดับร่างกาย 0.3]

[คำอธิบาย ระดับสมรรถภาพทางกายของนักศึกษาทั่วไป ขาดการออกกำลังกาย โปรดระมัดระวังในการเสริมสารอาหาร]

ระดับ 0.3 นักศึกษาไก่อ่อน วิ่งแปดร้อยเมตรก็หอบรับประทานแล้ว

มุมปากของหลินเป่ยกระตุก เอาเถอะ สมจริงดี

หน้าจอกระเป๋าเป้แสดงพื้นที่สองช่อง

[คันเบ็ดมือใหม่ จำนวน 1]

[กล่องของขวัญมือใหม่ จำนวน 1]

เขากดเปิดกล่องของขวัญมือใหม่

[ได้รับ น้ำจืด 1 ลิตร บิสกิตอัดแท่ง 200 กรัม]

แค่นี้เนี่ยนะ

หลินเปยมองตะพาบน้ำในมือ สลับกับบิสกิตอัดแท่งสองร้อยกรัม

อย่างน้อยตอนเริ่มเกมก็มีน้ำมีอาหาร ถือว่าไม่ได้แย่ที่สุด

เขาตรวจสอบยานพาหนะต่อ

[ยานพาหนะ แพไม้ระดับ 0]

[พื้นที่ 2 ตารางเมตร]

[คุณสมบัติ ไม่สามารถเคลื่อนที่ได้ด้วยตัวเอง ทำได้เพียงลอยไปตามน้ำ]

[พลังป้องกัน ต่ำมาก]

[สิ่งที่ต้องใช้ในการอัปเกรด ไม้ 30 พลาสติก 30 เศษผ้า 20]

หลินเป่ยสำรวจคันเบ็ดพังๆ ในมือ นี่คือจะให้เขาใช้คันเบ็ดเก็บรวบรวมทรัพยากรเหรอ

หลินเปยมองไปรอบๆ แผ่นไม้ที่ลอยอยู่ใกล้ที่สุดก็อยู่ห่างออกไปตั้งสิบกว่าเมตร

แพไม้เคลื่อนที่เองไม่ได้ เขาทำได้แค่มองตาปริบๆ

ท้องร้องจ๊อกๆ ขึ้นมา

"รองท้องก่อนแล้วกัน"

เขาแกะบิสกิตอัดแท่งออกมากัดสองคำ แล้วจิบน้ำตามไปอึกเล็กๆ

ตะพาบน้ำยังคงขดตัวอยู่ข้างมือเขา บางครั้งก็ชะโงกหัวออกมามองรอบๆ แล้วก็หดกลับไป

หลินเปยมองตะพาบน้ำ รู้สึกเสียดายอยู่นิดหน่อย

นี่เป็นสิ่งที่เขาตกขึ้นมาได้อย่างยากลำบาก เดิมทีตั้งใจจะเอามาทำเป็นมื้อพิเศษสำหรับคืนนี้

แต่ตอนนี้ดันมาอยู่ในสถานที่บ้าๆ นี่ ไฟก็ไม่มี จะให้กินตะพาบน้ำดิบๆ ก็สะอิดสะเอียนเกินไป

ช่างเถอะ เก็บไว้ก่อนแล้วกัน

เขากินของเสร็จ เก็บน้ำและบิสกิตที่เหลือไว้ กำลังจะหยิบคันเบ็ดขึ้นมาลองดูว่าจะช้อนขยะขึ้นมาได้ไหม

จู่ๆ หน้าจอแบบใหม่ก็เด้งขึ้นมาตรงหน้า

ไม่ใช่หน้าจอของระบบเอาชีวิตรอด

แต่เป็นอีกหน้าจอหนึ่ง กรอบสีทองหม่น มีลวดลายโบราณ ดูคล้ายกับหนังสือสัญญายุคเก่า

สัญลักษณ์บนนั้นหลินเปยอ่านไม่ออกสักตัว แต่กลับเข้าใจความหมายได้

[ตรวจพบว่าโฮสต์มีสิ่งมีชีวิตที่สามารถทำพันธสัญญาได้]

[กำลังเปิดใช้งานระบบอสูรรับใช้]

[เปิดใช้งานระบบอสูรรับใช้สำเร็จ]

[คำอธิบาย คุณสามารถทำพันธสัญญากับสิ่งมีชีวิตเพื่อมาเป็นอสูรรับใช้ของคุณได้ หลังจากทำสัญญาสามารถใชัพลังงานเพื่ออัปเกรดอสูรรับใช้ได้ โฮสต์จะได้รับการตอบแทนจากความสามารถของอสูรรับใช้]

[แต้มอสูรรับใช้ปัจจุบัน 1/1 ฟื้นฟูทุกวัน]

[ต้องการทำพันธสัญญากับสิ่งมีชีวิตตรงหน้าหรือไม่ ตะพาบน้ำ]

หลินเป่ยชะงักไป

ระบบอสูรรับใช้เหรอ

เขามองหน้าจอสีทองหม่น แล้วมองตะพาบน้ำในมือ

ตะพาบน้ำกำลังเบิกตากลมเล็กมองเขา ปากอ้าๆ หุบๆ เหมือนกำลังถามว่ามองอะไร

พันธสัญญาเหรอ หมายความว่ายังไง

ช่างเถอะ ลองดูคงไม่ตายหรอก

หลินเป่ยเลือก ใช่

วินาทีต่อมา แสงสีทองอ่อนๆ ก็สว่างขึ้นบนตัวตะพาบน้ำ

แสงนั้นสาดส่องออกมาจากภายในตัวของตะพาบน้ำ ราวกับมีดวงอาทิตย์ดวงเล็กๆ ซ่อนอยู่ในกระดอง

ขนาดตัวของตะพาบน้ำเริ่มขยายใหญ่ขึ้น

กระดองใหญ่และหนาขึ้น บนพื้นผิวปรากฏลวดลายโบราณขึ้นมา

ขาทั้งสี่ข้างหนาและทรงพลังมากขึ้น กรงเล็บแหลมคม หางก็หนาขึ้นมาอีกระดับหนึ่ง

จากตะพาบน้ำขนาดเท่ากะละมัง ใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาทีก็เติบโตจนมีความยาวกว่าหนึ่งเมตร

กระดองกว้างหนาและแข็งแรง ราวกับโล่ที่เคลื่อนที่ได้

แสงสีทองจางหายไป

[ทำพันธสัญญาเสร็จสิ้น]

[อสูรรับใช้ เต่ายักษ์ ระดับ 0]

[คุณสมบัติ ขี่ได้ เคลื่อนที่บนผิวน้ำได้ กระดองแข็งแกร่ง สามารถป้องกันการโจมตีจากสัตว์ทะเลขนาดเล็กได้]

[ปริมาณอาหารที่ต้องการ ต้องการเนื้อสัตว์ 100 ชั่งต่อวัน หรือ แต้มพลังงาน 10 แต้ม]

[สิ่งที่ต้องใช้ในการอัปเกรด แต้มพลังงาน 10 แต้ม]

หลินเปยยังไม่ทันได้ดีใจ แพไม้ใต้เท้าก็ส่งเสียงดังลั่น

แกรบ

แพไม้ขนาดสองตารางเมตร รับน้ำหนักเต่ายักษ์ที่หนักร้อยกว่าชั่งไม่ไหว

แผ่นไม้ปริแตกตรงกลาง ช่องว่างขยายกว้างขึ้นเรื่อยๆ

น้ำทะเลทะลักขึ้นมาจากรอยแตก พริบตาเดียวก็ท่วมข้อเท้าของหลินเป่ย

"บ้าเอ๊ย บ้าเอ๊ย บ้าเอ๊ย"

หลินเป่ยหน้าถอดสี กอดกระดองเต่ายักษ์ปีนขึ้นไปสุดชีวิต

ส่วนเต่ายักษ์นั้นนิ่งมาก ลอยอยู่บนผิวน้ำโดยไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด

ในตอนนั้นเอง การแจ้งเตือนจากระบบเอาชีวิตรอดก็ดังขึ้นอีกครั้ง

[ระบบเอาชีวิตรอดตรวจพบว่าคุณมียานพาหนะใหม่ เต่ายักษ์ ระดับ 0]

[ต้องการผูกมัดเป็นยานพาหนะใหม่หรือไม่]

[ใช่] [ไม่ใช่]

แพไม้พังไปแล้ว เศษไม้ลอยเกลื่อน

ถ้าไม่ผูกมัดก็ต้องตกลงไปในทะเล

หลินเปยกด ใช่ โดยไม่คิดเลยสักนิด