ตอนที่ 1 : เริ่มการประมูล

#ท่านลอร์ดฟ็อกซ์ผู้สำออย

ตอนที่ 1 : เริ่มการประมูล

ห้องที่เต็มไปแสงไฟสลัวๆ มีกลิ่นความหอมลอยอบอวลอยู่ในอากาศ มันเป็นภาพที่แปลกตา ม่านผ้าไหมและผ้าขนสัตว์ถูกประดับอย่างประณีตทั้งผืน โต๊ะไม้พะยูงขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางห้องให้บริการเครื่องดื่มแอลกอฮอล์และผลไม้อบแห้ง ที่นั่งต่ำหลายที่มีเบาะรองนั่ง มีหมอนอิงที่สะดวกสบายล้อมรอบ

เวทีเล็กๆ สำหรับการแสดงอยู่ในตำแหน่งด้านหน้าของห้องโดยมีโคมไฟตกแต่งสีเหลืองนวลห้อยลงมาจากเพดานเพื่อเน้นให้เด่นและส่องแสงจ้าไปทั่ว

ธูปไม้จันทร์ที่เผาไหม้ไม่สามารถปกปิดกลิ่นเหงื่อและกำหนัดของมนุษย์ได้

กลางห้องมีผู้ชายหลายคน บางคนนั่ง บางคนยืน พวกเขาดูการแสดงบนเวทีในลักษณะที่ค่อนข้างเปิดเผย พวกเขาบางคนแต่งกายด้วยชุดทหาร โดยมีผมผูกเป็นมวยตั้ง พวกเขามีแผ่นโลหะป้องกันหน้าอกรูปแบบของแต่ละคนและดาบอยู่ข้างกาย ในขณะที่คนอื่นไม่สวมแต่ใส่เสื้อผ้าที่เรียบๆ ทำจากผ้าฝ้ายหรือป่าน

เสียงแห่งความรื่นเริงและเสียงตะโกนคุยกันสามารถได้ยินดังกว่าเสียงของผู้เล่นพิณและปี่บนเวที นักดนตรีแต่ละคนเป็นเด็กผู้หญิงที่สวยงามในชุดสีชมพูโปร่งแสง พวกเขาเป็นเด็กสาว แต่แต่งตัวเป็นผู้ใหญ่โดยมีสีแดงเข้มที่ริมฝีปากและกรีดตาสีดำเพื่อเน้นดวงตาของพวกเขา

หญิงมีอายุคนหนึ่งที่ยังคงความสวยสวมเพียงแค่ชุดสีแดงขึ้นมาบนเวที การปรากฏตัวของนางทำให้ห้องเงียบลง นางยกมือขึ้นไปในอากาศอย่างประณีตเพื่อเรียกความสนใจจากบรรดาแขกเหรื่อที่อยู่ในงาน  ข้อมือสีซีดขาว สวยงามประดับด้วยเครื่องทองคำ

“อย่างที่ทุกท่านได้ทราบแล้ว ท่านสุภาพบุรุษที่นับถือของข้า ในคืนนี้เรามีสินค้าใหม่มานำเสนอสำหรับสถานที่ดีๆแห่งนี้” นางเริ่มเกริ่นนำ เสียงไชโยดังขึ้นแล้วจากด้านหลัง ผู้คนต่างกระตือรือร้นที่จะรับความบันเทิงยามค่ำคืนของวันใหม่

ผู้หญิงชุดแดงยิ้มเบาๆ นำเสนอสินค้าที่เธอได้มาใหม่ “เด็กสาวใหม่ๆ ของเราหลายคนยังเด็กและยังไม่มีใครได้แตะต้อง การประมูลกำลังจะเริ่ม สำหรับการเริ่มต้นจะเริ่มจากค่าธรรมเนียมต่ำสุดตามกฎของเราก่อน ค่าธรรมเนียมกลางสำหรับผู้มาใหม่ที่ต้องการจะเด็ดดอกไม้บริสุทธิ์ และค่าธรรมเนียมสูงสุดสำหรับบริการจากหญิงคณิกาของเรา” เธอขยิบตาอย่างซุกซน กระตุ้นฝูงชนให้เบียดเสียดกันเข้ามา เพิ่มความรู้สึกซาบซ่านมากขึ้น

เริ่มการประมูลได้ เวทีเป็นที่ที่ใช้ในการประมูลเมื่อสิ้นเสียงเริ่มได้ นักดนตรีก็ออกจากเวทีไปจนหมด มาดามผู้คุมที่สวมชุดแดงก็พาเด็กสาวสิบคนภายใต้โคมไฟสีแดงขึ้นมาแสดงต่อหน้าผู้เข้าประมูล เธอบรรยายถึงข้อดีของแต่ละคนด้วยความหวังว่าชายหนุ่มทั้งหลายจะทุ่มเสนอราคาให้ได้ผลรวมสูงที่สุด

หลีเหม่ยหลงมองผ่านผ้าคลุมสีขาวที่ปกคลุมใบหน้าของเธอไว้ เธอไม่มีโอกาสคิดว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านี้ที่เธอจะถูกบังคับให้แต่งตัวพร้อมเด็กสาวหลายๆคนในการเข้าร่วมงาน และรีบไปที่เวทีเหมือนต้อนสัตว์ให้เข้าคอก

ข้างกายเธอมีผู้หญิงสวมชุดสีแดง เริ่มเปิดผ้าคลุมของเด็กสาวไปทางซ้าย ชี้ให้เห็นถึงลักษณะทางกายภาพและอธิบายว่าเด็กสาวนั้นยังไม่เคยมีใครได้แตะต้อง

ผู้ที่ชนะการประมูลได้เด็กสาวคนนั้นไป ให้ราคาสูงถึง 25 ตำลึงสำหรับคืนแรกของเธอ

หลีเหม่ยหลงตัวสั่น จะต้องมีความเข้าใจผิดอย่างร้ายแรง! เธอเครียดมากจนเธอเผลอกัดริมฝีปากล่างแน่น

ทันใดนั้นความรู้สึกเจ็บปวดนำความเข้าใจมาให้เธอ

นี่ไม่ใช่ความฝัน

เธอเว้นระยะขณะที่นึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเธอในชั่วโมงที่ผ่านมา

ในความทรงจำหนึ่ง เธอกลับจากที่ทำงานมาถึงบ้าน พนักงานออฟฟิศ 25 ปีจากชานเมืองที่ทันสมัยและคนนี้ละที่มาติดอยู่ในสถานที่แห่งนี้อย่างกับละครยุคโบราณ

หรือเธออาจจะตายแล้ว?

เธอจำได้ว่ามันเป็นวันที่ฝนตกหนักลงมาอย่างไม่คาดคิด ทุกคนต่างเบียดเสียดกันเพื่อรอรถไฟ ทุกวินาทีที่ผ่านไปเธอรู้สึกว่าตัวเองถูกชนไปชนมาท่ามกลางฝูงชนจนกระทั่งเธอสูญเสียการทรงตัว ขณะที่เธอกำลังตกลงไปบนรางรถไฟ สิ่งสุดท้ายที่เธอจำได้คือแสงไฟจากรถไฟที่วิ่งเข้าหาเธอ