ฟรี บทที่ 585 ร่วงหล่น (❌) ฟื้นคืนชีพ (✅) (จบตอน)

บทที่ 585 ร่วงหล่น (❌) ฟื้นคืนชีพ (✅) (จบตอน)

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ศรนี้ คือศรเสี่ยงตาย

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ภายใต้เงื่อนไขที่เขารู้แน่ชัดว่าศึกนี้ต้องจบให้เร็วที่สุด หวังอี้จึงจงใจใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อ โดยเดิมพันว่าต่อให้จงอิงจะระมัดระวังต่อเขาเพียงใด แต่ในส่วนลึกของหัวใจย่อมไม่ได้เห็นเขาเป็นภัยฃุกคามที่แท้จริง

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀สืบรากขุดโคนแล้ว

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀อีกฝ่ายเป็นถึงอัจฉริยะจากโลกเบื้องบน หากใช้ตบะระดับหลอมสุญญตาขั้นกลางมาสู้กับคนพื้นเมืองระดับแปลงเทวะขั้นต้นตัวเล็กๆ แล้วยังต้องระแวดระวังซ้ายขวา ไร้ซึ่งความมั่นใจเด็ดขาดว่าจะเอาชนะได้

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀เช่นนั้น จงอิงผู้เป็นศิษย์เอกแห่งสายเวทมิติคนนี้

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ก็คงเสียทีที่ได้ชื่อว่าเป็นอัจฉริยะ

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ผู้บำเพ็ญเพียรรุ่นราวคราวเดียวกันยังคงมีปณิธานอันไร้พ่าย หวังอี้อายุน้อยกว่าเขาตั้งหลายร้อยปี ทั้งยังถูกกดทับด้วยขอบเขตพลังขั้นใหญ่ เรื่องนี้ไม่ใช่แค่ลงมือทำก็สำเร็จหรอกหรือ?

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ยามอยู่ต่อหน้าอาจารย์ยังเชื่อฟังคำตักเตือนอย่างนอบน้อม

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ทว่าเมื่อต้องเคลื่อนไหวเพียงลำพัง ต่อให้จะเคยเสียทีครั้งใหญ่ให้กับมารหลอมฟ้า แต่ในส่วนลึกของหัวใจเขาก็ไม่ได้มองว่าหวังอี้เป็นภัยคุกคามเลยแม้แต่น้อย หรือแม้กระทั่งว่าอีกฝ่ายจะเป็นคนที่มีความสมบูรณ์พร้อมหรือไม่ ก็ยังเป็นเรื่องที่ต้องพิจารณา

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ความหยิ่งยโส ความดูแคลน ความเย้ยหยัน

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ปัจจัยแห่งความโอหังอวดดีทั้งหมด ล้วนถูกแสดงออกบนร่างของคนผู้นี้อย่างลึกล้ำถึงขีดสุด

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀และด้วยเหตุนี้เอง

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀หลังจากตรึกตรองอย่างถี่ถ้วนแล้ว หวังอี้จึงยอมทุ่มเททุกสิ่งลงไปในศรเต็มกำลังดอกนี้

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀พลังมาร วิชาศักดิ์สิทธิ์ พลังเทพ อาวุธวิเศษ เจตจำนง เพลิงน้ำแข็ง... และที่สำคัญที่สุดคือการสับเปลี่ยนสายเลือดในส่วนลึก การเสริมพลังของสายเลือดหงส์น้ำแข็งวิญญาณแท้จริงที่มีต่อวิชาศักดิ์สิทธิ์ธาตุน้ำแข็งนั้น ย่อมไม่มีข้อกังขาใดๆ

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀อาจเรียกได้ว่า เป็นการหลอมรวมพลังทั้งเจ็ดสายเข้าด้วยกัน!

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ต่อให้จะเป็นเพราะสภาวะร่างกายและรากฐานอันแข็งแกร่งของเขา หลังจากที่ร่ายการโจมตีเช่นนี้ออกไปแล้ว เขาก็ต้องสิ้นเรี่ยวแรงไปหลายอึดใจ ภายในเวลาหนึ่งชั่วยามย่อมไม่มีทางยิงศรดอกที่สองออกไปได้อย่างแน่นอน

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀หากเกิดล้มเหลวขึ้นมา ผลลัพธ์ที่ตามมาคงจะอนาถนัก

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ดังนั้นหวังอี้ถึงได้กล่าวว่านี่คือการกระทำอันเสี่ยงตายที่เขาต้องทุ่มเทสุดกำลัง โชคดีที่... ดูเหมือนจะสำเร็จแล้ว!

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀พายุน้ำแข็งอันน่าสะพรึงกลัวอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ได้ทำลายล้างเมืองคางคกทองคำลงอย่างสิ้นเชิง ทั้งยังฝืนทำลายค่ายกลปิดล้อมที่จงอิงจัดวางไว้จนระเบิดออก พลังเหมันต์สุดขั้วที่แผ่ขยายออกไปตามใจชอบ

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀แทบจะทำให้พื้นที่แถบนี้ตกอยู่ในนรกน้ำแข็งไปตลอดกาล

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀แปรเปลี่ยนสภาพภูมิประเทศตามธรรมชาติของที่นี่ไปชั่วนิรันดร์

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀และในพื้นที่ใจกลางที่อานุภาพหนาแน่นที่สุด ร่างเนรมิตมังกรมารไท่หยินได้ถูกหวังอี้ละลายทิ้งไปนานแล้ว ดอกบัวสีฟ้าอ่อนดอกหนึ่งที่กำลังแผดเผาด้วยเพลิงน้ำแข็งกำลังเบ่งบานอย่างเงียบสงัด

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ที่แท่นดอกบัว จงอิงที่ดูเหมือนจะถูกลงทัณฑ์อย่างหนักกำลังคุกเข่าอยู่ตรงนั้น ศรไท่หยินกว่างหานที่ควบแน่นจนเป็นรูปธรรมแทงทะลุกระหม่อมของเขา ส่งผลให้คนทั้งร่างกลายเป็นก้อนน้ำแข็ง กลิ่นอายแห่งชีวิตอ่อนแสงลงอย่างมาก

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ทว่าก็ยังไม่ได้ตายไปจริงๆ

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀พลังชีวิตอันเหนียวแน่นปานนั้น สมแล้วที่เป็นผู้บำเพ็ญเพียรระดับหลอมสุญญตา

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ยามนี้

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀สติของจงอิงพร่าเลือน พลังหลักทั่วร่างไหลเวียนหายไปจนหมดสิ้น สัมผัสเทวะเหือดแห้ง จิตวิญญาณแรกกำเนิดกำลังจะพังทลาย ไม่อาจปกป้องปราณชีวิตที่กำลังหลั่งไหลออกไปได้เลย

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการโคจรเคล็ดวิชาหลักเพื่อฟื้นฟูสภาพร่างกายเลย

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀เขาทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ทำได้เพียงนอนรอความตายเท่านั้น!

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀เมื่อคิดได้ดังนี้ อารมณ์ของเขาก็ยิ่งพลุ่งพล่านรุนแรง หากไม่ใช่เพราะอาวุธวิเศษทั่วร่างของเขาถูกทำลายไปเพราะแสงเทพสังหารโลก หากไม่ใช่เพราะเขาดูแคลนพลังรบของหวังอี้ต่ำเกินไป หากไม่ใช่เพราะพลังแห่งแสงเทพส่งผลกระทบต่อความเร็วในการไหลเวียนของพลังเวทของเขา

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀เขาคงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀เงื่อนไขทั้งสามข้อ บังเอิญถูกเขาเหยียบเข้าเต็มๆ หากเขาไม่ตายแล้วใครจะตาย?

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀แต่... ในใจไม่ยินยอมเลย!

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀กว่าจะช่วงชิงตำแหน่งพัศดีราชันย์วิญญาณมาได้ ขอเวลาเขาเพียงพันปี บางทีเขาอาจจะสามารถสัมผัสถึงความลี้ลับของระดับบรรลุเต๋าได้ แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นก้าวพลาดเพียงก้าวเดียว ก็ก้าวพลาดไปเสียทุกก้าว

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ทั้งๆ ที่มีหนทางแก้ไข ชัยชนะอยู่แค่เอื้อม

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀แต่เขากลับต้องมาตายด้วยน้ำมือของมดปลวกชั้นต่ำในโลกเบื้องล่าง เขาเคียดแค้นหวังอี้ที่มีแผนการลึกล้ำ มีกลยุทธ์แปลกประหลาด เคียดแค้นท่านอาจารย์ที่ไม่สามารถมาช่วยชีวิตได้ทันท่วงที และยิ่งเคียดแค้นวังเซียนที่มองไม่เห็นพรสวรรค์ของเขา และไม่ยอมฟูมฟักเขาตั้งแต่เนิ่นๆ

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀"ข้า... ไม่ยินยอม!!!!"

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀พร้อมกับเสียงคำรามต่ำด้วยความโกรธเกรี้ยว ร่างกายของจงอิงก็แตกสลายกลายเป็นผงน้ำแข็งทีละส่วน และปลิวหายไปตามสายลม แม้แต่จิตวิญญาณแรกกำเนิดก็ยังมีจุดแสงพวยพุ่งออกมาอย่างต่อเนื่อง จนดูโปร่งแสงมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเลือนหายไป

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀เงาร่างของหวังอี้ปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว เขารับเอาธงมิติที่พังทลายไปครึ่งหนึ่ง และแหวนมิติที่เป็นของจงอิงมาไว้ในมือ แม้ใบหน้าของเขาจะซีดเซียว แต่ในดวงตากลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้นยินดี

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀…ทำสำเร็จแล้ว!

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀นึกไม่ถึงว่าแผนการเสี่ยงตายที่มีอัตราความสำเร็จไม่ถึงสามส่วนจะทำสำเร็จได้ เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับสภาพร่างกายของอีกฝ่ายที่เห็นได้ชัดว่ามีความผิดปกติอยู่ หวังอี้จะไม่ดูแคลนตัวเอง แต่ก็จะไม่ประเมินตัวเองสูงเกินไปเช่นกัน

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ครั้งนี้ ถือเป็นโชคดีในความโชคดีจริงๆ

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀และ

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ [ผลแห่งโชคลาภ] ที่ฟักตัวอยู่ในมิติแห่งทะเลสาบจิตใจก็กลับมาหม่นหมองไร้แสง เห็นได้ชัดว่าความสำเร็จในครั้งนี้ มีความดีความชอบของเคล็ดวิชาโชคลาภเทียมฟ้านี้อยู่ด้วย

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ต่อให้ปล่อยให้เขาทำซ้ำอีกครั้ง ก็ยากที่จะรับประกันความสำเร็จได้

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀"ความเสี่ยงในครั้งนี้มีอัตราความชนะต่ำเกินไป วันหน้าห้ามทำเรื่องเช่นนี้อีกเด็ดขาด อย่างน้อยต้องรับประกันว่ามีโอกาสชนะห้าส่วนขึ้นไป ถึงจะค่อยลงมือเสี่ยงดวงสักตั้ง"

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀เขาตักเตือนตัวเองในใจเช่นนี้

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀หวังอี้ทอดมองไปยังเมืองคางคกทองคำที่ถูกทำลายล้างจนหมดสิ้น เขารีบแผ่สัมผัสเทวะออกไปค้นหา โชคดีที่เขาให้พวกนางล่วงหน้าหนีไปก่อน ประกอบกับรากฐานของหอจินหม่านนั้นไม่ธรรมดา

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀เมืองคางคกทองคำก็คือศูนย์บัญชาการใหญ่ของพวกนาง ค่ายกลที่จัดวางไว้ล่วงหน้ามีจำนวนค่อนข้างมาก นอกจากคนดวงซวยไม่กี่คนที่ถูกอสูรมิติตั๊กแตนตำข้าวสังหารไปแล้ว ก็ไม่ได้มีความสูญเสียที่ใหญ่โตอะไรนัก

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ตอนนี้ทั้งหมดหลบซ่อนอยู่ภายในมิติค่ายกลใต้ดินที่ถูกทำลายไปจนหมดสิ้น สภาพร่างกายย่ำแย่มาก

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀"เฮ้อ... ได้เวลาต้องไปแล้ว"

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ในขณะที่หวังอี้กำลังเตรียมตัวจะเคลื่อนไหว ร่างกายของเขาก็พลันแข็งทื่อ ลางสังหรณ์ราวกับไร้ผลลัพธ์โดยไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ทว่ากลับมีความน่าสะพรึงกลัวครั้งใหญ่มาปรากฏอยู่ตรงหน้าเขาโดยตรง

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀เงาร่างของนักพรตผู้หนึ่งที่ทั่วร่างอาบไปด้วยเลือดมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเขา

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀มือซ้ายชูผลึกสีเลือดก้อนหนึ่งไว้

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀กลิ่นอายที่เป็นของมารโลหิตภายในนั้นรุนแรงและหนาแน่นมาก เห็นได้ชัดว่าร่างหลักของมันถูกคนผู้นี้จับกุมตัวไว้ได้ทั้งเป็น ส่วนมารชีพที่เคยก่อหวอดกลับไร้ร่องรอย

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀นักพรตคงคงหรี่ตาลง เพื่อกั้นไม่ให้เลือดไหลเข้าตา

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀เขาประเมินหวังอี้พลาถอนหายใจออกมา

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀"อัจฉริยะผู้เปี่ยมพรสวรรค์ล้นฟ้า ต่อให้เป็นในวังเซียน เจ้าก็คืออัจฉริยะมารตัวจริง น่าเสียดาย... ที่มาเกิดในคุกมาร"

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀"ช่างน่าเวทนาแท้ๆ~"

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀กล่าวพลาง มือขวาของเขาก็กางออกทำท่าคว้าจับความว่างเปล่า

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀จิตวิญญาณแรกกำเนิดของจงอิงที่เพิ่งจะวิญญาณแตกสลายไปเมื่อครู่ ราวกับเวลาหมุนวนกลับหลัง ถูกเขาฝืนสร้างขึ้นมาใหม่จากความว่างเปล่า แม้แสงวิญญาณจะหม่นแสงลง แต่ก็ไม่มีภัยอันตรายถึงชีวิตแล้ว

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ขอเพียงหลอมสร้างกายเนื้อขึ้นมาใหม่สักชุด ก็จะสามารถได้รับชีวิตใหม่กลับมาได้

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ร่วงหล่นไปแล้ว ก็ฟื้นคืนชีพกลับมาได้อีก

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀นี่น่ะหรือคือวิธีการของยอดฝีมือระดับบรรลุเต๋า ใบหน้าของหวังอี้แปรเปลี่ยนเป็นความขมขื่น ในใจเกิดความรู้สึกสิ้นหวังขึ้นมา

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀หากคู่ต่อสู้คือระดับหลอมสุญญตา เขายังมีความคิดที่จะดิ้นรนต่อสู้

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀แต่เมื่อคู่ต่อสู้เปลี่ยนเป็นยอดฝีมือระดับบรรลุเต๋า ช่องว่างระว่างระดับพลังตั้งสองขั้นใหญ่ แล้วเขาจะกล้าพูดได้อย่างไรว่าจะสามารถเอาชีวิตรอดไปได้?

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀นักพรตคงคงเห็นว่าเขาดูเหมือนจะยอมรับชะตากรรมแล้ว

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ก็ไม่รีบร้อนลงมือ

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀"แม้เจ้าศิษย์ไม่ได้เรื่องของข้าจะไม่เอาไหน แต่การปล่อยให้เขามาตายในคุกมารมันก็น่าเวทนาเกินไป หวังอี้ หากเจ้ายินยอมให้ข้าฝังข้อห้ามตายไว้ในจิตวิญญาณของเจ้า ตำแหน่งราชาผู้ไร้บัลลังก์ของคุกมารในอีกสามพันปีข้างหน้า ข้าจะยกให้เจ้าเป็นผู้ครอบครอง เป็นอย่างไร?"

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀เมื่อหวังอี้ได้ยินเช่นนั้น ในใจก็พลันขยับ

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀การมีชีวิตอยู่ย่อมมีความหวังเสมอ เขาครอบครอง [ช่องจัดวาง] อยู่กับตัว การต้องตกอยู่ใต้บัญชาของคนอื่นชั่วคราวไม่ใช่เรื่องที่ยอมรับไม่ได้ ขอเพียงมีชีวิตอยู่... วันหนึ่งเขาย่อมต้องครอบครองพลังที่เพียงพออย่างแน่นอน

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀เมื่อถึงเวลานั้น เขาจะทำให้ไอ้นักพรตเฒ่าคนนี้ได้รู้ซึ้งถึงคำว่าอำมหิต!

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀เกิดมาต่ำต้อย ไม่ใช่เรื่องน่าอับอาย

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀รู้จักยืดหยุ่น ยอมก้มหัวได้ต่างหากถึงจะเป็นลูกผู้ชายตัวจริง!

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ความคิดหนึ่งเปลี่ยน ฟ้าดินก็พลันกว้างขวาง

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ในตอนนั้นเขาไม่สนใจเรื่องใบหน้าอีกต่อไป กลับเผยรอยยิ้มออกมาพร้อมกล่าวว่า

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀"คำขอของผู้อาวุโสถือเป็นเรื่องที่ชอบธรรม หวังอี้ ไม่มีข้อคิดเห็นใดๆ ขอรับ..."

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀"เจ้ายอมตกลงงั้นรึ"

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀คำตอบเช่นนี้ ทำให้นักพรตคงคงดูเหมือนจะตะลึงไปเล็กน้อย ทว่าเจตนาฆ่าในดวงตากลับพุ่งทะยานขึ้นสู่ขีดสุดในทันที

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀หวังอี้ฝึกฝนเจตจำนงวิถีสังหาร พลังฝีมืออาจจะไม่ทัดเทียมกับนักพรตคงคง แต่หากพูดถึงความสามารถในการรับรู้เจตนาฆ่าแล้ว จัดว่าอยู่ในระดับแนวหน้าอย่างแน่นอน

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀เขาไม่เข้าใจว่าทำไมอีกฝ่ายถึงบังเกิดเจตนาฆ่าขึ้นมาอย่างกะทันหัน

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า... เขาจะไม่มีวิธีการเอาชีวิตรอดหลงเหลืออยู่จริงๆ หรอกนะ

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ตอนที่ตบะระดับกายาไปถึงระดับห้า เขาก็ครอบครองวิธีการฟื้นคืนชีพจากหยดเลือดแล้ว ภายใต้วิกฤตการณ์ครั้งใหญ่ของสภาพแวดล้อมโดยรวม ย่อมต้องนำเอาหยาดเลือดบริสุทธิ์ของตนเองไปซุกซ่อนไว้ตามสถานที่ต่างๆ ในโลกคุกน้ำแข็งอยู่แล้ว

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀เพื่อป้องกันไม่ให้ภัยพิบัติสังหารอันคาดไม่ถึงในวันนี้มาเยือน

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀การยอมจำนนเมื่อครู่ เป็นเพราะตบะระดับกายาของเขาถูกเปิดเผยไปนานแล้ว ไอ้ยอดฝีมือระดับบรรลุเต๋าคนนี้มาจากโลกเบื้องบน มีความรู้กว้างขวาง ไม่มีทางที่จะไม่รู้ถึงความมหัศจรรย์แห่งขอบเขตของผู้บำเพ็ญเพียรสายกายาหรอก

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀อีกอย่าง การใช้หยาดเลือดบริสุทธิ์มาสร้างกายเนื้อขึ้นมาใหม่นั้นต้องใช้เวลา การฟื้นฟูพลังฝีมือก็ยิ่งต้องใช้เวลาเช่นกัน หากอาศัยวิธีการของยอดฝีมือระดับบรรลุเต๋า เกรงว่าคงสามารถค้นหาไปทั่วทั้งแคว้นเพื่อระบุตำแหน่งของเขาได้

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ดังนั้น

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀เขาจึงเลือกที่จะยอมศิโรราบ ยอมลดตัวเป็นข้ารับใช้

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ตอนนี้เจตนาฆ่าระเบิดขึ้นมา เขาก็จะไม่ยอมถูกเชือดอยู่ฝ่ายเดียวเช่นกัน

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ในตอนนั้นเขาโคจรพลังมารไปที่ลำคอ แผดเสียงคำรามลั่นราวกับจะฉีกกระชากเสียงออกมาว่า "เหยียนหลิง กระตุ้นตราประทับ พาถังถังไปด้วย..."

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ภายในมิติค่ายกลใต้ดิน

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀เหยียนหลิงแทบจะไม่ได้ลังเลเลยแม้แต่น้อย ร่ายวิชาลับเผ่าพญาหงส์ขึ้นมาทันที ทันใดนั้น ตราประทับวิญญาณหงส์น้ำแข็งที่อยู่กลางฝ่ามือก็ถูกจุดติดขึ้น ในความเลือนลางสามารถสัมผัสได้ถึงต้นอู๋ถงเซียนของเผ่าพญาหงส์

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ไม่ถึงหนึ่งในพันของวินาที

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ภาพลวงตาของต้นไม้ยักษ์บดบังฟ้าดินตั้งตระหง่านอยู่บนผืนแผ่นดินที่เต็มไปด้วยหิมะ ต้นอู๋ถงเซียนที่ทั่วร่างแผดเผาด้วยเพลิงเซียนพญาหงส์ยื่นกิ่งก้านออกมา ปกป้องพื้นที่แถบหนึ่งที่มีเหยียนหลิงเป็นศูนย์กลางเอาไว้อย่างแน่นหนา

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀คลื่นพลังประหลาดแล่นผ่านไป คนกลุ่มหนึ่งก็อันตรธานหายไปต่อหน้าต่อตา

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ในจำนวนนั้นยังมีคนดวงดีรวมอยู่ด้วยคนหนึ่ง… ถานไถฉาน

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀"นี่มัน... ต้นอู๋ถงเซียน เผ่าพญาหงส์!"

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀คิ้วของนักพรตคงคงแทบจะขมวดเข้าหากันจนเป็นปม

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀เขาลงมืออย่างรวดเร็ว บีบทำลายร่างของหวังอี้จนระเบิด คมมีดมิติอันทรงพลังขยายตัวกลายเป็นลูกบอลแห่งความตายราวกับเครื่องบดเนื้อ ต่อให้หวังอี้จะมีกายเนื้ออมตะอันแข็งแกร่งปานนั้น ก็ไม่มีหนทางที่จะต้านทานได้เลยแม้แต่น้อย

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀รวมถึงจิตวิญญาณก็เสื่อมสลายตามไปด้วย ไร้ซึ่งกลิ่นอายแห่งชีวิตหลงเหลืออยู่

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀การสังหารอัจฉริยะระดับแปลงเทวะในพริบตา สำหรับผู้บำเพ็ญเพียรระดับบรรลุเต๋าแล้ว มันก็เป็นเพียงแค่การขยับนิ้วมือเท่านั้นจริงๆ ห่างไกลจากความรับมือยากของมารโบราณที่มีแก่นแท้ใกล้เคียงกับระดับเซียนลิบลับ

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ต่อให้เขาจะเหนือมนุษย์ปานใด ก็ไม่อาจหนีพ้นจุดจบแห่งความตายไปได้

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀เขารู้ซึ้งถึงความสามารถในการฟื้นคืนชีพจากหยดเลือดของผู้บำเพ็ญเพียรสายกายาดี แต่เพียงแค่ระดับห้า ทั้งยังสูญเสียจิตวิญญาณไปแล้ว ต่อให้ฟื้นคืนชีพกลับมาได้ ก็ไม่มีทางเป็นจิตสำนึกเดิมดั้งเดิมดวงนั้นอีกต่อไป

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀จิตสำนึกใหม่กับร่างหลักแม้จะมีความคล้ายคลึงกัน แต่ก็เป็นดอกไม้คนละดอกที่เบ่งบานออกมา

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ในสายตาของเขา

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ตัวปัญหาอย่างหวังอี้ได้รับการแก้ไขไปเกินครึ่งแล้ว หยาดเลือดบริสุทธิ์ที่เหลืออยู่เหล่านั้นค่อยๆ ตามค้นหาก็ได้ แต่ต้นอู๋ถงเซียนเมื่อครู่นี้ เห็นได้ชัดว่าเป็นวิธีการของเผ่าพญาหงส์

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀สถานที่อย่างคุกมารมีความสำคัญมากปานนี้ เกรงว่าการดำรงอยู่ระดับสูงสุดของวังเซียน คงจะรู้ตัวแล้ว

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀เขาต้องรีบผนึกมารชีพให้เร็วที่สุด มิฉะนั้นแม้แต่โอกาสที่จะทำความดีชดเชยความผิดก็คงจะสูญสิ้นไป ในตอนที่เขาคิดจะหยิบเอาแหวนใจสมุทรของหวังอี้ไปนั่นเอง

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ภายในนั้นพลันปรากฏแสงวิญญาณห้าสีสายหนึ่งพุ่งทะยานออกมา

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀และมุดหายเข้าไปในความว่างเปล่าโดยตรง

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ดวงตาของนักพรตคงคงส่องประกายเจิดจ้า

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀"เกราะศักดิ์สิทธิ์เบญจธาตุเร้นสวรรค์ของศิษย์พี่เฟยคง... เป็นไปได้อย่างไร? จิตวิญญาณของหวังอี้เสื่อมสลายไปแล้ว เรื่องนี้ข้าลงมือด้วยตัวเองไม่มีทางพลาดแน่ หรือว่าเป็นเพราะจิตวิญญาณศัสตราของเกาะศักดิ์สิทธิ์เป็นฝ่ายริเริ่มหลบหนีไปเอง?"

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀หลังจากตัดสินใจในใจแล้ว แม้จะอยากตามไปจับของวิเศษระดับบรรลุเต๋าชิ้นนี้กลับมา แต่เมื่อคำนึงถึงความเคลื่อนไหวที่เกิดจากต้นอู๋ถงเซียนแล้ว เขาจึงตัดสินใจจัดการเรื่องของมารชีพให้เสร็จสิ้นเสียก่อน

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀เมื่อถึงเวลานั้นก็ยังมีเวลาเหลือเฟือที่จะตามหาของวิเศษ

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀หากเกิดโชคร้ายถูกเบื้องบนเรียกตัวกลับไป ก็สามารถปล่อยให้พัศดีราชันย์วิญญาณคนต่อไปช่วยเขาตามหาของวิเศษได้ ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนในตอนนี้

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ด้วยเหตุนี้

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ร่างของนักพรตคงคงจึงเลือนหายเข้าไปในวังวนมิติอีกครั้ง

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀…………

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀วังเซียนชางหมั่ง

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ชั้นฟ้าไท่เสวียน

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀เงาร่างสายหนึ่งที่กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่หน้าเตาแปดทิศพลันปรายตาทอดมองไปยังทะเลจักรวาล น้ำเสียงของเขาไร้ซึ่งระลอกคลื่นใดๆ ส่งตรงเข้าไปในแคว้นชางอู๋เซียนของเผ่าพญาหงส์

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀"เซียนนิพพาน ขอคำอธิบายให้ข้าด้วย"

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ที่ยอดต้นอู๋ถงเซียน เบื้องหน้ากระท่อมไม้หลังเล็ก สตรีผมแดงนางหนึ่งกลับหัวเราะคิกคักพลางเอามือปิดปาก "ตายจริง ก็แค่นำพาคนรุ่นหลังในเผ่ากลับบ้านเท่านั้น เซียนเสวียนเต๋อไม่เห็นจำเป็นต้องเอิกเกริกขนาดนี้เลยนี่เจ้าคะ"

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀"คนเดียวรึ? คุกมารเกี่ยวข้องกับโชคชะตาของเผ่ามนุษย์ จำนวนคนที่เจ้าพาไปมันดูจะมากเกินไปหน่อยนะ"

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀"งั้นคืนให้เจ้าบางส่วนก็ได้"

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀สตรีผมแดงปรายตามองกลุ่มคนที่นอนอยู่บนใบอู๋ถง นางอ่านความทรงจำของเหยียนหลิงอย่างทะลุปรุโปร่งในทันที ดังนั้นจึงเลือกเอาเฉพาะคนที่สนิทกับนางที่สุดไว้ไม่กี่คน ส่วนคนที่เหลือทั้งหมดถูกส่งกลับไปยังโลกคุกมารตามเดิม

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀เซียนเสวียนเต๋อ: "…อีกสามร้อยปีให้หลัง ให้สิบอัจฉริยะแห่งชั้นฟ้าไท่เสวียนเข้าสู่รังหงส์เพื่อรับชมศิลาจารึกสวรรค์พญาหงส์ เรื่องนี้ก็ถือว่าแล้วกันไป"

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀"ตกลง"

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀สตรีผมแดงไม่ได้ลังเล ตอบตกลงในทันที

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ในโลกใบนี้มีวาสนาอยู่นับไม่ถ้วน แต่ก็มีวาสนาระดับสูงสุดอยู่ไม่กี่ชนิดที่แม้แต่เซียนก็ยังให้การยอมรับ ว่ามีส่วนช่วยในการสำเร็จเป็นเซียนได้ไม่น้อย มีอยู่ทั้งหมดห้าชนิด ซึ่งล้วนเกี่ยวข้องกับอักขระอันลึกล้ำแห่งต้นกำเนิดวิถีเต๋าทั้งสิ้น

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀[อักขระมารต้นกำเนิด]

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀[ลวดลายมังกรหงส์]

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀[บททองคำแห่งวิถี]

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀[อักขระเมฆาแต่กำเนิด]

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀[จารึกทองคำหยกจาร]

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀สิ่งที่เรียกว่าศิลาจารึกสวรรค์พญาหงส์ ก็คือสิ่งที่บันทึกความลี้ลับของลวดลายหงส์บางส่วนใน [ลวดลายมังกรหงส์] เอาไว้ การเรียนรู้ลวดลายมังกรจะสามารถทำความเข้าใจกฎเกณฑ์ต้นกำเนิดแห่งกาลเวลา การเรียนรู้ลวดลายหงส์จะสามารถทำความเข้าใจกฎเกณฑ์ต้นกำเนิดแห่งมิติ

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀กฎเกณฑ์ต้นกำเนิดระดับสูงสุดทั้งสองชนิด ขอเพียงได้รับมาชนิดหนึ่งก็สามารถใช้วางศิลาฤกษ์สำหรับผลแห่งเต๋าเพื่อสำเร็จเป็นเซียนได้ แต่ไม่สามารถรับประกันได้ว่าจะสำเร็จเป็นเซียนได้ร้อยส่วน เพราะถึงอย่างไรหนทางแห่งเซียนแท้จริงก็สามารถรองรับจำนวนเซียนได้ในจำนวนจำกัด

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀หนทางบางสายถึงขั้นรองรับคนได้เพียงคนเดียวด้วยซ้ำไป เว้นเสียแต่ว่าเจ้าจะสามารถบุกเบิกแนวคิดของวิถีเซียนสายนี้ และเปิดขอบเขตตำแหน่งที่เพียงพอขึ้นมาได้ด้วยตัวเอง

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀คนประเภทนี้ ต่อให้ผ่านไปหมื่นๆ ปีก็ใช่ว่าจะเกิดมาสักคน

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ศิลาจารึกสวรรค์พญาหงส์ก็ตั้งอยู่ตรงนั้น คนในเผ่าพญาหงส์ล้วนสามารถทำความเข้าใจได้ ผู้ที่สามารถได้รับอะไรบางอย่างจากมัน มีไม่ถึงหนึ่งในพัน โอกาสในการทำความเข้าใจจึงไม่ได้ถึงขั้นมีกฎห้ามไม่ให้เผ่าพันธุ์ภายนอกแตะต้องหรอก

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ทั่วทั้งหมื่นโลกในห้วงจักรวาล ผู้ที่สำเร็จเป็นเซียนด้วยวิถีแห่งมิติ

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ปัจจุบันมีจำนวนไม่เกินห้าคน ตำแหน่งที่สูงสุดปานนั้น จำนวนเซียนแท้จริงที่สามารถบรรลุได้ มีมากกว่าจำนวนนี้ตั้งเยอะ ดังนั้นจึงไม่ต้องกังวลว่าตำแหน่งจะไม่พอ

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ด้วยเหตุนี้ สตรีผมแดงจึงใจกว้างมาก

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ในทางกลับกัน หงส์น้ำแข็งที่มีจำนวนอยู่ในปัจจุบันมีน้อยกว่าหงส์ไฟมากนัก มีจำนวนไม่ถึงสามสิบตัวด้วยซ้ำ จัดว่าเป็นปัจเจกบุคคลที่หายากและล้ำค่าอย่างยิ่ง ต่อให้พรสวรรค์ในการฝึกฝนจะไม่เอาไหน ก็ยังสามารถช่วยเผ่าพญาหงส์สืบทอดทายาท และขยายเผ่าพันธุ์ให้ยิ่งใหญ่ขึ้นได้

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀เมื่อคิดได้ดังนี้ แววตาที่นางทอดมองเหยียนหลิงก็ร้อนแรงขึ้นมาไม่น้อย

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀"ใครก็ได้ พาคนในเผ่าคนใหม่ไปผลัดเปลี่ยนเลือดเนื้อนิพพานซะ!"

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀…………

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀โลกคุกน้ำแข็ง

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ทุ่งน้ำแข็งไร้สิ้นสุด ซากปรักหักพังของชนเผ่าผู้พิทักษ์ประตู

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀หยาดเลือดสีทองอร่ามหยดหนึ่งกำลังสูบกลืนพลังวิญญาณแห่งฟ้าดินคำโต โดยมีหยาดเลือดดิบเป็นศูนย์กลาง ค่อยๆ ก่อตัวเป็นรูปทรงของหัวใจ เส้นเลือดและเส้นเอ็นแผ่ขยายออกไปตามมา ความเร็วในการสร้างขึ้นมาใหม่นั้นรวดเร็วมาก

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀เพียงครู่เดียว

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ท่ามกลางอากาศพลันปรากฏแสงวิญญาณห้าสีสายหนึ่งพุ่งออกมาอย่างไร้ลางบอกเหตุ มันคือเกราะศักดิ์สิทธิ์เบญจธาตุเร้นสวรรค์… นับตั้งแต่ถูกภาพอนาคตอันรุ่งโรจน์ที่หวังอี้เคยวาดไว้ดึงดูดใจ นี่ถือเป็นครั้งแรกที่มันได้แสดงผลลัพธ์ออกมา

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀จิตวิญญาณศัสตราที่มีสติปัญญาไม่ด้อยไปกว่าผู้ใหญ่ ยอมลงทุนควักเนื้อ ยอมสิ้นเปลืองต้นกำเนิดเพื่อนำพาเอาของดูต่างหน้าของหวังอี้หลบหนีมา ย่อมต้องมีสาเหตุของมันอย่างแน่นอน

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀จะเห็นได้ว่ากระบี่วิญญาณหลัวซ่าพุ่งโดดเด่นออกมาจากในบรรดาของดูต่างหน้าเหล่านั้น

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ตัวอ่อนกระบี่ระดับสุดยอดพังทลายลงด้วยตัวเอง

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ส่วนจิตวิญญาณบางส่วนที่เคยแบ่งออกไปเพื่อเลี้ยงดูอาวุธเจตจำนง ได้ฟื้นฟูโฉมหน้าเดิมดั้งเดิมกลับมาอีกครั้ง ซึ่งก็คือหวังอี้นั่นเอง!

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀พลังของจิตวิญญาณสายนี้อ่อนแอเกินไป

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀แต่มันก็คือรากฐานในการรักษาความเป็นตัวเองของหวังอี้เอาไว้ ภายใต้การขับเคลื่อนของสัญชาตญาณ มันได้หลอมรวมเข้าสู่กายเนื้อที่กำลังสร้างขึ้นมาใหม่ ทันใดนั้น สัตว์ประหลาดตัวหนึ่งที่ยังคงอยู่ในขั้นตอนการสร้างโครงสร้างร่างกายใหม่ก็เบิกตากว้างขึ้น

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀หวังอี้ในตอนนี้มีความสงบนิ่งเป็นอย่างมาก

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀"ตบะระดับกายาถูกทำลายไปเป็นการชั่วคราว เว้นเสียแต่ว่าจะฟื้นฟูกายเนื้ออมตะกลับคืนมา มิฉะนั้นพลังทางกายเนื้อจะยากที่จะสำแดงอานุภาพออกมาได้"

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀"โครงสร้างร่างกายที่เกิดใหม่ก็ยากที่จะแบกรับพลังเวทระดับแปลงเทวะไหว อย่างน้อยต้องใช้เวลาปรับสมดุลและดูดซับปราณวิญญาณฟ้าดินปริมาณมหาศาลนานนับสิบปี ถึงจะค่อยๆ ฟื้นฟูกลับมาได้..."

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀"ที่ร้ายแรงที่สุดคืออาการบาดเจ็บของจิตวิญญาณ ต่อให้วิชาลับหล่อเลี้ยงวิญญาณจะบรรลุขั้นสมบูรณ์ ก็ยังต้องใช้เวลาร่วมสามร้อยปีถึงจะสามารถฟื้นฟูได้อย่างสมบูรณ์แบบ ก่อนหน้านั้น ย่อมไม่มีความเป็นไปได้ที่จะทะลวงผ่านระดับแปลงเทวะขั้นปลายเด็ดขาด"

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀การวิเคราะห์ชุดหนึ่ง

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀แสดงให้เห็นว่าหวังอี้มีความชัดเจนในการประเมินสภาพร่างกายของตัวเองเป็นอย่างมาก ลำดับต่อไปคือการตรวจสอบความสูญเสียของสมบัติทั้งหลาย แหวนใจสมุทรยังอยู่ แต่ของวิเศษระดับหลอมรวมที่เคยเก็บไว้ในทะเลลมปราณภายในร่างกาย และคอยหล่อเลี้ยงอยู่ตลอดเวลานั้น สูญหายไปไม่น้อยเลย

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀เหลือเพียงเกาทัณฑ์มารทะลวงตะวันและกระบี่เทวบุตรเหยียนหมัวเท่านั้น

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ระดับขอบเขตของเจดีย์หลิวหลีซึ่งเป็นอาวุธวิเศษประจำตัวนั้นต่ำเกินไป จึงถูกนักพรตคงคงบีบจนแหลกสลายไปพร้อมกัน ซึ่งนี่ก็ยิ่งทำให้เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสจนสะเทือนถึงต้นกำเนิด และทำให้อายุขัยต้องสั้นลงไปหลายร้อยปีอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀รวมถึงเกราะมังกรมารอาฆาตที่เป็นอาวุธประจำตัว ก็ต้องเผชิญกับจุดจบแบบเดียวกัน

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀หากคิดจะฟื้นฟู ทำได้เพียงหลอมสร้างของประจำตัวขึ้นมาใหม่เท่านั้น

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀และต้องตามหาของวิเศษระดับสูงสุดเพื่อต่อชีวิต เพื่อมาเติมเต็มต้นกำเนิดส่วนที่สูญเสียไปนี้ หรือไม่ก็อาศัยกายามารแต่กำเนิดไปกลืนกินสิ่งมีชีวิต ก็สามารถฟื้นฟูได้เช่นกัน

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀หลังจากจัดระเบียบเสร็จสิ้น บนใบหน้าของหวังอี้ก็เหลือเพียงความขมขื่น

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ความพยายามทั้งหมดกลายเป็นความว่างเปล่าในพริบตา

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀อันตรายก็ยังไม่ได้ห่างไกลออกไป เขาอดไม่ได้ที่จะทอดสายตามองไปยังสถานที่ผนึกมารเหมันต์ นี่คือหนทางสุดท้ายของเขา... หรือจะเรียกว่า เป็นการข่มขู่ประเภทสู้ตายถวายชีวิตชนิดหนึ่งก็น่าจะได้