บทที่ 101 - ลอบปล้นค่ายยามวิกาล

บทที่ 101 - ลอบปล้นค่ายยามวิกาล

"ผู้ใต้บังคับบัญชาหวังเมิ่ง ขอถวายบังคมองค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ!"

เบื้องหน้าล้วนเป็นใบหน้าที่คุ้นเคย เมื่อได้เห็นเล่าเสี้ยนที่ปฏิบัติต่อตนดั่งพี่น้อง หวังเมิ่งก็พลันรู้สึกแสบจมูกขึ้นมา

"หวังเมิ่ง?!" เล่าเสี้ยนทั้งตกใจและดีใจ "เจ้า..."

"เจ้ายังไม่ตายอีกหรือนี่!" เฉียนตัวโพล่งออกมาอย่างอดไม่อยู่ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความประหลาดใจระคนดีใจเช่นกัน

เดิมทีดวงตาของหวังเมิ่งมีหยาดน้ำตารื้นขึ้นมาแล้ว แต่พริบตาเดียวเขาก็สูดมันกลับเข้าไปแล้วทำหน้าดำคร่ำเครียดใส่เฉียนตัว "หากพูดไม่เข้าหูนักก็หุบปากไปเสียเถอะ"

จากนั้นเขาก็ปรับสีหน้าให้ขึงขัง "สถานการณ์เร่งด่วน พวกเรามาพูดกันสั้นๆ เถิด องค์รัชทายาททรงหมายจะลอบปล้นค่ายยามวิกาลใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ"

เล่าเสี้ยนพยักหน้า "ถูกต้อง ทางที่ดีต้องทำให้เกิดความวุ่นวายครั้งใหญ่เสียหน่อย"

หวังเมิ่งยิ้ม "เช่นนั้นพวกท่านจงรออยู่ที่นี่ หากเห็นไฟลุกไหม้ขึ้นในค่ายเมื่อใดก็บุกเข้าไปได้เลย"

พูดจบเขาก็หันหลังเตรียมจะจากไป เล่าเสี้ยนคว้าแขนเขาไว้แน่น "ระวังตัวด้วยล่ะ ไม่ว่าจะสำเร็จหรือไม่ก็ต้องรีบกลับมาสมทบกับพวกข้าทันที"

หวังเมิ่งลังเล "หากข้ายังไม่ถูกจับได้ สู้แฝงตัวอยู่ในกองทัพของลกซุนต่อไปอาจจะมีประโยชน์มากกว่า"

"ตอนนี้ลกซุนก็เป็นแค่คนที่ใกล้จะตายอยู่รอมร่อ กองทัพของเราต้องพิชิตเขาได้ในเร็ววันแน่ จะให้เจ้าอยู่ที่นี่ต่อไปเพื่อการใด" เล่าเสี้ยนกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ภารกิจของเจ้าสิ้นสุดลงแล้ว ไม่ว่าการจุดไฟจะสำเร็จหรือไม่ก็ต้องรีบกลับมาเข้ากลุ่ม นี่คือคำสั่ง!"

ในทางทฤษฎีแล้วข้อเสนอของหวังเมิ่งนั้นถูกต้อง เขาไม่ได้ฝึกฝนการรบแบบจัดกระบวนทัพและละทิ้งการฝึกซ้อมมานาน การแฝงตัวอยู่ในทัพง่อก๊กต่อไปย่อมสร้างประโยชน์ได้มากกว่าจริงๆ

แต่หากเล่าเสี้ยนตัดสินใจทุกอย่างโดยยึดผลประโยชน์สูงสุดตามทฤษฎีเป็นหลัก เขาก็คงไม่อาจรวบรวมผู้คนที่ยินยอมสละชีพเพื่อเขาได้มากมายถึงเพียงนี้

หวังเมิ่งได้ยินดังนั้นก็รู้สึกตื้นตันใจในอก เขารู้สึกเพียงว่าการเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายในครั้งนี้ช่างคุ้มค่ายิ่งนัก

"พ่ะย่ะค่ะ!" เขารวบเท้าชิด ยืดอกเก็บหน้าท้อง ยืนตัวตรงแน่วราวกับหอก ซึ่งเป็นท่ายืนอันสง่าผ่าเผยที่เขาไม่เคยแสดงให้เห็นเลยตลอดเวลาที่อยู่ในทัพง่อก๊กและในจวนของบิฮอง

คิดดูเถิดว่าในอดีตผลการทดสอบทุกด้านของเขานั้นไม่ได้ด้อยไปกว่าหลี่เอ้อร์เลยแม้แต่น้อย

จากนั้นเขาก็หันหลังกลับอย่างเด็ดเดี่ยวแล้ววิ่งมุ่งหน้าไปยังค่ายทหารง่อก๊ก

ระหว่างทางร่างกายของเขาค่อยๆ ผ่อนคลายลง สีหน้ากลับมาดูซื่อบื้ออีกครั้ง และค่อยๆ เปลี่ยนกลับไปเป็นทหารง่อก๊กที่ไม่มีใครสังเกตเห็นตามเดิม

"บิดานึกว่าตอนเจ้าไปฉี่ถูกหมาป่าคาบสมบัติล้ำค่าไปกินเสียแล้ว! รีบกลับเข้าแถว!" นายกองผู้นั้นตวาดอย่างหัวเสีย

ทหารง่อก๊กคนอื่นๆ ก็พากันหัวเราะคิกคักเสียงเบา

"ขอรับ ขอบคุณท่านนายกอง" หวังเมิ่งไม่ได้ใส่ใจ เขายิ้มให้คนรอบข้างแล้วกลับไปยืนในแถว

ไม่นานนักเสียงเอะอะโวยวายจากตีนเขาก็เงียบหายไป คาดว่าทัพจ๊กก๊กที่มาสร้างสถานการณ์ลวงคงจะถอยกลับไปแล้ว

รออยู่อีกครู่หนึ่ง เมื่อนายกองได้รับคำสั่งก็สั่งเลิกแถวให้ทุกคนแยกย้าย

ทุกคนต่างกลับเข้าเต็นท์ของตน ความเหนื่อยล้าทั้งกายและใจตลอดสองวันที่ผ่านมาทำให้ทหารง่อก๊กล้มตัวลงนอนก็หลับได้ทันที ความเร็วในการเข้าสู่นิทรานั้นเรียกได้ว่าไวปานกามนิต

เพียงชั่วอึดใจเดียวเสียงกรนก็ดังระงมไปทั่วทั้งค่าย ทำให้ทหารง่อก๊กที่ต้องเข้าเวรยามอดอิจฉาไม่ได้

หนึ่งเค่อต่อมาหวังเมิ่งก็เบิกตากว้าง ท่ามกลางเสียงกรนดังกึกก้องของคนรอบข้าง เขาแอบลุกขึ้นและเดินออกจากเต็นท์ไปอย่างเงียบเชียบ

ทหารยามที่ขอบตาดำคล้ำก็กำลังกอดหอกยาวสัปหงกอยู่เช่นกัน

หวังเมิ่งไม่ได้ทำให้พวกเขาตื่น อาศัยความมืดในยามราตรีเคลื่อนตัวผ่านเงามืดราวกับเสือดำที่ปราดเปรียว

บริเวณที่เก็บเสบียงและยุทโธปกรณ์มีทหารยามคุ้มกันแน่นหนามาก ทว่าพวกเขาก็เป็นคนธรรมดา ภายใต้ความเหนื่อยล้าแสนสาหัสเช่นนี้ย่อมง่วงซึมเจียนตายไม่ต่างกัน

แต่เนื่องจากเป็นสถานที่ที่มักจะมีผู้บังคับบัญชามาตรวจตราอยู่เสมอ ตอนนี้พวกเขาจึงต้องฝืนลืมตาตื่นไว้

ทหารยามที่มุมค่ายคนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะหาวออกมา

"หาว~~ อื้อ!!" มือใหญ่ข้างหนึ่งยื่นออกมาจากความมืดด้านหลังเขาอย่างกะทันหัน มันปิดปากเขาไว้แล้วลากตัวเข้าไปในเงามืด เพียงไม่นานก็ไร้ซึ่งซุ่มเสียงใดๆ

จากนั้นหวังเมิ่งก็ย่อตัวมุดเข้าไปข้างเต็นท์อย่างรวดเร็ว เขาใช้มีดสั้นกรีดผ้าเต็นท์แล้วมุดเข้าไปข้างใน

ในเมื่อไม่ต้องแฝงตัวอยู่ที่นี่อีกต่อไป เวลาลงมือเขาจึงลดความระแวดระวังลงไปได้มาก

ครู่ต่อมาทหารที่เข้าเวรอยู่ด้านหน้าเต็นท์ก็พลันขมวดคิ้วแล้วสูดจมูก "เจ้าได้กลิ่นหรือไม่ ทำไมเหมือนมีกลิ่นเหม็นไหม้เลย"

ทหารข้างๆ ที่เปลือกตากำลังจะปิดอยู่รอมร่อตอบอย่างหงุดหงิดว่า "เจ้าง่วงจนหลอนไปเองหรือไม่ จะไปมีกลิ่นอะไร... เอ๊ะ?"

เขาก็เริ่มรู้สึกผิดปกติเช่นกัน ทำไมถึงมีกลิ่นเหมือนของถูกย่างจนไหม้เกรียมได้

เปรี๊ยะ

ทั้งสองได้ยินเสียงประหลาดดังมาจากด้านหลัง เมื่อหันกลับไปมองก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัวเมื่อพบว่าเปลวเพลิงภายในเต็นท์ได้ลุกโชนสูงลิ่วเสียแล้ว!

พวกเขารีบตะโกนเรียกทหารรอบข้างให้มาช่วยกันดับไฟอย่างตื่นตระหนก พยายามใช้ชุดทหารฟาดตีและสาดดินใส่ ทว่าไฟได้ลุกโชนขึ้นแล้ว วิธีการเช่นนี้จึงไม่ได้ผลเลยแม้แต่น้อย

แหล่งน้ำในภูเขาแห่งนี้เดิมทีก็มีไม่มากนัก โชคดีที่อากาศหนาวเย็นจึงใช้น้ำไม่เปลือง พอให้กองทัพใช้สอยในแต่ละวันได้อย่างหวุดหวิด แต่จะไปหาน้ำมากมายมาดับไฟในเวลาฉุกละหุกเช่นนี้ได้จากที่ใด

ทุกคนต่างช่วยกันยกโอ่งน้ำจากค่ายต่างๆ มาดับไฟ ทว่าผลลัพธ์กลับน้อยนิดแทบไม่เห็นผล

อากาศในฤดูหนาวนั้นแห้งแล้ง แม้การจุดไฟท่ามกลางสายลมหนาวเหน็บจะทำได้ยาก แต่เมื่อไฟติดขึ้นมาแล้ว สายลมกลับช่วยโหมกระพือให้เปลวเพลิงลุกลามไปอย่างรวดเร็ว

เสบียงและยุทโธปกรณ์ของกองทัพลกซุนล้วนถูกเก็บสะสมไว้ที่นี่ หากไฟลุกลามไปยังค่ายทั้งหมดและแผดเผาทุกสิ่งจนวอดวาย...

ทหารจากค่ายรอบข้างที่ได้ยินข่าวต่างรีบแห่กันมาดับไฟ ภายในค่ายเกิดความวุ่นวายโกลาหลขึ้นมาในทันที

แกร๊กๆ

เมื่อเล่าเสี้ยนและพรรคพวกเห็นแสงไฟสว่างวาบขึ้นในค่าย พวกเขาก็รีบใช้หินเหล็กไฟตีกระทบกันเพื่อจุดคบเพลิงที่นำมาด้วยทันที

เมื่อมีคนหนึ่งจุดไฟสำเร็จ คนอื่นๆ ก็รีบนำคบเพลิงของตนมาต่อไฟให้สว่างไสว

"ไป!"

สิ้นเสียงสั่งการของเล่าเสี้ยน ทหารห้าร้อยนายก็บุกทะลวงเข้าไปในค่ายของทัพง่อก๊กทันที และเริ่มจุดไฟเผาค่ายในบริเวณที่ผู้คนถูกดึงดูดความสนใจไปแล้ว

เพียงไม่นานทั่วทั้งค่ายของทัพง่อก๊กก็เกิดเพลิงไหม้ลุกลามไปทุกหนแห่ง แสงเพลิงสว่างโร่บาดตา

เมื่อเห็นว่าความวุ่นวายก่อตัวขึ้นแล้ว เล่าเสี้ยนก็รีบนำคนไล่สังหารทหารง่อก๊กที่กำลังแตกตื่น เสียงกรีดร้องและเสียงร้องไห้คร่ำครวญดังระงมไม่ขาดสาย

"ทัพจ๊กก๊กลอบปล้นค่าย! ทัพจ๊กก๊กลอบปล้นค่ายจริงๆ แล้ว!"

เหล่าทหารต่างวิ่งหนีเตลิดและตะโกนโหวกเหวก ซึ่งนั่นยิ่งทำให้เกิดความวุ่นวายหนักหน่วงยิ่งขึ้น

ท่ามกลางกองเพลิงพวกเขาไม่มีทางรู้เลยว่าศัตรูยกทัพมามากน้อยเพียงใด พอได้ยินว่าทัพจ๊กก๊กลอบปล้นค่าย ทหารง่อก๊กที่ขวัญกำลังใจตกต่ำอยู่แล้วก็พากันวิ่งหนีแตกฉานซ่านเซ็นทันที

เมื่อได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังลั่นมาจากนอกเต็นท์ ลกซุนกำลังจะออกไปดู ทหารยามก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามารายงานเสียก่อน

"ท่านแม่ทัพลก เกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ เสบียงของพวกเราถูกเผา ทัพจ๊กก๊กบุกมาปล้นค่ายแล้วขอรับ!"

"อะไรนะ?!" แม้ลกซุนจะเป็นคนใจเย็นเพียงใด แต่ยามนี้เขาทั้งตกใจและโกรธเกรี้ยวอย่างยิ่ง

เขารีบสั่งให้ทหารยามไปเรียกกองกำลังทหารชั้นยอดประจำตัวไปตรวจสอบทันที

กองกำลังเหล่านี้เป็นทหารประจำตระกูลลก ชายฉกรรจ์ในตระกูลมาร่วมรบเพื่อตระกูลลก ส่วนครอบครัวก็ทำนาให้ตระกูลลก เมื่อพ่อตายลูกก็รับช่วงต่อ เมื่อพี่ตายก็ให้น้องมารับช่วงแทน เป็นเช่นนี้สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน หรือที่เรียกกันว่า "ระบบครอบครัวทหารรับใช้" ของตระกูลลก

ความจงรักภักดีที่พวกเขามีต่อลกซุนนั้นสูงส่งยิ่งกว่าที่มีต่อซุนกวนเสียอีก สวัสดิการและการฝึกฝนในยามปกติก็มิใช่ทหารง่อก๊กทั่วไปจะเทียบได้

ในเวลานี้พวกเขารวมพลกันอย่างรวดเร็วและมุ่งหน้าไปยังค่ายหลังเพื่อตรวจสอบ แต่เมื่อลกซุนไปถึงค่ายหลัง เปลวเพลิงก็ลุกลามจนไม่อาจควบคุมได้เสียแล้ว

"รวบรวมทหารที่แตกทัพกลับมาให้หมด หากผู้ใดขัดขืนคำสั่ง สังหารทิ้งได้ทันที!"

"ขอรับ!"

ภายใต้การปราบปรามอย่างเด็ดขาดของกองกำลังทหารตระกูลลก ในที่สุดลกซุนก็สามารถระงับความวุ่นวายลงได้ทีละน้อย ป้องกันไม่ให้เกิดการแตกทัพหนีตายกันทั้งกองทัพ

จากนั้นเขาก็สั่งให้คนรื้อถอนและขนย้ายสิ่งปลูกสร้างรอบๆ กองเพลิงออกไป สร้างเป็นพื้นที่ว่างเพื่อป้องกันไม่ให้ไฟลุกลามไปมากกว่านี้

ส่วนเสบียงและยุทโธปกรณ์นั้น... ตอนนี้ถูกไฟคลอกไปจนหมดสิ้นแล้ว ไม่อาจกอบกู้สิ่งใดได้อีก

ทว่าเมื่อกองกำลังของลกซุนเตรียมจะล้อมปราบทัพจ๊กก๊กที่มารุกราน พวกเขากลับพบว่าศัตรูได้ล่าถอยไปนานแล้ว...

ยามนี้กลุ่มของเล่าเสี้ยนกำลังเดินฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีมุ่งหน้ากลับไปยังยอดเขาของตน หวังเมิ่งก็ร่วมอยู่ในกลุ่มด้วยอย่างสง่างาม

ใบหน้าของทุกคนล้วนถูกรมควันจนดำปี๋ ซึ่งนั่นกลับช่วยให้พวกเขากลมกลืนไปกับความมืดมิดในยามราตรีได้ดียิ่งขึ้น...

"การลอบปล้นค่ายขององค์รัชทายาทในครั้งนี้ เผาทำลายเสบียงและยุทโธปกรณ์ของลกซุนจนวอดวาย คราวนี้ไอ้หนูสกปรกนั่นถึงไม่อยากหนีก็ต้องหนีแล้ว!" เฉียนตัวพูดด้วยความตื่นเต้น

หูลิ่วก็หัวเราะร่วนผสมโรง "แน่นอนสิ ตอนนี้เป็นฤดูหนาว ในภูเขาไม่มีงูเงี้ยวเขี้ยวขอหรือหนูให้พวกมันจับกินมากนักหรอก"

เมื่อภารกิจเสร็จสิ้น หวังเมิ่งที่รู้สึกผ่อนคลายก็เอ่ยสมทบอย่างอารมณ์ขัน "แค่มีหนูให้กินก็ถือว่าดีมากแล้วนะ ตอนเกิดทุพภิกขภัยมันคือของชั้นเลิศเลยล่ะ แค่ตัดหัวหนูทิ้ง หลับตากินแล้วจินตนาการว่าเป็นคอเป็ดก็พอแล้ว"

"เจ้าช่างมีประสบการณ์เหลือเกินนะ คงเคยกินมาไม่น้อยล่ะสิ"

ทุกคนพากันระเบิดเสียงหัวเราะครื้นเครง

เล่าเสี้ยนก็หัวเราะตาม "ผลงานจากการปล้นค่ายในครั้งนี้ หวังเมิ่งมีความดีความชอบใหญ่หลวง และยังมีผลงานที่เมืองกังเหลงก่อนหน้านี้อีก ข้าจดจำไว้ในใจหมดแล้ว รอให้พวกเราขับไล่พวกกังตั๋งหน้าหนูออกจากเกงจิ๋วได้เมื่อใด ข้าจะตกรางวัลให้ตามความดีความชอบอย่างแน่นอน"

หวังเมิ่งรีบก้มหน้าลงทันที "นี่ล้วนเป็นหน้าที่ของผู้ใต้บังคับบัญชา มิกล้าร้องขอรางวัลใดๆ..."

เล่าเสี้ยนโบกมือทำทีเป็นโกรธ "ทำดีต้องได้รางวัล ทำผิดต้องถูกลงโทษ เจ้าอยากจะทำลายกฎระเบียบในกองทัพของข้าหรืออย่างไร"

"ผู้ใต้บังคับบัญชามิกล้า!" หวังเมิ่งรีบโค้งคำนับด้วยความหวาดหวั่น

เมื่อเห็นว่าเงียบไปพักใหญ่ เขาจึงลอบชำเลืองมองและพบว่าทุกคนกำลังกลั้นหัวเราะกันอยู่

เล่าเสี้ยนส่ายหน้าพลางตบไหล่เขา "เจ้าคงไปอยู่ข้างนอกนานเกินไปจนลืมกฎเกณฑ์หมดแล้ว ภารกิจสิ้นสุดลงแล้ว ที่นี่ก็ไม่มีคนนอก เลิกเรียกตัวเองว่าผู้ใต้บังคับบัญชาเสียที ข้าเคยแทนตัวเองว่าเปิ่นหวังกับเจ้าหรือ"

"แต่ว่า... ท่านเป็นถึงองค์รัชทายาทแห่งฮั่นจงอ๋องแล้วนะพ่ะย่ะค่ะ"

เล่าเสี้ยนกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ข้าเคยบอกแล้วว่านี่คือสิทธิพิเศษของพวกเจ้า ไม่ว่าวันข้างหน้าข้าจะมีฐานะอะไร เมื่ออยู่กันตามลำพัง นี่จะเป็นสิทธิพิเศษที่มีเพียงพวกเจ้าเท่านั้นที่ได้รับ"

หวังเมิ่งตื้นตันใจจนพูดไม่ออก ไม่รู้จะเอ่ยคำใดดี

"แต่เจ้าทิ้งการฝึกซ้อมไปเสียนาน การประลองของกองทัพครั้งหน้าหากเจ้าถูกคัดออก สิทธิพิเศษนี้ก็คงต้องริบคืนแล้วล่ะ" เล่าเสี้ยนหัวเราะ

หวังเมิ่งรู้ดีว่านี่เป็นเพียงคำล้อเล่น เขาเบ้ปากพลางพูดว่า "กะอีแค่พวกทึ่มพวกนี้ ต่อให้ข้าไม่ได้ฝึกซ้อม การจะเอาชนะพวกเขาก็เป็นเรื่องง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ"

"เฮอะ เจ้าว่าใครเป็นพวกทึ่มกัน หนังคันนักใช่หรือไม่"

"เจ้าเข้ามาสิ! ข้าจะสั่งสอนเจ้าเดี๋ยวนี้แหละ!"

ทุกคนต่างหยอกล้อกันอย่างสนุกสนานตลอดทางกลับค่าย

การลอบปล้นค่ายในคืนนี้ เล่าเสี้ยนได้จุดไฟเผาเสบียงของกองทัพลกซุนที่ภูเขาอี้หลิงฝั่งเหนือจนวอดวาย

ไม่เพียงเท่านั้น หลังเกิดเหตุลกซุนได้ตรวจสอบจำนวนทหาร พบว่าสูญเสียกำลังคนไปกว่าสองพันนายเลยทีเดียว

แต่คนส่วนใหญ่ในจำนวนนี้ล้วนกลายเป็นทหารหนีทัพ คนที่ถูกกลุ่มของเล่าเสี้ยนสังหารกลับมีไม่มากนัก ลกซุนสั่งประหารคนของตนเองยังมากกว่าที่เล่าเสี้ยนสังหารเสียอีก

นับว่าโชคดีที่พวกเขาสามารถควบคุมเพลิงไว้ได้ทันท่วงที ประกอบกับเป็นช่วงฤดูหนาว มิเช่นนั้นหากเกิดไฟป่าลุกลาม กองทัพของลกซุนคงถูกเล่าเสี้ยนย่างสดจนหมดสิ้น...

ในเวลาเดียวกัน จูกัดเหลียงที่สังเกตเห็นแสงเพลิงบนภูเขาของลกซุนก็เผยรอยยิ้มอันเปี่ยมไปด้วยความปีติ

ทั้งสองคนที่ไม่ได้ตกลงแผนการกันอย่างละเอียดล่วงหน้า กำลังจะร่วมมือกันปิดล้อมและกวาดล้างกองทัพของลกซุนในไม่ช้านี้...

[จบแล้ว]