บทที่ 1 หายนะจากก้นบุหรี่เพียงมวนเดียว
บทที่ 1 หายนะจากก้นบุหรี่เพียงมวนเดียว
บนรถบีบีคาร์คันหนึ่ง
“ขยะสังคมอย่างแก มันก็แค่คนจนที่ไม่มีวันลืมตาอ้าปากได้ไปตลอดชีวิต ไม่คู่ควรจะมีความรักหรอก สมควรแล้วที่ถูกทิ้ง!”
“ตอนนั้นฉันคงตาถั่วจริง ๆ ที่เลือกคบกับไอ้ขี้แพ้อย่างแก!”
จางเหลียงถูกบอกเลิก คำพูดเหล่านั้นของแฟนสาวก่อนจากไป ยังคงดังก้องอยู่ในหัวของเขาไม่จางหาย
หลังจากผ่านพ้นช่วงเวลาความรักที่ขมขื่นมาหลายปี จางเหลียงเคยวางแผนให้ผู้หญิงคนนี้เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตอนาคตของเขา กลางวันเขาทำงานในบริษัท ส่วนกลางคืนก็ออกมาขับรถรับจ้างผ่านแอปบีบีคาร์ ทั้งหมดนี้ก็เพื่อสร้างครอบครัวกับเธอ
แต่จางเหลียงไม่เคยคาดคิดเลยว่า ผู้หญิงที่เขาถนอมและยอมทุ่มเทให้ทั้งชีวิต จะเลือกทรยศเขาอย่างเลือดเย็น!
เขาอัดบุหรี่เข้าปอดเฮือกใหญ่ ก่อนจะเตรียมดีดก้นบุหรี่ออกไปนอกหน้าต่าง ทว่าเพียงการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ ที่ไม่ทันระวังนี้เอง ทำให้เขาไม่ได้สังเกตเห็นรถบรรทุกคันใหญ่ที่อยู่ด้านหน้า
“แย่แล้ว!”
กว่าจะรู้ตัว ทุกอย่างก็สายเกินไป!
รถเสียหลักพลิกคว่ำหลายตลบ ทั้งคนทั้งรถร่วงหล่นจากทางยกระดับลงสู่แม่น้ำสายใหญ่...
เวลาผ่านไปเนิ่นนาน จางเหลียงที่อยู่ในอาการสะลึมสะลือก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
ทว่าภาพที่ปรากฏเบื้องหน้า กลับทำให้เขาแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง!
รอบกายอบอวลไปด้วยกลิ่นอายเซียนที่พลิ้วไหว ต้นหลิวขนาดยักษ์สูงเสียดฟ้า กิ่งก้านของมันมีนกสีขาวท้องแดงเกาะอยู่หลายตัว ส่งเสียงร้องกังวานใสเสนาะหูสะท้อนอยู่ในโสตประสาท
“พ่อหนุ่ม เจ้าตื่นแล้วรึ”
ในขณะที่จางเหลียงกำลังตะลึงอยู่นั้น ร่างของชายคนหนึ่งก็ลอยมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา
ชายชราเคราขาว สวมชุดคลุมสีขาวสะอาดตา บนศีรษะเกล้ามวยผมไว้สูง ในมือถือแส้จามรีสีขาว ดูมีสง่าราศีและเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายเทพเซียน
จางเหลียงจำได้เพียงว่าตนเองประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ หรือว่าเขาจะถูกชายชราคนนี้ช่วยไว้?
หลังจากพยายามตั้งสติได้ จางเหลียงจึงเอ่ยถามออกไปว่า “ท่านผู้เฒ่าครับ ไม่ทราบว่าท่านคือใคร? แล้วที่นี่คือที่ไหน?”
ชายชรายิ้มโดยไม่ตอบคำถาม เขาเพียงยื่นนิ้วออกมาแล้วแตะลงที่หน้าผากของจางเหลียงเบา ๆ
ฟึ่บ!
จางเหลียงรู้สึกเจ็บแปลบที่ศีรษะครู่หนึ่ง จากนั้นข้อมูลมหาศาลก็หลั่งไหลเข้ามาในสมองของเขา
เพียงชั่วครู่ จางเหลียงก็เข้าใจทุกอย่าง!
ที่แท้เขาตายไปแล้ว แต่ถูกชายชราผู้นี้ช่วยชีวิตให้ฟื้นกลับมา และตอนนี้เขาก็อยู่ในแดนเซียน
ส่วนชายชราผู้นี้คือผู้ส่งสารที่เดินทางไปมาระหว่างสามภพ คือ มนุษย์ ปรโลก และแดนเซียน ตามคำสั่งของเง็กเซียนฮ่องเต้ประมุขแห่งสวรรค์ นามของท่านคือไท่ไป๋จินซิง ผู้เลื่องลือนั่นเอง!
ตัวเขาเพิ่งจะถูกแฟนทิ้งและประสบอุบัติเหตุจนเสียชีวิต
แต่กลับได้รับโชคในคราวเคราะห์ ถูกไท่ไป๋จินซิงช่วยชีวิตและพามายังแดนเซียน ทั้งยังได้รับตำแหน่งเป็นเซียนตัวเล็ก ๆ อีกด้วย!
หรือว่านี่จะเป็นวาสนาของเขา?
จางเหลียงตื่นเต้นจนเนื้อเต้น!
ดูเหมือนว่าการถูกทิ้งก็ไม่ใช่เรื่องที่ยอมรับไม่ได้เสียทีเดียว!
จะเอาเงินไปทำไม? จะมีแฟนไปเพื่ออะไร?
เป็นเทพเซียนมันไม่ดีกว่าหรือไง?
อายุขัยของมนุษย์นั้นสั้นนัก เพียงดีดนิ้วก็ผ่านพ้นไป
ความร่ำรวย อำนาจ หรือหน้าตาเป็นเพียงเมฆหมอกที่จางหาย มีเพียงชีวิตที่เป็นอมตะเท่านั้นที่สำคัญที่สุด!
พูดถึงตำแหน่งเซียนตัวเล็ก ๆ นี้ จางเหลียงก็ช่างโชคดีเหมือนเหยียบขี้แล้วเจอทองที่ได้รับโอกาสมาครอบครอง
จากข้อมูลในหัว จางเหลียงได้รับรู้ว่าตำแหน่งของเขาคือ ‘ทูตเซียนขนย้ายขยะ’
พูดให้เข้าใจง่าย ๆ ก็คือ พนักงานเก็บขยะนั่นเอง
งานของเขาคือการนำขยะจากแดนเซียนไปทิ้งที่แม่น้ำปรโลก
เง็กเซียนฮ่องเต้ปกครองภพมนุษย์และภพเซียน ดูดซับโชคชะตานับพันหมื่นเพื่อสยบทั้งสี่ทิศ
ในขณะที่เจ้าแห่งแดนยมโลกปกครองวิญญาณคนตาย ซึ่งทั้งสองฝ่ายต่างก็มีความขัดแย้งกันมาแต่เดิม
เมื่อหลายแสนปีก่อน เนื่องจากเจ้าแห่งแดนยมโลกสั่งให้เก็บเกี่ยววิญญาณในภพมนุษย์ตามอำเภอใจ สร้างความไม่พอใจแก่เง็กเซียนฮ่องเต้เป็นอย่างมาก
ความขัดแย้งที่สะสมมานานระเบิดออก กลายเป็นมหาสงครามระหว่างแดนเซียนและแดนยมโลก
หลังจบสงคราม ทั้งสองฝ่ายต่างสูญเสียอย่างหนักและไม่สามารถแบกรับความเสียหายได้อีกต่อไป
ดังนั้นเง็กเซียนฮ่องเต้จึงทำข้อตกลงไม่รุกรานกันกับเจ้าแห่งแดนยมโลก โดยชาวแดนยมโลกห้ามล้ำเขตแดนมาสังหารมนุษย์โดยเด็ดขาด ต้องรอให้มนุษย์สิ้นอายุขัยไปตามวิถีสวรรค์ก่อน วิญญาณจึงจะเข้าสู่แดนยมโลกโดยอัตโนมัติ มิฉะนั้นจะถูกกำจัดทันที
ในทางกลับกัน ชาวแดนเซียนก็ห้ามเข้าไปก้าวก่ายเรื่องทางโลก และห้ามเหยียบย่างเข้าสู่แดนยมโลกเช่นกัน
แต่สุดท้าย สวรรค์ก็ยังคำนวณพลาด!
ขยะที่เกิดขึ้นในแดนเซียนต้องถูกทิ้งลงในแม่น้ำปรโลกถึงจะสลายไปได้ แต่การจะไปยังแม่น้ำปรโลกนั้น จำเป็นต้องผ่านแดนยมโลก
หลังจากผ่านไปหลายแสนปี ขยะเหล่านี้สะสมจนส่งผลกระทบต่อระบบนิเวศของแดนเซียนอย่างรุนแรง
เทพเซียนไม่สามารถข้ามเขตแดนได้ แต่มนุษย์ทำได้!
และจางเหลียงก็คือตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุด!
จางเหลียงรถคว่ำตกน้ำ วิถีสวรรค์ได้ออกใบมรณบัตรให้เขาเรียบร้อยแล้ว แต่ไท่ไป๋จินซิงได้ใช้มหาอิทธิฤทธิ์กอบกู้เศษเสี้ยววิญญาณของเขาก่อนที่จะถูกเรียกตัวเข้าสู่แดนยมโลก และชุบชีวิตเขาขึ้นมาใหม่
ด้วยเหตุนี้ จางเหลียงผู้ซึ่งตายในฐานะมนุษย์และกลายเป็นเซียนในภายหลัง จึงไม่อยู่ในกฎเกณฑ์ของสามภพ ทำให้เขาสามารถเดินทางข้ามไปมาระหว่างสองดินแดนได้ตามใจชอบ
แม้จะดูเหมือนเป็นการโกงกฎเกณฑ์ไปบ้าง แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญแล้ว
ถึงจะเป็นเพียงพนักงานเก็บขยะในแดนเซียน แต่อย่างน้อยเขาก็เป็นเซียนล่ะนะ เขาย่อมเต็มใจอย่างยิ่ง!
ในขณะที่จางเหลียงกำลังฝันหวานอยู่นั้น น้ำเย็น ๆ ถังใหญ่ก็สาดโครมลงมาจนเขาตื่นจากภวังค์
ไท่ไป๋จินซิงลูบเคราแล้วกล่าวว่า “เจ้าหนุ่ม อย่าเพิ่งดีใจไป สองสามปีมานี้สวรรค์มีการจัดระเบียบข้าราชการใหม่ อัตราว่างของตำแหน่งเซียนถูกแจกจ่ายไปเกือบหมดแล้ว ต่อให้มีเหลืออยู่จริง ๆ มันก็ไม่ตกมาถึงท้องเจ้าหรอก”
“ดังนั้น หากพูดตามเนื้อผ้าแล้ว เจ้าก็ยังเป็นแค่มนุษย์ธรรมดา เจ้าสามารถอยู่ในแดนเซียนได้เพียงวันละหนึ่งชั่วยามเท่านั้น”
“อ้าว? ไหงงั้นล่ะครับ?”
จางเหลียงผิดหวังอย่างแรง ไม่มีบรรจุอย่างเป็นทางการ ไม่ได้รับสวัสดิการเงินเดือน แล้วเขาจะเป็นเทพเซียนภาษาอะไร?
เป็นแค่เครื่องมือทำงานให้แดนเซียนฟรี ๆ อย่างนั้นเหรอ?
ในใจของเขาตอนนี้มีฝูงม้าหมื่นตัววิ่งพล่านไปมา รู้แบบนี้ยอมตายไปเลยยังจะดีกว่า!
ไท่ไป๋จินซิงเห็นความผิดหวังในดวงตาของเขา จึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนขึ้น “อย่างไรก็ตาม ยังไงเจ้าก็เป็นคนข้าที่ไปพามาเอง ถือว่ามีวาสนาต่อกันอยู่บ้าง”
“เอาอย่างนี้แล้วกัน หากเจ้าตั้งใจทำงานและมีผลงานที่โดดเด่น ข้าจะลองเอาหน้าแก่ ๆ ของข้าไปขอร้องเง็กเซียนฮ่องเต้เพื่อให้เจ้าได้บรรจุเป็นเซียนอย่างเป็นทางการ”
“ขอบพระคุณท่านมหาเทพครับ! พระคุณของท่านในครั้งนี้ จางเหลียงผู้น้อยไม่มีสิ่งใดจะตอบแทน หากวันหน้าผู้น้อยได้ดิบได้ดี จะไม่มีวันลืมบุญคุณของท่านเลยครับ”
จางเหลียงไม่ใช่คนโง่ เขารีบก้มตัวลงคำนับขอบคุณพร้อมกับพ่นคำประจบสอพลอออกมาเป็นชุด
ไท่ไป๋จินซิงคือคนสนิทข้างกายเง็กเซียนฮ่องเต้ มีเส้นสายกว้างขวางและมีความสัมพันธ์อันดีกับเทพทุกหมู่เหล่า
ในเมื่อชะตากรรมที่ต้องเป็นพนักงานเก็บขยะเปลี่ยนไม่ได้แล้ว แต่ถ้าได้เกาะขาใหญ่ข้างนี้ไว้ ชีวิตในภายภาคหน้าย่อมต้องดีขึ้นอย่างแน่นอน
“ระวังฐานะของเจ้าด้วย ตอนนี้เจ้าถือเป็นส่วนหนึ่งของสวรรค์ ถึงจะเป็นเพียงคนตัวเล็ก ๆ ที่อยู่ระดับล่างสุด แต่การกระทำของเจ้าก็เกี่ยวพันถึงหน้าตาของสวรรค์!”
“อย่าเอาพิธีรีตองจอมปลอมแบบมนุษย์มาใช้กับข้าเพื่อหวังประจบประแจง!”
ไท่ไป๋จินซิงตำหนิเสียงดัง แต่แววตาของเขากลับดูชื่นชอบใจอยู่ไม่น้อย
เอาเถอะ!
เทพแก่จอมปลอมเอ๊ย!
จางเหลียงดูออกทันที นี่มันประเภทพวกที่อยากได้หน้า... แต่ก็ยังอยากทำตัวเป็นคนดีมีคุณธรรมสินะ!
“ท่านผู้เฒ่าโปรดวางใจ จางเหลียงคนนี้จะตั้งใจทำงานอย่างดีที่สุด จะไม่ทำให้ท่านต้องเสียหน้าแน่นอนครับ”
“เอาล่ะ!” ไท่ไป๋จินซิงโบกมือเบา ๆ พลางชี้ไปที่ที่คีบเหล็กและถุงผ้าที่วางอยู่ด้านข้าง “นี่คือเครื่องมือหากินของเจ้า เก็บไว้ให้ดี”
“ครับผม”
จางเหลียงพยักหน้าหงึกหงัก
“อืม ข้าจะส่งเจ้าไปดูสถานที่ทำงานก่อน พรุ่งนี้ค่อยไปรายงานตัวที่ประตูสวรรค์ทิศใต้”
พูดจบ ไท่ไป๋จินซิงก็สะบัดมือใหญ่ ร่างของจางเหลียงก็หายลับไปทันที
เมื่อมองตามหลังจางเหลียงที่จากไป ไท่ไป๋จินซิงก็หรี่ตาลงเล็กน้อย “เจ้าหนุ่มคนนี้ ไม่รู้ว่าจะเป็นเรื่องดีหรือร้ายกันแน่...”
เขารำพึงออกมาเบา ๆ ก่อนจะเหยียบเมฆาจากไป
อีกด้านหนึ่ง จางเหลียงปรากฏตัวขึ้น ณ สถานที่ทำงานของเขา
เมื่อมองไปยังภูเขาขยะที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา จางเหลียงก็ได้แต่สูดหายใจเข้าลึก ๆ นี่มันจะเยอะเกินไปไหมเนี่ย!!
แต่ทว่า ในไม่ช้าจางเหลียงก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติ!
นี่มันภูเขาขยะที่ไหนกัน?
ชัด ๆ เลยว่ามันคือภูเขาทองภูเขาเงิน มันคือคลังสมบัติต่างหาก!
ลองดูเศษหินที่กองอยู่ตรงนั้นสิ นั่นมันคือซากของหินเซียนระดับสุดยอดชัด ๆ แถมยังมีกลิ่นอายพลังเซียนอ่อน ๆ แผ่ออกมาด้วย
แม้แต่ลูกท้อที่ถูกกัดไปครึ่งลูกที่วางอยู่ตรงหน้า... นั่นมันลูกท้อสวรรค์ชัด ๆ...
สำหรับจางเหลียงแล้ว ของพวกนี้ล้วนเป็นของดีทั้งนั้น และมันมีเยอะมาก!
“ฮ่า ๆ รวยเละแล้ว!”
จางเหลียงระเบิดเสียงหัวเราะออกมา เขาไม่รู้สึกรังเกียจความสกปรกเลยสักนิด เขาก้มลงเก็บลูกท้อสวรรค์ครึ่งลูกนั้นขึ้นมา แล้วกัดกินมันคำใหญ่ทันที
จบบท