บทที่ 395: มอบความเคารพที่ควรได้รับ (ฟรี)

ความสูงคือสัญลักษณ์ของพลังที่ชัดเจนที่สุดของเผ่ายักษ์

และยิ่งยักษ์สูงมากเท่าไหร่ "เลือดยักษ์" ที่ดรอปก็ยิ่งเข้มข้นมากขึ้น และผลในการเสริมพลังยิ่งมหาศาล

จากการรับรู้ของซูเฉิน  ภายในซากเมืองยักษ์แห่งนี้ ไม่มีร่างใดที่สูงต่ำกว่าห้าร้อยเมตรเลย และมีอยู่ร่างหนึ่งที่สูงกว่าตัวเขาในตอนนี้ถึงสองเท่า

ในสายตาของผู้ท้าทายดันเจี้ยนคนอื่น เมืองแห่งนี้คือเขตต้องห้ามที่เต็มไปด้วยอันตราย เป็นพื้นที่ที่ไม่ควรเหยียบย่างเข้าไป

ท้ายที่สุดแล้ว ด้วยร่างกายที่เติบโตได้สูงสุดเพียงร้อยกว่าเมตร มอนสเตอร์ทุกตัวในเมืองนี้ก็เปรียบเสมือนภูเขาที่ไม่อาจสั่นคลอน

แต่ในสายตาของซูเฉิน เมืองแห่งนี้กลับเหมือนห้องอาหารที่เต็มไปด้วยอาหารนานาชนิด รอให้เขาเข้าไปอิ่มหนำสำราญ

"หึๆๆ …"

หลังจากหัวเราะเบาๆ ซูเฉินก็ก้าวเข้าไปในซากปรักหักพัง ผ่านช่องโหว่บนกำแพงเมือง

ดันเจี้ยนจำกัดการไหลของมานา แต่ไม่สามารถจำกัดพลังเทพได้

เมื่อสัมผัสเทพของซูเฉินกวาดผ่าน มอนสเตอร์ทั้งหมดในเมืองก็ปรากฏในสายตาเขา

เขาไม่ได้มั่นใจในตัวเองถึงขั้นไปหาเรื่องร่างที่สูงกว่าตัวเองสองเท่า แต่ตั้งใจว่าจะเริ่มจากรังแกพวกที่อ่อนแอกว่าก่อน

หลังจากเดินไปพักหนึ่ง และปีนขึ้นไปบนซากอาคารขนาดยักษ์ ซูเฉินก็เห็นร่างหนึ่งนั่งอยู่บนเสาหินขนาดมหึมา กำลังก้มหน้าราวกับกำลังจมอยู่ในความคิด

ยักษ์ตัวนั้นสูงกว่าหกร้อยเมตร สวมเกราะโลหะที่ขาดวิ่น

ตรงกลางเกราะมีรอยกรงเล็บสามรอย พาดจากไหล่ซ้ายไปถึงหน้าท้องด้านขวา สามารถมองเห็นเนื้อด้านในผ่านรอยแผลนั้น และบริเวณหน้าอกก็มีรูโหว่ที่ว่างเปล่า

ชัดเจนว่ายักษ์ตัวนี้ตายจากการถูกควักหัวใจ

สิ่งหนึ่งที่ทำให้ซูเฉินสนใจคือ…

เขารู้สึกถึงคลื่นพลังที่คุ้นเคยจากรอยกรงเล็บบนเกราะ และบริเวณหัวใจ เมื่อเขาจดจ่อสัมผัส สีหน้าก็จริงจังขึ้นทันที

พลังนี้คือพลังของเผ่าความว่างเปล่า!

"อีกเผ่าพันธุ์ที่ถูกเผ่าความว่างเปล่าทำลายสินะ…"

ซูเฉินถอนหายใจ

ในขณะนั้น ความหงุดหงิดก็เอ่อล้นขึ้นในใจเขาโดยไม่รู้ตัว

เขาเคยเผชิญหน้ากับเผ่าความว่างเปล่าเพียงครั้งเดียว

ตอนนั้นเขายังอ่อนแอมาก และต้องอาศัยพลังแห่งศรัทธาในการขับไล่มอนสเตอร์จากเผ่าความว่างเปล่า

ดังนั้นในตอนแรก เขาจึงไม่ได้ให้ความสำคัญมากนัก มองว่ามันเป็นเพียงมอนสเตอร์ที่พิเศษเล็กน้อย

แต่เมื่อความแข็งแกร่งของเขาเพิ่มขึ้น แม้จะยังไม่เคยพบเผ่าความว่างเปล่าอีกเลย

แต่…

เผ่าเงือกโบราณ ซึ่งเคยเป็นผู้นำของเผ่าพันธุ์ทั้งมวลในจักรวาล กลับสูญพันธุ์เพราะต่อสู้กับเผ่าความว่างเปล่า

เผ่ายักษ์ที่แข็งแกร่งพอจะต่อกรกับเทพด้วยร่างกาย ก็มีแนวโน้มว่าจะถูกเผ่าความว่างเปล่าทำลายเช่นกัน

ถ้ายังมองเผ่าความว่างเปล่าเป็นแค่มอนสเตอร์ธรรมดา แบบนั้นสมองของเขาก็คงมีปัญหาแล้วจริงๆ

เขาอดคิดไม่ได้ว่า หากวันหนึ่งมนุษยชาติต้องเผชิญหน้ากับเผ่าลึกลับและน่าสะพรึงกลัวนี้

เขาจะยังสามารถพูดว่า "ฉันไม่กลัว!" ได้อย่างมั่นใจเหมือนตอนเผชิญหน้ากับราชินีเงือกโบราณหรือเปล่า?

ความกระวนกระวายในใจค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความรู้สึกเร่งด่วนที่จะต้องแข็งแกร่งขึ้น

ความรู้สึกแบบนี้หายไปจากเขานานแล้ว

แต่เมื่อนึกย้อนกลับไป มันก็ยังขมขื่นจนยากจะทนได้เหมือนเดิม

แต่เขารู้ดีว่าความขมขื่นนี้เอง ที่ผลักดันให้เขามาถึงจุดที่แข็งแกร่งเช่นทุกวันนี้

สายลมพัดผ่าน ราวกับพัดพาออร่าของซูเฉินไปด้วย

"โฮก!"

ยักษ์ในชุดเกราะรับรู้ถึงการมีอยู่ของเขา ลุกขึ้นยืนและคำรามด้วยความโกรธ

แม้ว่าซูเฉินจะสูงกว่ามันเกือบเท่าตัว แต่มันก็ไม่ได้หวาดกลัวเลย

เสียงคำรามเต็มไปด้วยความแค้นและความโกรธ

แต่ซูเฉินกลับได้ยินอีกอารมณ์หนึ่งแฝงอยู่ในนั้น

ความคับแค้นใจ!

ยักษ์ในชุดเกราะคว้าขวานยักษ์ด้วยมือเดียว แล้วพุ่งเข้าหาซูเฉิน

ความเร็วของมันช้ามาก แม้จะเทียบกับยักษ์ที่มือมาชีพแปลงร่างก็ตาม

นี่คือข้อเสียที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ของร่างที่ใหญ่เกินไป

ต่อหน้าซูเฉิน การเคลื่อนไหวของมันช้าเหมือนเต่าคลาน

ซูเฉินสามารถก้าวไปข้างหน้าและสังหารมันได้ในทันที

แต่เขาไม่ได้ทำ

สำหรับนักรบที่ต่อสู้จนตัวตายเพื่อเผ่าพันธุ์ของตน แม้จะเหลือเพียงซาก เขาก็ยังยินดีมอบความเคารพที่ควรได้รับ

ในที่สุด ยักษ์ในชุดเกราะก็มาถึงตัวซูเฉิน ขวานยักษ์ฟันลงมาบนไหล่ของซูเฉิน

เคร้ง!

เสียงปะทะดังกึกก้อง ขวานยักษ์ถูกสะท้อนกลับ เหลือเพียงรอยขาวจางๆ บนไหล่ของซูเฉิน

ยักษ์คำรามด้วยความแค้น จับขวานด้วยสองมือ หมุนตัวเต็มแรง แล้วฟันเข้าที่คอของซูเฉิน

ผลลัพธ์ก็เหมือนเดิม ถูกสะท้อนกลับ ไม่อาจทะลวงการป้องกันได้เลย

"เฮ้อ…"

ซูเฉินถอนหายใจเบาๆ แล้วพึมพำ

"ฉันแค่อยากมอบความเคารพครั้งสุดท้ายให้ แต่ไม่คิดเลยว่ามันจะอ่อนแอลงถึงขนาดนี้"

"ถ้าเป็นตอนรุ่งเรือง มันคงสู้กับฉันได้อย่างสูสี แต่ตอนนี้… เฮ้อ~"

"ถ้ายังยืดเยื้อต่อไป คงจะกลายเป็นการดูถูก ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการ…"

"หลับให้สบายนะ นักรบผู้กล้า"

พูดจบ ไหล่ของซูเฉินก็ขยับ แขนยกขึ้นสูง แสงสว่างชั้นหนึ่งรวมตัวอยู่บริเวณปลายแขน

ฉัวะ!

เขาฟันมือลงมาอย่างเรียบง่าย เสียงโลหะถูกตัดดังขึ้นอย่างคมชัด

คลื่นลมรุนแรงพุ่งออกไปจากจุดที่ยักษ์ยืนอยู่ ลากยาวไปไกลกว่าพันเมตรจึงค่อยสลาย

ตึ้ง!

ขวานยักษ์ตกลงบนพื้น

"ฮึ่ก... ฮึ่ก..."

ลำคอของมันส่งเสียงแหบพร่าไร้ความหมาย มันยกแขนขึ้นราวกับอยากจะพูดอะไรบางอย่าง

วินาทีถัดมา ร่างที่แหลกสลายของมันก็เริ่มกลายเป็นอนุภาคสีดำจากศีรษะ ค่อยๆ ปลิวไปตามสายลม และหายไปอย่างไร้ร่องรอย

ซูเฉินดึงลูกแก้วสีทอง "เลือดยักษ์" ขนาดใหญ่จากลูกแสงที่ดรอปออกมา

มันมีขนาดใหญ่กว่าที่ดรอปจากผู้เล่นก่อนหน้านี้หลายสิบเท่า

เห็นได้ชัดว่า ถ้าดูดซับมัน พลังของเขาจะเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล!

แต่เขากลับโยน "เลือดยักษ์" ลงในช่องเก็บของ ไม่ได้นำมาใช้ทันที

ก่อนเข้ามาในนี้ เขาก็แค่ต้องการแข็งแกร่งขึ้น และมองมอนสเตอร์ในเมืองเป็นเพียงอาหาร

แต่ตอนนี้…

ซูเฉินเปลี่ยนความคิดแล้ว

ยักษ์ในเมืองนี้ ไม่ใช่มอนสเตอร์ธรรมดา แต่เป็นนักรบที่ไม่ยอมจำนน ผู้ที่เคยต่อสู้กับเผ่าความว่างเปล่า

แม้จะล้มลงและตายไปแล้ว พวกมันก็ยังคงปกป้องแผ่นดินและเมืองของตัวเอง

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับนักรบแบบนี้ เขาจะดูถูกพวกมันโดยการเรียกว่า "อาหาร" ได้ยังไง?

ซูเฉินยินดีมอบเกียรติยศของนักรบให้พวกมัน

เขาต้องการหาคู่ต่อสู้ที่สามารถสู้กับเขาได้อย่างแท้จริง

ผ่านการต่อสู้ เขาจะรับรู้และจดจำวิธีการต่อสู้ของเผ่ายักษ์

ใช้ความทรงจำเป็นปากกา ใช้ร่างกายเป็นหนังสือ บันทึกเรื่องราวของเผ่าพันธุ์อันแข็งแกร่ง ที่ถูกลืมเลือนไว้บนเกาะอันห่างไกลแห่งนี้

แบบนี้ ตราบใดที่ซูเฉินยังไม่ตาย เผ่ายักษ์ก็จะไม่มีวันถูกลืม

แม้ว่าสุดท้ายทุกคนจะลืมไปแล้วว่าเผ่ายักษ์เคยมีตัวตนอยู่

อย่างน้อย เขาจะยังเป็นคนสุดท้ายที่จดจำ!

ด้วยความตั้งใจแบบนี้ ซูเฉินจึงเริ่มต้นเส้นทางแห่งการปลดปล่อย

เมื่อเจอยักษ์ที่อ่อนแอ เขาจึงไม่ลังเลเลย จัดการอย่างรวดเร็วและสง่างาม

โชคดีที่เขาสามารถรับรู้ตำแหน่งของยักษ์ได้ เขาจึงมุ่งหน้าไปทางตะวันตกตลอดทาง

ไม่นานนัก…

ในลานกว้างที่ค่อนข้างโล่งและสะอาด

ซูเฉินก็ได้พบกับยักษ์ตัวแรกที่มีความสูงใกล้เคียงกับเขา

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ]

……………