บทที่ 390: พิธีท้าทายคลังสมบัติอาณาจักรยักษ์ (ฟรี)

"ม… มืออาชีพธรรมดา…"

เคน ชายหนุ่มจากประเทศรัสเซีย กระตุกมุมปาก รู้สึกอยากด่าขึ้นมาอย่างแรง

มืออาชีพธรรมดาที่ไหนจะฆ่าบอขั้นที่เก้าระดับทองดำได้ในพริบตา!

ไอ้หมอนี่ร้ายกาจจริงๆ…

แกล้งทำตัวเป็นมือใหม่ เพื่อหลอกเด็กใสซื่ออย่างเขา!

ในใจของเคนเต็มไปด้วยความคับแค้น แต่ขณะเดียวกันก็รู้สึกโชคดีเล็กน้อย

โชคดีที่เยติหิมะมาปรากฏตัวเร็ว เขาจึงยังไม่ได้ล่วงเกินคนตรงหน้ามากนัก

ไม่อย่างนั้น ต่อให้มีพ่อคอยคุ้มครอง ถึงจะไม่ถึงตาย แต่ก็คงหนีการลงโทษไม่ได้

และไม่มีใครรับประกันได้ว่าคนเจ้าเล่ห์แบบนี้จะไม่จัดการเขาในที่ลับ

"พ่อของฉันคือ…" เคนกดอารมณ์ แล้วเปลี่ยนเป็นสีหน้า ตั้งใจจะอวดภูมิหลังของตัวเอง

แต่ซูเฉินไม่ให้โอกาสเขาพูดต่อ และพูดแทรกขึ้น "คนที่ต้องพึ่งชื่อพ่อเพื่อเพิ่มน้ำหนักให้ตัวเอง ไม่มีคุณสมบัติจะคุยกับฉัน ไสหัวไปซะ"

คำพูดนี้ตรงเกินไป แม้เคนจะรู้ว่าอีกฝ่ายแข็งแกร่ง แต่ก็ระงับอารมณ์ไม่ไหว ใบหน้าก็แดงก่ำทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธ

เขากัดฟัน ไม่พูดอะไรอีก แล้วพาลูกน้องทั้งสามคนจากไป

ทันทีที่เคนเดินออกไป กัปตันเรือสำราญก็พาคนกลุ่มหนึ่งเข้ามาล้อมซูเฉิน

"ท่านครับ ขอบคุณที่…"

ท่าทีของกัปตันเต็มไปด้วยความเคารพ

แต่ก็ถูกซูเฉินขัดจังหวะเช่นกัน "ผมแค่อยากเดินทางครั้งนี้อย่างสงบ"

"อย่ามารบกวน… เข้าใจมั้ย?"

ท่าทีแบบ "ห้ามเข้าใกล้" นี้ทำให้กัปตันชะงักไปเล็กน้อย

แต่เขาอายุมากแล้ว ผ่านโลกมามาก

เขารู้ดีว่าผู้แข็งแกร่งบางคนมีนิสัยแปลกๆ ซึ่งไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

หลังกล่าวขอบคุณสั้นๆ พวกเขาก็ถอยออกไป

ไม่นาน เรือสำราญก็ซ่อมแซมส่วนที่เสียหาย และออกเดินทางต่อไปยังเกาะที่มองเห็นได้ชัดขึ้นเรื่อยๆ

ซูเฉินมองเกาะนั้น ความสงสัยผุดขึ้นในใจ

เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อเที่ยวเล่น

โลกที่โชคชะตาชี้นำ อยู่ตรงพิกัดนี้บนดาวสีน้ำเงิน

ยิ่งเข้าใกล้เกาะ เขายิ่งรู้สึกถึงความตื่นเต้นบางอย่างในใจ

แต่เกาะนี้ดูธรรมดามาก

ก่อนหน้านี้ เขาใช้สัมผัสเทพกวาดสำรวจไปทั่วแล้ว

เขาไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ

ของที่เขาต้องการจะอยู่ในที่แบบนี้จริงเหรอ?

"ข… ขออนุญาตค่ะ คุณ"

ขณะที่ซูเฉินกำลังครุ่นคิด เสียงลังเลก็ดังขึ้นข้างหู

"เฮ้อ! ก็บอกแล้วว่าไม่อยากโดนรบกวน ทำไมยัง…" ซูเฉินพูดพลางหันไปมอง

ข้างๆ เขาเป็นหญิงสาวสวมเดรสสีแดงแขนกุด รูปร่างอวบอิ่ม ร่องอกลึกสะดุดตา ทัศนียภาพงดงามจนยากละสายตา ผมหยักศกสีแดงไวน์ปลิวกระจัดกระจายตามลมทะเล

ใบหน้าของเธอมีเอกลักษณ์แบบสาวตะวันตก โครงหน้าคมชัด

เธอมีเสน่ห์ของผู้หญิงที่โตเต็มที่ ทั้งเร่าร้อน ดึงดูด และมีชีวิตชีวา

แต่ผิวกลับเนียนนุ่มเหมือนก้นเด็ก มองด้วยตาเปล่าก็เห็นความเรียบลื่น

"มีอะไรเหรอ?"

ความไม่พอใจบนใบหน้าซูเฉินค่อยๆ จางหายไป

สำหรับผู้หญิงสวย เขามักจะมีความอดทนอยู่เสมอ

นี่คือคุณสมบัติพื้นฐานของคนเจ้าชู้ที่ผ่านโลกมาเยอะ

เมลิสซาสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงในท่าทีของเขา ก็ถอนหายใจโล่งอกในใจ

ครั้งนี้เธอไม่ได้ถูก ‘พี่สาว’ บังคับให้มา

แต่หลังจากเห็นพลังของซูเฉินกับตา ความคิดหนึ่งก็เกิดขึ้น

"เอ่อ… ฉันควรเรียกคุณว่าอะไรดี~" เมลิสซายืดอกอย่างมั่นใจ พร้อมส่งรอยยิ้มสดใส

เมื่อซูเฉินเห็น "สาวใจโต" แบบนี้ ความอดทนก็เพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย

"เรียกชื่อต้าเซียของผมก็ได้… ซูเฉิน" ซูเฉินตอบ

เขาปิดบังหน้าตา เพราะกลัวคนจากศาสนจักรจะจำได้

หลังจากเขาทำให้โลกิโกรธจนตาย และทำให้เทพแห่งดวงอาทิตย์บาดเจ็บ ศาสนจักรก็ประกาศค่าหัวเขา

จำนวนเงินสูงจนแม้แต่ตัวเขาเองยังรู้สึกหวั่นไหว แทบอยากตัดหัวตัวเองไปขึ้นเงินรางวัล

แต่เรื่องชื่อไม่มีปัญหา ‘ซูเฉิน’ โด่งดังในต้าเซีย แต่ในต่างประเทศแทบไม่มีใครรู้จัก

แน่นอน หลังเมลิสซาได้ยิน เธอก็แค่พึมพำเพื่อจำชื่อ ไม่ได้มีท่าทีตกใจอะไร

ซูเฉินดูสงบ แต่ในใจกลับรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ‘ชื่อเสียงของฉันยังไม่ดังพอสินะ ออกจากต้าเซียก็ไม่มีใครรู้จักแล้ว’

แบบนี้ไม่ได้ ต้องหาเวลาไปสร้างเรื่องใหญ่ในต่างประเทศบ้างแล้ว!

เพราะเขาไม่เคยเปลี่ยนไปเลย ยังคงเป็นเด็กหนุ่มคนเดิมที่ชอบโอ้อวดอยู่เสมอ

หลังจำชื่อได้ เมลิสซาก็ไม่อ้อมค้อม เข้าเรื่องทันที "คุณซูเฉิน ฉันอยากร่วมมือกับคุณ จัดทีมเข้าร่วมพิธีครั้งนี้ด้วยกัน"

"จัดทีม? พิธี?" ซูเฉินขมวดคิ้ว ลูบคางครุ่นคิด

เมลิสซาสังเกตได้ทันทีว่าเขาไม่ได้สงสัยเรื่องการจัดทีม

แต่กำลังสงสัยเรื่อง "พิธี"

"คุณไม่รู้จักพิธีเหรอ? แล้วเหตุผลที่คุณมาที่นี่คือ…" เมลิสซาพูดได้ครึ่งเดียวก็รีบหุบปาก

การสอดรู้สอดเห็นเรื่องของผู้แข็งแกร่ง เป็นการรนหาที่ตาย

เธอเหลือบมองทะเลที่คลื่นกำลังซัด กลัวว่าซูเฉินจะลงมือฆ่าเธอ แล้วโยนลงทะเล

ซูเฉินหัวเราะ "ไม่ต้องกลัวขนาดนั้นหรอก ผมไม่ได้โหดร้ายขนาดนั้น"

"ผมมีแผนของตัวเองในการมาเกาะคอร์โลเรน"

"ส่วนพิธี… ผมไม่รู้จริงๆ"

"ช่วยอธิบายให้ฟังหน่อยได้มั้ย?"

เมลิสซาผ่อนคลายลง พยักหน้าแล้วเริ่มอธิบาย "ชื่อเต็มของพิธีคือ… พิธีท้าทายคลังสมบัติอาณาจักรยักษ์!"

"ต้นกำเนิดของพิธีนี้ ย้อนไปถึงตอนที่มีคนเคลียร์ดันเจี้ยน ‘ซากเมืองยักษ์’ ระดับนรกได้สำเร็จ"

"หลังจากเคลียร์ระดับนรก ทุกคนจะได้รับพรสวรรค์ที่สามารถแปลงร่างเป็นยักษ์ได้"

"พรสวรรค์นี้อยู่ได้ประมาณหนึ่งชั่วโมง และจะหายไปทันทีเมื่อออกจากเกาะ ตอนแรกจึงไม่มีใครสนใจ"

"จนกระทั่งวันหนึ่ง มืออาชีพขั้นที่เก้าขั้นคนหนึ่งแปลงร่างเป็นยักษ์ แล้วดึงดาบหินยักษ์ที่ปักอยู่หน้าดันเจี้ยนขึ้นมา ก่อนจะฟันเปิดรอยแยกมิติ"

"รอยแยกนั้นเชื่อมไปยังคลังสมบัติอาณาจักรยักษ์ ใครก็ตามที่เป็นยักษ์แล้วเข้าไป จะได้รับของขวัญที่เพียงพอให้เกิดการเปลี่ยนแปลงชีวิตครั้งใหญ่"

"มืออาชีพขั้นที่เก้าคนนั้น ได้โอกาสกลายเป็นเทพจากคลังสมบัติ หลังออกมาก็ผ่านการทดสอบเทพและกลายเป็นเทพทันที"

"หลังข่าวนี้แพร่ออกไป มืออาชีพขั้นที่เก้าจำนวนมากก็หลั่งไหลมาที่นี่"

"แต่แปลกมาก จนถึงตอนนี้ ยังไม่มีใครสามารถเหวี่ยงดาบหินนั้นได้อีกเลย"

"เหตุผลก็ไม่ลึกลับ แม้ยังไม่มีใครพิสูจน์ แต่คนส่วนใหญ่เชื่อว่า เป็นเพราะคนแรกยังคงครองอันดับหนึ่งในตารางเคลียร์"

"ตราบใดที่มีใครทำลายสถิตินั้นได้ ก็จะสามารถเหวี่ยงดาบและเข้าไปในคลังสมบัติได้"

"แต่มืออาชีพขั้นที่เก้าคนนั้นเก่งมาก สถิติของเขาสูงสุดขีด สองร้อยปีผ่านไป ก็ยังไม่มีใครทำลายได้ คนที่ใกล้ที่สุดก็ยังช้ากว่าอย่างน้อยสามนาที"

"แม้แต่มืออาชีพที่ตอนนี้กลายเป็นเทพแล้วก็ยังพูดว่าสถิตินั้นคือขีดจำกัดของมนุษย์ และไม่มีทางทำลายได้"

"ถึงอย่างนั้น ก็ยังมีคนจำนวนมากเดินทางมาท้าทาย ทำให้การท่องเที่ยวของเกาะคอร์โลเรนเติบโตอย่างมาก"

"ต่อมา กลุ่มทุนใหญ่เข้ามามีบทบาท เพื่อดึงดูดผู้ท้าชิง จึงจัดพิธีนี้ขึ้นทุกปี"

"ผู้ท้าชิงไม่จำเป็นต้องเปิดคลังสมบัติ ขอแค่ทำผลงานติดสิบอันดับแรกของปี ก็จะได้รับรางวัลมหาศาล"

"ดังนั้น แม้คลังสมบัติอาณาจักรยักษ์จะกลายเป็นตำนานที่แทบไม่มีใครเปิดได้ แต่ผู้คนที่เดินทางมาท้าทายซากเมืองยักษ์ก็ยังมีมาไม่ขาดสาย!"

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ]

……………