บทที่ 385: ดูเหมือนจะว่างเกินไป (ฟรี)

แป๊ะ!

เสียงดีดนิ้วดังชัดเจนเข้าหู ทำให้สติของอาโทสต์กลับมาทันที

มันลืมตาขึ้น สายตาจับจ้องไปยังร่างตรงหน้า ร่างที่แผ่ออร่าของมนุษย์ธรรมดา

ในระยะใกล้ขนาดนี้ อาโทสต์สามารถรับรู้พลังทุกส่วนของเขาได้อย่างชัดเจน

ไม่ว่าจะมองมุมไหน เขาก็เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา

แต่ทุกครั้งที่มันมีความคิดจะทำร้ายเขา แม้เพียงเล็กน้อย ความเจ็บปวดก็จะพุ่งขึ้นมาจากส่วนลึกของวิญญาณ

แรงกดดันที่อีกฝ่ายมอบให้ รุนแรงยิ่งกว่าตัวตนที่มันสงสัยว่าเป็นหนึ่งในราชาปีศาจแห่งบาปทั้งเจ็ดซะอีก

"ตื่นแล้วสินะ"

ซูเฉินหันกลับมา ในมือถือบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่ยังมีไอร้อนลอยขึ้นมา

ซู้ด~

เขาซู้ดเส้นทั้งหมดเข้าปากในครั้งเดียว เคี้ยวไม่กี่ครั้งก็กลืนลงไป

จากนั้นยกน้ำขึ้นดื่ม แล้วก้าวเข้ามาหาอาโทสต์ พร้อมพูด "แกเป็นคนสุดท้ายแล้ว เอาแบบนี้นะ… จะยอมสยบต่อฉัน หรือจะตาย เลือกมา"

"อะ... หืม???" อาโทสต์นิ่งไปสองวินาที ก่อนจะเข้าใจความหมายของคำพูดนั้น

ลมหายใจของมันติดขัด ก่อนจะหันไปมองด้านข้าง

ทางซ้ายมีศพแมงมุมยักษ์นอนอยู่บนพื้น เพิ่งตายได้ไม่นาน ความอุ่นยังไม่จางหาย

ทางขวามีเพียงชุดกระโปรงตัวหนึ่ง เป็นชุดที่ซิเลียสวมอยู่ก่อนหน้านี้ และมีคราบเลือดกองใหญ่

เกิดอะไรขึ้น ไม่ต้องอธิบายก็รู้

ทันใดนั้น มือข้างหนึ่งวางลงบนไหล่ของมัน

ขาของอาโทสต์อ่อนแรง เกือบทรุดลงคุกเข่า

ซูเฉินตบไหล่มันเบาๆ แล้วพูด "อย่าตื่นเต้นไป อย่างแย่ก็แค่ตาย จะกลัวอะไรล่ะ?"

"แต่ฉันขอเตือนไว้ก่อนนะ คิดให้ดี..."

"ในฐานะปีศาจ แกไม่มีอะไรที่เสียดายเลยเหรอ หรือไม่มีใครที่แกห่วงใย?"

"ครอบครัว คนรัก เพื่อน... ฉันว่า… แกคงไม่อยากถูกแยกจากพวกเขาด้วยความตายหรอก"

มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มอบอุ่น แต่คำพูดกลับน่ากลัวจนขนลุก

อาโทสต์รู้สึกเหมือนตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง

มันหันไปมองมือของซูเฉินที่วางอยู่บนไหล่ พยายามกดความหวาดหวั่นจากส่วนลึกของวิญญาณ แล้วพูด "เจ้า… ไม่มีทางฆ่าพวกเราได้จริงๆ หรอก"

ซูเฉินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้ม แล้วใช้สกิล "มือเวทมนตร์"

อาโทสต์รู้สึกว่าความเป็นเทพของตัวเองที่ซ่อนอยู่ในที่ห่างไกล ถูกบางสิ่งคว้าเอาไว้ในพริบตา

ในวินาทีนั้น มันเหมือนถูกจับจุดตาย ความหวาดกลัวต่อซูเฉินพุ่งถึงขีดสุด

กลัวว่าซูเฉินจะทำอะไรต่อ อาโทสต์รีบตะโกน "อย่า... หยุด! หยุด! ขะ… ข้า… ข้ายอมสยบ!"

ตุ้บ!

ในที่สุดอาโทสต์ก็ทนไม่ไหว ภายใต้แรงกดดันมหาศาล เข่าของมันไม่สามารถรับน้ำหนักร่างกายและวิญญาณได้อีกต่อไป ค่อยๆ งอ และทรุดลงคุกเข่ากับพื้น

มันตายไม่ได้ มันยังต้องดูแลเผ่าพันธุ์ของตัวเอง

ถ้ามันตาย เผ่าพันธุ์ของมันจะถูกผลักกลับไปยังโลกที่ห่างไกล หนาวเหน็บ และกันดาร

ไม่รู้ต้องรอกี่ปีกี่ชาติกว่าจะมีปีศาจดาบตัวใหม่กลายเป็นเทพได้อีก

อาโทสต์หลับตา แล้วเสนอ "สัญญานาย-ทาส" ให้ซูเฉินด้วยความอัปยศ

ซูเฉินยิ้มเล็กน้อย แล้วปฏิเสธ

จากนั้น เขาหยิบสมุดสีดำเล่มเล็กๆ ที่แผ่กลิ่นอายแปลกประหลาดออกมา

"ชื่อปีศาจแท้จริงของแกคืออะไร?"

"อะ... อาโทสต์..."

ต่อหน้ามัน ซูเฉินเขียนชื่อนั้นลงในสมุดทีละตัวอักษร

ยิ่งชื่อในสมุดสมบูรณ์มากขึ้น อาโทสต์ก็ยิ่งรู้สึกเหมือนลำคอถูกบีบ วิญญาณเหมือนถูกประทับตรา และความหวาดกลัวก็ท่วมท้น

เมื่อเหลือตัวอักษรสุดท้าย อาโทสต์ก็แตกตื่นสุดขีด รีบตะโกน "พอแล้ว! พอเถอะ! ข้ายอมแล้ว! ข้ายอมสยบ!"

มันไม่รู้ว่าถ้าซูเฉินเขียนครบจะเกิดอะไรขึ้น แต่รู้แน่ว่าไม่ใช่เรื่องดีแน่

ซูเฉินหยุดมือ ปิดสมุดลง แล้วพูด "ฉันจะไม่ทิ้งร่องรอยอะไรไว้บนร่างแก แบบนั้นมันจะทำให้ลำบากตอนแกกลับไปทำงานให้ฉัน"

"แต่… วิญญาณของแก ถูกบันทึกไว้ในสมุดของฉันแล้ว"

"ถ้าแกคิดทรยศ ฉันจะเขียนตัวสุดท้ายนั้นให้ครบ แกคงไม่อยากรู้ผลลัพธ์หรอก… ใช่มั้ย?"

อาโทสต์หอบหายใจ ดวงตาแดงก่ำ รีบพยักหน้า "ไม่กล้า! ข้าไม่กล้าขัดคำสั่งแน่นอน!"

"ดีมาก" ซูเฉินยิ้ม แล้วตบไหล่มัน

"ไปได้แล้ว... อ้อ! จริงสิ… ถ้ามีใครติดต่อไป เขาจะเรียกแกว่ารหัส 113"

อาโทสต์ลุกขึ้นอย่างมึนงง บินออกไปหลายพันเมตรในลมหายใจเดียว

เมื่อหันกลับไปแล้วมองไม่เห็นร่างของชายคนนั้นอีก มันก็ปล่อยตัวตกลงจากฟ้า กระแทกพื้นอย่างแรง

ตู้ม!

พื้นดินเกิดหลุมขนาดใหญ่ และมันนอนอยู่ในนั้น

แรงกระแทกแบบนี้ไม่อาจทำอันตรายร่างเทพได้อยู่แล้ว

แต่มันกลับอยากให้ตัวเองแหลกสลาย แล้วสร้างร่างใหม่ด้วยซ้ำ!

มันใช้พลังเทพตรวจสอบร่างกายทั้งหมด และก็จริง ไม่มีร่องรอยใดๆ เหลืออยู่เลย

แต่...

ความรู้สึกอึดอัดในส่วนลึกของวิญญาณ ทำให้มันตัวสั่น แค่คิดก็ขนลุกไปทั้งตัว

"เขาต้องการทำอะไรกันแน่? ไม่ได้สั่งอะไรข้าเลย ไม่ได้ตั้งข้อจำกัดอะไรเลย"

"113 งั้นเหรอ? หรือว่าก่อนหน้าข้า เขาทำแบบนี้กับเทพปีศาจไปแล้วนับร้อย?"

"บ้าเอ๊ย! เขาคิดจะเปลี่ยนทั้งเหวลึกให้กลายเป็นสวนหลังบ้านของตัวเองเหรอ?"

อาโทสต์พยายามลุกขึ้น ใช้ดาบพยุงตัว

เมื่อมองกลับไปยังทิศทางของซูเฉิน สายตาของมันยังคงมีแต่ความหวาดกลัว ไม่มีความคิดต่อต้านแม้แต่นิดเดียว

ซูเฉินไม่ได้ทิ้งเครื่องหมายควบคุมไว้ก็จริง แต่ความกลัวได้สลักลึกในวิญญาณของมันแล้ว บางทีมีแค่ความตายเท่านั้นที่จะทำให้มันหลุดพ้น

ซูเฉินมองไปยังทิศทางที่อาโทสต์จากไป ดวงตาเปล่งประกายเล็กน้อย

ข้างๆ เขา เทียน่ากอดอก แล้วถามด้วยความสงสัย "ข้าไม่เข้าใจ ทำไมต้องยุ่งยากขนาดนี้?"

"ถ้าเจ้าอยากฆ่าเทพปีศาจ ก็ให้ร่างหลักของข้าไล่ฆ่าก็พอแล้ว ทำไมต้องอ้อมไปอ้อมมาด้วย?"

เธอรู้ว่าซูเฉินต้องการใช้ชีวิตของเทพปีศาจมาเติมตำแหน่งในบัญชีแต่งตั้งเทพ เพื่อทำภารกิจทะลุขีดจำกัดให้สำเร็จ

ซูเฉินมองเธอ แล้วพูด "ร่างหลักของเธออยู่ในเหวลึกแล้วไร้เทียมทานเหรอ? ฆ่าเทพระดับสูงได้ตามใจชอบมั้ยล่ะ?"

เทียน่าอ้าปาก ก่อนจะส่ายหัว "ไม่ได้"

"นั่นไงล่ะ ร่างหลักของเธอมีประโยชน์มากกว่านั้น ถ้าเปิดเผยเร็วเกินไป จะทำให้พวกมันระวังตัว"

ซูเฉินมองไปยังประตูเหวลึก

อัลเดลีจัดการสนามรบเรียบร้อยแล้ว และรวบรวมกองทัพหนอนไว้หน้าประตู พร้อมส่งสัญญาณขอเปิดศึก

เขาพูดเสียงเรีบ "ศึกนี้ ไม่ใช่แค่เติมบัญชีแต่งตั้งเทพให้เต็ม แต่ฉันจะเปลี่ยนทั้งเหวลึกให้กลายเป็นสวนหลังบ้านของฉัน… เอ่อ… ของต้าเซียอย่างเป็นทางการ"

"พวกราชาปีศาจแห่งเหวลึกชอบก่อสงครามอยู่เรื่อย ดูเหมือนจะว่างเกินไปหน่อย คงจะมีอิสระมากเกินไป…"

"การส่งสายลับเข้าไป ไม่ได้มีเป้าหมายแค่สงครามครั้งนี้ จุดสำคัญคือทำลายรากฐานความเชื่อใจของพวกมัน"

"ฉันอยากเห็นว่าหลังจากศึกนี้ พวกปีศาจแห่งเหวลึกจะยังสามารถระดมพลได้ด้วยคำสั่งเดียวเหมือนเดิมอีกหรือเปล่า... หึหึหึ!"

เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะชั่วร้ายของซูเฉิน

สิ่งมีชีวิตทั้งสองที่ถือว่าเป็นบรรพบุรุษของปีศาจ ต่างก็หดคอลงพร้อมกันโดยไม่รู้ตัว

เทียน่าคิดในใจ

‘ข้าคิดน้อยไปจริงๆ’

‘บางที แม้แต่ชั้นล่างสุดของเหวลึก ก็อาจจะรองรับความชั่วร้ายของเขาไม่ไหว!’

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากติดตามเพจด้วยนะคะ]

……………