บทที่ 370: ความจริงเบื้องหลังสงคราม (ฟรี)

หุบเขาฝังมังกร ส่วนที่ลึกที่สุด

เฮเลนานอนอยู่บนพื้น พลางกรีดร้องลั่น "ลิช เจ้ากล้าทรยศข้าได้ยังไง?"

"เจ้าคิดว่าข้าลืมคำสาปที่ฝังไว้ในร่างเจ้าแล้วหรือไง?"

"แค่ข้าคิดเพียงครั้งเดียว เจ้าจะทรมานจนอยากตายแต่ก็ไม่สามารถตายได้"

ลิชที่สวมผ้าคลุมสีดำ ค่อยๆ ลืมตาสีแดงเรืองแสง แล้วมองไปที่เฮเลนาอย่างสงบนิ่ง

วินาทีถัดมา เสียงถอนหายใจแหบพร่าและเย็นชาก็ดังออกมาจากใต้ผ้าคลุม

"โคลเรนต์ เจ้ายังไม่พัฒนาขึ้นเลยจริงๆ"

สีหน้าของเฮเลนาแข็งค้าง รูม่านตาขยายทันที

‘โคลเรนต์’ คือชื่อที่แท้จริงของวิญญาณที่เธอซ่อนไว้

เผ่าพันธุ์ต้นกำเนิดของวิญญาณเฮเลนานั้นพิเศษอย่างยิ่ง

เป็นเผ่าที่ตราบใดที่ไม่มีใครรู้ชื่อที่แท้จริง ไม่ว่าจะตายด้วยวิธีใด ต่อให้ทั้งร่างกายและวิญญาณถูกทำลายจนสิ้น ก็จะฟื้นคืนชีพในช่วงเวลาหนึ่งในอนาคต

เพราะเหตุนี้เอง พวกเขาจึงถูกเผ่าพันธุ์ทั้งหมดและเหล่าเทพร่วมมือกันกำจัด

จักรวาลจะไม่ยอมให้เผ่าพันธุ์ที่ทรงพลังเกินขอบเขตเช่นนี้ดำรงอยู่

การเกิดของเฮเลนาเป็นเพียงอุบัติเหตุ

โชคดีที่เธอฉลาดเกินวัย ตั้งแต่เกิดมา เธอพูดชื่อที่แท้จริงของตัวเองเพียงครั้งเดียว

แต่โชคร้ายก็คือ ครั้งนั้นกลับถูกเทพผู้ให้กำเนิดเธอได้ยินเข้า

นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เธอต้องต่อต้านผู้เป็นพ่อ

เพราะไม่มีใครยอมให้ชีวิตของตัวเองอยู่ในกำมือของผู้อื่น

ต่อให้คนนั้นจะเป็นพ่อของตัวเองก็ตาม!

สีหน้าของเฮเลนาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

การที่อีกฝ่ายพูดชื่อที่แท้จริงของเธอออกมาได้ ก็เพียงพอแล้วจะพิสูจน์ว่าลิชตรงหน้า ไม่ใช่ตัวเดิมอีกต่อไป

แต่เป็นพ่อของเธอ!

อาจจะเป็นร่างแยก หรือเพียงภาพฉาย

แต่ทันทีที่อีกฝ่ายพูดชื่อที่แท้จริง เฮเลนาก็สูญเสียความกล้าที่จะต่อต้านไปหมดสิ้น

สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปมาอย่างรวดเร็ว

ไม่นาน เธอก็คลานไปที่เท้าของลิช พร้อมสีหน้าประจบ "ท่านพ่อ ที่ข้าทำทั้งหมด... ก็เพื่อท่าน"

"ข้ารู้ว่าท่านสนใจอาร์ติแฟกต์ที่เทพีแห่งชีวิตทิ้งไว้"

"ในฐานะลูกของท่าน ข้าจะไม่ช่วยแบ่งเบาภาระได้ยังไง?"

"การกัดกร่อนโลกมันช้าเกินไป"

"เพราะงั้นข้าเลยยอมทิ้งทุกอย่าง แอบเข้ามาในโลกนี้ เพื่อหาอาร์ติแฟกต์ให้ท่าน"

"ทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่นแล้ว เชิญท่านพ่อรับอาร์ติแฟกต์ไปได้เลย"

ลิชส่ายหัว "การแสดงของเจ้าแย่เกินไป ยังต้องฝึกอีกมาก"

จากนั้นมันก็หันไปมองผ้าพันแผลสีขาวที่เต็มไปด้วยอักขระเวทมนตร์สีทอง ซึ่งลอยอยู่กลางแท่นบูชา

"อีกอย่าง เจ้าคิดว่าข้าสนใจอาร์ติแฟกต์นี้จริงๆ เหรอ?"

"เด็กน้อย… เจ้ายังไร้เดียงสาเกินไป"

"เจ้าน่าจะรู้ว่า สำหรับเทพแล้ว..."

"ถ้าไม่เหมาะสม ต่อให้เป็นอาร์ติแฟกต์ของเทพสูงสุด ก็ไม่มีค่าอะไร"

ความสับสนบนใบหน้าของเฮเลนามากขึ้น เธอถามออกไปโดยไม่รู้ตัว "ถ้าไม่ใช่อาร์ติแฟกต์นี้ แล้วอะไรถึงทำให้เทพระดับสูงอย่างท่านสนใจโลกขนาดกลางแห่งนี้?"

"ง่ายมาก..." ลิชพูดอย่างเรียบเฉย

"มันคือกุญแจ กุญแจที่ใช้เปิดประตู และเดินต่อไปบนเส้นทางแห่งอนาคต"

เมื่อพูดถึงตรงนี้ ดวงตาที่เคยเย็นชาของลิชก็ร้อนแรงขึ้นทันที

มันหัวเราะ "เทพีแห่งชีวิต คือเทพสูงสุดที่ครอบครองกฎแห่งชีวิต"

"สิ่งมีชีวิตทั้งหมดในจักรวาล ล้วนเป็นบริวารของเธอ"

"มนุษย์ที่แข็งแกร่งในตอนนี้ ก็เป็นเพียงกองกำลังเล็กๆ ในมือของเธอในตอนนั้น"

"แต่สุดท้าย เธอก็ยังพ่ายแพ้ เด็กน้อย เจ้ารู้มั้ยว่าทำไม?"

เฮเลนาส่ายหัว แสดงว่าไม่เข้าใจ

ไม่ใช่แค่เธอเท่านั้น

จนถึงทุกวันนี้ เรื่องนี้ก็ยังเป็นปริศนาที่ค้างคาอยู่ในใจของเทพนับไม่ถ้วนทั้งฝ่ายชีวิตและฝ่ายความตาย

"เพราะเธอ... โลภเกินไป"

"เธอไม่ยอมจำกัดตัวเองอยู่แค่ตำแหน่งเทพสูงสุด และอยากก้าวไปสู่ระดับที่สูงกว่า"

"เหนือกว่าเทพสูงสุด ก็คือเทพผู้สร้าง ผู้ที่สามารถสร้างจักรวาลขึ้นมาได้"

"เพื่อจะกลายเป็นเทพผู้สร้าง ลิฟจึงสร้างเผ่าเอลฟ์ขึ้นมา และมอบวิญญาณที่เป็นอิสระให้"

"แต่สิ่งนั้นไม่ได้ทำให้เธอทะลุขีดจำกัด ตรงกันข้าม กลับทำให้เธอถูกรบกวนด้วยศรัทธาที่ไร้ความหมาย"

"หลังจากนั้น เธอจึงเลือกอีกเส้นทางหนึ่ง ต้องการหลอมรวมความเป็นเทพที่สอง และมันต้องเป็นระดับสูงสุด"

"และเธอก็ทำสำเร็จ แต่เจ้าคงเดาไม่ออกว่า เธอเลือกกฎอะไรสำหรับความเป็นเทพที่สอง"

เฮเลนากะพริบตา แล้วพูดออกมาโดยไม่รู้ตัว "หรือว่าจะเป็น... ความตาย?"

"หืม?" ลิชมองเธอด้วยความแปลกใจ

"เดาได้ด้วยเหรอ? ใช่แล้ว… มันคือความตาย!"

"เธอไม่เพียงสร้างความเป็นเทพความตาย แต่ยังวางแผนฆ่าเทพระดับสูงที่ครอบครองกฎแห่งความตายในตอนนั้น แล้วขึ้นแทนที่"

"ตอนนี้ โลกทั้งหลายรู้ว่าฝ่ายความตายเป็นผู้ชนะสงครามครั้งนั้น"

"แต่ไม่มีใครรู้ว่า คนที่เริ่มสงครามไม่ใช่ฝ่ายความตายที่ถูกมองว่าโหดร้าย แต่เป็นลิฟ เทพีแห่งชีวิต!"

"เธอต้องการฆ่าจ้าวแห่งนรก แล้วขึ้นแทนที่"

"ถ้าเธอทำสำเร็จ ครอบครองทั้งความเป็นเทพชีวิตและความตาย เธออาจก้าวไปอีกขั้น กลายเป็นเทพผู้สร้างกึ่งสมบูรณ์ได้!"

"แต่น่าเสียดาย การกระทำของเธอทำให้ฝ่ายความตายโกรธ และยังทำให้ฝ่ายชีวิตเดือดร้อนอย่างหนัก"

"สุดท้าย เธอจึงถูกเทพระดับสูงทั้งสองฝ่ายรุมโจมตี จ้าวแห่งนรกจับมือกับบรรพบุรุษปีศาจแห่งเหวลึก โจมตีเธอจนเกือบดับสูญ"

เฮเลนาอ้าปากค้าง ก่อนจะพูดด้วยสีหน้าซับซ้อน "มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ? ถ้าอย่างนั้นเทพีแห่งชีวิตก็น่าสงสารจริงๆ"

"น่าสงสารงั้นเหรอ? ก็ไม่แน่หรอก!" ลิชพูดด้วยความตื่นเต้น

"เส้นทางของผู้แข็งแกร่งก็เป็นแบบนี้ ต่อให้เป็นเทพีแห่งชีวิตก็ไม่ต่างกัน..."

"มีเทพคนไหนเติบโตมาอย่างราบรื่นบ้าง?"

"มีเทพคนไหนทะลุขีดจำกัดได้โดยไม่ผ่านเลือดและการสังหารบ้าง?"

"ในความคิดข้า เธอแค่ไม่แข็งแกร่งพอ ความพ่ายแพ้ของเธอไม่ได้น่าเสียดายเลย"

เฮเลนาทำท่าเหมือนเข้าใจ แต่ยังคงสงสัย "ท่านพ่อ ท่านยังไม่ได้ตอบคำถามของข้า ว่าทำไมต้องสนใจโลกขนาดกลางแห่งนี้?"

ลิชมองเธอ แค่แวบเดียวก็อ่านความคิดเล็กๆ ในใจเธอออก

เฮเลนายังไม่ยอมแพ้ ในใจยังคิดจะหาทางขัดขวางแผนการ

แต่ในสายตาของลิช เฮเลนาก็เป็นแค่เด็กที่ดื้อรั้นเท่านั้น

"เทพีแห่งชีวิตล้มเหลว แต่ก็ไม่ได้ไร้ผลลัพธ์"

"เจ้ารู้มั้ยว่าทำไม ธาตุชีวิตกับความตายถึงสามารถเปลี่ยนแปลงซึ่งกันและกันได้ด้วยวิธีการบางอย่าง แต่ธาตุน้ำ ไฟ ลม สายฟ้ากลับทำไม่ได้?"

"เพราะเทพีแห่งชีวิตได้หลอมรวมกฎแห่งชีวิตและความตายเข้าด้วยกัน สร้างกฎใหม่ขึ้นมา"

"กฎนี้ไม่เคยปรากฏมาก่อน เป็นเส้นทางใหม่ที่มีสถานะสูงมาก!"

"กฎที่ข้ามี ทำให้ไปได้แค่ระดับเทพสูง ไม่สามารถก้าวต่อได้"

"แต่ถ้าข้าได้ครอบครองกฎนี้ ข้าอาจมีโอกาสแตะระดับเทพสูงสุด"

"เส้นทางใหม่นั้น คือสิ่งที่ข้าต้องการ!"

เฮเลนากำหมัดแน่น แต่ก็คลายออกอย่างรวดเร็ว พลางมองไปรอบๆ แล้วถาม "แล้วเส้นทางใหม่นั้นอยู่ไหน? ทำไมท่านยังไม่ลงมือ?"

ลิชถอนหายใจ "นี่ก็เป็นสิ่งที่ข้าอยากรู้..."

"มังกรที่ถูกฝังอยู่ที่นี่ คือภาชนะของเส้นทางนั้น"

"แต่ตอนนี้ มังกรตัวนั้นหายไปแล้ว"

"มังกร..." เฮเลนากลั้นหายใจ ไม่คิดเลยว่าในโลกแห่งนี้จะมีมังกรอยู่จริงๆ

‘หรือว่ามันรู้ว่าท่านพ่อมา เลยหนีไปก่อน?’

‘ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดีแล้ว อย่าโผล่มาอีกเลย!’

เธอคิดในใจ

แต่ทันทีที่ความคิดนั้นผุดขึ้น เสียงคำรามก็ดังมาจากด้านบน

ทั้งสามคนเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน มองไปยังท้องฟ้าดวงดาว

พวกเขาเห็นคลื่นระลอกแล้วระลอกเล่าแผ่กระเพื่อมในอากาศ ก่อนที่มิติจะฉีกเปิดออกเป็นรอยแยก

ศีรษะมังกรขนาดมหึมาค่อยๆ โผล่ออกมาจากรอยแยกนั้น

บนศีรษะมังกร มีทั้งออร่าแห่งความเสื่อมสลายและการถือกำเนิดใหม่ที่ขัดแย้งกัน พันเกี่ยวอยู่ด้วยกัน หลอมรวมกันอย่างสมบูรณ์แบบ

ศีรษะมังกรเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา

ชั่วขณะหนึ่ง เกล็ดของมันหลุดร่วง เลือดเนื้อเน่าเปื่อย วิญญาณเหี่ยวแห้ง

แต่ในอีกชั่วขณะต่อมา ก็กลับคืนสู่สภาพสมบูรณ์สูงสุด ไร้บาดแผล

"จบแล้ว! จะโผล่มาทำไมตอนนี้ อยากตายขนาดนั้นเลยเหรอฒ" เฮเลนาพูดออกมาโดยไม่รู้ตัว

พูดจบ เธอก็รีบยกมือปิดปาก กลัวว่าจะทำให้ท่านพ่อโกรธ

แต่ลิชไม่ได้มองเธอเลย สายตาจับจ้องไปที่มังกรอย่างร้อนแรง

ในตอนนั้นเอง โรซี่ที่ถอยไปอยู่มุมหนึ่งอย่างเงียบๆ ก็สังเกตเห็นบางอย่าง

แม้ศีรษะมังกรจะยิ่งใหญ่และน่าหวาดหวั่น แต่ดวงตาของมันกลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

ดวงจันทร์เต็มดวงบนท้องฟ้า ดูเหมือนจะยิ่งส่องสว่างขึ้น

เมื่อเห็นดวงจันทร์ ก็อดคิดถึงบ้านไม่ได้

ภาพของน้องชายผุดขึ้นในใจของโรซี่

สายตาของเธอพร่ามัวไปชั่วขณะ

ท่ามกลางการหมุนวนของหมู่ดาว ดวงดาวนับไม่ถ้วนเริ่มรวมตัวกันเป็นใบหน้าขนาดมหึมา

โครงหน้าคล้ายกับน้องชายของเธอไม่มีผิด

โรซี่คิดว่าตัวเองตาฝาด จึงยกมือขึ้นขยี้ตาแล้วตั้งใจมองอีกครั้ง

จากนั้นเธอก็เบิกตากว้าง อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

มันไม่ใช่ภาพลวงตา! นั่นคือใบหน้าของน้องชายของเธอจริงๆ!

และใบหน้าที่เกิดจากดวงดาวนั้น ก็อ้าปากพูด

"หืม? อยู่กันหลายคนเลยนี่นา!"

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ]

……………