บทที่ 365: บารมีขององค์หญิงแห่งจักรวรรดิ (ฟรี)

ทางตะวันตกของป่าหมอกสีเทา บริเวณชานเมืองของมหานครแห่งหนึ่งของเผ่าเอลฟ์ป่า

เงาร่างหกคนสวมฮู้ดกำลังวิ่งด้วยความเร็วสูงสุด

ด้านหลังของพวกเธอ คบเพลิงนับไม่ถ้วนส่องทะลุหมอกสีเทา พร้อมเสียงตะโกน "ฆ่า!" ที่ดังขึ้นไม่หยุด

"เฮเลนา เจ้าไปทำอะไรมากันแน่? ทำไมรู้สึกเหมือนผู้แข็งแกร่งทั้งเมืองออกมาไล่ฆ่าพวกเราเลย!!!"

"ขะ... ข้าไม่ได้ทำอะไรนะ ก็แค่เข้าไปในคลังสมบัติส่วนตัวของเจ้าเมือง แล้วหยิบของมานิดหน่อย"

"อะไรนะ! เจ้าไปขโมยของงั้นเหรอ? นี่เจ้า... เจ้าต้องเอาไปคืน! ถ้าโดนล้อมจริงๆ ต่อให้มีสิบชีวิตก็ไม่พอให้ใช้หรอก!"

"ไม่ได้ ของชิ้นนั้นสำคัญมาก ข้าจะเสียมันไปไม่ได้!"

"เจ้า..." ร่างหนึ่งที่มีเส้นผมสีเขียวโผล่ออกมาจากใต้ฮู้ดกำลังจะพูดต่อ

ทันใดนั้น ก็มีเสียงหวีดแหลมดังมาจากด้านหลัง

เพื่อหลบการโจมตี ร่างผมเขียวจึงกลิ้งไปข้างหน้า

แต่กลับพลาดไปเกี่ยวเพื่อนร่วมทีมอีกหลายคน จนล้มลงไปพร้อมกัน

ไม่นาน เงาร่างจำนวนมากจากด้านหลังก็เข้าล้อมพวกเธอทั้งหกคนไว้อย่างแน่นหนา

พวกนั้นล้วนเป็นเอลฟ์ป่า ตัวสูงเพียงประมาณหนึ่งเมตร รูปร่างเล็กกะทัดรัด ดูบอบบางและน่ารักมาก

แต่ผู้นำของพวกเขาเป็นเอลฟ์หญิงวัยกลางคน รูปร่างกำยำ ผมหนาทึบ

เมื่อเทียบกับเอลฟ์ที่มักดูสง่างามและอ่อนช้อย เธอกลับดูคล้ายคนแคระผู้เชี่ยวชาญด้านการตีเหล็กเสียมากกว่า

เอลฟ์หญิงวัยกลางคนแกว่งขวานคู่ในมือ จ้องมองทั้งหกคนอย่างเย็นชา แล้วพูดเยาะเย้ย "กล้าบุกเข้าไปขโมยของในจวนเจ้าเมือง พวกเจ้าอยากตายกันสินะ"

"จับตัวไป แล้วควักตับควักไส้ออกมาให้หมด"

ทั้งหกคนไม่ใช่เหยื่อที่ยอมให้ฆ่าง่ายๆ พวกเธอดึงอาวุธออกมา พร้อมปล่อยออร่าของตัวเอง

ทุกคนล้วนเป็นผู้แข็งแกร่งขั้นที่เก้าระดับตำนาน!

เอลฟ์หญิงวัยกลางคนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มอย่างเย็นชา แล้วปล่อยออร่าของตัวเองออกมาต้าน

แม้ว่าเอลฟ์ป่าจะถือว่ามีพรสวรรค์ด้านการต่อสู้ค่อนข้างอ่อนแอในหมู่เอลฟ์

แต่หลังจากโลกเกิดความเปลี่ยนแปลง หากต้องการมีชีวิตรอด ก็จำเป็นต้องต่อสู้

เอลฟ์ป่าที่อ่อนแอ ถูกกำจัดไปนานแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น รากฐานของมหานครก็ไม่ธรรมดา

ในพริบตา ออร่าของผู้แข็งแกร่งระดับตำนานสิบห้าสายก็ปะทุขึ้นจากฝ่ายเอลฟ์ป่า

แรงปะทะของออร่าทำให้ฮู้ดของทั้งหกคนถูกพัดเปิดออก

เผยให้เห็นเอลฟ์หกคนที่มีสีผมแตกต่างกัน

องค์ประกอบของพวกเธอหลากหลายมาก

มีเอลฟ์จันทราสองคน เอลฟ์นักบวชหนึ่งคน เอลฟ์ไฟหนึ่งคน เอลฟ์ป่าหนึ่งคน

และยังมีเอลฟ์แห่งความตายที่เพิ่งปรากฏขึ้นอีกหนึ่งคน

เมื่อเห็นทั้งหกคนอย่างชัดเจน ดวงตาของเอลฟ์หญิงวัยกลางคนก็สั่นไหว ท่าทางเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างได้ แล้วพูดอย่างลนลาน

"เดี๋ยวก่อน!!! หยุดก่อน!!!"

เธอกางขวานทั้งสองข้างออก ขวางพวกพ้องที่กำลังจะพุ่งเข้าโจมตี

จากนั้นจ้องไปที่เอลฟ์จันทราสองคน แล้วถามด้วยเสียงสั่น "ในกลุ่มพวกเจ้า... มีเอลฟ์ที่ชื่อโรซี่มั้ย?"

คำถามนั้น ได้รับเพียงความเงียบเป็นคำตอบ

เอลฟ์ทั้งหกสบตากัน รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงหยุดการเคลื่อนไหว

พวกเธอกระซิบคุยกัน

"โรซี่ ทำไมอีกฝ่ายถึงรู้จักเจ้า หรือว่าเคยเจอกันมาก่อน?"

"พวกเราเพิ่งมาถึงเมืองนี้ไม่นาน แล้วก็โดนไล่ออกมา จะไปเคยเจอได้ยังไง?"

"งั้นตอนนี้เอาไงดี เธอเรียกชื่อเจ้าออกมา อาจมีปัญหาอะไรก็ได้ อย่าเพิ่งแสดงตัวดีกว่า"

"ข้าคิดต่างนะ สายตาของเอลฟ์ป่านั่นแปลกๆ เหมือนกำลังกลัวอยู่ ถ้าโรซี่ออกไป อาจมีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นก็ได้"

"เงียบเลย เฮเลนา เรื่องทั้งหมดนี่ก็เพราะเจ้านั่นแหละ"

"เอาล่ะ ที่เฮเลนาพูดก็มีเหตุผล โรซี่... ลองดูมั้ย?"

"ได้!"

บทสนทนาหยุดลง โรซี่ก้าวออกมา สบตากับเอลฟ์ป่าอย่างมั่นใจ

"ข้าคือโรซี่"

เอลฟ์ป่าหญิงวัยกลางคนกลืนน้ำลาย หายใจถี่ขึ้นเล็กน้อย

เธอเรียกเอลฟ์คนหนึ่งมาจากด้านหลัง แล้วสั่งการบางอย่าง

ไม่นาน เอลฟ์คนนั้นก็ถือภาพวาดบนกระดาษหนังแกะหลายแผ่นเข้ามา

เอลฟ์ป่าหญิงวัยกลางคนถือภาพไว้ มองโรซี่อีกครั้ง แล้วเปรียบเทียบ

ภาพวาดหลุดจากมือของเธอร่วงลงพื้น ขาของเธออ่อนแรง ก่อนจะทรุดลงคุกเข่า

"ข้า... เอ่อ... ข้า เอลาม่า ขอทำความเคารพองค์หญิง!"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เอลฟ์ป่าที่ก่อนหน้านี้ยังสับสน ต่างเปลี่ยนสีหน้าอย่างฉับพลัน

พวกเขารีบทำตาม ทรุดตัวลงคุกเข่าพร้อมกัน

คราวนี้กลับเป็นโรซี่ที่งุนงง

เฮเลนาเดินเข้ามา เอาไหล่ชนเธอเบาๆ แล้วหัวเราะ "ดูไม่ออกเลยนะ เจ้าปิดบังพวกเราเก่งจริงๆ โรซี่"

"เจ้าเป็นองค์หญิงเลยนะ มีเพียงเอลฟ์ระดับกึ่งเทพเท่านั้นที่มีสิทธิ์ได้รับการเรียกขานว่าจักรพรรดินี"

"และมีแค่ลูกสาวของจักรพรรดินีเท่านั้น ถึงจะเรียกว่าองค์หญิงได้"

"แม่ของเจ้าเป็นจักรพรรดินีคนไหนกัน?"

โรซี่ผลักเธอออก แล้วพูดว่า "ข้าปิดบังอะไรกัน? ข้าก็แค่เอลฟ์จากเผ่าเล็กๆ จะไปมีแม่เป็นจักรพรรดินีได้ยังไง?"

เธอหันไปมองกลุ่มเอลฟ์ป่าที่คุกเข่า

พวกนี้ต้องจำคนผิดแน่ ถ้ารู้ความจริงทีหลัง อาจจะยิ่งโกรธกว่าเดิมอีก

ควรรีบอธิบายให้ชัดเจนดีกว่า แต่เดิมก็เป็นเพราะเฮเลนาทำผิดอยู่แล้ว แค่ให้คืนของและขอโทษก็น่าจะพอ

"เอ่อ... ข้าว่าพวกเจ้าน่าจะจำคนผิดนะ ข้าไม่ได้มีแม่เป็นจักรพรรดินี ข้าก็เป็นแค่เอลฟ์จากเผ่าเล็กๆ ไม่ใช่องค์หญิงอะไรหรอก" โรซี่พูดอย่างจริงจัง

เมื่อได้ยินแบบนั้น เอลาม่าก็เงยหน้าขึ้น มองเธออีกครั้ง แล้วเปรียบเทียบกับภาพ ก่อนจะก้มศีรษะลงกระแทกพื้นอีกครั้ง

"ไม่... ไม่ผิดแน่นอน ท่านคือองค์หญิง!"

โรซี่ขมวดคิ้ว

หรือว่าจะมีเอลฟ์อีกคนที่หน้าตาเหมือนเธอเป๊ะ และยังชื่อโรซี่เหมือนกัน?

เธอกำลังจะอธิบายต่อ แต่มีมือหนึ่งดึงเธอไว้เบาๆ จากด้านหลัง

โรซี่หันไปมอง ก็เห็นว่าเป็นเพ็กกี้

เพ็กกี้มองไปที่กลุ่มเอลฟ์ป่า แล้วพูดว่า "องค์หญิงที่พวกเจ้าพูดถึง... คือองค์หญิงแห่งจักรวรรดิใช่มั้ย?"

โรซี่ชะงัก ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นเล็กน้อย แล้วพูดอย่างเขินๆ ปนหงุดหงิด "เพ็กกี้ อย่าล้อกันแบบนี้สิ"

"จักรวรรดิก็แค่เผ่าเล็กๆ จะมีองค์หญิงได้ยังไง?"

ในความคิดของเธอ ไม่ว่าน้องชายของเธอจะพัฒนาจักรวรรดิได้ดีแค่ไหน ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะขยายอิทธิพลมาถึงที่นี่ได้ ภายในเวลาแค่เกือบพันช่วงเวลา

ตอนนี้พวกเธออยู่ไกลจากพื้นที่ของจักรวรรดิอย่างมาก

คำพูดของเพ็กกี้ อาจเป็นการสร้างศัตรูให้จักรวรรดิก็ได้

แม้จะอยู่ไกลมาก โรซี่ก็ไม่อยากให้น้องชายต้องเดือดร้อนเพราะเธอ

แต่ในวินาทีถัดมา สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้โรซี่ชาไปทั้งตัว

เอลาม่าก้มศีรษะต่ำลงอีก พยายามกดความหวาดกลัวในใจ แล้วตะโกนเสียงดัง "ใช่... ใช่แล้ว พวกเราไม่รู้ว่าองค์หญิงแห่งจักรวรรดิจะเดินทางมาที่นี่ จึงไม่ได้ออกมาต้อนรับ และยัง... ยังล่วงเกินท่านอีก…"

"ก่อนหน้านี้พวกเราไม่รู้ตัวตนของท่าน ได้โปรดให้อภัยและไว้ชีวิตพวกเราด้วย!"

เอลฟ์ป่าจำนวนมากด้านหลังก็ร้องตะโกนด้วยความหวาดกลัว

"ได้โปรดให้อภัยและไว้ชีวิตพวกเราด้วย!"

ปากของโรซี่ค่อยๆ อ้ากว้าง สีหน้าตกตะลึงอย่างมาก

ไม่ใช่แค่เธอเท่านั้น

เอลฟ์หญิงคนอื่นๆ ที่อยู่ด้านหลัง รวมถึงเฮเลนา ต่างก็ยืนนิ่งแข็งทื่ออยู่กับที่ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ]

……………