บทที่ 80 - ความโกรธแค้นของฮวาคุน

บทที่ 80 - ความโกรธแค้นของฮวาคุน

【นับถอยหลังกลับสู่โลกเดิม: 71 วัน】

เก้าโมงเช้า เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ปลุกฉินล่างให้ตื่นจากความฝัน

เขาควานหาโทรศัพท์อย่างงัวเงีย แล้วรับสายด้วยเสียงงึมงำ "ฮัลโหล"

"สวัสดีครับประธานฉิน ผมเฮ่อชวนจากว่านเหิงครับ" ปลายสายทักทายด้วยน้ำเสียงสุภาพนอบน้อม

"ท่านประธานหวังของเราอยากจะเชิญคุณมาร่วมรับประทานอาหารกลางวันที่เจียงหนานจ้าว ไม่ทราบว่าคุณสะดวกหรือเปล่าครับ?"

"ตอนเที่ยงเหรอ..." ฉินล่างขยี้ตา มองแสงแดดจ้าที่ส่องผ่านหน้าต่าง

"เปลี่ยนเป็นตอนเย็นเถอะ ตอนเที่ยงผมนัดคนอื่นไว้แล้ว"

พูดจบเขาก็วางสาย แล้วพลิกตัวนอนต่อ

เฮ่อชวนยืนถือโทรศัพท์ที่ตัดสายไปแล้ว มองหน้าหวังเจี้ยนเซินที่อยู่ข้างๆ ด้วยความตกตะลึง

"เขาปฏิเสธเหรอ?" หวังเจี้ยนเซินขมวดคิ้ว

"บอกว่าตอนเที่ยงมีนัดแล้ว ขอเลื่อนเป็นตอนเย็นครับ"

หวังเจี้ยนเซินเคาะนิ้วลงบนโต๊ะทำงานไม้แดงเบาๆ สายตาเริ่มลึกล้ำขึ้น

"นัดตอนเที่ยง... เมื่อคืนหลังงานประมูลจ้าวตงเซิงก็หายตัวไปเลย เที่ยวบินเช้านี้ของเวินหรานก็มีข่าวว่าเลื่อนออกไป... ไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่นัดเขาไป?"

เขาลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ ทอดสายตามองไปทางเขตเมืองใหม่ปินเจียง

"ว่าแล้วเชียว มีคนจ้องที่ดินแปลงนั้นอยู่เหมือนกันสินะ"

เฮ่อชวนถามด้วยความสงสัย

"ผมฟังน้ำเสียงเขาในโทรศัพท์ดูชิลๆ เหมือนคนเพิ่งตื่น หรือว่าเขาแค่ไม่อยากออกจากบ้านตอนเที่ยงหรือเปล่าครับ?"

หวังเจี้ยนเซินถลึงตาใส่เฮ่อชวนอย่างเกรี้ยวกราด

คิดในใจว่าไอ้โง่นี่ ทำงานกับฉันมาตั้งนาน ไม่ได้พัฒนาขึ้นเลยสักนิด

"ยิ่งเขาทำตัวสบายๆ ก็ยิ่งแปลว่าเขามั่นใจในไพ่บนมือ ดูเหมือนว่าข้อเสนอคืนนี้ของเราคงต้องเพิ่มขึ้นอีกซะแล้ว..."

ถูกโทรศัพท์ของเฮ่อชวนปลุกขึ้นมา

ฉินล่างพยายามจะนอนต่อ แต่ก็ข่มตาหลับไม่ลงแล้ว

พอตื่นขึ้นมาก็เห็นฉินอีกำลังจ้องกราฟหุ้นอยู่ เขาเลยไม่ได้เข้าไปกวน

แต่พอฉินอีเห็นฉินล่างตื่น หล่อนก็รีบตักข้าวต้มมาให้เขา

ทว่า วันนี้ฉินอีไม่มีเวลาเล่นเกมเป็นเพื่อนฉินล่าง เพราะหล่อนต้องวุ่นอยู่กับการซื้อของตกแต่งคฤหาสน์หลังใหม่

ฉินล่างกินข้าวต้มเสร็จ ก็ตัดสินใจมุดกลับเข้าผ้าห่มไปกดเข้าโหมดแรงก์ต่อ

พอเข้าเกมปุ๊บ คำเชิญเข้าทีมจาก "เย่ม่าวปู้เหมียน" ก็เด้งขึ้นมาทันที

ฉินล่างเลิกคิ้วแล้วกดรับ

ไม่ได้เล่นกับไอ้ไก่อ่อนนี่มาหลายวันแล้ว วันนี้ออนแต่เช้าเลยแฮะ

พอเริ่มเกมปุ๊บ บรรยากาศก็คุเป็นไฟทันที

"ล่างหลี่เก้อล่าง แกมาแย่งบัฟฟ้าฉันทำไมเนี่ย?" ฟ่านซือซือพิมพ์ด่าตั้งแต่ต้นเกม

"นักเวทจะเอาบัฟฟ้าไปทำไม?" ฉินล่างพิมพ์สวนกลับอย่างเกียจคร้าน "เอาไปก็แจกคิลเปล่าๆ"

"ถ้าแกเล่นป่าฉันก็ไม่ว่าหรอก แต่นี่แกเล่นเลนบน แกจะเอาบัฟฟ้าไปทำแป๊ะอะไร?" ฟ่านซือซือถึงกับพูดไม่ออก

"ก็เลนบนมันอยู่ใกล้บัฟฟ้ามากกว่าปะ? แถมบนบัฟฟ้ามันสลักชื่อเธอไว้หรือไงล่ะ?" ฉินล่างใช้มือข้างหนึ่งพิมพ์ข้อความ อีกข้างก็คุมฮีโร่ไปตีป้อม

ฟ่านซือซือที่อยู่บนรถบ้านตู้โมโหจนแทบจะปาตลับแป้งทิ้ง

ช่างแต่งหน้ารีบซับหน้าเติมแป้งให้วุ่นวาย

ผู้จัดการพยายามจะยึดโทรศัพท์เป็นรอบที่ร้อย "ซือซือ อีกสิบนาทีจะอัดรายการแล้วนะ!"

"ขอจบตานี้ก่อน!" ฟ่านซือซือเบี่ยงตัวหลบมือผู้จัดการ

พูดไม่ทันขาดคำ ฟ่านซือซือก็ตายอีกแล้ว

"เลนบนหายไปไหนทำไมไม่บอก?"

"ตาบอดดูมินิแมปไม่เป็นไง๊?" ฉินล่างตอกกลับ "ศัตรูวาร์ปมาเห็นๆ"

ตอนนี้คนหนึ่งใส่ชุดนอนซุกตัวอยู่ในผ้าห่ม อีกคนกำลังโดนช่างแต่งหน้ากดหัวกรีดอายไลเนอร์ แต่ทั้งคู่กลับกำลังฆ่าฟันกันอย่างดุเดือดในแผนที่จำลอง

ที่สำคัญคือทั้งคู่

ต่างก็กากพอกัน

แถมยังบ้าเกมพอกันอีก

ด่ากันทุกวัน

แล้วก็ยังอุตส่าห์กลับมาจับคู่เล่นด้วยกันอีก

น่าเสียดายที่เล่นด้วยกันแล้วรีพอร์ตกันเองไม่ได้

"ไอ้ไก่อ่อนอย่างแกขึ้นแพลทินัมมาได้ไงวะ?" หลังจากตายรวดห้าตัว ฟ่านซือซือก็บ่นอย่างหัวเสีย

"ถ้าไม่ต้องมาแบกแก ฉันขึ้นแรงก์ไดมอนด์ไปตั้งนานแล้ว" ฉินล่างที่ตายไปแปดตัวก็เถียงกลับแบบไม่ยอมแพ้

ผู้จัดการมองไปทางสตูดิโอถ่ายทำด้วยสายตาสิ้นหวัง "แม่คุณ ผู้กำกับมาตามสามรอบแล้วนะ!"

เที่ยงตรง ในขณะที่ฉินล่างถอนหายใจเมื่อเห็นแรงก์ตัวเองร่วงจากแพลทินัมลงมาโกลด์

ฟ่านซือซือก็โดนผู้จัดการลากตัวเข้าสตูดิโอ ปากก็ยังพึมพำไม่หยุด "ไอ้หมาบ้าอย่าหนีนะโว้ย คืนนี้แม่จะโชว์สเต็ปเทพให้ดู!"

……

ตั้งแต่เมื่อคืนที่ผ่านมา ข่าว "ฮวาคุนคุกเข่าเลียรองเท้ามหาเศรษฐีวงการอสังหาฯ" ก็พุ่งทะยานติดชาร์ตคำค้นหายอดฮิต

พอถึงช่วงกลางวัน ข่าวนี้ก็พุ่งทะยานขึ้นสู่อันดับหนึ่ง

ในภาพถ่าย 9 ช่องที่ปาปารัสซีถ่ายมา ฮวาคุนกำลังคุกเข่าสไลด์ไถลมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉินล่างอย่างสวยงาม

ภาพที่พีคที่สุดคือภาพโคลสอัป จมูกของเขาห่างจากรองเท้าผ้าใบนั้นแค่สองเซนติเมตร แถมบนหน้ายังมีคราบไวน์แดงติดอยู่ด้วย

"เปลี่ยนอาชีพจากพระเอกดาวรุ่งมาเป็นคนขัดรองเท้าแล้วเหรอ? 【อิโมจิหน้าน้องหมา】"

"ที่แท้ฝีมือการแสดงของพี่เขาก็เอามาใช้ตรงนี้นี่เอง! 【อิโมจิน้ำตาไหล】"

ที่เจ็บแสบไปกว่านั้นคือ เว่ยปั๋วทางการของบริษัทบันเทิงว่านเหิงก็โดนถล่มยับ

"บริษัทคุณรับขัดรองเท้าถึงบ้านด้วยไหมครับ?"

……

ในห้องสวีตของโรงแรมปินเจียง

ฮวาคุนขยี้ผมตัวเองอย่างหัวเสีย

"ฉันอธิบายไปแล้วนะ แต่รูปพวกนี้มันถ่ายมุมกล้องทุเรศเกินไปแล้ว!" ผู้จัดการมองหน้าจอโทรศัพท์ที่แตกยับด้วยสีหน้าสิ้นหวัง

ฮวาคุนรีเฟรชหน้าคอมเมนต์อย่างบ้าคลั่ง แล้วตะคอกถามผู้จัดการเสียงสั่น

"เอาภาพวงจรปิดมาไม่ได้เหรอ? เมื่อวานฉันล้มจนเกือบสมองเสื่อม! ตกลงใครมันเป็นคนขัดขาฉันวะ?"

ผู้จัดการทำมือแบออกอย่างจนปัญญา "พอจบงานปุ๊บ คนของทางเทศบาลก็มายึดฮาร์ดดิสก์ไปเลย แต่ว่า..."

เขาลดเสียงลงทำท่าทางลึกลับ "ฉันสืบมาได้ว่าพี่ชายของเด็กผู้หญิงคนนั้นชื่อฉินล่าง เป็นเศรษฐีใหม่ที่ทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์"

ด้วยระดับของเขา แน่นอนว่าสืบเรื่องความรวยของฉินล่างไม่ได้ และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉินล่างกำลังเจรจาธุรกิจกับเจ้าของบริษัทว่านเหิงอยู่

ดวงตาของฮวาคุนเป็นประกาย คว้าแท็บเล็ตที่ผู้จัดการยื่นให้มาดู บนหน้าจอคือวิดีโอสัมภาษณ์ของฉินล่าง

ในคลิป ฉินล่างใส่ชุดลำลอง กำลังพูดจาไร้สาระไปเรื่อยเปื่อย "ทำไมถึงมาลงทุนในปินเจียงน่ะเหรอ? ก็คุณตาผมมาเข้าฝันน่ะสิ..."

"แค่นี้เองเหรอ...?" ฮวาคุนทำหน้าเหยียดหยาม

"ไอ้บ้านนอกเอ๊ย ขี้โม้ชะมัด"

น้ำเสียงอวดดีเหมือนผีพนันถูกหวยไม่มีผิด

"แต่น้องสาวเขาสวยจริงๆ นะ" ฮวาคุนเลียริมฝีปาก

ผู้จัดการก็พยักหน้าเห็นด้วย ถ้าดึงตัวมาเซ็นสัญญาได้ เขาปั้นให้ดังระเบิดได้แน่

"ดูจากอายุน่าจะยังเรียนมหาลัยอยู่ล่ะมั้ง? ดูใสซื่อมากๆ เลย"

ฮวาคุนจ้องรูปถ่ายตาไม่กะพริบ ในหัวเริ่มจินตนาการถึงฉากในซีรีส์รักโรแมนติก

ตัวเองขับรถสปอร์ตไปรับที่หน้าประตูมหาลัย ใช้เส้นสายในวงการบันเทิงมาล่อหลอก แล้วก็จัดฉากให้ปาปารัสซีถ่ายรูปคู่แบบกำกวม...

"พวกเด็กต่างจังหวัดแบบนี้หลอกง่ายจะตาย!" ฮวาคุนดีดนิ้วอย่างได้ใจ

"จะให้ส่งของขวัญไปลองเชิงดูก่อนไหม?" ผู้จัดการเสนอ

"เชยไป!" ฮวาคุนสะบัดผมหน้าม้า "ชวนมาเป็นนางเอกเอ็มวีของฉันเลยดีกว่า มีผู้หญิงคนไหนบ้างที่ปฏิเสธโอกาสแจ้งเกิดได้ลงคอ?"

ผู้จัดการพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง

จู่ๆ ฮวาคุนก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เลยยืดตัวตรงขึ้นจากโซฟา

"แล้วไต้หย่าล่ะ? เมื่อวานฉันชวนหล่อนไปกินข้าวนี่ หล่อนตอบมาว่าไง?"

ผู้จัดการทำหน้าอึดอัดเปิดดูข้อความ "คุณไต้บอกว่า... คืนนี้สถานีโทรทัศน์มีคิวสัมภาษณ์ด่วนครับ"

"เชื่อก็บ้าแล้ว!" ฮวาคุนแค่นเสียง "ก่อนชวนฉันก็ให้ผู้ช่วยไปสืบมาแล้ว คืนนี้สถานีโทรทัศน์ปินเจียงไม่มีคิวงานนอกสถานที่สักหน่อย!"

ฮวาคุนส่ายหน้าอย่างหงุดหงิด "หล่อนมากินข้าวกับฉัน พรุ่งนี้ฉันก็ยอมไปออกรายการสัมภาษณ์พิเศษให้หล่อน แล้วหล่อนมีสิทธิ์อะไรมาปฏิเสธฉัน? หล่อนคิดว่าตัวเองเป็นใคร? ก็แค่พิธีกรช่องเคเบิลเล็กๆ หรอกนะ!"

ถ้าฉินล่างรู้เรื่องนี้เข้าก็คงจะตกใจเหมือนกัน

เพราะข้อมูลของไต้หย่าระบุไว้ชัดเจนว่า

"จำนวนครั้งที่มีความรัก: 378", "ยอมทุ่มเททุกอย่างเพื่อทำความฝันให้เป็นจริง"

(จบแล้ว)