บทที่ 50 - กล้องแอบถ่ายในห้องลองเสื้อ

บทที่ 50 - กล้องแอบถ่ายในห้องลองเสื้อ

……

【นับถอยหลังกลับสู่โลกเดิม: 77 วัน】

【ค่าความประทับใจของซูเชียนเชียน: 79】

ค่ำคืนนี้ ณ ที่ว่าการอำเภอปินเจียง หลี่กั๋วหมิงและเจิงเสียงเฟยอดหลับอดนอนทำงานกันทั้งคืน แสงไฟในห้องทำงานสว่างไสวไม่ดับลงเลย

ค่ำคืนนี้ ร้านนายหน้าของฟางหยวนคึกคักไปด้วยผู้คน เซ็นสัญญาซื้อขายบ้านไปมากกว่าสามสิบฉบับภายในคืนเดียว

ค่ำคืนนี้ ฉินล่างนอนกอดฉินอีหลับสนิทตลอดคืน

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉินล่างตรวจดูแผลที่ต้นขาของฉินอีอย่างละเอียดอีกครั้ง

สะเก็ดแผลหลุดลอกออกเกือบหมดแล้ว เผยให้เห็นผิวหนังเกิดใหม่สีชมพูอ่อน ฉินล่างค่อยๆ ตัดไหมให้เธออย่างเบามือ หลังจากตรวจดูจนแน่ใจแล้ว ในที่สุดเขาก็อนุญาตให้เธอออกไปข้างนอกได้

"พี่ชาย เมื่อวานพี่สัญญากับหนูแล้วนะ ว่าถ้าหนูช่วยปั่นแรงก์ให้ถึงแพลทินัม พี่จะพาหนูออกไปเที่ยว" ฉินอีทำตาปริบๆ อย่างคาดหวัง

"ไปสิ พี่สัญญาไว้แล้ว วันนี้จะอยู่เป็นเพื่อนเราทั้งวันเลย" ฉินล่างขยี้ผมฉินอีด้วยความเอ็นดู

ฉินอีดีใจจนยิ้มแก้มปริ รีบควงแขนเขาแน่น "พี่ชายใจดีที่สุดเลย!"

จุดหมายแรกของวันนี้คือการไปชอปปิง

ก่อนหน้านี้ฉินล่างซื้อเสื้อผ้าให้ฉินอีโดยใช้วิธีเดาไซซ์เอา วันนี้เขาเลยตั้งใจจะพาเธอไปเลือกเสื้อผ้าสวยๆ ที่ใส่พอดีตัว

พวกเขามาที่ห้างสรรพสินค้าใกล้ๆ ซึ่งก็คือห้างเดิมที่ฉินล่างเคยมาซื้อเสื้อผ้าคราวก่อนนั่นแหละ

ฉินล่างไม่ได้บ้าแบรนด์เนมอะไรนักหนา ส่วนฉินอีก็แค่มีพี่ชายมาด้วยก็มีความสุขแล้ว

ติดก็ตรงที่ความสวยของฉินอีมันโดดเด่นสะดุดตาเกินไป ไม่ว่าจะเดินไปทางไหนก็กลายเป็นจุดสนใจไปเสียหมด ฉินล่างจึงรีบไปซื้อแว่นกันแดดกับหมวกมาให้เธอใส่พรางหน้าตาเอาไว้ก่อน

ในร้านเสื้อผ้าสตรีแห่งหนึ่ง ฉินอีลองรองเท้าส้นสูงคู่ใหม่ที่เพิ่งซื้อมา แล้วก็หยิบเสื้อผ้าอีกสองสามชุดเข้าไปลองในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า

ส่วนฉินล่างก็ปลีกตัวไปซื้อชานม เมื่อก่อนเขาไม่ชอบกินชานมเอาเสียเลย แต่ช่วงนี้ยัยหนูนี่เอาแต่นอนเล่นเกมบนโซฟาแล้วสั่งเดลิเวอรีชานมมากินทุกวัน เขาก็เลยพลอยติดนิสัยกินชานมไปด้วย

แต่พอเขาถือชานมสองแก้วเดินกลับมา ก็พบว่าฉินอีกำลังยืนหน้าบูดเป็นตูดหมึกจ้องเขม็งไปที่พนักงานขายสาวอยู่หน้าห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า

"เกิดอะไรขึ้น?" ฉินล่างรีบสาวเท้าเข้าไปหา

ฉินอีชี้มือไปทางห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า น้ำเสียงราบเรียบ "ข้างในมีกล้องแอบถ่ายค่ะ"

พนักงานขายสาวทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก "เป็นไปไม่ได้นะคะ! ปกติฉันก็เปลี่ยนเสื้อผ้าในนี้เหมือนกัน!"

การมีกล้องแอบถ่ายในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ถือเป็นเรื่องร้ายแรงที่ทำลายความน่าเชื่อถือของร้านค้าอย่างย่อยยับ

ฉินล่างเดินตามฉินอีเข้าไปในห้องลองเสื้อ

พื้นที่ด้านในแคบมาก

"ตรงนี้ แล้วก็ตรงนี้ มีกล้องซ่อนอยู่ค่ะ"

ฉินอีชี้เป้าไปที่ไฟประดับบนผนังและปลั๊กไฟด้านล่าง

ฉินล่างเพ่งมองอยู่นานสองนาน กล้องพวกนี้ซ่อนไว้อย่างแนบเนียนมาก ถึงฉินอีจะชี้ให้ดูแล้ว เขาก็ยังมองไม่ออกอยู่ดีว่ามันผิดปกติตรงไหน

"พี่มองไม่เห็นว่ามันจะต่างจากปกติตรงไหนเลย? เธอรู้ได้ยังไงว่ามีกล้องซ่อนอยู่เนี่ย?" ฉินล่างอดไม่ได้ที่จะถามด้วยความสงสัย

"สัญชาตญาณลูกผู้หญิงไงคะ" ฉินอีกะพริบตาปริบๆ

โอเค ยอมแพ้ก็ได้

ฉินล่างเองก็ไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้เหมือนกัน คิดไปคิดมา ก็ตัดสินใจโทรไปปรึกษาจางฮว่าอวิ๋นดีกว่า

ในฐานะทนายความ หล่อนน่าจะรู้ดีที่สุดว่าต้องจัดการกับเรื่องพรรค์นี้ยังไง

"คุณทนายคนสวย มีเรื่องอยากปรึกษาหน่อยครับ" ฉินล่างปรับน้ำเสียงให้จริงจัง "พอดีผมเจอกล้องแอบถ่ายในห้องลองเสื้อผู้หญิงที่ห้างน่ะครับ ต้องทำยังไงถึงจะดีที่สุดครับ?"

จางฮว่าอวิ๋นที่อยู่ปลายสายชะงักไปเล็กน้อย

"อย่างแรกเลย ให้โทรแจ้งความทันที จากนั้นก็ถ่ายรูปและอัดคลิปวิดีโอสถานที่เกิดเหตุเก็บไว้เป็นหลักฐาน ก่อนที่ตำรวจจะมาถึง พยายามรักษาสภาพที่เกิดเหตุไว้ อย่าให้ใครเข้าไปยุ่งเด็ดขาด เพื่อป้องกันไม่ให้หลักฐานถูกทำลาย ส่วนเรื่องการสอบสวนและติดตามผลจากตำรวจ ปล่อยให้ซูอิ่งจัดการต่อได้เลยค่ะ"

หลังจากวางสาย ฉินล่างก็ทำตามคำแนะนำของจางฮว่าอวิ๋น โทรแจ้งความทันที

ส่วนจางฮว่าอวิ๋นก็แอบคิดอิจฉาอยู่ในใจ

ห้องลองเสื้อผู้หญิงงั้นเหรอ?

ชีวิตส่วนตัวของท่านประธานใหญ่นี่ช่างมีสีสันซะจริงๆ...

ไม่นาน รปภ. กับชายในชุดช่างซ่อมบำรุงก็วิ่งกระหืดกระหอบมาถึง

"ได้ยินว่ามีคนเจอกล้องแอบถ่ายในห้องลองเสื้อเหรอ? ขอผมเข้าไปตรวจดูหน่อย" ช่างซ่อมบำรุงพูดพลางทำท่าจะผลักประตูเข้าไป

ฉินล่างรีบยกแขนขวางไว้ทันที "ผมแจ้งตำรวจไปแล้ว เดี๋ยวตำรวจก็มา ให้ตำรวจมาตรวจดูเองดีกว่าครับ"

ช่างซ่อมบำรุงหน้าตึง "แกมีสิทธิ์อะไรมาห้ามไม่ให้ผมเข้าไปตรวจ? หรือว่าแกเป็นคนเอากล้องไปติดเอง แล้วกะจะโยนความผิดให้ห้างฮะ?"

รปภ. เองก็เดินสืบเท้าเข้ามาใกล้ น้ำเสียงข่มขู่ "ฉันขอเตือนนะ อย่ามาทำตัวมีปัญหา รีบๆ ไสหัวไปซะ!"

บรรยากาศเริ่มตึงเครียดขึ้นมาทันที

ฉินล่างหรี่ตาลง ดูท่าทางกล้องพวกนี้คงจะเกี่ยวข้องกับไอ้สองคนนี้แน่ๆ

จังหวะนั้นเอง จู่ๆ ฉินอีก็ร้องอุทาน "ว้าย" เสียงหลง ก่อนจะเสียหลักหงายหลังล้มลงไป

ด้วยความตกใจ เธอจึงคว้าเอาชั้นโชว์เสื้อผ้าที่อยู่ใกล้ๆ ไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว แต่กลับทำให้หุ่นโชว์เสื้อผ้าทั้งแถบล้มครืนลงมาด้วย

"โครม——"

หุ่นโชว์พลาสติกล้มระเนระนาดทับร่างของ รปภ. ที่ทำตัวกร่างที่สุดเมื่อครู่นี้เข้าอย่างจัง

รปภ. ที่เมื่อวินาทีที่แล้วยังยืนชี้หน้าด่าปาวๆ ถูกทับจนหน้ามืดตาลาย หมดสภาพจะสู้ต่อ

ทุกคนในเหตุการณ์ต่างตกตะลึงไปตามๆ กัน

ฉินล่างรีบเข้าไปพยุงฉินอีขึ้นมา ก็พบว่าเธอน้ำตาคลอเบ้า มือข้างหนึ่งกุมหน้าผากที่เพิ่งโดนกระแทก ส่วนอีกข้างก็กุมบาดแผลที่เหมือนจะถูกกระทบกระเทือน

"ทำไมไม่ระวังเลยล่ะ? เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?" ฉินล่างถามด้วยความเป็นห่วง

"ไม่เป็นไรค่ะ แค่ยังไม่ชินกับรองเท้าส้นสูงคู่ใหม่น่ะค่ะ" ฉินอีทำหน้าเศร้าสร้อยน่าสงสารสุดๆ

และในขณะเดียวกัน เซี่ยชิงหนิงที่ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์เครื่องสำอางไม่ไกลจากตรงนั้น ก็กำลังยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแอบถ่ายเหตุการณ์ทั้งหมดไว้เงียบๆ

วันนี้เธอไม่มีลูกค้าเลย ก็เลยเดินเตร็ดเตร่หาเหยื่อ เผื่อจะฟลุกเจอเศรษฐีหน้าโง่ให้หลอกฟันเงินอีกสักคน

ไม่คิดเลยว่าจะบังเอิญมาเจอฉินล่างเข้าอีก

พอเห็นฉินอีที่ยืนอยู่ข้างๆ ฉินล่าง ไฟริษยาก็ลุกพรึบขึ้นในใจเธอทันที

สมกับเป็นพวกลูกเศรษฐีเพลย์บอยจริงๆ! คราวก่อนก็ควงซูเชียนเชียนมา คราวนี้เปลี่ยนควงผู้หญิงที่สวยกว่าเดิมอีก

แต่คิดไปคิดมา... นี่มันเป็นโอกาสทองเลยนะ

ในเมื่อรู้แล้วว่าฉินล่างไม่ใช่คนรักเดียวใจเดียว เธอก็ยังมีหวัง

เธอค่อยๆ ปรับมุมกล้องในมือ บันทึกภาพความสนิทสนมตอนที่ฉินล่างประคองผู้หญิงคนนั้นลุกขึ้น สีหน้าน่าสงสารของผู้หญิงคนนั้น รวมไปถึงความวุ่นวายที่เกิดขึ้นในร้าน

น่าเสียดายที่ฉินอีใส่แว่นกันแดดอยู่ เธอเลยถ่ายหน้าไม่ค่อยชัด แต่เธอก็ยังอุตส่าห์ซูมกล้องเข้าไปเก็บรายละเอียดชัดๆ

แต่คราวนี้ จะใช้วิธีถือแก้วกาแฟเดินชนแบบคราวก่อนไม่ได้แล้ว

ขืนใช้มุกเดิมซ้ำสอง มันก็จะดูจงใจเกินไปหน่อย

ต้องคิดหาแผน "บังเอิญเจอ" แบบเนียนๆ ที่ทั้งดูเป็นธรรมชาติ แล้วก็ทำให้เขาประทับใจไม่รู้ลืมให้ได้

ระหว่างที่แอบถ่ายคลิปไป เธอก็ครุ่นคิดแผนการใหม่ไปพร้อมกัน

ไม่นาน ตำรวจก็เดินทางมาถึงที่เกิดเหตุ

ตามคำบอกใบ้ของฉินล่าง เจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานก็สามารถแกะกล้องแอบถ่ายขนาดจิ๋วออกมาจากห้องลองเสื้อได้ถึงสองตัว ดูจากพฤติการณ์แล้ว นี่เป็นการเตรียมการมาอย่างแยบยลแน่นอน

"คุณฉิน เราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่าครับ?" นายตำรวจหนุ่มที่เป็นหัวหน้าทีมเอ่ยถามพร้อมกับยื่นมือไปจับทักทาย

"อืม เหมือนคราวที่แล้วที่ผมโดนขโมยเดลิเวอรีน่ะครับ" ฉินล่างนึกขึ้นได้

นายตำรวจหนุ่มถึงกับบางอ้อทันที นึกถึงคดีขโมยเดลิเวอรีราคา 120,000 หยวนขึ้นมาได้

คนที่สั่งเดลิเวอรีมื้อละแสนกว่าหยวนได้ คงไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไปแน่ๆ

"อ้อ คุณนี่เอง ต้องขอขอบคุณพลเมืองดีอย่างคุณมากเลยนะครับ วางใจได้เลยครับ คดีนี้พวกเราจะจัดการขั้นเด็ดขาดแน่นอน"

ฉินล่างพยักหน้ารับ

"คนที่สามารถติดตั้งกล้องได้เนียนขนาดนี้ ต้องเป็นคนในห้างหรือไม่ก็คนที่มีสิทธิ์เข้าออกบริเวณนี้ได้แน่ๆ ครับ ผมแนะนำให้ตรวจดูบัตรพนักงาน กระเป๋าเครื่องมือ แล้วก็ไล่ดูกล้องวงจรปิดของห้างดูว่า ช่วงนี้เขามีพฤติกรรมเข้าออกบริเวณนี้บ่อยผิดปกติหรือเปล่า"

"อ้อ แล้วก็เมื่อกี้นี้ รปภ. กับช่างซ่อมบำรุงที่ยืนอยู่ตรงนั้น พยายามจะเข้าไปตรวจค้นในห้องลองเสื้อให้ได้ แต่ผมห้ามไว้ทันครับ" ฉินล่างชี้มือไปยังช่างซ่อมบำรุงที่กำลังพยายามทำตัวลีบถอยกรูดไปหลบอยู่ด้านหลัง

จังหวะนั้นเอง ผู้จัดการห้างก็วิ่งกระหืดกระหอบเหงื่อท่วมหน้าเข้ามา พร้อมกับกล่าวคำขอโทษไม่หยุดปาก

"ต้องกราบขออภัยคุณลูกค้าจริงๆ ครับ! เป็นความหละหลวมในการบริหารงานของทางเราเอง เพื่อเป็นการชดเชยความผิดพลาด ทางเราได้เตรียมบัตร VIP แบล็กการ์ดของห้างว่านเหิงสแควร์ไว้ให้คุณลูกค้าแล้วครับ สามารถนำไปใช้เป็นส่วนลดและรับบริการระดับวีไอพีสูงสุดได้กับทุกร้านค้าในห้างเลยครับ"

ฉินล่างรับบัตรมาแบบงงๆ ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นดีใจอะไรมากมาย

สำหรับฉินล่าง นี่มันก็แค่เรื่องวุ่นวายเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้นแหละ

ในความคิดของเขา คนที่มีปัญญาแอบเอากล้องมาติดในห้องลองเสื้อห้างได้ คงไม่ใช่คนใหญ่คนโตสลักสำคัญอะไรหรอกมั้ง

(จบแล้ว)