บทที่ 335: การเตรียมตัวก่อนการต่อสู้ (ฟรี)

แต่ในตอนนั้นเอง ผู้บัญชาการเสมือนก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง

"คริสตัลหายไปในห้องควบคุมไม่ใช่เหรอ แล้วพวกคุณจะออกไปทำไม?"

หลินเฟิงชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินแบบนั้น จากนั้นก็หันกลับมายิ้มแล้วพูดว่า

"ในนี้ไม่มี พวกเราเลยคิดว่าจะออกไปค้นหาทุกมุมของยานทุกลำดู"

"ก็ได้ ยังไงฉันก็อยู่ได้แค่ในห้องควบคุม ไปที่อื่นไม่ได้อยู่แล้ว"

"งั้นก็ดีเลย ฉันสบายใจขึ้นแล้ว"

ผู้บัญชาการเสมือนเพิ่งรู้ตัวว่าพูดหลุดออกมา สีหน้าก็เปลี่ยนทันที จ้องหลินเฟิงเขม็งแล้วถาม

"คุณหมายความว่ายังไง?"

"ก็หมายตามนั้นแหละ"

หลินเฟิงยิ้มร้าย ก่อนจะปิดประตูลงอย่างแรง ไม่ว่าผู้บัญชาการเสมือนจะคำรามอยู่ด้านในแค่ไหน ก็สายเกินไปแล้ว

ในตอนนี้ จ้าวจิงอี้มองหลินเฟิงแล้วถามว่า "หลินเฟิง ต่อไปพวกเราจะทำยังไง?"

"แน่นอนว่าต้องหาวิธีเอาแกนคริสตัลในหลุมยุบนี้มาให้ได้"

หลินเฟิงมองไปที่ประตูทางออกสุดทางเดินที่นำไปสู่ภายนอก แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

เพราะสำหรับหลินเฟิงแล้ว คริสตัลโลกทั้งสี่ก้อนที่ได้มาโดยไม่คาดคิดในวันนี้ เรียกได้ว่าเป็นโชคดีที่เหนือความคาดหมาย

แต่เขาก็ยังต้องเอาคริสตัลโลกในหลุมยุบมาให้ได้ ไม่อย่างนั้นเขาจะไม่มีทางรวบรวมคริสตัลโลกทั้งสิบสองก้อนในอนาคตได้

ในตอนนี้ หวังซูเสวี่ยก็พูดขึ้นมาด้วยสีหน้าจริงจัง

"แต่พี่เฟิง พวกเราเพิ่งปลุกสิ่งมีชีวิตรูปร่างมนุษย์ข้างนอกไป ถ้าจะทำอะไรต่อ มันต้องยิ่งยากกว่าเดิมแน่"

เมื่อได้ยินคำพูดของหวังซูเสวี่ย หลินเฟิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจู่ ๆ ก็พูดขึ้นอย่างเสียดาย

"ถ้าปั้นเซี่ยอยู่ที่นี่ก็คงดี เราจะใช้สกิลล่องหนของเธอได้ อาจจะไม่ต้องออกแรงมากด้วยซ้ำ"

เมื่อได้ยินหลินเฟิงพูดแบบนั้น ดวงตาของทุกคนก็สว่างขึ้น ก่อนจะหม่นลงอีกครั้ง

ในตอนนี้ จ้าวจิงอี้ก็พูดด้วยน้ำเสียงเสียดาย

"ใช่เลย สกิลล่องหนของปั้นเซี่ยนี่เหมือนสกิลเทพในสถานการณ์แบบนี้จริง ๆ แต่น่าเสียดาย... เฮ้อ~"

แต่ในตอนนั้นเอง หลินเฟิงก็เปลี่ยนเรื่องแล้วพูดว่า "แต่ไม่เป็นไร พวกเรามีกันตั้งหลายคน ยังไงก็ต้องมีวิธีอื่น"

"อืม"

จ้าวจิงอี้พยักหน้าตอบรับหลินเฟิง

และในตอนนั้นเอง อิริน่าที่มองออกไปผ่านกระจกเล็ก ๆ บนประตู ก็รีบหันมาพูดกับหลินเฟิงอย่างตื่นเต้น

"หลินเฟิง สิ่งมีชีวิตรูปร่างมนุษย์ข้างนอกเหมือนจะถอยไปอีกแล้ว"

เมื่อได้ยินคำพูดของอิริน่า หลินเฟิงก็รีบเดินไปที่ประตู มองออกไปผ่านกระจกเล็ก ๆ และพบว่าสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นกำลังถอยออกไปจริง ๆ

"ดูเหมือนว่าพวกมันจะไม่เจอเป้าหมายโจมตี"

หลินเฟิงหรี่ตาเล็กน้อย พูดพึมพำเบา ๆ ขณะที่สมองก็ทำงานอย่างรวดเร็ว วิเคราะห์พฤติกรรมของสิ่งมีชีวิตเหล่านั้น

ในตอนนี้ จ้าวจิงอี้ก็เดินเข้ามาแล้วพูดเบา ๆ

"หลินเฟิง ดูเหมือนว่าพวกมันจะโจมตีเฉพาะตอนที่รับรู้ถึงเป้าหมายหรือภัยคุกคามที่ชัดเจน ตอนนี้พวกมันถอยไปแล้ว เราน่าจะใช้จังหวะนี้ออกไปจากที่นี่ได้"

หวังซูเสวี่ยกัดริมฝีปากเบา ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล

"แต่จ้าวจิงอี้ ถ้าพวกมันย้อนกลับมาล่ะ พวกเราไม่มีความมั่นใจเลยว่าจะรับมือกับจำนวนมากขนาดนั้นได้"

"งั้นพวกเราก็ยังออกไปไม่ได้ทั้งหมด"

หลินเฟิงพูดขึ้นมาในตอนนั้น

เมื่อได้ยินแบบนั้น ผู้หญิงทุกคนก็มองเขาด้วยความสงสัย

จ้าวจิงอี้เป็นคนแรกที่ถามว่า "หลินเฟิง หมายความว่ายังไง?"

"ในความคิดฉัน ยานอวกาศลำนี้เป็นที่กำบังที่ดีมาก ถ้าเราออกไปจริง ๆ นั่นแหละถึงจะอันตรายที่สุด"

"หลินเฟิง หมายความว่า..."

"ใช่แล้ว หลังจากสิ่งมีชีวิตพวกนั้นออกไปจากยานจนหมด เราจะออกไปโจมตีพวกมัน ถ้ารับมือไม่ไหว ก็ถอยกลับเข้ามาในยานได้ตลอด"

เมื่อได้ยินหลินเฟิงพูดแบบนั้น ดวงตาของทุกคนก็เป็นประกาย และพยักหน้าเห็นด้วยกับแผนนี้

แต่ในขณะที่ทุกคนกำลังตื่นเต้น หลินเฟิงก็พูดต่อ

"จริง ๆ แล้ว ในมุมมองฉัน วิธีนี้อาจจะดูเกินความจำเป็นนิดหน่อย แต่เพื่อความปลอดภัย มันเป็นวิธีที่มั่นคงที่สุด อย่างน้อยก็เป็นทางหนีทีไล่ให้พวกเรา"

"พี่เฟิง หรือว่าคุณมีวิธีจัดการกับพวกนั้นแล้ว?" หวังซูเสวี่ยถาม

หลินเฟิงไม่ได้ตอบตรง ๆ แต่ยิ้มแล้วพยักหน้าให้ทุกคน ซึ่งทำให้จ้าวจิงอี้และคนอื่น ๆ ดีใจขึ้นมาทันที

เมื่อเวลาผ่านไปทีละนาที หลังจากสิ่งมีชีวิตรูปร่างมนุษย์ทั้งหมดด้านนอกยานถอยไปหมดแล้ว หลินเฟิงก็เปิดประตูออกอย่างช้า ๆ และเดินออกจากยานอย่างระมัดระวัง

ทันใดนั้น ความคิดของหลินเฟิงก็เคลื่อนไหว เครื่องบดเนื้อขนาดยักษ์พลังงานนิวเคลียร์ที่สังเคราะห์ไว้ก่อนหน้านี้ก็ถูกจัดวางเรียงเป็นรูปตัว V ไปยังทิศทางที่สิ่งมีชีวิตเหล่านั้นจากไป

เมื่อเห็นภาพนี้ ผู้หญิงทุกคนก็เข้าใจเจตนาของหลินเฟิงทันที เพราะนี่เหมือนกับวิธีที่พวกเขาเคยใช้จัดการซอมบี้ก่อนหน้านี้

แต่สิ่งที่จ้าวจิงอี้และคนอื่น ๆ ไม่คาดคิดก็คือ หลังจากจัดการทั้งหมดเสร็จแล้ว หลินเฟิงกลับปีนขึ้นไปบนยาน และติดตั้งปืนกลหนักจำนวนหลายสิบกระบอกลงไปด้วย

ถ้านำปืนกลหนักที่ผ่านการสังเคราะห์ก่อนหน้านี้ มาสังเคราะห์อีกครั้ง มันจะเกิดผลลัพธ์แบบไหนกัน?

หลินเฟิงที่จู่ ๆ ก็มีความคิดนี้ ก็เริ่มสังเคราะห์ปืนกลหนักแบบสิบรวมหนึ่งเหล่านี้อีกครั้งทันที

ปืนกลหนักแบบสิบรวมหนึ่งเดิม หลังจากผ่านการสังเคราะห์ครั้งที่สอง ก็มีขนาดใหญ่ขึ้นและหนักขึ้นอย่างเห็นได้ชัด พื้นผิวโลหะเย็นเฉียบแข็งแกร่งขึ้น เปล่งประกายเย็นยะเยือก

ลำกล้องแต่ละอันหนาเท่าต้นขาของผู้ใหญ่ และเกลียวภายในก็ละเอียดอย่างน่าทึ่ง ราวกับบรรจุพลังที่สามารถฉีกกระชากทุกสิ่งได้

บนตัวปืนยังปรากฏลวดลายแปลกประหลาด ลวดลายเหล่านั้นเปล่งแสงสีฟ้าอ่อน ๆ ราวกับเป็นเส้นพลังงานลึกลับ ที่คอยจ่ายพลังให้กับอาวุธสุดทรงพลังนี้อย่างต่อเนื่อง

และสิ่งที่ทำให้หลินเฟิงตื่นเต้นยิ่งกว่าก็คือ ปืนกลหนักหุ้มเกราะเหล่านี้ หลังจากผ่านการสังเคราะห์สิบเอ็ดครั้งแล้ว ไม่ได้ใช้กระสุนอีกต่อไป แต่ยิงลำแสงเลเซอร์ออกมาอย่างต่อเนื่องเพื่อโจมตี

รู้งี้ก่อนออกจากเมือง น่าจะอัปเกรดอาวุธทั้งหมดอีกสักรอบ

หลินเฟิงคิดในใจ จากนั้นก็กระโดดลงมาจากยานอวกาศที่สูงกว่าสิบเมตร

"หลินเฟิง เป็นยังไงบ้าง?"

จ้าวจิงอี้รีบเดินเข้ามาหา แล้วถามด้วยความเป็นห่วง

ในตอนนี้ ผู้หญิงคนอื่น ๆ ก็จ้องมองหลินเฟิงด้วยสายตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

หลินเฟิงหัวเราะเบา ๆ แล้วค่อย ๆ หยิบโทรโข่งขนาดใหญ่พิเศษออกมาจากมิติเก็บของ

ผู้หญิงทุกคนมองไปยังทิศทางที่สิ่งมีชีวิตเหล่านั้นเพิ่งถอยไป ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวังและความตื่นเต้น...

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ]

……………