บทที่ 310 ระบบสังเคราะห์อัปเกรด (ฟรี)

ฮั่นอู๋ซวงมองแพนด้าที่พุ่งเข้ามาหาเธออีกครั้งด้วยความประหลาดใจอย่างมาก เพราะความสามารถในการทนต่อการโจมตีของแพนด้าตัวนี้เหนือความคาดหมายของเธอไปไกล อย่างไรก็ตาม มันก็มีแค่นั้น เพราะการโจมตีเมื่อครู่เธอยังไม่ได้ใช้พลังเต็มที่ แต่ครั้งนี้คงไม่เหมือนเดิมแล้ว!

ในขณะที่แพนด้ากำลังจะพุ่งเข้ามาถึงตัว เงาร่างของฮั่นอู๋ซวงก็วูบไหวในทันที เคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงไปด้านข้างของแพนด้า จากนั้นเธอก็ฉวยจังหวะ ยื่นแขนออกไปโอบขาหลังอันหนาของมันไว้ แล้วอาศัยพละกำลังมหาศาลของตัวเอง ย่อตัวลง เกร็งแรงจากเอวและหน้าท้อง คำรามออกมา ก่อนจะยกแพนด้าทั้งตัวขึ้นกลับหัวได้อย่างน่าเหลือเชื่อ

ทุกคนที่เห็นภาพนี้ต่างตกตะลึงกับพละกำลังอันน่าหวาดหวั่นของฮั่นอู๋ซวง อ้าปากค้างกันถ้วนหน้า เพราะในตอนนี้ ต่อให้เป็นพวกเขาเอง หรือแม้แต่หลินเฟิงที่อยู่บนกำแพงเมือง ก็ยังรู้สึกตกใจไม่น้อยกับภาพตรงหน้า

"ฟาด—ลง—ไป!"

ทันทีหลังจากนั้น ฮั่นอู๋ซวงก็ตะโกนเสียงดัง แล้วเหวี่ยงแพนด้าลงกระแทกพื้นอย่างแรง

ตูม—!

เสียงระเบิดดังสนั่น หลุมขนาดใหญ่ถูกกระแทกจนเกิดขึ้น ฝุ่นควันฟุ้งกระจาย

แพนด้านอนอยู่ในหลุม ขาทั้งสี่กระตุกอยู่สองสามครั้ง แต่ก็ยังพยายามดิ้นรนจะลุกขึ้นอย่างดื้อดึง ทว่าในที่สุด ขาของมันก็หมดแรง และมันก็ล้มลงไปพร้อมกับหญิงผมหางม้าสูงที่กระอักเลือดออกมาพร้อมกัน ก่อนจะหมดสติ

แต่ถึงอย่างนั้น ฮั่นอู๋ซวงก็ยังเดินเข้าไปหาแพนด้า แล้วเตะมันอย่างไม่ใส่ใจ

สุดท้าย เมื่อเธอพบว่ามันยังมีลมหายใจอยู่ แล้วเธอจะปล่อยมันไปได้ยังไงในตอนนี้?

ดังนั้น ฮั่นอู๋ซวงจึงกำหมัดแน่น แล้วปล่อยหมัดหนักหน่วง ปิดฉากชีวิตของแพนด้าโดยสมบูรณ์

ใบหน้าของหญิงผมหางม้าซีดขาวในทันที เธอคุกเข่าลงต่อหน้าฮั่นอู๋ซวงด้วยเสียงดังตุบ มองเธอด้วยความหวาดกลัว ตัวสั่น

"คุณ... คุณชนะแล้ว"

"แน่นอนว่าฉันชนะ ไม่ต้องให้เธอมาบอก"

ขณะที่ฮั่นอู๋ซวงพูด เธอก็เตะหญิงผมหางม้า...

หญิงคนนั้นถูกเตะกระเด็นล้มลงกับพื้น ขดตัวด้วยความเจ็บปวด ส่งเสียงครางอย่างทุกข์ทรมาน

"ได้โปรด... อย่าฆ่าฉันเลย"

ฮั่นอู๋ซวงมองลงไปที่เธอ ดวงตาไร้ซึ่งความเมตตา

"ขอโทษนะ ฉันทำไม่ได้"

ทันทีหลังจากนั้น เสียงกร๊อบดังชัด ฮั่นอู๋ซวงบิดคอของเธออย่างเฉียบขาด

จากนั้น ฮั่นอู๋ซวงก็ไม่สนใจสายตาหวาดกลัวของผู้คนเหล่านั้น เธอวิ่งไม่กี่ก้าวแล้วปีนกลับขึ้นไปบนกำแพงเมืองที่สูงหลายสิบเมตร

"ชนะสองในสาม ถึงแม้พวกเราจะชนะไปแล้วสองรอบ แต่ถ้าพวกคุณชนะได้สักรอบหนึ่ง ก็ยังนับว่าพวกคุณชนะ เป็นยังไงล่ะ?"

อย่างไรก็ตาม ในตอนนั้นเอง เสียงของจ้าวจิงอี้ที่ขยายผ่านเครื่องขยายเสียงก็ดังขึ้นจากกำแพงเมืองอีกครั้ง

หลังจากประสบการณ์สองครั้งก่อนหน้านี้ ผู้คนด้านล่างกำแพงเมืองก็เข้าใจในที่สุดว่า ผู้หญิงบนกำแพงเมืองกำลังเล่นสนุกกับพวกเขา

ดังนั้น ต่อให้ฟ้าถล่มลงมาตรงหน้า พวกเขาก็จะไม่ยอมแข่งกับจ้าวจิงอี้และพวกเธออีกแล้ว

แต่คำพูดถัดมาของจ้าวจิงอี้ กลับทำให้ทุกคนขนลุกซู่ไปทั้งตัว

"ถ้าไม่ยอม งั้นพวกคุณทุกคนก็ต้องตาย!"

เมื่อคำพูดของจ้าวจิงอี้จบลง ผู้คนด้านล่างกำแพงเมืองต่างมองหน้ากันอย่างตื่นตระหนก ความหวาดกลัวแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว สีหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและไร้ทางออก

ภายใต้บรรยากาศตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออกนี้ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลังฝูงชนอย่างสั่นเทา

"พวก... พวกคุณทำเกินไปแล้วนะ นี่มันแค่เรื่องเข้าใจผิด ทำไม... ทำไมต้องฆ่าพวกเราทั้งหมดด้วย?"

"ขาของเราอยู่ที่ตัวเราเอง ถ้าพวกเราบอกว่าไม่แข่ง พวกเธอจะทำอะไรพวกเราได้?"

"ใช่แล้ว ไม่ต้องสนใจเธอ พี่น้อง ไปกันเถอะ!"

"ไป..."

เมื่อมีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากนอกเมือง คนอื่น ๆ ก็เริ่มฮึดฮัดและพากันเห็นด้วย

ทันทีหลังจากนั้น คนกลุ่มนี้ก็เตรียมจะเดินจากไปอย่างพร้อมเพรียง

เมื่อหลินเฟิงเห็นภาพนี้ เขาก็ถอนหายใจเบา ๆ

"กำจัดพวกนี้ให้หมด"

ทันทีที่หลินเฟิงพูดจบ อาวุธหนักทั้งหมดบนกำแพงเมืองก็เล็งไปยังผู้คนด้านล่าง ก่อนจะตามมาด้วยเสียงปืนที่กระหน่ำยิงอย่างต่อเนื่อง

ในชั่วพริบตา กระสุนจำนวนมหาศาลก็ปกคลุมทุกคนด้านล่าง เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงมท่ามกลางเสียงปืน

คนที่เดินอยู่แถวหน้ายังไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น ก็ถูกยิงจนพรุน เลือดสาดกระเซ็น ย้อมพื้นดินใต้เท้าให้เป็นสีแดง

"ไปกันเถอะ"

หลินเฟิงมองศพด้านล่างกำแพงเมืองอย่างเฉยเมย พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แล้วพาจ้าวจิงอี้และผู้หญิงคนอื่น ๆ กลับไปยังวิลล่า

[หนึ่งล้านล้านแต้มความชำนาญการสังเคราะห์ ทำเกินเป้าหมาย ระบบสิบหนึ่งรวมหนึ่งถูกปลดล็อกให้คุณ!]

ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนการอัปเกรดของระบบสังเคราะห์ก็ดังขึ้นในหัว ซึ่งทำให้หลินเฟิงหยุดฝีเท้าทันที สีหน้าของเขาหม่นลงเล็กน้อย ขณะเงยหน้ามองท้องฟ้า

เพราะสำหรับหลินเฟิงแล้ว เวลาผ่านไปตั้งสามปีเต็ม แต่ระบบสังเคราะห์กลับช่วยให้เขาอัปเกรดได้เพียงระดับเดียวเท่านั้น ส่วนระบบจำลองสิบล้านเท่าก็ยังไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ

พอจะจินตนาการได้เลยว่า ในตอนนี้หลินเฟิงไม่พอใจชายมีเคราคนนั้นมากแค่ไหน

เห็นได้ชัดว่า ชายมีเคราในอีกโลกคู่ขนานหนึ่ง ผ่านหน้าจอ ก็รับรู้ได้ถึงความไม่พอใจของหลินเฟิงในขณะนี้

ดังนั้น ชายมีเคราจึงกระแอมเล็กน้อยแล้วพูดว่า

"มันยากจริง ๆ ฉันก็ช่วยอะไรไม่ได้เหมือนกัน แต่ไม่ต้องห่วง อาหลี่กับฉันจะเร่งให้เร็วที่สุด"

และในตอนนั้นเอง จ้าวจิงอี้สังเกตเห็นความผิดปกติของหลินเฟิง จึงถามด้วยความเป็นห่วง

"หลินเฟิง เป็นอะไรไป?"

"ไม่มีอะไร"

หลินเฟิงก้มหน้าลงอีกครั้ง ยิ้มให้จ้าวจิงอี้ แล้วกลับไปยังวิลล่าพร้อมกับผู้หญิงคนอื่น ๆ

หลังจากกลับมาที่วิลล่า หลินเฟิงที่เล่นกับเด็ก ๆ ตลอดทั้งบ่าย ก็เหมือนเช่นเคย เขาเดินมาที่หน้าต่าง จุดบุหรี่ให้ตัวเอง แล้วมองทิวทัศน์ด้านนอก สายตาดูเหม่อลอยเล็กน้อย

ในตอนนั้นเอง หลินเฟิงก็นึกถึงเรื่องระบบสังเคราะห์ในวันนี้

ดังนั้น เพียงแค่ความคิดหนึ่ง เขาก็เริ่มทำการสังเคราะห์แบบสิบเอ็ดรวมหนึ่งกับโทรศัพท์ในมิติเก็บของของเขา

[คำเตือน! ต้องทำการสังเคราะห์แบบสิบรวมหนึ่งก่อน จึงจะสามารถสังเคราะห์ขั้นต่อไปได้]

"ไม่คิดเลยว่าจะยุ่งยากขนาดนี้"

หลินเฟิงพึมพำกับตัวเองหลังจากได้ยินเสียงระบบ และไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องทำการสังเคราะห์แบบสิบรวมหนึ่งก่อน

[ตรวจพบโทรศัพท์สิบเครื่อง ทำการสังเคราะห์หรือไม่?]

"สังเคราะห์"

หลินเฟิงพึมพำเบา ๆ

[โทรศัพท์สิบรวมหนึ่ง เวอร์ชั่น: 160GB + 1000 TP, แบตเตอรี่พลังงานนิวเคลียร์, หน่วยประมวลผลเพิ่มขึ้น 10000%, กล้องหน้าและหลังเพิ่มขึ้น 50000 พิกเซล, เซ็นเซอร์...]

หลังจากระบบสังเคราะห์แสดงค่าพารามิเตอร์ทั้งหมดของโทรศัพท์สิบรวมหนึ่งเสร็จ หลินเฟิงก็มีความคิดอีกครั้ง และการสังเคราะห์แบบสิบเอ็ดรวมหนึ่งก็เริ่มทำงานทันที

[ตรวจพบโทรศัพท์สิบรวมหนึ่งหนึ่งเครื่อง หากต้องการสังเคราะห์แบบสิบเอ็ดรวมหนึ่ง ต้องใช้โทรศัพท์ธรรมดา 100,000 เครื่อง ทำการสังเคราะห์หรือไม่?]

พระเจ้า! ต้องใช้โทรศัพท์ธรรมดาตั้งหนึ่งแสนเครื่องเลยเหรอ?

หลินเฟิงที่ได้ยินคำแจ้งเตือนของระบบ ก็อดจุ๊ปากในใจไม่ได้...

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ]

……………