บทที่ 315: การท้าดวลรูปแบบใหม่ถูกก่อตั้งขึ้น! ความยุ่งเหยิงของดัดลีย์! (ฟรี)

หลังจากศาสตราจารย์ล็อกฮาร์ตพูดความคิดของตัวเองจบ ทุกคนในห้องเรียนก็มองเขาด้วยสายตาที่ต่างไปจากเดิม บ้างประทับใจ บ้างก็เต็มไปด้วยความชื่นชม

ศาสตราจารย์สเนปกับดัดลีย์เองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

ศาสตราจารย์สเนปไม่คิดจริง ๆ ว่าคนที่ดูเหลาะแหละและชอบโอ้อวดอย่างศาสตราจารย์ล็อกฮาร์ต จะมีความคิดที่ดูโดดเด่นแบบคาดไม่ถึงเช่นนี้

เพียงแต่เขาไม่รู้ว่านี่เป็นเพียงภาพลวงตาหรือไม่ เป็นวิธีอ้อมค้อมเพื่อสร้างชื่อเสียงให้ตัวเองครั้งใหญ่หรือเปล่า

ส่วนดัดลีย์กลับชื่นชมความสามารถและวิธีการของศาสตราจารย์ล็อกฮาร์ตมากกว่า ทั้งการโกหกหน้าตายเพื่อลดภาระการวิจัยเวทมนตร์ของดัดลีย์ การใช้คำพูดสร้างภาพลักษณ์ให้ตัวเอง และการฉวยทุกโอกาสเพื่อเพิ่มชื่อเสียงของตัวเอง

ใครบอกว่าศาสตราจารย์ล็อกฮาร์ตไร้ประโยชน์ โง่เขลา และไร้สมอง? เขาฉลาดเกินไปต่างหาก!

ฉลาดจนเกือบจะเกินพอดีแล้ว!

“ไม่ว่าศาสตราจารย์สเนปจะยอมหรือไม่ ฉันยินดีรับคำท้านี้!”

ศาสตราจารย์มู้ดดี้เป็นคนแรกที่ตอบรับ แม้เขาจะชอบจับคน แต่จุดประสงค์ก็เพื่อช่วยชีวิตทางอ้อม และตอนนี้มันเกี่ยวข้องกับการช่วยชีวิตโดยตรง เขาย่อมไม่มีทางถอย!

ก็แค่ค้นคว้าคาถารักษาเพื่อต้านผลข้างเคียงของคาถาลบความทรงจำไม่ใช่เหรอ?

เขาต่อสู้กับพ่อมดศาสตร์มืดมาหลายปี เวทมนตร์บาดเจ็บแบบไหนที่เขาไม่เคยเห็น?

ถ้าเป็นเรื่องรักษาระยะยาวอย่างเป็นระบบ เขาอาจไม่ถนัดหรือไม่เชี่ยวชาญ

แต่ถ้าเป็นการใช้วิธีต่าง ๆ กดผลเสียของคาถาอย่างรวดเร็วในสนามรบ เขาคือผู้เชี่ยวชาญตัวจริงที่ผ่านประสบการณ์มาโชกโชน!

เริ่มจากการรักษาตามอาการแล้วค่อยวิจัยลึกลงไปเพื่อสร้างวิธีรักษาที่สมบูรณ์ เขามั่นใจมากทีเดียว!

“พวกเราก็ยินดีช่วยเนวิลล์เหมือนกัน!”

เมื่อเห็นศาสตราจารย์มู้ดดี้ตอบรับ ลูปินกับซิเรียสที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็สบตากัน ก่อนพูดตอบรับและยอมรับคำท้านี้เช่นกัน

ไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนี้ทั้งสองเอนเอียงมาทางฝ่ายดีแล้ว แค่เรื่องรักษารุ่นน้องจากกริฟฟินดอร์ก็ทำให้พวกเขารู้สึกถึงความรับผิดชอบที่หลีกเลี่ยงไม่ได้แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งคู่ต่างก็เป็นศิษย์เก่าฮอกวอตส์ที่ยอดเยี่ยม และคิดว่าตัวเองมีพรสวรรค์กับความสามารถโดดเด่นอย่างมาก

เมื่อพูดถึงการแข่งขันด้านการค้นคว้าเวทมนตร์ พวกเขาย่อมไม่ยอมล้าหลังโดยธรรมชาติ

จากศาสตราจารย์วิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดห้าคนที่อยู่ตรงนี้ มีถึงสี่คนที่ตอบรับคำท้านี้

ทุกคนอดหันไปมองศาสตราจารย์สเนปไม่ได้ รอคอยคำตอบจากเขา

นี่คือแรงกดดันมหาศาลที่มองไม่เห็น

ศาสตราจารย์สเนปไม่สนใจก็จริง แต่ก็ไม่อาจไม่สนใจเลยได้

ถ้าเขาถอยตอนนี้ ไม่เพียงแต่ชื่อเสียงของเขาในอนาคตจะเสียหายอย่างหนัก จนยากจะควบคุมผู้คน และเลี่ยงเสียงซุบซิบนินทารวมถึงสายตาชี้นิ้วจากนักเรียนและศาสตราจารย์ไม่ได้ แต่ยังจะทำให้อดีตศัตรูของเขาดูถูกเขายิ่งกว่าเดิมด้วย

เขาจะไม่แพ้ให้พวกตัวกวนอีกเป็นครั้งที่สอง! ไม่มีวัน!

“ฉันยอมรับการดวลครั้งนี้!”

สุดท้าย ศาสตราจารย์สเนปที่สีหน้ามืดหม่นก็ตอบรับข้อเสนอของศาสตราจารย์ล็อกฮาร์ต

นักเรียนในห้องเรียนอดตื่นเต้นไม่ได้และส่งเสียงเฮออกมา

การปฏิรูปแนวคิดของฮอกวอตส์เริ่มเห็นผลแล้ว ภายในห้องเรียนที่ไม่มีพวกลูกงูเลือดบริสุทธิ์ ก็ไม่มีใครดูถูกเนวิลล์เพราะอาการป่วยของเขา พวกเขามีเพียงความสงสารและเห็นใจเท่านั้น

พอได้ยินว่ามีศาสตราจารย์ถึงห้าคนยินดีรักษาเนวิลล์ พวกเขาก็ยิ่งดีใจแทนเนวิลล์มากกว่าเดิม

“ถ้างั้น ผมจะเป็นพยานให้เอง!”

ดัดลีย์พูดขึ้นมาอย่างกะทันหันโดยไม่ลังเล พร้อมพูดต่อว่า “ศาสตราจารย์ทุกท่านสามารถไปหาเนวิลล์ อธิบายสถานการณ์ให้เขาฟัง และตรวจสอบผลข้างเคียงของคาถาลบความทรงจำในตัวเขาอย่างระมัดระวังได้

แต่ถ้าพวกคุณค้นคว้าอะไรได้และอยากนำมาใช้กับเนวิลล์ กรุณาให้ผมหรืออาจารย์ใหญ่ดัมเบิลดอร์ตรวจสอบก่อน ว่าจะสามารถใช้ได้หรือไม่”

เมื่อได้ยินว่าดัดลีย์ต้องการเป็นกรรมการของ “การดวล” ครั้งนี้ ศาสตราจารย์มู้ดดี้ ศาสตราจารย์ล็อกฮาร์ต ซิเรียส และลูปิน ต่างก็ตอบรับทันทีโดยไม่ลังเล

ดัดลีย์แข็งแกร่งและได้รับความนับถืออย่างสูง

ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น เขายังเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตของศาสตราจารย์มู้ดดี้ เป็นผู้นำลับที่ศาสตราจารย์ล็อกฮาร์ตทั้งไม่เต็มใจและไม่กล้าขัด เป็นทั้งเพื่อนและญาติคนสำคัญที่ซิเรียสรู้สึกผิดและอยากปกป้อง และยังเป็นผู้มีพระคุณผู้ช่วยลูปินกำจัดผลข้างเคียงของมนุษย์หมาป่า มอบชีวิตใหม่ให้เขาอีกครั้ง

ดังนั้น ไม่ว่าดัดลีย์จะขออะไรที่สมเหตุสมผล ทุกคนก็ย่อมให้ความร่วมมือโดยธรรมชาติ

ในสถานการณ์แบบนี้ ศาสตราจารย์สเนปจึงทำได้เพียงยอมรับโดยปริยาย

ศาสตราจารย์สเนปไม่ได้พูดอะไร เพียงพยักหน้าเบา ๆ จากนั้นก็รีบเดินออกจากห้องเรียนวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืด

แม้เขาจะปกปิดได้ดีมาก แต่ดัดลีย์ที่มองแผ่นหลังของเขาก็ยังสัมผัสได้ถึงความโดดเดี่ยวและความหมดอาลัยที่เลือนราง

“เอาล่ะ ในเมื่อเรื่องทางนี้จบแล้ว พวกศาสตราจารย์กับผมก็คงไม่ควรรบกวนการสอนของศาสตราจารย์ล็อกฮาร์ตอีก วันนี้พระเอกของคาบวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดคือศาสตราจารย์ล็อกฮาร์ต ไม่ใช่เหรอ?”

เมื่อเห็นศาสตราจารย์สเนปจากไปและเรื่องทุกอย่างจบลง ดัดลีย์ก็เรียกซิเรียส ลูปิน และศาสตราจารย์มู้ดดี้ ก่อนพากันออกจากห้องเรียน

ดัดลีย์จงใจเดินตามหลังศาสตราจารย์ทั้งสาม และตอนเดินผ่านศาสตราจารย์ล็อกฮาร์ต เขาก็ส่งสายตาที่มีความหมายให้ พร้อมกระซิบเบา ๆ ว่า “สอนดี ๆ ล่ะ”

สิ่งนี้ทำให้ศาสตราจารย์ล็อกฮาร์ตที่กำลังได้ใจจากชัยชนะครั้งใหญ่ในวันนี้สะดุ้งจนเหงื่อเย็นแตก และสติกลับคืนมาทันที

หลังจากดัดลีย์และเหล่าศาสตราจารย์ออกไปแล้ว ศาสตราจารย์ล็อกฮาร์ตก็รีบนำความสามารถทั้งหมดของตัวเองออกมา ใช้ใจสอนเทคนิคการร่ายคาถาลบความทรงจำให้เหล่านักเรียนอย่างจริงจัง

เขาใช้แวมไพร์อีกสองตัวในกรงเหล็กที่ยังไม่ถูกลบความจำเป็นเป้าหมาย ให้นักเรียนขึ้นมาฝึกปฏิบัติ และคอยแนะนำอยู่ด้านข้างอย่างอดทน

ส่วนดัดลีย์ หลังออกจากห้องเรียนวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดและแยกกับศาสตราจารย์มู้ดดี้ ซิเรียส และลูปินแล้ว เขาก็ไม่ได้รีบกลับไปทำภารกิจใหญ่ในการค้นคว้าเวทมนตร์ต่อทันที

แต่เขาใช้ความสามารถรับรู้ทั่วทั้งฮอกวอตส์ที่ได้มาจากแผนที่ตัวกวนเวอร์ชั่นรวม เพื่อตรวจจับตำแหน่งปัจจุบันของศาสตราจารย์สเนป จากนั้นก็หายตัวไป ปรากฏตัวต่อหน้าศาสตราจารย์สเนปในพริบตา

ศาสตราจารย์สเนปเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นดัดลีย์ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าอย่างกะทันหัน

เขารู้ว่าภายในฮอกวอตส์ มีเพียงเอลฟ์ประจำบ้านและดัมเบิลดอร์ที่มีฟีนิกซ์เท่านั้นที่สามารถหายตัวได้

แต่ตอนนี้ ดูเหมือนจะมีข้อยกเว้นเพิ่มมาอีกคนแล้ว

ความตกใจของศาสตราจารย์สเนปอยู่ได้ไม่นาน ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความสับสนและต่อต้านอย่างรวดเร็ว

ไม่ว่าจะถูกหรือผิด ลิลี่คือจุดต้องห้ามของเขา และดัดลีย์ก็แตะต้องมันครั้งแล้วครั้งเล่า

ตอนนี้เขายอมถอยแล้วแท้ ๆ แต่ดัดลีย์ก็ยังมาตอแยเขาอีก เขาจะไม่หงุดหงิดได้ยังไง?

ภายใต้อารมณ์แบบนี้ ศาสตราจารย์สเนปขมวดคิ้วและพูดประชดว่า

“ผู้ช่วยสอนเดอร์สลีย์ผู้แข็งแกร่งและเปี่ยมเหตุผล คุณยังมาหาฉันทำไมอีก? จะมาอบรมฉันอีกหรือไง?”

“ใช่!”

คำตอบของดัดลีย์ตรงไปตรงมาจนทำให้ศาสตราจารย์สเนปที่ชอบพูดอ้อมค้อมถึงกับไปไม่เป็น

คำตอบนี้ทำให้สีหน้าของศาสตราจารย์สเนปยิ่งแย่ลงทันที

แต่เขาไม่ได้เดินหนี และก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับ

เขาเพียงยืนเงียบอยู่ตรงนั้น

อารมณ์ต่อต้านในใจของเขาถูกปลุกขึ้นมาแล้ว เขาอยากฟังว่าดัดลีย์ที่มองเขาเป็นศัตรูมาตลอด จะพูดอะไรเมื่อมาหาเขาตามลำพังแบบนี้

ยิ่งไปกว่านั้น คำพูดที่มีความหมายลึกซึ้งของดัดลีย์ในห้องเรียนเมื่อครู่ แสดงให้เห็นชัดว่าดัดลีย์รู้จักเขาดีมาก และรู้เรื่องในอดีตของเขากับลิลี่ด้วย

ซิเรียสกับลูปินเป็นคนบอกหรือ?

ศาสตราจารย์สเนปคาดเดาและครุ่นคิดอยู่ในใจ เต็มไปด้วยความสงสัยจนตัดสินอะไรไม่ได้

ดัดลีย์มองศาสตราจารย์สเนปที่ยืนอยู่ตรงหน้า ด้วยสีหน้าไม่พอใจและเต็มไปด้วยความคิด รอให้เขาพูดต่อ เขาจึงโบกมือร่ายคาถากันเสียงดักฟัง แล้วพูดออกมาตรง ๆ

และประโยคแรกที่เขาพูดก็เหมือนระเบิดลูกใหญ่

“คุณอยากให้ลิลี่ฟื้นคืนชีพจริง ๆ เหรอ?”

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ]

……….