บทที่ 645 - ขี้ขลาดเข้ากระดูกดำ!

บทที่ 645 - ขี้ขลาดเข้ากระดูกดำ!

อิทธิพลของหยางซือซือในกลุ่มบริษัทกู่หยวนคือระดับไหน? แล้วกลุ่มบริษัทกู่หยวนในปัจจุบันมีศักยภาพระดับไหน?

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่นเลยนะ ลำพังแค่อิทธิพลของสถานีโทรทัศน์กู่หยวน ก็ทิ้งห่างธุรกิจเล็กๆ น้อยๆ ของตระกูลหยางไปไกลลิบแล้ว ตอนนี้ตระกูลหยางกลับจะให้หยางซือซือสละตำแหน่งผู้อำนวยการสถานี แล้วกลับไปเป็นผู้บริหารระดับกลางของตระกูลหยางเนี่ยนะ?

มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!

ในสายตาของเฉินหยวน ต่อให้เป็นประธานกรรมการของกลุ่มบริษัทตระกูลหยาง ก็ยังเทียบไม่ได้กับตำแหน่งผู้อำนวยการสถานีโทรทัศน์กู่หยวนเลยด้วยซ้ำ

"เฮ้อ เรื่องนี้ก็เป็นเพราะความจำเป็นบังคับ..."

หยางสยงยิ้มแห้ง

ในเวลานี้ เขาก็มองความคิดและความหมายของเฉินหยวนออก แต่ก็ทำได้เพียงแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ไปก่อน

"ประธานหยาง... คุณนี่มัน..."

เมื่อได้ยินคำอธิบายแบบนี้ เฉินหยวนก็ไม่รู้จะสรรหาคำพูดไหนมาบรรยายความรู้สึกในใจตอนนี้ได้จริงๆ

"ประธานเฉิน ประธานหยาง คืนนี้ผู้บริหารระดับสูงทั้งหมดของกลุ่มบริษัทกู่หยวนจะมาร่วมงานเลี้ยงส่งซือซือ พวกเราคงรอช้าไม่ได้แล้วจริงๆ ถึงยังไงซือซือก็เป็นนางเอกของงานในวันนี้ ถ้าอย่างนั้นพวกเราขอตัวไปก่อนนะคะ..."

ในจังหวะนี้ มู่เสี่ยวตานก็ดูเวลาแล้วอดไม่ได้ที่จะพูดแทรกขึ้นมา

แถมน้ำเสียงยังแฝงไปด้วยความตำหนิเล็กน้อย

ในสายตาของมู่เสี่ยวตาน คนที่รออยู่ที่หอสุรากู่หยวนนั้นสำคัญกว่าสองคนนี้มาก การมัวแต่มายืนเกรงใจกันอยู่ที่นี่มันไม่มีประโยชน์อะไรเลยจริงๆ

"งั้นก็ได้ครับ..."

เฉินหยวนถอนหายใจและจำต้องพยักหน้า

มู่เสี่ยวตานที่อยู่ตรงหน้าเขาก็เป็นอีกคนที่เขาไม่กล้าล่วงเกิน ส่วนเรื่องที่จะได้พบกับอู๋ซวง ก็คงต้องหาวิธีอื่นแทนแล้วล่ะ

.......

ด้วยเหตุนี้

หยางซือซือและมู่เสี่ยวตานจึงล่วงหน้าไปที่หอสุรากู่หยวนก่อน ครึ่งชั่วโมงต่อมา เฉินหยวน หยางสยง และผู้ช่วยของเขาก็มานั่งอยู่ในห้องส่วนตัวแบบธรรมดาๆ ของหอสุรากู่หยวน

"ประธานหยาง... ผมไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมพวกคุณถึงทำแบบนี้?"

พอรวบรวมสติได้ เฉินหยวนก็ยังคงไม่เข้าใจอยู่ดี

"เฮ้อ ประธานเฉิน ความจริงแล้วตระกูลหยางของเราก็มีความลำบากใจอยู่เหมือนกัน ตอนนี้กลุ่มบริษัทกู่หยวนกับพวกตระกูลมหาอำนาจฝั่งตะวันตกเริ่มเปิดศึกกันรอบด้านแล้ว ตระกูลหยางของเรามีกำลังไม่มากพอ ดังนั้น..."

หยางสยงยิ้มเจื่อน

แต่ก็พอมองออกว่า จนถึงตอนนี้เขาก็ยังเชื่อมั่นว่าการตัดสินใจของตระกูลหยางนั้นถูกต้องที่สุด

"พวกคุณกลัวพวกตระกูลมหาอำนาจฝั่งตะวันตกขนาดนั้นเลยเหรอ?"

คิ้วของเฉินหยวนขมวดแน่นจนแทบจะชนกันอยู่แล้ว

"ประธานเฉิน อิทธิพลของพวกตระกูลฝั่งตะวันตกครอบคลุมไปทั่วทุกวงการ ตระกูลหยางของเรา... จะไม่กลัวได้ยังไง... แถมธุรกิจโรงแรมหลายๆ แห่งก็ยังต้องร่วมมือกับทางนั้นด้วย"

หยางสยงถอนหายใจอีกครั้ง

"ธุรกิจโรงแรมหลายแห่ง? สัดส่วนมันมากแค่ไหนกันเชียว?"

หยางสยงไม่พูดก็แล้วไป แต่พอพูดขึ้นมา เฉินหยวนกลับรู้สึกโกรธขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

ในฐานะลูกค้ารายใหญ่ของบริษัทตระกูลหยางระดับอินเตอร์ บริษัทท่องเที่ยวทู๋ต๋าได้ป้อนลูกค้าให้พวกเขาเกินกว่าครึ่ง ส่วนที่เหลือก็เป็นลูกค้าขาจรหรือไม่ก็บริษัทท่องเที่ยวเล็กๆ สัดส่วนธุรกิจระหว่างพวกตระกูลมหาอำนาจฝั่งตะวันตกกับตระกูลหยางมีไม่ถึงห้าเปอร์เซ็นต์ด้วยซ้ำ

ถ้าเป็นเขา แค่ธุรกิจห้าเปอร์เซ็นต์ ต่อให้เสียไปทั้งหมดก็ไม่สะเทือนซางเลยสักนิด

"ถึงสัดส่วนจะน้อย แต่อิทธิพลของตระกูลฝั่งตะวันตกนั้นมหาศาลมาก... พอพวกเขาออกมาแสดงจุดยืนปุ๊บ ซัพพลายเออร์หลายรายก็..."

หยางสยงเงยหน้ามองเฉินหยวน

สีหน้าของเขาราวกับจะบอกว่า คุณไม่ได้อยู่เมืองนอก คุณไม่เข้าใจความน่ากลัวของพวกตระกูลฝั่งตะวันตกหรอก

"หึหึ ซัพพลายเออร์? แล้วคุณเคยคิดไหมว่า ด้วยศักยภาพของกู่หยวนในตอนนี้ แค่เอ่ยปากคำเดียว ก็ทำให้บริษัทท่องเที่ยวหลายแห่งในประเทศเซี่ยยกเลิกสัญญากับตระกูลหยางของคุณได้แล้ว?"

เฉินหยวนอดไม่ได้ที่จะแค่นหัวเราะออกมา

ขี้ขลาดเข้ากระดูกดำจริงๆ แถมยังจับประเด็นไม่ถูกอีก

ไม่ต้องพูดถึงว่ากู่หยวนจะเป็นคนเอ่ยปากหรอกนะ ลำพังแค่บริษัทท่องเที่ยวทู๋ต๋าของเขายกเลิกสัญญากับตระกูลหยางอินเตอร์ ตระกูลหยางก็เจ็บปางตายแล้ว ตอนนี้กลับไปมัวแต่กังวลเรื่องการกดดันจากพวกตระกูลฝั่งตะวันตกเนี่ยนะ?

"..... ไม่น่าจะเป็นไปได้นะ! อิทธิพลของกู่หยวนก็น่าจะมีแค่ในมหาวิทยาลัยกู่หยวนเท่านั้นแหละ..."

หยางสยงอึ้งไปเลย

"คุณก็รู้ด้วยเหรอ? บอกตามตรงเลยนะ! ครั้งนี้ที่ผมมาก็เพื่อเปิดเส้นทางการท่องเที่ยวในกู่หยวนสองเส้นทาง เส้นทางแรกคือเส้นทางระดับนานาชาติที่จะมาเช็กอินที่มหาวิทยาลัยกู่หยวน เมืองกลไก และอื่นๆ ส่วนอีกเส้นทางคือเส้นทางภายในประเทศที่จะมาเยี่ยมชมบริษัทผลิตสื่อจินเฉิง ถ้ากู่หยวนให้ผมเลือกที่จะร่วมมือระหว่างเขากับตระกูลหยาง ผมต้องเลือกกู่หยวนแน่นอน!

ตระกูลหยางก็เป็นแค่พาร์ตเนอร์ปลายน้ำของผม ถ้าไม่มีตระกูลหยาง ก็ยังมีโรงแรมอีกนับหมื่นแห่งแย่งกันมาเสนอตัวร่วมมือกับเราอยู่ดี"

เฉินหยวนพูดตามความจริง

"ประธานเฉิน คุณจะคิดแบบนั้นไม่ได้นะครับ ความร่วมมือของเรา..."

เมื่อได้ยินแบบนี้ หยางสยงก็ลนลานขึ้นมาทันที

ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม เขาถึงมองเห็นความจริงจังแฝงอยู่ในแววตาของเฉินหยวน

.......

ในขณะเดียวกัน ที่ห้องส่วนตัวสุดหรูบนชั้นสามของหอสุรากู่หยวน งานเลี้ยงส่งหยางซือซือก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ

ผู้คนกว่ายี่สิบคนนั่งล้อมรอบโต๊ะตัวใหญ่ ทุกคนล้วนเป็นบุคคลสำคัญระดับแกนนำของกลุ่มบริษัทกู่หยวน ซึ่งรวมถึงหม่าอี้ ผู้อำนวยการฝ่ายการเงินของกลุ่มบริษัทกู่หยวน และคนอื่นๆ ด้วย

"พรุ่งนี้ ประธานหยางก็จะเดินทางกลับไปที่ประเทศเอ็มเพื่อเริ่มต้นธุรกิจใหม่ ขอให้เธอมีอนาคตที่สดใส และเดินทางโดยสวัสดิภาพนะครับ!"

อู๋ซวงเป็นคนแรกที่ยกแก้วขึ้นและกล่าวอวยพร

พรึ่บ!

วินาทีต่อมา ผู้บริหารระดับสูงทั้งหมดของกู่หยวนก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกับยกแก้วในมือขึ้น

"ขอบคุณค่ะ ประธานอู๋"

หยางซือซือสูดหายใจเข้าลึก ถือแก้วไว้ด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนสุดขีด

ช่วงบ่ายวันนี้ งานทุกอย่างในความรับผิดชอบของเธอได้ถูกส่งมอบให้กับมู่เสี่ยวตานเรียบร้อยแล้ว ส่วนหุ้นในบริษัทเอเจนซี่ซืออิ๋งเธอก็โอนให้ทั้งหมดตั้งแต่ตอนที่เข้ามารับตำแหน่งที่สถานีโทรทัศน์กู่หยวนแล้ว

นั่นก็หมายความว่า หลังจากกินข้าวในมื้อนี้จบ เธอจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับกู่หยวนอีกต่อไป

วันหลังถ้าจะมา ก็คงอยู่ในฐานะเพื่อนเก่าที่มาเยี่ยมเยียนกันเท่านั้น

จากนั้น งานเลี้ยงก็ดำเนินต่อไป...

บรรดาผู้บริหารระดับสูงของกู่หยวนก็ผลัดกันมาชนแก้วเพื่อเลี้ยงส่งหยางซือซือ รอบแล้วรอบเล่า จนถึงเวลาสี่ทุ่มครึ่ง หยางซือซือก็เริ่มมีอาการเมามายแล้ว แต่ทุกคนก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะแยกย้ายกันไป

ทุกคนกำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน

อาจจะเป็นเพราะดื่มจนได้ที่ หรืออาจจะเป็นเพราะเหตุผลอื่นใด ด้วยความเมา หยางซือซือจึงเดินมาหาอู๋ซวงและถงหยา

"ประธานอู๋ ครั้งนี้ฉันขอโทษจริงๆ ค่ะ... ทิ้งภาระไว้ให้แล้วก็หนีไป แถมยังมีเรื่องพิธีปิดโอลิมปิกอีก..."

พูดจบประโยคหนึ่ง หยางซือซือก็ดื่มเหล้าทำโทษตัวเองไปหนึ่งแก้ว

"ประธานหยาง... ไม่เป็นไรจริงๆ ครับ คุณอย่าคิดมากเลย ทางฝั่งกู่หยวนคุณก็น่าจะรู้ดีว่ามันจะไม่มีปัญหาอะไรเกิดขึ้นแน่นอน"

เมื่อเห็นดังนั้น อู๋ซวงก็ส่ายหน้า พร้อมกับยกแก้วขึ้นจิบเล็กน้อย

"จริงเหรอคะ? งั้นฉันก็สบายใจแล้วล่ะ"

"อ้อ ประธานอู๋คะ แล้วคุณกับเสี่ยวหยาจะลงเอยกันเมื่อไหร่คะ..."

คนเมามักจะพูดความจริง จู่ๆ หยางซือซือก็ถามขึ้นมา

"พวกเรา..."

อู๋ซวงและถงหยาหันมองหน้ากันโดยอัตโนมัติ

ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนในตอนนี้ไม่ใช่ความลับอีกต่อไป โดยเฉพาะผู้บริหารระดับสูงของกู่หยวนล้วนรู้เรื่องนี้กันหมดแล้ว

"ตอนนี้กู่หยวนงานเยอะมาก รอให้ทุกอย่างเข้าที่เข้าทางก่อนเถอะ..."

อู๋ซวงยิ้ม ไม่ได้หลบเลี่ยงคำถามนี้

ความจริงแล้วเขากับถงหยาก็เคยแอบคุยกันเรื่องนี้เป็นการส่วนตัวเหมือนกัน ส่วนทางฝั่งครอบครัวถงนั้นก็เห็นด้วยแบบร้อยยี่สิบเปอร์เซ็นต์เลยทีเดียว

"งั้นก็ขอแสดงความยินดีล่วงหน้าเลยนะคะ ถึงตอนนั้นก็อย่าลืมชวนฉันมาเป็นเพื่อนเจ้าสาวล่ะ..."

หยางซือซือรีบพูดขึ้นทันที

"แน่นอนจ้ะ"

ถงหยายิ้มบางๆ

"ประธานอู๋ งั้นฉันขอไปคุยกับเสี่ยวตานต่อนะคะ..."

"อืม"

เมื่อรอจนหยางซือซือถือแก้วเดินจากไป ถงหยาก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา

"ครอบครัวของผู้อำนวยการสถานีหยางนี่มัน..."

ดูออกเลยว่าหยางซือซือไม่อยากไปจากสถานีโทรทัศน์กู่หยวนจริงๆ แต่ความจริงก็คือความจริง ชีวิตคนเรามันไม่มีอะไรสมบูรณ์แบบไปเสียทุกอย่างหรอก