บทที่ 13: ดวลเดี่ยวกับอะบอมิเนชั่นและฮัลค์

ถ้าต้องสู้กับฮัลค์หรืออะบอมิเนชั่นเพียงตัวใดตัวหนึ่ง จางหยางสามารถจบการต่อสู้ได้ภายในเวลาอันสั้น

แต่ปัญหาก็คือเมื่อสัตว์ประหลาดที่มีพละกำลังมหาศาลสองตัวร่วมมือกันโจมตี ขอแค่โดนเข้าไปสักหมัดก็มีแต่ตายหรือไม่ก็บาดเจ็บสาหัส เขาไม่อยากตายตั้งแต่อายุยังน้อย ดังนั้นจึงจำเป็นต้องระมัดระวังให้มาก และเมื่อเป็นแบบนี้ ต่อให้สามารถเอาชนะฮัลค์กับอะบอมิเนชั่นได้ ก็ไม่มีทางจัดการได้ภายในเวลาอันสั้นแน่นอน

และตราบใดที่เวลายืดเยื้อออกไปอีกเพียงเล็กน้อย พวกเพื่อนร่วมทีมสมองกลวงที่ขับเฮลิคอปเตอร์บินวนอยู่ด้านบนพร้อมกราดยิงปืนกลไม่หยุด ก็คงจะเผลอยิงประชาชนเพิ่มอีกไม่รู้กี่คน

ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเป็นซูเปอร์ฮีโร่ที่ไม่สามารถโจมตีกองทัพได้ มิฉะนั้นในประเทศนี้คงไม่มีที่ให้เขาอยู่ต่อไป จางหยางคงอยากจัดการพวกคนที่เห็นชีวิตคนเป็นผักปลาเหล่านี้ก่อนเป็นอันดับแรก

พวกนี้มันตัวอะไรกันแน่?

เพื่อจับตัวฮัลค์กับอะบอมิเนชั่นกลับไป พวกมันไม่เห็นค่าชีวิตของประชาชนธรรมดาเลยแม้แต่น้อย

ต่อให้เป็นความเสียหายที่ฮัลค์กับอะบอมิเนชั่นสร้างขึ้น จริง ๆ แล้วยังไม่ร้ายแรงเท่าพวกทหารเหล่านี้ด้วยซ้ำ

หากไม่ถึงทางตันจริง ๆ เขาไม่สามารถโจมตีกองทัพได้ ไม่อย่างนั้นต่อให้เป็นโทนี่ก็ปกป้องเขาไม่ได้ และสุดท้ายเขาคงถูกบังคับให้ออกจากประเทศนี้

ตอนนี้สิ่งสำคัญคือ ขอแค่โทนี่ช่วยถ่วงพวกทหารเหล่านั้นเอาไว้ พร้อมทั้งอพยพและคุ้มครองประชาชน เขาก็มั่นใจว่าจะสามารถเอาชนะสัตว์ประหลาดสองตัวนี้ได้

การต่อสู้ของผู้ใช้ความเร็วเหนือขีดจำกัด ไม่เคยมีคำว่าสงครามยืดเยื้ออยู่แล้ว

เพราะเวลาสิบนาทีของผู้ใช้ความเร็วเหนือขีดจำกัด กับเวลาสิบนาทีของคนธรรมดา ไม่เคยเป็นแนวคิดเดียวกันเลย

คนธรรมดาใช้เวลาสิบนาทีอย่างมากก็วิ่งได้เพียงสามหรือสี่กิโลเมตร

แต่สำหรับจางหยาง นั่นเป็นเพียงเรื่องที่ใช้เวลาแค่สองวินาทีเท่านั้น

สิบนาทีของคนธรรมดา ในสายตาของจางหยางมีค่าเพียงสองวินาที

การเคลื่อนไหวของพวกเขา ในสายตาของจางหยางแทบจะหยุดนิ่ง!

ช้าจนแทบสังเกตไม่เห็น!

เพียงช่วงเวลาสั้น ๆ นี้ จางหยางก็ช่วยผู้เคราะห์ร้ายได้อีกหลายคน

แต่แปลกมาก ในเวลานี้เฮลิคอปเตอร์ด้านบนกลับหยุดยิง หลังบินวนอยู่เหนือพื้นที่หนึ่งรอบ ก็หันหัวออกจากถนนที่เต็มไปด้วยซากความเสียหายแห่งนี้

ทหารที่อยู่ด้านหลังก็ค่อย ๆ ถอนกำลังออกไปเช่นกัน

ขณะที่จางหยางกำลังสงสัย โทรศัพท์ภายในชุดเกราะของเขาก็เชื่อมต่อขึ้นมา

“เซอไพร์! ฉันใช้สื่อหลายแห่ง รวมทั้งเส้นสายบางส่วนในกองทัพกดดันนายพลรอสส์ไปแล้ว ตอนนี้เขาจำเป็นต้องถอนทหารกลับไป พนันได้เลยว่าเขาต้องมีปัญหาแน่ ๆ อาจถึงขั้นถูกขึ้นศาลทหารเลยด้วยซ้ำ”

“เยี่ยมมาก! ถ้าไม่มีพวกทหารน่ารำคาญพวกนั้น ต่อจากนี้ฉันก็จะได้ตั้งใจจัดการเจ้าสัตว์ประหลาดสองตัวนี่ซะที”

“อืม ฉันยังอยู่ที่มาลิบู กำลังรีบไปนิวยอร์ก นายพยายามถ่วงเวลาพวกยักษ์สองตัวนั่นไว้ก่อน อย่าให้นิวยอร์กกลายเป็นสนามเด็กเล่นของพวกมันจริง ๆ ล่ะ ไม่เกินสองชั่วโมงฉันถึงแน่นอน!”

“ไม่ต้องหรอก นายกลับไปนอนต่อเถอะ ฉันจัดการคนเดียวได้!”

จางหยางดีใจจนแทบกระโดด เขาตัดสายทันที เดิมทีเขาแค่วางแผนให้โทนี่ช่วยรับมือกองทัพและช่วยอพยพประชาชนเท่านั้น แต่ไม่คิดเลยว่าโทนี่ยังไม่ทันมาถึง ก็ส่งของขวัญชิ้นใหญ่ให้จากระยะไกลแล้ว!

เรื่องนี้ยังสอนเขาอีกอย่างหนึ่งว่า บางครั้งวิธีแก้ปัญหาไม่ได้มีแค่กำลังเสมอไป

ผู้คนในบริเวณใกล้เคียงถูกเขาย้ายออกไปเกือบหมดแล้ว กองทัพก็ถอนตัวเรียบร้อย จางหยางมองสัตว์ประหลาดสีแดงกับสีเขียวที่ยังคงต่อยตีกันอยู่ตรงหน้า ก่อนจะหยุดยืนอยู่ต่อหน้าพวกมันด้วยความฮึกเหิม

“เฮ้ พวกตัวใหญ่! ถึงเวลาที่พวกแกต้องชดใช้สำหรับเกมของพวกแกแล้ว!”

อะบอมิเนชั่นยังคงมีสติของตัวเองอยู่ มันหยุดต่อยตีกับฮัลค์ชั่วคราว ก่อนมองจางหยางในชุดเกราะประหลาดด้วยสายตาระแวดระวัง

“ไสหัวไปซะ! แมลงชั้นต่ำ!”

แต่การที่อะบอมิเนชั่นอยากหยุดต่อสู้กับฮัลค์เพื่อจัดการจางหยางก่อน ไม่ได้หมายความว่าฮัลค์ซึ่งจิตใจยังไม่โตเต็มที่และเต็มไปด้วยความโกรธจะคิดแบบเดียวกัน

ฮัลค์คำรามลั่น ก่อนพุ่งเข้าไปพร้อมหมัดเล็ก ๆ ของเขาอีกครั้ง

“เฮ้ ๆ ยังไงฉันก็เป็นซูเปอร์ฮีโร่นะ พวกแกเมินฉันแบบนี้จะดีจริงเหรอ?”

จางหยางส่ายหน้าพร้อมส่งเสียงจิ๊จ๊ะ และในวินาทีต่อมา ร่างของเขาก็หายไปจากจุดเดิม

ภายใต้การคิดความเร็วเหนือมนุษย์ของสปีดฟอร์ซ ในสมองของจางหยางได้จำลองรูปแบบการโจมตีและวิธีรับมือทั้งหมดที่ฮัลค์กับอะบอมิเนชั่นอาจใช้ไปเรียบร้อยแล้ว

แทบจะเรียกได้ว่าเขาวางจังหวะของการต่อสู้ทั้งหมดเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว

ทันใดนั้น อะบอมิเนชั่นก็ส่งเสียงร้องโหยหวน ก่อนทรุดคุกเข่าลงกับพื้น

ตรงหน้ามัน มีร่างความเร็วสูงกำลังสั่นแขนอย่างรุนแรงไม่หยุด

หมัดสั่นสะเทือน!

แต่ยังไม่พอ!

จางหยางขมวดคิ้วเมื่อพบว่าตัวเองไม่สามารถทะลุผ่านผิวหนังของอะบอมิเนชั่นได้ เรื่องนี้ทำให้เขาแทบไม่อยากเชื่อ

เดิมทีเขาตั้งใจจะให้แขนทะลุผ่านโครงสร้างสสารของผิวหนังอะบอมิเนชั่น เข้าไปในร่างกายโดยตรง แล้วควักหัวใจออกมา

แต่ไม่คิดเลยว่า...

เขาจะทะลุผ่านผิวหนังของมันไม่ได้!

เหลือเชื่อจริง ๆ!

“สมแล้วที่เป็นอะบอมิเนชั่นซึ่งสามารถกดฮัลค์ได้อยู่บ้าง ดูเหมือนว่าหมัดสั่นสะเทือนจะไม่มีผลกับแกมากนัก”

จางหยางมองอะบอมิเนชั่นที่คุกเข่ากรีดร้องด้วยสายตาเคร่งเครียด ถึงแม้เขาจะไม่สามารถทะลุผิวหนังของมันและควักหัวใจออกมาได้ แต่ก็ยังสามารถสร้างความเสียหายต่ออวัยวะภายในของมันสำเร็จ

ด้านข้าง ฮัลค์เห็นว่ามีคนมาแย่งเหยื่อของตัวเองไป จึงเหวี่ยงหมัดเข้าใส่ใบหน้าของจางหยางอย่างแรง

แทบจะมองเห็นภาพได้เลยว่า ถ้าหมัดนี้โดนเข้าเต็ม ๆ เจ้าพ่อจีบสาวอย่างจางหยางคงไม่มีโอกาสได้นัดสาวอีกต่อไปแล้ว

จางหยางจะลืมเจ้าตัวนี้ได้ยังไง?

นี่คือชายผู้ที่ในอนาคตจะจับทั้งโลกิและธอร์ฟาดพื้นเหมือนของเล่น!

สายฟ้าพลันแลบวาบ และร่างของเขาก็ปรากฏห่างออกไปห้าเมตรแล้ว

“เอาล่ะ มาให้พวกแกได้เห็นกันหน่อยว่าพลังของสปีดฟอร์ซคืออะไร ท่านี้ฉันยังไม่เคยใช้เลยนะ”

หลังพูดจบ จางหยางก็กลายเป็นสายฟ้าสีแดงเหลือง พุ่งไปปรากฏตัวตรงหน้าสัตว์ประหลาดทั้งสอง

สายฟ้านั้นหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง ลมแรงมหาศาลกวาดร้านค้าสองข้างทางจนสั่นสะเทือน ข้าวของปลิวว่อนเต็มไปหมด บดบังทัศนวิสัยโดยรอบ เหลือเพียงสายฟ้าสีแดงเหลืองที่กะพริบวาบต่อเนื่องจนกลายเป็นวงแหวน

“หอกสายฟ้า!”

ขณะหมุนวนอย่างต่อเนื่อง จางหยางสะสมพลังสายฟ้าเอาไว้ในมือ มันค่อย ๆ กลายเป็นหอกสายฟ้าขนาดใหญ่ ภายใต้การควบคุมของสปีดฟอร์ซ สายฟ้ากลายเป็นสิ่งที่จับต้องได้จริง เปล่งแสงสีแดงเหลืองอันน่าตกตะลึง ก่อนถูกเขาซัดออกไปทางอะบอมิเนชั่นและฮัลค์

มันเร็วราวกับสายฟ้าจริง ๆ!

ภายในดวงตาของฮัลค์ ราวกับเหลือเพียงแสงสว่างกลุ่มนั้นที่แผ่กลิ่นอายแห่งความตายออกมา

จิตใจที่เพิ่งถือกำเนิดได้ไม่นานของมัน...

เป็นครั้งแรกที่ได้ลิ้มรสชาติของความหวาดกลัว

……………