บทที่ 7: ฉันคนเดียวก็ปกป้องทั้งโลกได้!
บทที่ 7: ฉันคนเดียวก็ปกป้องทั้งโลกได้!
“นายก็ใกล้หมดเงินแล้วเหมือนกันเหรอ?” สีหน้าของอลิซ่าเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำทันที “ไม่ใช่ว่าเพิ่งได้รับเงินจากงานพิเศษเมื่ออาทิตย์ก่อนเหรอ? เอาไปหมดกับผู้หญิงคนไหนอีกแล้ว!?”
“พูดมาเลย! คราวนี้ไปแกล้งทำตัวเป็นคุณชายมหาเศรษฐีอีก หรือเอาเงินไปเปิดห้องกับสาวอีกแล้ว?”
“จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง!” จางหยางรีบแก้ตัวทันที “เมื่อวานฉันนั่งเครื่องบินไปหาโทนี่ สตาร์ค เขาอยู่ที่หาดมาลิบู ห่างออกไปสี่พันกว่ากิโลเมตรนะ ยังไงฉันก็ต้องขึ้นเครื่องบินไปถูกไหม? ถึงเครื่องบินจะช้ากว่าฉัน แต่มันบินอยู่บนฟ้า บินตรงไปถึงได้เลย ไม่ต้องวิ่งอ้อมตามถนนเหมือนฉัน ค่าตั๋วเครื่องบินไปกลับนี่แหละ...”
“นายจนขนาดไหนตัวเองไม่รู้หรือไง? ยังจะนั่งเครื่องบินอีก! วิ่งเร็วขนาดนั้นทำไมไม่วิ่งไปเองล่ะ!? ไม่ใช่ว่านายเป็นซูเปอร์ฮีโร่เหรอ?” อลิซ่าพอรู้ว่าไม่ได้เอาเงินไปใช้กับผู้หญิง สีหน้าก็ดีขึ้นมาก แต่พอนึกถึงหลายวันที่กำลังจะต้องกินแกลบต่อจากนี้ ความโมโหที่เหลืออยู่ก็ยังไม่หาย
“สี่พันกว่ากิโลเมตรนะ ถึงจะเป็นซูเปอร์ฮีโร่วิ่งก็เหนื่อยเหมือนกัน...” จางหยางพูดอย่างน่าสงสาร เขาจะทำอะไรได้ เขาเองก็สิ้นหวังเหมือนกัน “เดิมทีฉันก็คิดว่าโทนี่อาจจะช่วยคืนค่าตั๋วเครื่องบินให้บ้าง แต่พอจะขอให้เขาช่วย ก็เลยไม่กล้าพูดออกไป”
“แล้วก่อนที่นายจะได้เงินจากงานพิเศษรอบหน้า พวกเราจะเอายังไงกันล่ะ?” อลิซ่าหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมา เทเงินทั้งหมดลงบนโต๊ะ พลิกไปพลิกมาก็มีอยู่แค่ไม่กี่สิบดอลลาร์เท่านั้น แถม...นี่ยังเป็นก่อนจ่ายค่าเสต๊กมื้อนี้อีกนะ หลังจ่ายเสร็จจะเหลือเท่าไรก็ไม่รู้แล้ว
“ฉันยังเหลืออยู่ประมาณร้อยดอลลาร์ ช่วงนี้พวกเราไปทำอาหารกินที่บ้านฉันก็น่าจะพอประทังชีวิตได้อยู่ แล้วอีกอย่าง...” จางหยางลังเลเล็กน้อยก่อนพูดต่อ “ตอนฉันออกไปปราบอาชญากร ก็อาจจะช่วยปล้นคนรวยแจกคนจนไปด้วย เอาเงินสกปรกของพวกนั้นมาทำเรื่องดี ๆ แทน...”
“ถ้างั้นนายก็เป็นอาชญากรเหมือนพวกนั้นแล้ว” อลิซ่าขัดขึ้นมาทันที “หรือว่านายคิดว่าปล้นเงินคนร้ายแล้วมันไม่ใช่การปล้นเหรอ?”
“ถ้าทำแบบนั้น นายก็กลายเป็นหนึ่งในอาชญากรที่นายกำลังปราบอยู่ดี ซูเปอร์ฮีโร่ไม่มีทางทำแบบนั้นหรอก!”
จางหยางเงียบไป
ครู่หนึ่งเขาจึงพยักหน้า
“เธอพูดถูก ด้วยความสามารถของฉัน ต่อให้ไม่ทำเรื่องผิดกฎหมาย ก็มีวิธีหาเงินอีกเยอะแยะ ไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นเลย”
“ใช่แล้ว บนโลกนี้ไม่รู้มีคนตั้งเท่าไรที่อิจฉาความสามารถของนาย แต่พวกเขาทำได้แค่อิจฉา ไม่มีทางเป็นเหมือนนายได้ แล้วนายจะถูกเงินจำนวนนิดหน่อยเล่นงานจนตายได้ยังไง?” อลิซ่าถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน “ดูเหมือนพวกซูเปอร์ฮีโร่จะไม่กินข้าวก็ไม่เป็นไรนี่นา งั้นนายเอาเงินทั้งหมดให้ฉันเถอะ ยังไงนายก็ไม่อดตายอยู่แล้ว!”
จางหยาง “...”
“คุณผู้หญิงเอ๊ย! ชื่อของเธอคือความโลภ!”
จางหยางมองเธอด้วยสายตาเหมือนกำลังมองคนโง่ ก่อนยกตัวอย่างซูเปอร์ฮีโร่ที่โด่งดังที่สุดของอเมริกาขึ้นมา
“ใครบอกเธอว่าฉันไม่ต้องกินข้าว? เคยได้ยินไหมว่ากัปตันอเมริกาไม่ต้องกินข้าวแล้วออกไปสู้กับพวกนาซีได้เลยน่ะ?”
ทันใดนั้น โทรทัศน์ในร้านอาหารก็เปลี่ยนจากรายการวาไรตี้น่าเบื่อไปเป็นสถานที่ที่ดูคล้ายห้องพิจารณาคดี และในภาพยังมีโทนี่ปรากฏตัวอยู่ด้วย ทำให้ความสนใจของทั้งสองคนถูกดึงไปทันที
สรุปง่าย ๆ ก็คือ คณะกรรมาธิการด้านการทหารกำลังพยายามใช้ประเด็นความปลอดภัยของประชาชนมากดดันให้โทนี่ส่งมอบชุดเกราะไอรอนแมนให้กองทัพ เพื่อให้สหรัฐอเมริกามีไอรอนแมนอยู่ทุกหนทุกแห่งและคอยปกป้องประชาชน
แน่นอนว่าคำพูดประเภทที่ต่อให้เอาไปหลอกผีก็ยังไม่มีผีเชื่อแบบนี้ นอกจากพวกที่ไอคิวต้องเติมเงินแล้ว ก็ไม่มีใครเชื่อหรอก
โทนี่ปฏิเสธทันทีโดยไม่ลังเล
จากนั้นก็เป็นการโต้เถียงกันไปมา สุดท้ายทางกองทัพถึงกับดึงเพื่อนรักของโทนี่ ผู้ที่จะกลายเป็นวอร์แมชชีนในอนาคตอย่าง เจมส์ โรดส์ ผู้พันแห่งกองทัพ มาร่วมประชุมด้วย และยังเพิกเฉยต่อคำคัดค้านของเขา บังคับให้อ่านเฉพาะบางส่วนของรายงานที่เป็นผลเสียต่อโทนี่ เพื่อบิดเบือนความหมายและชี้นำประชาชนว่าบนโลกนี้เต็มไปด้วยอันตราย สิ่งอย่างไอรอนแมนน่ากลัวเกินกว่าจะอยู่ในมือของโทนี่ และมีเพียงกองทัพเท่านั้นที่สามารถปกป้องทุกคนได้
ส่วนโทนี่ก็ประกาศอย่างมั่นใจสุด ๆ ว่า
“ฉันคนเดียว ก็สามารถปกป้องสันติภาพของทั้งโลกได้!”
จางหยางถึงกับงงไปเลย
เชี่ย...
พี่ชาย นายจะเทพเกินไปแล้วนะ
ถ้างั้นฉันจะเป็นซูเปอร์ฮีโร่ไปทำไมล่ะ นายคนเดียวก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ
แน่นอนว่าเขาแค่คิดเล่น ๆ เท่านั้น
แต่สำหรับการกระทำของโทนี่ เขากลับเห็นด้วยอย่างมาก
ของอย่างชุดเกราะไอรอนแมน ไม่มีทางปล่อยให้ตกไปอยู่ในมือกองทัพสหรัฐฯ ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นสิ่งที่จะตามมาจะไม่ใช่สันติภาพ แต่เป็นสงครามที่ไม่มีวันจบสิ้น
กองทัพสหรัฐฯ เป็นพวกแบบไหน คนที่เคยดูหนังมาร์เวลก็น่าจะรู้กันดี พวกนั้นคือทีมสนับสนุนสายถ่วงตัวจริง ในระหว่างที่เหล่าฮีโร่กำลังช่วยโลก ไม่เพียงไม่ช่วยอะไร ยังสร้างปัญหาเพิ่มอีกตั้งมากมาย
แถมตอนนี้กองกำลังของนายพลรอสส์ก็ยังไล่ล่าฮัลค์อยู่ไม่รู้ไปถึงไหนแล้ว
จางหยางโบกมือเรียกอลิซ่า พลางหรี่ตาอย่างภาคภูมิใจ
“โทนี่ตกลงจะช่วยทำชุดต่อสู้ให้ฉันแล้วนะ!”
“ว้าว! ชุดเกราะแบบไอรอนแมนเหรอ!?” ดวงตาของอลิซ่าเป็นประกาย ก่อนจะถามอย่างสงสัย “แต่นายมีพลังพิเศษอยู่แล้ว ยังจะเอาชุดเกราะไอรอนแมนไปทำไม?”
“เอ่อ...ไม่ใช่ชุดเกราะไอรอนแมนหรอก ของแบบนั้นฉันเอามาก็ไม่มีประโยชน์” จางหยางอธิบาย
“มันเป็นชุดต่อสู้ที่ออกแบบมาเพื่อฉันโดยเฉพาะต่างหาก!”
“ชุดเดอะแฟลชของฉันไงล่ะ!”
……………