บทที่ 29 คนดวงซวย กับคนดวงซวยยิ่งกว่า

บทที่ 29 คนดวงซวย กับคนดวงซวยยิ่งกว่า

วันรุ่งขึ้น ทั้งสี่คนในหอพัก 222 ก็ตื่นกันแต่เช้าตรู่

"หวังว่าพวกเราสี่คนจะได้อยู่ห้องเดียวกันนะ" โรเบิร์ตเปลี่ยนมาใส่ชุดรบตัวใหม่ที่เพิ่งได้รับแจกมา แล้วก็ลองขยับแขนขยับขาดู

"นายกับพี่หวังเข้าห้อง A ได้แน่นอนอยู่แล้ว ส่วนฉันกับเฮยจีนี่สิ..." เจ้าลิงทำหน้ามุ่ย

"อย่าเพิ่งท้อสิ!" เฮยจีเดินเข้ามากอดคอเจ้าลิง "พวกเราต้องเข้าห้อง A ได้หมดทุกคนแหละ!"

"ไปกันเถอะ" หวังตังแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว

เขาสวมชุดรบเข้ารูปสีดำ รองเท้าบูตทหารหนังแท้ รูปร่างสูงโปร่ง ดูสะอาดสะอ้านและทะมัดทะแมง

"ฉันเพิ่งสังเกตนะว่า นายกับเฮยจีหุ่นดีกันทั้งคู่เลย!" เจ้าลิงมองหวังตังด้วยความอิจฉา

ทั้งๆ ที่ใส่ชุดรบสีดำแบบเดียวกันแท้ๆ ทำไมหวังตังกับเฮยจีใส่แล้วดูเหมือนนายทหารที่เตรียมตัวออกรบ

แต่เขากับโรเบิร์ตใส่แล้วดูเหมือนคนงานในกองทัพซะงั้นล่ะ?

"พวกฉันอาจจะเคยจน เคยซวยมาก็จริง แต่ก็ไม่เคยขี้เหร่นะเฟ้ย!" หวังตังเอานิ้วโป้งกับนิ้วชี้จับคางตัวเอง ทำหน้าหล่อเหลา

"เฮ้อ... ส่วนฉันก็ไม่เคยผอมเลยเหมือนกัน!" โรเบิร์ตตบพุงตัวเองดังป้าบๆ เรียกเสียงหัวเราะจากทุกคน

ทั้งสี่คนหยอกล้อกันมาตลอดทางจนถึงลานกว้างหน้าตึกเรียนของนักเรียนสายนักรบ

วันนี้การสอบแบ่งห้องจะจัดขึ้นที่นี่

ที่ด้านหน้าลานกว้างมีครูฝึกในชุดทหารสีเขียวเข้มสองคนยืนจัดระเบียบอยู่

"ยินดีต้อนรับพวกนายเข้าสู่โรงเรียนเตรียมทหารจักรวรรดิ สาขาดาวสีน้ำเงิน" ครูฝึกหนวดเฟิ้มที่ยืนอยู่หน้าสุดพูดกับนักเรียนใหม่ที่ตั้งแถวเรียบร้อยแล้ว

"ฉันคือครูฝึกโรส"

"ฉันรู้ดีว่าพวกนายที่อยู่ที่นี่ ล้วนแต่เป็นหัวกะทิของแต่ละเมือง ไม่อย่างนั้นคงไม่มีสิทธิ์เข้ามาเรียนที่นี่"

"แต่อย่าเพิ่งหลงระเริงไปว่า พอเข้ามาเรียนที่นี่แล้วชีวิตจะราบรื่น คนโง่คนไหนที่คิดแบบนั้นก็รีบเลิกคิดซะ"

"วันนี้ จะเป็นตัวตัดสินว่าพวกนายจะได้เรียนและใช้ชีวิตแบบไหนในสาขาดาวสีน้ำเงิน จะได้เข้าไปอยู่ในห้อง A เพื่อแข่งขันกับพวกเด็กเทพ หรือจะไปอยู่ห้อง C เพื่อรอวันตาย"

"ทุกอย่างขึ้นอยู่กับผลงานของพวกนายในวันนี้ เอาล่ะ ต่อไปฉันจะชี้แจงรายละเอียดการสอบแบ่งห้อง..."

ครูฝึกโรสอธิบายรายละเอียดและข้อควรระวังต่างๆ ในการสอบแบ่งห้องให้ทุกคนฟัง

ในขณะเดียวกัน นักเรียนใหม่ที่ยืนอยู่ด้านล่างก็เริ่มซุบซิบกัน

"พูดซะอย่างกับว่าอยู่ห้อง A แล้วไม่ต้องรอวันตายงั้นแหละ ยังไงก็ต้องเป็นแค่บันไดให้พวกเด็กท้องถิ่นเหยียบขึ้นไปอยู่ดีไม่ใช่หรือไง?"

"เฮ้อ... ใครใช้ให้พวกเราเกิดมาผิดที่ผิดทางล่ะ..."

"พวกเรายังถือว่าโชคดีนะ ได้ข่าวว่าเมื่อคืนก่อนพวกปีสองแอบมาถล่มหอพัก มีคนซวยโดนพังหุ่นรบไปหลายคนเลย ไม่รู้ว่าวันนี้พวกนั้นจะเอาอะไรมาสอบ..."

ท่ามกลางเสียงซุบซิบ การสอบแบ่งห้องก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ

การสอบแบ่งห้องครั้งนี้จะเป็นการต่อสู้แบบสองต่อสอง เพื่อทดสอบการทำงานเป็นทีมและทักษะการต่อสู้

กรรมการจะคัดเลือกคนที่ทำผลงานได้ดีเยี่ยมในการต่อสู้เข้าไปอยู่ในห้อง A

หวังตังจับฉลากได้หมายเลข 1 ทันที ต้องจับคู่กับหมายเลข 2 เพื่อสู้กับหมายเลข 3 และหมายเลข 4

หลังจากจับฉลากเสร็จ หวังตังก็เดินเข้าไปในห้องสอบหมายเลข 1 ในตึกเรียนตามป้ายบอกทาง

"นายคือหมายเลข 1 ใช่ไหม" ชายหนุ่มร่างผอมบางเดินกะเผลกๆ เข้ามา ใต้ตายังมีรอยฟกช้ำดำเขียว ดูเหมือนเพิ่งจะไปมีเรื่องมาเมื่อไม่กี่วันก่อน

"อย่าบอกนะว่านายคือหมายเลข 2" หวังตังเลิกคิ้ว

ชายหนุ่มร่างผอมบางถูมือไปมาด้วยความเขินอาย "นายทายถูกแล้ว"

หวังตังถึงกับพูดไม่ออก ชายหนุ่มคนนี้ดูท่าทางเดินเหินไม่ค่อยสะดวก แถมยังมีแผลเต็มตัวอีกต่างหาก...

วินาทีต่อมา ชายหนุ่มร่างผอมบางก็พูดประโยคที่ทำให้หวังตังแทบช็อก "เอ่อ... หุ่นรบของฉันพังไปตั้งแต่เมื่อหลายวันก่อนแล้วล่ะ..."

"หวังเต๋อฟา???" หวังตังทนไม่ไหวหลุดสบถออกมาคำหนึ่ง

"นายรู้ชื่อฉันได้ยังไง!" หวังเต๋อฟาทั้งตกใจและดีใจ "นายรู้จักฉันเหรอ?"

"แค่กๆๆ..." หวังตังสำลักน้ำลายตัวเอง ไอค่อกแค่กไม่หยุด

ตอนนี้เขาชักจะเริ่มสงสัยในดวงของตัวเองซะแล้วสิ

"แล้วหุ่นรบของนายพังได้ยังไง" หวังตังรู้ตัวแล้วว่าการสอบครั้งนี้คงจบไม่สวยแน่ๆ ก็เลยชวนหวังเต๋อฟาคุยเล่นซะเลย

"ก็เมื่อคืนก่อน ที่มีคนบุกมาถล่มหอพักไง ตอนนั้นมีไอ้หัวทองคนนึงมันด่าครอบครัวฉัน ฉันก็เลยทนไม่ไหว..."

หวังเต๋อฟานึกถึงเรื่องคืนนั้นแล้วก็ยังของขึ้นไม่หาย ชี้ไปที่ขาขวากับรอยช้ำใต้ตา "นี่ไง แผลพวกนี้ก็โดนพวกมันซ้อมมาเมื่อคืนนั้นแหละ"

หวังตังเคยฟังโรเบิร์ตเล่าให้ฟังว่า มีนักเรียนใหม่บางคนที่โวยวายหนักๆ โดนพังหุ่นรบแล้วก็ถูกจับแขวนประจานด้วย

ดูท่าทางหวังเต๋อฟาคงเป็นหนึ่งในนั้นแน่ๆ

พอได้ฟังเรื่องราวของหวังเต๋อฟา หวังตังก็รู้สึกสบายใจขึ้นมานิดหน่อย

อย่างน้อยก็ยังมีคนที่ซวยกว่าเขาอีกล่ะนะ

ตอนนั้นเอง ประตูห้องสอบหมายเลข 1 ก็เปิดออก ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่สองคนเดินตามครูฝึกหญิงคนหนึ่งเข้ามา

พวกเขาเดินไปที่โซนเตรียมตัวฝั่งตรงข้าม แล้วก็พร้อมใจกันเรียกหุ่นรบของตัวเองออกมา

หุ่นรบของทั้งสองคน เห็นได้ชัดเลยว่าไม่ใช่ของราคาถูกที่โรงเรียนแจกให้แน่นอน

ตัวหนึ่งเป็นหุ่นรบขนาดหนักสีดำสลับแดง เคลื่อนไหวช้า แต่พลังป้องกันและพลังโจมตีสูงมาก

แขนข้างหนึ่งของหุ่นรบตัวนี้ใหญ่เท่าแขนหุ่นรบปกติรวมกันสองข้าง ดูแล้วน่าจะซ่อนอาวุธไว้เพียบ

ส่วนอีกตัวเป็นหุ่นรบขนาดเบาสีม่วง เคลื่อนไหวรวดเร็ว เหมาะสำหรับการต่อสู้ระยะประชิด

หวังตังตบหน้าผากตัวเอง นี่มันซวยซ้ำซวยซ้อนชัดๆ!

หุ่นรบขนาดเบากับหุ่นรบขนาดหนัก เป็นการจับคู่ที่ลงตัวสุดๆ หุ่นรบขนาดเบาเน้นความคล่องตัวคอยพัวพันศัตรู ส่วนหุ่นรบขนาดหนักก็คอยยิงสนับสนุนอยู่แนวหลัง

แต่ทางฝั่งเขา สองคนมีหุ่นรบแค่ตัวเดียว!

"หมายเลข 1 หมายเลข 2 พวกนายเรียกหุ่นรบออกมาได้แล้ว การสอบจะเริ่มในอีกสามนาที" ครูฝึกหญิงหันมามองทางหวังตังด้วยใบหน้าเรียบเฉย

หวังตังถอนหายใจเบาๆ แล้วเรียกหุ่นรบสีดำสนิทที่เขาดัดแปลงมาเองออกมา

ตอนแรกเขากะว่า ถ้าได้จับคู่กับเพื่อนเก่งๆ เขาจะใช้หุ่นรบที่โรเบิร์ตให้มาในการสอบ

เพราะถึงหุ่นรบของเขาตอนนี้จะมีความคล่องตัวเทียบเท่าหุ่นรบระดับ A แต่มันก็ไม่ได้ปรับเปลี่ยนรูปลักษณ์ภายนอกเลย กลัวว่าจะเกิดปัญหาตามมาทีหลัง

แต่ตอนนี้ เขาคงต้องงัดเอาทุกอย่างที่มีออกมาใช้แล้วล่ะ

และในการสอบแบ่งห้องครั้งนี้ก็มีกฎระบุไว้ชัดเจนว่า ห้ามยืมหุ่นรบของคนอื่นเด็ดขาด ต้องใช้หุ่นรบของตัวเองเท่านั้น ใครฝ่าฝืนจะถูกไล่ออกและริบสถานะทางทหารทันที

หวังตังก็เลยหมดสิทธิ์ที่จะแบ่งหุ่นรบให้เพื่อนยืมไปโดยปริยาย

"หมายเลข 2 แล้วหุ่นรบของนายล่ะ" ครูฝึกหญิงปรายตามองหุ่นรบของหวังตังด้วยสายตาดูแคลน ก่อนจะหันไปถามหวังเต๋อฟา

"เอ่อ... ครูฝึกครับ ผมไม่มีหุ่นรบ..." หวังเต๋อฟาก้มหน้า ถูมือไปมาด้วยความประหม่า

พอหวังเต๋อฟาพูดจบ หมายเลข 3 กับหมายเลข 4 ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก็หลุดขำออกมาทันที

ก็แน่ล่ะ นักรบหุ่นรบที่ไม่มีหุ่นรบ ฟังดูตลกจะตายไป

"เฮ้เพื่อน นายเก็บหุ่นรบของนายกลับไปเถอะ พวกฉันไม่อยากจะรังแกคนไม่มีทางสู้นะ!" หมายเลข 3 ดีดนิ้วใส่หวังตัง ทำหน้าเยาะเย้ย

"ใช่ๆ ถือซะว่านายดวงซวยก็แล้วกัน ไม่มีใครสงสัยในความกล้าหาญของนักรบอย่างนายหรอกน่า!" หมายเลข 4 ก็ผสมโรงด้วยท่าทางสนุกสนาน