บทที่ 23 ช่างซ่อมสร้างหุ่นรบเนี่ยนะจะขัดสนเงินทอง

บทที่ 23 ช่างซ่อมสร้างหุ่นรบเนี่ยนะจะขัดสนเงินทอง

ลูกค้าประจำที่มักจะมาเดินตลาดมืดหลานอิ๋น ต่างก็โยนหน้ากากสองสามแบบที่ซื้อจากเคาน์เตอร์ด้านหน้าทิ้งไปนานแล้ว และเปลี่ยนมาสวมหน้ากากสั่งทำพิเศษของตัวเองเพื่อให้แยกแยะได้ง่ายขึ้น

ด้านในสุดของตลาดมืดมีร้านรับสั่งทำหน้ากากอยู่ หน้ากากของคนส่วนใหญ่ก็สั่งทำจากที่นี่แหละ นอกจากจะรับประกันว่าไม่ซ้ำแบบใครแล้ว ยังสวยงามและสวมใส่สบายอีกด้วย

ส่วนลูกค้าอย่างหวังตังที่สวมหน้ากากที่ขายอยู่หน้าเคาน์เตอร์ มองปราดเดียวก็รู้เลยว่าเพิ่งเคยมาเป็นครั้งแรก

ลูกแกะอ้วนที่ไม่รู้ราคาตลาดแบบนี้ ใครๆ ก็ย่อมอยากจะเข้ามาขอแบ่งผลประโยชน์ด้วยเป็นธรรมดา

หวังตังรู้มาจากฟอรัมฟาร์มของป่าว่า ตลาดมืดหลานอิ๋นแบ่งออกเป็นสองโซนหลักๆ

โซนด้านหน้าเป็นโซนแผงลอย คนที่มาตั้งแผงขายของที่นี่ส่วนใหญ่เป็นพวกพ่อค้าอิสระ สินค้าที่นี่มีหลากหลายชนิดละลานตาไปหมด

แต่ในขณะเดียวกันก็มีของปลอมและการหลอกลวงแฝงอยู่มากมาย คนที่ไม่มีประสบการณ์หากมาหาซื้อของที่นี่ ก็ไม่ต่างอะไรกับกุมารแจกทรัพย์เลย

ส่วนโซนด้านหลังของตลาดมืดคือโซนร้านค้า มีขนาดพื้นที่พอๆ กับโซนแผงลอย แต่ที่นี่จะเป็นร้านค้าเป็นห้องๆ

คนที่ทำธุรกิจอยู่ที่นี่ส่วนใหญ่เป็นพ่อค้าประจำของตลาดมืดหลานอิ๋น การจะมาเปิดร้านที่โซนร้านค้าได้ ก่อนอื่นต้องจ่ายเงินประกันความน่าเชื่อถือก้อนโตให้กับผู้ดูแลตลาดมืดเสียก่อน

นั่นทำให้ราคาสินค้าในโซนร้านค้าแพงกว่าโซนแผงลอยมาก

ข้อดีก็คือไม่ต้องกลัวว่าจะโดนหลอก

ในฐานะที่หวังตังเป็นมือใหม่เพิ่งเคยมาทำธุรกรรมในตลาดมืดเป็นครั้งแรก แถมในเรื่องช่างซ่อมสร้างหุ่นรบก็มีแค่ทฤษฎีพื้นฐานแต่ขาดประสบการณ์ปฏิบัติจริง โซนร้านค้าจึงเป็นทางเลือกเดียวของเขา

ดังนั้นเขาจึงเดินตรงไปที่โซนร้านค้า แล้วสุ่มเลือกร้านขายเครื่องมือที่ดูถูกตาเดินเข้าไป

ที่นี่มีเครื่องมือสร้างหุ่นรบสารพัดแบบวางเรียงรายอยู่เต็มไปหมด มีทั้งแบบที่ขับเคลื่อนด้วยพลังงานและแบบใช้มือ

สินค้าทุกชิ้นติดป้ายราคาชัดเจน เพียงแต่ราคาที่ระบุไว้นั้นแพงกว่าราคาที่หวังตังเห็นในเครือข่ายดวงดาวถึงครึ่งหนึ่ง บางชิ้นก็แพงกว่าเกินหนึ่งเท่าตัวเลยทีเดียว

คนที่อยู่ในโซนร้านค้าดูเหมือนจะไม่ได้มีความกระตือรือร้นเท่าคนในโซนแผงลอย หวังตังเดินเข้ามาวนดูตั้งหลายรอบแล้ว

แต่เจ้าของร้านก็ยังทำเหมือนมองไม่เห็นเขา เอาแต่นั่งง่วนอยู่กับโมเดลหุ่นรบตรงหน้า

"เถ้าแก่ ถ้าซื้อเยอะๆ จะลดราคาให้หน่อยได้ไหมครับ" หวังตังทำได้เพียงหน้าด้านเดินเข้าไปใกล้ๆ แล้วถามด้วยน้ำเสียงต่อรอง

เจ้าของร้านขายเครื่องมือเป็นชายวัยกลางคนร่างเตี้ย เขาฟังคำพูดของหวังตังแล้วก็วางโมเดลหุ่นรบในมือลง มองหวังตังด้วยสีหน้าเย็นชา

หรือว่าที่นี่เขาไม่มีธรรมเนียมการต่อราคากันนะ

หวังตังรู้สึกสงสัยในใจ

ทันใดนั้น สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นโมเดลหุ่นรบที่เจ้าของร้านวางไว้บนโต๊ะ ปีกไอพ่นด้านหลังพังไปข้างหนึ่ง

บนโต๊ะยังมีเครื่องมือช่างวางอยู่ เห็นได้ชัดว่าเมื่อกี้เจ้าของร้านกำลังพยายามซ่อมโมเดลหุ่นรบตัวนี้อยู่

"คุณซ่อมแบบนี้ไม่ได้หรอกครับ" หวังตังมองแวบเดียวก็รู้เลยว่าปัญหาอยู่ตรงไหน

เขาหยิบโมเดลหุ่นรบที่พังขึ้นมา ใช้ไขควงบนโต๊ะถอดแผงหลังของโมเดลหุ่นรบออกทั้งหมด

"ปีกไอพ่นนี่คือระบบขับเคลื่อนของหุ่นรบ ซึ่งมักจะเชื่อมต่อกับบ่อพลังแห่งดวงดาวที่อยู่ด้านหลัง ต้องถอดออกมาซ่อมพร้อมกันถึงจะได้ครับ"

หวังตังอธิบายหลักการให้เถ้าแก่ฟังไปด้วย และลงมือซ่อมชิ้นส่วนที่เสียหายในฝาครอบหลังอย่างชำนาญไปด้วย

เจ้าของร้านมองดูการกระทำอันคล่องแคล่วของหวังตัง สีหน้าก็ดูอ่อนลงเล็กน้อย "พ่อหนุ่ม ถึงแม้ว่านายจะเป็นช่างซ่อมสร้างหุ่นรบ แต่มารังแกคนอื่นเล่นแบบนี้มันก็ไม่ดีนะ"

สองมือของหวังตังขยับไปมาอย่างรวดเร็ว "รังแกคนอื่นเล่นอะไรกันครับ"

"นายเป็นถึงช่างซ่อมสร้างหุ่นรบ จะมาขัดสนเรื่องเงินได้ยังไง" เสียงของเถ้าแก่ดังขึ้นมาหนึ่งระดับ

คำพูดของเถ้าแก่ก็ถูก ถึงแม้ผู้ใช้พลังแห่งดวงดาวจะขัดสนเรื่องเงิน แต่ช่างซ่อมสร้างหุ่นรบไม่มีทางขัดสนเรื่องเงินแน่นอน

เพราะไม่ว่าจะเป็นนักรบหุ่นรบหรือผู้ใช้พลังแห่งดวงดาว ต่างก็ต้องมาหาช่างซ่อมสร้างหุ่นรบให้สั่งทำหุ่นรบให้ทั้งนั้น

ช่างซ่อมสร้างหุ่นรบ เรียกได้ว่าเป็นหนึ่งในอาชีพที่ทำเงินได้มากที่สุดในจักรวาลเลยทีเดียว

หวังตังวางโมเดลหุ่นรบที่ซ่อมเสร็จแล้วลงบนโต๊ะ กดปุ่มสตาร์ต โมเดลหุ่นรบที่อยู่บนโต๊ะก็พ่นไอพ่นออกมาทันที แล้วบินไปข้างหน้าได้ระยะหนึ่ง ก่อนจะร่อนลงจอดบนโต๊ะอย่างนุ่มนวล

"ผมยังไม่ถือว่าเป็นช่างซ่อมสร้างหุ่นรบหรอกครับ..." หวังตังยิ้มเจื่อนๆ "ยังไม่ได้เข้าวงการเลยด้วยซ้ำ"

เจ้าของร้านมองดูโมเดลหุ่นรบที่กลับมาใช้งานได้ปกติบนโต๊ะ ก็ทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ "ต่อให้เป็นแค่ช่างซ่อมสร้างหุ่นรบมือสมัครเล่น รับจ้างซ่อมหุ่นรบให้คนอื่น ก็ได้ค่าตอบแทนไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ"

"เถ้าแก่ ผมเพิ่งจะเข้าวงการ ยังหาช่องทางรวยไม่เจอเลยจริงๆ ครับ..." หวังตังกางมือออกทั้งสองข้าง น้ำเสียงฟังดูจนปัญญา

เจ้าของร้านเห็นหวังตังดูไม่เหมือนคนพูดโกหก และคงไม่ได้มาหาเรื่องกวนประสาท น้ำเสียงก็เลยอ่อนลงอีกนิด "ชั้นใต้ดินชั้นสามมีลานประลองอยู่ ที่นั่นกำลังขาดแคลนช่างซ่อมสร้างหุ่นรบพอดี"

หวังตังได้ยินคำพูดของเจ้าของร้านแล้วก็ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที

ถึงแม้ตอนนี้เขาจะยังสร้างหุ่นรบไม่ได้ แต่เขามีประสบการณ์จากการเป็นช่างเครื่อง ประกอบกับประสบการณ์การซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้าและคอมพิวเตอร์แสงมานานหลายปี เรื่องซ่อมหุ่นรบต้องไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน

"ข้างล่างนั่นมีข้อกำหนดสำหรับช่างซ่อมสร้างหุ่นรบไหมครับ"

"ขอแค่ซ่อมหุ่นรบเป็นก็พอแล้ว" เจ้าของร้านเห็นท่าทางตื่นเต้นของหวังตัง ในใจก็ยิ่งมั่นใจว่า นี่คือช่างซ่อมสร้างหุ่นรบที่กำลังถังแตกจริงๆ

ดูเหมือนว่าวันนี้เขาคงต้องลงไปเสี่ยงดวงที่ลานประลองสักหน่อยแล้ว เรื่องแบบหนึ่งในพันแบบนี้อุตส่าห์ให้เขามาเจอเข้าจนได้

"ผมยังขาดเครื่องมืออยู่น่ะครับ ถ้าผมซื้อเครื่องมือครบชุดจากร้านเถ้าแก่ จะช่วยลดราคาให้หน่อยได้ไหมครับ..." หวังตังยังไม่ลืมความตั้งใจเดิมของตัวเอง

"นาย..." เจ้าของร้านมองหวังตังทำท่าเหมือนมีอะไรจะพูดแต่ก็เงียบไป "เอาล่ะๆ ถ้านายไม่มีเงินจริงๆ งั้นนายเอาเครื่องมือไปชุดหนึ่งก่อนละกัน"

"เดี๋ยวพอนายลงไปหาเงินข้างล่างได้แล้ว ค่อยกลับขึ้นมาจ่ายเงินให้ฉันก็แล้วกัน"

การลดราคาให้ช่างซ่อมสร้างหุ่นรบ เรื่องนี้ถ้าหลุดไปถึงหูเพื่อนร่วมอาชีพเข้า มีหวังโดนหัวเราะเยาะจนฟันร่วงแน่ๆ

หวังตังเห็นท่าทีเด็ดขาดของเจ้าของร้าน ก็รู้ว่าคงขอลดราคาไม่ได้แม้แต่สตาร์คอยน์เดียวแน่ๆ เลยได้แต่หันกลับไปเลือกเครื่องมือที่ตัวเองต้องการต่อ

สุดท้ายก็จ่ายเงินไป 128,000 สตาร์คอยน์ เพื่อเหมาเครื่องมือซ่อมมาครบชุด

ตอนแรกหวังตังคิดว่าถึงราคาในตลาดมืดจะแพงกว่าในเครือข่ายดวงดาว แต่ก็คงแพงกว่าไม่เท่าไหร่

ที่ไหนได้ ดันตั้งราคาแพงขึ้นเป็นเท่าตัวเลย

สมกับที่เป็นตลาดมืดจริงๆ สมชื่อเลยเชียว

หวังตังหิ้วเครื่องมือซ่อมที่เพิ่งซื้อมาใหม่ เดินตามคำแนะนำของเจ้าของร้านมายังลานประลองที่ชั้นใต้ดินชั้นสาม

แผนการมักจะตามไม่ทันการเปลี่ยนแปลงเสมอ เขาทำได้เพียงภาวนาให้คืนนี้หาเงินได้เยอะๆ จะได้รีบซื้อเครื่องมือสำหรับสร้างหุ่นรบให้ครบ แล้วเอาไปดัดแปลงหุ่นรบของตัวเองให้เสร็จๆ ไป

ดูท่า การจะเป็นช่างซ่อมสร้างหุ่นรบมันไม่ง่ายเลย

ส่วนการจะเป็นช่างซ่อมสร้างหุ่นรบเถื่อน ยิ่งยากเข้าไปใหญ่

หวังตังถอนหายใจ หิ้วกล่องเครื่องมือเดินเข้าไปในชั้นใต้ดินชั้นสาม

ทันทีที่ก้าวเข้ามาในชั้นใต้ดินชั้นสาม หวังตังก็ได้ยินเสียงโห่ร้องยินดีดังกระหึ่ม สลับกับเสียงโห่ไล่

ดูท่าคงเพิ่งจะจบการแข่งขันไปหมาดๆ มีทั้งคนดีใจและคนเสียใจสินะ

ถ้าเป็นเมื่อก่อน หวังตังก็คงต้องเข้าไปร่วมวงเสี่ยงโชคด้วยอย่างแน่นอน

แต่ตอนนี้ เขาแบกหนี้ก้อนโตไว้ แถมเส้นทางที่อยากจะเดินก็ยังไม่รู้ต้องใช้เงินอีกเท่าไหร่

ดังนั้นเขาก็ทำได้แค่ฟังเสียงของพวกนักพนันเหล่านั้น เพื่อให้หายอยากไปก่อน

"ในการแข่งขันครั้งนี้ ผู้ชนะคือจันทร์สีเลือด"

เสียงหวานหยดย้อยของผู้หญิงดังขึ้นจากเครื่องขยายเสียงในชั้นใต้ดินชั้นสาม ประกาศผลการแข่งขันเมื่อครู่นี้

"จันทร์สีเลือดเหรอ..." หวังตังพึมพำ "ไว้คราวหลัง ฉันต้องตั้งชื่อเท่ๆ แบบนี้ให้หุ่นรบของฉันบ้างแล้วล่ะ"