บทที่ 15 ผู้ชายที่มีฐานะการเงินแข็งแกร่งที่สุดในหอพัก

บทที่ 15 ผู้ชายที่มีฐานะการเงินแข็งแกร่งที่สุดในหอพัก

หอพัก 222 หวังตังนั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ พิจารณาแหวนรูปกระต่ายน้อยสีชมพูในมือ

เมื่อกี้เขาลองค้นหาโครงสร้างภายในของแหวนมิติรุ่นนี้ในคอมพิวเตอร์แสงแล้ว แต่ไม่พบแหวนรุ่นเดียวกันเลย

แต่ตามหลักแล้ว โครงสร้างภายในของแหวนมิติประเภทนี้น่าจะคล้ายๆ กันหมด ส่วนรายละเอียดปลีกย่อย พอแกะออกมาดูเขาก็น่าจะพอเดาออก

ความจริงเขาสงสัยมาก ม่ายเสี่ยวม่ายก็เป็นถึงช่างซ่อมสร้างหุ่นรบ เรื่องกล้วยๆ อย่างการเปลี่ยนชิป ทำไมถึงต้องจ้างคนอื่นมาซ่อมให้ด้วย

แต่เขาก็เก็บความสงสัยนั้นไว้ เพราะยังไงเขาก็อยากได้เงินก้อนนี้อยู่ดี

ถ้าได้เงินก้อนนี้มา เขาก็จะสามารถเอาไปดัดแปลงหุ่นรบที่โรงเรียนแจกให้ เพื่อเพิ่มพลังต่อสู้ให้ตัวเองได้

หวังตังสวมแว่นตาขยาย เปิดกล่องเครื่องมือ แล้วเริ่มชำแหละแหวนมิติวงจิ๋วนี้

พอแกะออกมา เขาก็เริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมม่ายเสี่ยวม่ายถึงไม่กล้าซ่อมเอง

ปกติแล้วช่างซ่อมสร้างหุ่นรบจะคุ้นเคยกับชิ้นส่วนหรือฟันเฟืองขนาดใหญ่ แต่โครงสร้างภายในของแหวนมิตินี้ทั้งเล็กและซับซ้อนมาก หากพลาดไปนิดเดียวก็อาจจะทำให้โครงสร้างภายในเสียหายได้

ถ้าไม่ใช่ช่างฝีมือที่มีประสบการณ์มานับสิบปี การจะซ่อมมันให้สำเร็จนั้นไม่ง่ายเลย

ตลอดหลายปีที่อยู่ในเมืองหนานเฉิง หวังตังซ่อมของมาแล้วทุกรูปแบบ เรื่องชิ้นส่วนเล็กๆ ซับซ้อนแบบนี้จึงไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขา เขาค่อยๆ หลบหลีกโครงสร้างที่ซับซ้อนอย่างระมัดระวัง ใช้แหนบปลายแหลมขนาดเท่าปลายเข็มคีบเอาชิปข้างในออกมา

จากนั้นก็เปลี่ยนเอาชิปพลังแห่งดวงดาวที่ยังสมบูรณ์ดีใส่เข้าไป กดชิ้นส่วนเล็กๆ ให้เข้าล็อกทีละชิ้น แล้วประกอบแหวนมิติกลับคืนสู่สภาพเดิมทุกประการ

หลังจากปลุกพรสวรรค์ด้านพลังจิตแล้ว หวังตังก็สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า มีพลังแห่งดวงดาวแผ่ซ่านออกมาจากแหวนวงเล็กๆ วงนี้ ส่วนชิปพลังแห่งดวงดาวที่เปลี่ยนออกมานั้น ไม่หลงเหลือพลังแห่งดวงดาวอยู่เลย

หวังตังหลับตาลง ใช้พลังจิตตรวจสอบแหวนมิติตรงหน้า ก็สัมผัสได้ถึงพื้นที่ว่างภายใน กะคร่าวๆ น่าจะมีขนาดประมาณ 10 ตารางเมตร ซึ่งเทียบเท่ากับห้องนอนเล็กๆ ห้องหนึ่งเลยทีเดียว

ดูท่าทางบ้านของม่ายเสี่ยวม่ายคงจะรวยน่าดู เพราะแหวนมิติทั่วไปในท้องตลาดมักจะมีพื้นที่แค่ประมาณ 5 ตารางเมตรเท่านั้น

หวังตังเก็บแหวนมิติไว้ กะว่าจะรออีกสักสองสามวันค่อยเอาไปคืนม่ายเสี่ยวม่าย เพื่อสร้างภาพว่าเขาต้องทุ่มเทอย่างหนักกว่าจะซ่อมมันเสร็จ

ถึงยังไงอีกฝ่ายก็จ่ายเงินมาตั้งเยอะ ก็ต้องทำให้เขารู้สึกว่าเงินที่เสียไปนั้นคุ้มค่าจริงไหม

หวังตังถือเป็นพ่อค้าที่ยอดเยี่ยมมาก รู้จักวิธีมอบความพึงพอใจทางอารมณ์ให้กับลูกค้าเป็นอย่างดี

เพิ่งจะเก็บกวาดโต๊ะที่รกๆ เสร็จ หวังตังก็ได้ยินเสียงดังมาจากนอกห้อง น่าจะเป็นเพื่อนร่วมห้องของเขากลับมาแล้ว

"ไม่รู้ว่าพี่น่องไก่อยู่ห้องไหน ไม่งั้นต้องไปขอเคล็ดลับวิชาหน่อยแล้ว"

"สุดยอดไปเลย รุ่นพี่สาวสวยตั้งหลายคนนั่งอยู่ตรงข้าม หมอนั่นดันไม่มองเลยสักนิด ในสายตามีแต่ข้าวหน้าไก่ทอด"

"เพิ่งเข้าเรียนก็ตีสนิทกับรุ่นพี่สาวสวยได้ แถมได้ข่าวว่าเป็นรุ่นพี่สาขาช่างซ่อมสร้างหุ่นรบด้วยนะ ฉันเดาว่าหมอนั่นต้องเป็นผู้ใช้พลังแห่งดวงดาวแน่ๆ"

เจ้าลิงพูดพลางเปิดประตูพลาง คุยกับเพื่อนร่วมห้องที่เดินตามมาข้างหลัง พอเห็นหวังตังก็ชะงักไปนิดนึง แล้วก็ยิ้มแฉ่งทันที

"อ้าว นายอยู่ห้องเดียวกับฉันนี่เอง"

"นี่นายรู้ไหม เมื่อกี้พวกเราได้ยินข่าวลือข้างนอกมาว่า ในหมู่นักเรียนใหม่รุ่นนี้มีตัวตึงโผล่มาคนนึง..."

เจ้าลิงเข้ามาทักทายอย่างสนิทสนม ทำเอาหวังตังถึงกับทำตัวไม่ถูก

ประเด็นคือ ตัวตึง ที่เจ้าลิงพูดถึง น่าจะหมายถึงตัวเขาเองนี่แหละ

คนพวกนี้ไม่เคยเห็นโลกกว้างหรือไง แค่กินข้าวหน้าไก่ทอดรวดเดียวหกจาน มันเป็นเรื่องแปลกประหลาดขนาดนั้นเชียวเหรอ

ระหว่างที่เจ้าลิงกำลังคุยจ้อกับหวังตัง เพื่อนร่วมห้องอีกสองคนก็ลอบสังเกตหวังตังอย่างเงียบๆ

สิ่งที่สะดุดตาที่สุดบนตัวหวังตังก็คือคอมพิวเตอร์แสงรุ่นใหม่ล่าสุดบนข้อมือ รองลงมาก็คือเตียงนอนของหวังตังที่ดูเรียบง่าย บนโต๊ะมีแค่กระเป๋าเดินทางแบบหิ้วรุ่นเก่าเพียงใบเดียว

สิ่งเหล่านี้ทำให้พวกเขาลงความเห็นตรงกับเจ้าลิงว่า ชายหนุ่มที่แต่งตัวเรียบง่ายถ่อมตัวคนนี้ ต้องเป็นลูกเศรษฐีที่เก็บงำประกายเอาไว้แน่ๆ

และในขณะที่พวกเขากำลังประเมินหวังตัง หวังตังก็แอบประเมินพวกเขาอยู่เงียบๆ เช่นกัน

ในบรรดาเพื่อนร่วมห้องทั้งสามคน เรื่องราวของเจ้าลิงไม่ต้องให้เขาสืบเลย เพราะเจ้าลิงเป็นคนเล่าออกมาเองจนหมดไส้หมดพุง

ส่วนเพื่อนร่วมห้องอีกสองคน คนนึงเป็นคนขาวอ้วน อีกคนเป็นชายหนุ่มผิวสีข้าวสาลี

ไม่นาน ด้วยความช่วยเหลือของเจ้าลิง หวังตังก็สนิทสนมกับเพื่อนร่วมห้องอีกสองคนอย่างรวดเร็ว

คนที่ขาวอ้วนมีฉายาว่าเจ้าอ้วนหลัว ที่บ้านทำธุรกิจเหมืองแร่ เป็นลูกเศรษฐีเหมืองแร่รุ่นที่สอง

ส่วนชายหนุ่มผิวสีข้าวสาลีชื่อเฮยจี บ้านเกิดอยู่เมืองเล็กๆ ที่ไม่ไกลจากเมืองหลวงนัก

พอเฮยจีพูดถึงเรื่องบ้านเกิดที่อยู่ไม่ไกลจากเมืองหลวง ก็เริ่มถอนหายใจยาว

"ขาดอีกแค่ร้อยกว่ากิโลเมตร ฉันก็เกือบจะได้เป็นคนเมืองหลวงแท้ๆ แล้วเชียว"

เจ้าลิงกับเจ้าอ้วนหลัวต่างก็มองเฮยจีด้วยความเสียดาย

ถ้าไม่ใช่เพราะขาดระยะทางร้อยกว่ากิโลเมตรนี้ เฮยจีก็อาจจะได้สิทธิเหมือนนักเรียนท้องถิ่นเมืองหลวง ได้พักห้องเดี่ยว ไม่ต้องมาเบียดเสียดอยู่ในห้องสี่คนกับพวกเขาสามคนหรอก

"สักวันหนึ่ง ฉันจะย้ายทะเบียนบ้านมาอยู่เมืองหลวง เป็นคนเมืองหลวงให้ได้ ภักดีต่อจักรวรรดิ"

เฮยจีกำหมัดข้างหนึ่งแน่น แววตามุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว

"ภักดีต่อจักรวรรดิ"

เจ้าลิงก็ทำหน้าขึงขัง เอากำปั้นชนกับเฮยจี

แม้แต่เจ้าอ้วนหลัวที่อยู่ข้างๆ ก็ยกกำปั้นขึ้นมาชนกับพวกเขาด้วย

"ภักดีต่อจักรวรรดิ"

จากนั้น ทั้งสามคนก็ส่งสายตาคาดหวังมาทางหวังตัง

หวังตังหันตัวกลับไป เปิดกระเป๋าเดินทางแกล้งทำเป็นจัดของ ไม่ได้เข้าร่วมการแสดงความจงรักภักดีแบบเด็กๆ นี้เลย

ภักดีต่อจักรวรรดิอะไร ภักดีต่อสหพันธรัฐอะไร เขาซื่อสัตย์ต่อตัวเองเท่านั้นแหละ

ถึงแม้เขาจะเกิดในเขตปกครองของจักรวรรดิ แต่หลายครั้งที่เขาเกือบจะอดตาย หรือเผชิญหน้ากับความยากลำบากในชีวิต ก็ไม่เห็นจักรวรรดิจะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเขาเลยสักครั้ง

และเหตุผลที่เขาเลือกเรียนที่โรงเรียนทหาร ก็เป็นเพียงเพราะโรงเรียนทหารเปิดโอกาสให้เขาสัมผัสกับหุ่นรบได้ แถมยังไม่ต้องเสียค่าเล่าเรียน และมีเงินอุดหนุนให้ทุกเดือนอีกต่างหาก

เมื่อเห็นหวังตังนิ่งเฉย อีกสามคนก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก และเปลี่ยนเรื่องคุยอย่างรวดเร็ว

"พรุ่งนี้เช้าก็จะได้หุ่นรบที่โรงเรียนแจกให้แล้ว ฉันตื่นเต้นจังเลย"

สถานการณ์ของเฮยจีกับเจ้าลิงคล้ายกันมาก ทั้งสองคนจึงคุยกันอย่างออกรส

"ใช่แล้ว ฉันจะดูแลมันอย่างดีเลย"

เจ้าลิงประสานมืออธิษฐาน ท่าทางดูเลื่อมใสศรัทธามาก

พูดจบ เจ้าลิงก็นึกอะไรขึ้นมาได้ หันหน้าไปถามหวังตังกับเจ้าอ้วนหลัวด้วยความตื่นเต้น

"พี่ตังกับพี่อ้วนใหญ่คงไม่สนหุ่นรบที่โรงเรียนแจกให้หรอกมั้ง"

"ถึงตอนนั้น ถ้าพวกพี่ให้ช่างซ่อมสร้างหุ่นรบทำหุ่นรบแบบสั่งทำพิเศษให้ ต้องให้ฉันเปิดหูเปิดตาดูบ้างนะ"

เมื่อเข้าเรียนในโรงเรียนทหารแล้ว สถานะของทุกคนจะไม่ใช่คนธรรมดาอีกต่อไป แต่ถือเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพ และมีสิทธิ์ให้สั่งทำหุ่นรบเป็นของตัวเองได้

ดังนั้น นักเรียนที่มีฐานะส่วนใหญ่ เมื่อเข้ามาเรียนในโรงเรียนเตรียมทหารจักรวรรดิแล้ว มักจะไปขอให้สมาคมช่างซ่อมสร้างหุ่นรบออกแบบหุ่นรบเฉพาะตัวให้

"ฉันยื่นคำร้องกับสมาคมช่างซ่อมสร้างหุ่นรบไปแล้ว คาดว่าถ้าผ่านขั้นตอนเร็วสุดก็น่าจะใช้เวลาประมาณเดือนกว่าๆ"

เจ้าอ้วนหลัวมีรอยยิ้มมั่นใจปรากฏบนใบหน้า

"ไม่รู้สิ รอดูก่อนละกัน"

ถึงแม้หวังตังจะไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้าลิงถึงจัดเขาไปอยู่กลุ่มเดียวกับเจ้าอ้วนหลัว

แต่เขาก็ไม่พอใจแค่หุ่นรบสำหรับเด็กใหม่ที่โรงเรียนแจกให้เหมือนกัน เขากำลังจะได้เงินสองแสนสตาร์คอยน์ในไม่ช้า และตั้งใจจะใช้เงินก้อนนี้มาปรับปรุงหุ่นรบของตัวเอง

ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ตอบปฏิเสธไปเสียทีเดียว

และคำตอบแบบขอไปทีนี้ ยิ่งทำให้เพื่อนร่วมห้องอีกสามคนปักใจเชื่อมั่นเข้าไปอีกว่า นี่คือการแสดงออกของคนที่รวยแต่ทำตัวติดดิน

ดูท่าทาง ผู้ชายที่มีฐานะการเงินแข็งแกร่งที่สุดในหอพัก 222 ก็คงหนีไม่พ้นหวังตังนี่แหละ