บทที่ 1 คนติดพนันที่ไหนจะแพ้ทุกวัน

บทที่ 1 คนติดพนันที่ไหนจะแพ้ทุกวัน

ดาวสีน้ำเงิน บ่อขยะหมายเลข 3

ขยะโลหะถูกหุ่นยนต์บีบอัดให้เป็นก้อนสี่เหลี่ยมเล็กๆ วางกองไว้บนลานกว้างอย่างเป็นระเบียบ

เมื่อมองออกไป ภายในบ่อขยะเต็มไปด้วยภูเขาขยะที่ก่อตัวจากก้อนสี่เหลี่ยมเล็กๆ เหล่านี้

ใต้ท่อลำเลียงขยะ มีดวงตาสีดำขลับเป็นประกายหลายคู่จ้องมองอยู่

"ครั้งนี้ต้องจับตาดูไอ้เด็กแสบหวังตังให้ดี"

เด็กหนุ่มผิวคล้ำกำหมัดแน่น ขณะจ้องมองท่อลำเลียงขยะตรงหน้าอย่างไม่วางตา เขาก็ชำเลืองมองเด็กหนุ่มอีกคนที่อยู่ไม่ไกลด้วยหางตาอย่างต่อเนื่อง

เด็กหนุ่มคนนั้นแต่งตัวดูดีที่สุดในกลุ่ม

จะบอกว่าดูดีก็คงไม่ถูกนัก เรียกว่าสะอาดจะดีกว่า

เขาสวมเสื้อกั๊กสีฟ้าที่ซักจนสีซีด ท่อนล่างเป็นกางเกงยีนส์สีซีด

หวังตังในเวลานี้ก็เหมือนกับทุกคน เขากำลังจ้องมองท่อสองท่อตรงหน้าโดยไม่กะพริบตาแม้แต่น้อย

ขยะในบ่อขยะหมายเลข 3 นี้ ถูกยานอวกาศจากดาวระดับสูงขนมาทิ้ง

หากประเมินจากวิถีชีวิตอันหรูหราของดาวระดับสูง มูลค่าของขยะเหล่านี้ก็ไม่ควรมองข้าม

ว่ากันว่าเคยมีเพื่อนร่วมอาชีพคนหนึ่งในบ่อขยะหมายเลข 3 ตาไวแย่งชิปหุ่นรบระดับ A ที่ยังสมบูรณ์มาได้หนึ่งชิ้น

เขากลายเป็นผู้ชนะในชีวิตทันที คืนนั้นเขาพาครอบครัวย้ายออกจากดาวสีน้ำเงิน และไปใช้ชีวิตบั้นปลายที่ดาวระดับสูงโดยตรง

แน่นอนว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อร้อยกว่าปีที่แล้ว ไม่อย่างนั้นคงไม่ถึงคิวพวกคนเก็บขยะอย่างพวกเขามาแย่งขยะกันที่นี่หรอก

การแย่งขยะเป็นงานที่ต้องใช้ทักษะ อย่าเห็นว่าตอนนี้หวังตังทำหน้าตาสบายๆ

แต่ความจริงแล้วตอนนี้เขาอยู่ในสภาวะตึงเครียดขั้นสุด

ตั้งแต่ขยะเทลงมาจากท่อ จนถึงตอนที่หุ่นยนต์บีบอัดมาถึง มีเวลาแค่ห้านาทีเท่านั้น

ดังนั้นพวกคนเก็บขยะอย่างพวกเขาจึงต้องล็อกเป้าหมายของที่ตัวเองต้องการให้ได้ภายในเสี้ยววินาทีที่ขยะเทลงมา

นอกจากนี้ยังต้องระวังเพื่อนร่วมอาชีพคนอื่นๆ มาแย่งด้วย

คนที่เป็น ราชาเก็บขยะ ที่มักจะได้ของดีจากบ่อขยะอย่างหวังตัง ย่อมตกเป็นเป้าหมายของคนทั้งบ่อขยะอย่างไม่ต้องสงสัย

ทุกคนกำลังจับตาดูทุกความเคลื่อนไหวของเขา

ห้า สี่ สาม

หวังตังนับถอยหลังในใจเงียบๆ เมื่อนับถึงหนึ่ง ประตูท่อขยะสองท่อบนฟ้าก็เปิดออก ขยะเทลงมาจากท่อทั้งสองฝั่ง

ดวงตาทุกคู่กรอกขึ้นลงอย่างรวดเร็ว พยายามค้นหาของมีค่าในกองขยะที่เทลงมาอย่างต่อเนื่อง

แน่นอนว่าหวังตังก็เช่นกัน เขาได้ล็อกเป้าหมายของมีค่าจากท่อทั้งสองฝั่งไว้ก่อนแล้ว

ตอนนี้ในใจของเขากำลังต่อสู้กันอย่างหนัก

ทางท่อหมายเลขหนึ่งมีหุ่นยนต์ปูรุ่นลิมิเต็ดอิดิชันอยู่หนึ่งตัว

ต่อให้เป็นที่ดาวระดับสูง นั่นก็เป็นของเล่นราคาแพงที่เด็กบ้านรวยหรือมีอำนาจเท่านั้นถึงจะมีได้

ชิปพลังแห่งดวงดาวข้างในสามารถใช้ร่วมกับชิปของแหวนมิติส่วนใหญ่ในตลาดได้

แต่เขาไม่รับประกันว่าชิปในหุ่นยนต์ปูตัวนี้ยังสมบูรณ์ดีอยู่หรือไม่

โครงสร้างภายในของชิปพลังแห่งดวงดาวแบบนี้ซับซ้อนมาก

ต่อให้เขามั่นใจว่าจะซ่อมได้ แต่ค่าใช้จ่ายในการซ่อมก็เป็นสิ่งที่เขาจ่ายไม่ไหว

ส่วนทางท่อขยะหมายเลขสอง มีแผงหุ่นรบที่มีความแวววาวดีมาก เอาไปขายก็คงได้เงิน

แต่มูลค่าของมันเทียบไม่ได้กับชิปพลังแห่งดวงดาวเลย

สรุปแล้วจะเอาแผงหุ่นรบนั่นเพื่อรักษาทุน หรือจะลองเสี่ยงดวงเอาหุ่นยนต์ปูตัวนั้นกลับไปโดยยอมรับความเสี่ยงที่จะชวดของหมดเลยดีล่ะ

ในช่วงเวลาชั่วพริบตา หวังตังก็กัดฟันกรอด ขอเสี่ยงดูสักตั้ง

คนติดพนันที่ไหนจะแพ้ทุกวัน

วินาทีที่ท่อขยะหยุดส่งขยะ หวังตังก็พุ่งทะยานไปทางท่อหมายเลขสองด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ

พอเขาเป็นผู้นำ ทุกคนก็พากันแห่ไปที่ท่อหมายเลขสองทันที

ถึงขั้นไม่สนใจของที่ตัวเองเล็งไว้ก่อนหน้านี้เลย

ถึงยังไงไอ้เด็กหวังตังคนนี้ เรื่องเก็บขยะในบ่อขยะของพวกเขาก็ขึ้นชื่อว่ามีฝีมืออยู่แล้ว

หวังตังใช้แขนซ้ายปัดป้องการโจมตีของชายฉกรรจ์วัยกลางคน และเบี่ยงตัวหลบศอกของเด็กหนุ่มผิวคล้ำอีกครั้ง

เขาวิ่งตรงดิ่งไปที่ท่อหมายเลขสองโดยไม่วอกแวก ตามด้วยฝูงชนที่วิ่งไล่หลังมาติดๆ

"รีบแย่งเร็ว เขาจะเอาแผงหุ่นรบชิ้นนั้น"

เจ้าอ้วนที่รั้งท้ายตะโกนบอกเพื่อนร่วมทีมเสียงดัง

ความเร็วของเขาสู้เพื่อนร่วมทีมไม่ได้ เขาจึงเลือกที่จะสังเกตความเคลื่อนไหวของหวังตังอยู่รั้งท้าย

คนอื่นๆ พอได้ยินเสียงตะโกนของเจ้าอ้วน ก็ยิ่งเร่งเครื่องพุ่งไปข้างหน้า

ชายฉกรรจ์วัยกลางคนเห็นโอกาส ก็พุ่งตัวกระโจนใส่แผ่นหลังของหวังตัง

ใครจะไปรู้ว่าข้างหลังหวังตังเหมือนมีตา เขาเบี่ยงตัวหลบการโจมตีของชายฉกรรจ์ได้อย่างฉิวเฉียด

และอาศัยจังหวะที่เบี่ยงตัวหลบ เปลี่ยนทิศทางโดยตรง เร่งความเร็วพุ่งไปทางท่อหมายเลขหนึ่งแทน

เขาหยิบหุ่นยนต์ปูที่ตกอยู่มุมสุดยัดใส่กระเป๋าสะพายเฉียง แล้วก็เผ่นแน่บไปทันที

ทิ้งไว้เพียงแผ่นหลังอันน่าหมั่นไส้ให้ทุกคนดู

ถ้าไม่ใช่เพราะเขาร้อนใจอยากกลับไปดูว่าชิปข้างในยังสมบูรณ์ดีไหมล่ะก็

เขาคงต้องส่ายก้นเยาะเย้ยและชูนิ้วกลางให้สักสองสามทีก่อนไปแน่ๆ

"ไอ้เด็กนี่"

ชายฉกรรจ์วัยกลางคนหยุดฝีเท้า มองดูแผ่นหลังของหวังตังด้วยรอยยิ้มขมขื่น

"เป็นถึงว่าที่นักรบหุ่นรบแล้ว ยังจะมาแย่งขยะกับพวกเราอีก"

"ครั้งนี้ไม่เยาะเย้ยพวกเรา สงสัยจะได้ของดีไปแล้ว"

เจ้าอ้วนที่ตามมาจากข้างหลังก็มีสีหน้าซับซ้อนเช่นกัน

"ถุย"

เด็กหนุ่มผิวคล้ำถ่มน้ำลายใส่แผ่นหลังของหวังตังด้วยความไม่พอใจ

"ถ้าครูและเพื่อนที่โรงเรียนของเขารู้เข้า ต้องหัวเราะเยาะจนตายแน่"

"เอาล่ะ รีบเก็บของที่เหลือแล้วถอยกันเถอะ เดี๋ยวผู้ดูแลมา พวกเราจะซวยกันหมด"

ชายชราผู้ผ่ายผอมเดินเข้ามา พูดกับทุกคนที่มองแผ่นหลังของหวังตังอยู่ไกลๆ

"ครั้งนี้ก็เป็นครั้งสุดท้ายที่ไอ้เด็กนั่นจะมาเก็บขยะแล้ว สาขาโรงเรียนเตรียมทหารจักรวรรดิใกล้จะเปิดเทอมแล้ว ต่อไปเขาจะไม่ได้อยู่เส้นทางเดียวกับพวกเราแล้ว"

ไม่รู้ทำไม พอชายชราพูดจบ ความรู้สึกเศร้าหมองจางๆ ก็แผ่ซ่านไปทั่วบ่อขยะ สีหน้าของทุกคนในที่นั้นล้วนแฝงไปด้วยความอาลัยอาวรณ์

ถึงแม้ไอ้เด็กหวังตังคนนี้จะทำตัวไม่ค่อยเป็นคนสักเท่าไหร่ แต่ตั้งแต่เขามา บ่อขยะหมายเลข 3 ก็ไม่เคยเกิดเหตุการณ์นองเลือดอีกเลย

ไม่เหมือนบ่อขยะอื่นๆ ที่มีคนตายทุกวันเพราะแย่งขยะกัน

กฎมือใครยาวสาวได้ชั้วที่เขาตั้งขึ้น ช่วยหลีกเลี่ยงการต่อสู้ไปได้มาก

เครื่องใช้ไฟฟ้าบ้านใครในชุมชนแออัดเสีย เขาก็เป็นคนซ่อมให้ทุกคนฟรีๆ

คนที่อายุมากหน่อยในที่นี้ แทบจะเรียกได้ว่ามองดูหวังตังเติบโตมาเลยก็ว่าได้

"ไอ้เด็กนี่ วันหลังอย่าให้ฉันเห็นมันกลับมาเก็บขยะอีกนะ ไม่งั้นฉันจะหักขามันให้ดู"

ชายฉกรรจ์วัยกลางคนปาดน้ำตาที่คลอเบ้า ถกแขนเสื้อขึ้นแล้วเดินไปเริ่มคัดแยกขยะ

เวลานี้หวังตังได้ซ่อนตัวอยู่ในห้องของตัวเองแล้ว เขาชำแหละหุ่นยนต์ปูตัวนั้นบนโต๊ะทำงานตัวเล็ก เผยให้เห็นชิปพลังแห่งดวงดาวที่ซ่อนอยู่ใต้ท้อง

เขาค่อยๆ แงะชิปพลังแห่งดวงดาวออกมาอย่างระมัดระวัง เช็ดทำความสะอาดแล้วเชื่อมต่อเข้ากับเครื่องตรวจสอบ

เมื่อเห็นไฟสีเขียวสามดวงบนเครื่องตรวจสอบ หวังตังก็ยิ้มแฉ่งราวกับพระสังกัจจายน์ แกล้งทำท่าทางสง่างามแล้วพูดว่า

"การเทหมดหน้าตักคือความฉลาดอย่างหนึ่ง"

ติ๊ง ตรวจพบคุณสมบัติคนติดพนันของโฮสต์ กำลังผูกมัดระบบคนติดพนันแลกอายุขัย

ผูกมัดระบบสำเร็จ กำลังสร้างหน้าต่างสถานะโฮสต์

เมื่อได้ยินเสียงที่ดังขึ้นมาจากความว่างเปล่า หวังตังไม่ได้แสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย กลับแสดงความตื่นเต้นออกมาอย่างเห็นได้ชัด

มาแล้ว ในที่สุดก็มาแล้ว

ฉันทะลุมิติมาอยู่ที่นี่สิบห้าปี บ้าเอ๊ย เก็บขยะมาตั้งสิบห้าปี ในที่สุดนิ้วทองคำก็มาสักที

ฉันอาศัยการเก็บขยะจนสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้แล้ว บ้าเอ๊ย ทำไมนิ้วทองคำเพิ่งจะมาวะ