12 - เฉินหยวนไม่อยากเจอซูซี?!
12 - เฉินหยวนไม่อยากเจอซูซี?!
เฉิงเสี่ยวเสี่ยวยืนรอซูซีอยู่ที่หน้าอาคารสำนักงาน พอเห็นซูซีออกมา ก็รีบวิ่งเข้ามาถามว่า
“เป็นยังไงบ้าง? อาจารย์ที่ปรึกษาว่ายังไง จะลงโทษเธอไหม?”
ซูซีสะพายเป้ไว้บนหลัง มือทั้งสองจับสายสะพายไว้แน่น ตอบเสียงเรียบๆ ว่า
“จะลงโทษฉันทำไม? ฉันป้องกันตัวตามสิทธิ!”
เฉิงเสี่ยวเสี่ยวทำหน้าไม่เชื่อ “แต่โจวถิงขาหักเลยนะ แล้วพ่อเธอก็โวยวายใหญ่โตแบบนั้น คิดว่าเรื่องจะจบง่ายๆ เหรอ?”
ซูซียิ้มเล็กๆ “ยังไงก็เคลียร์จบไปแล้วล่ะ!”
แม้เฉิงเสี่ยวเสี่ยวยังแอบสงสัย แต่ก็โล่งใจตามไปด้วย เดินออกนอกมหาวิทยาลัยพร้อมซูซี พลางบ่นว่า
“โทษฉันเถอะ ถ้าฉันไม่มัวตามติดผู้ชายหล่อๆ พวกเราก็คงกลับเร็วกว่านี้ แล้วเรื่องก็อาจไม่เกิด...”
ซูซีพูดแบบไม่ใส่ใจ “โจวถิงเขาตั้งใจมาดักฉันอยู่แล้วมั้ง ต่อให้กลับเร็วแค่ไหนก็คงหนีไม่พ้นอยู่ดี!”
เฉิงเสี่ยวเสี่ยวพูดอย่างเดือดดาล “สมน้ำหน้าเขาแล้วที่ขาหัก!” แล้วก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นตื่นเต้น ตาวาวขึ้นมา “ซูซี เธอฝึกต่อสู้มาหรือเปล่า? สอนฉันบ้างสิ! ท่าไหนที่ใช้เล่นงานโจวถิงได้ในทีเดียวอะ?”
ซูซีเม้มปากนิดหน่อย “น่าจะเตะโดนจุดพอดีอะ”
เฉิงเสี่ยวเสี่ยวกลอกตา “ฉันนึกว่าเธอมาจากตระกูลลับสายบู๊ซะอีก!”
ซูซีหัวเราะเบาๆ “เลิกอ่านนิยายบ้างเหอะ ไม่ดีต่อพัฒนาการสมองเท่าไหร่!”
ทั้งสองหัวเราะคุยกันไป เดินชิลล์ๆ ออกจากมหาวิทยาลัยลัย พอถึงหน้าประตูมหาวิทยาลัยเฉิงเสี่ยวเสี่ยวก็สะกิดแขนซูซีแล้วชี้ไปทางซ้าย
“ดูนั่นสิ! ซูถงคนสวยแห่งคณะ!”
ซูซีหันไปมอง เห็นรถเบนซ์คันหนึ่งจอดอยู่ข้างถนน คนขับลงจากรถมาเปิดประตูให้ซูถงอย่างสุภาพ
คนที่เดินผ่านไปมาต่างพากันหยุดมอง โดยเฉพาะผู้หญิงที่มองด้วยความอิจฉา ผู้ชายก็มองด้วยสายตาชื่นชม ถึงขนาดมีคนตะโกนเรียก “เทพธิดา!”
เฉิงเสี่ยวเสี่ยวถอนหายใจ “ซูซีบอกฉันทีทำไมชีวิตซูถงถึงดีขนาดนั้น ทั้งเรียนเก่ง หน้าตาดี แล้วยังเกิดในครอบครัวรวยอีก เฮ้อ... ขอแค่ฉันมีอย่างใดอย่างหนึ่งนะ จะกราบขอบคุณฟ้าดินสิบแปดรอบเลย!”
ซูซีเบือนหน้าหนีแล้วหัวเราะเบาๆ “สองอย่างหลังน่ะโชคชะตาให้มา แต่เรื่องเรียนดีเธอยังพยายามได้อยู่!”
เฉิงเสี่ยวเสี่ยวส่ายหน้า “ซูซีเธอดูฉันสิ สมองแค่นี้ ต่อให้พยายามแค่ไหนก็ตามไม่ทันหรอก... แต่เธอได้นะ!” แล้วเขาก็หันมามองซูซี “พูดจริงๆ นะ ถ้าเธอมีพ่อรวยๆ แบบเขาบ้างล่ะก็ ตำแหน่งดาวมหาลัย คงไม่มีใครแย่งได้หรอก เสียดายก็แค่บ้านเธอสู้เขาไม่ได้ เลยต้องยอมเป็นแค่ดาวคณะแทน”
ซูซีพยักหน้าอย่างจริงจัง “แต่ถ้านอกสายตาคนอื่น เธอเรียกฉันว่าดาวมหา’ลัยก็ได้นะ”
เฉิงเสี่ยวเสี่ยวหัวเราะลั่น ดึงมือซูซีข้ามถนนไปซื้อไอศกรีม “พอๆ เลิกฝันเถอะ วันนี้ฉันเลี้ยงเอง ให้หายเครียด!”
ซูซีรีบบอก “งั้นขอสองเลยนะ!”
เฉิงเสี่ยวเสี่ยวยิ้มกว้าง “ได้! เธอสวยอะ พูดอะไรก็ได้!”
...
ด้านซูถง พอกลับถึงบ้านก็เจอซูเจิ้งหรงพ่อของเขากลับมาเร็วกว่าปกติ เลยได้นั่งกินข้าวกันพร้อมหน้าสามคนพ่อแม่ลูก
ซูเจิ้งหรงนั่งที่หัวโต๊ะ หันไปพูดกับเฉินหยวนว่า “คุณว่างก็โทรหาเสี่ยวซีหน่อย บอกให้กลับบ้านมากินข้าววันเสาร์นี้”
เฉินหยวนเงยหน้าขึ้น “มีเรื่องเหรอ?”
“ไม่มีเรื่องก็มากินข้าวกันไม่ได้รึไง?” ซูเจิ้งหรงขมวดคิ้วเล็กน้อย “อีกอย่าง วันเกิดคุณก่อนหน้านี้มันมีเรื่องเข้าใจผิด พอมาเจอกัน เข้าใจกันแล้วก็จบไปเองนั่นแหละ”
พอพูดถึงเรื่องวันนั้น เฉินหยวนก็รู้ตัวว่าตังเองผิด จึงพูดอ้อมแอ้ม “งั้นคุณโทรไปเองแล้วกัน”
ซูถงคีบหูฉลามใส่จานให้แม่ แล้วยิ้มหวาน “คุณพ่อพูดถูกค่ะ คนในครอบครัวไม่มีเรื่องโกรธกันข้ามวันหรอกค่ะ วันเสาร์หนูจะทำเค้กเองให้พี่สาวด้วย!”
เฉินหยวนมองลูกสาวอย่างภูมิใจ “ลูกแม่ช่างน่ารักจริงๆ เอ้อ ว่าแต่…”
เฉินหยวนวางช้อนตักซุปลง รีบพูด
“ตอนบ่ายอาจารย์หลีโทรมาบอกว่า ต้นเดือนมิถุนาจะมีงานแสดงภาพที่หอศิลป์ อยากให้หนูเตรียมภาพแนวจีนส่งไป เผื่อได้โชว์ในงานด้วยนะ”
“จริงเหรอคะ?” ซูถงตาเปล่งประกายทันที “งั้นหนูจะรีบเตรียมเลยค่ะ!”
“อืม” เฉินหยวนพยักหน้าอย่างเอ็นดู
หลังทานข้าวเสร็จ ซูถงก็กลับขึ้นห้องตัวเอง คิดหาหัวข้อที่จะใช้วาดภาพส่งประกวด เฉินหยวนเคาะประตูเข้ามา มือถือถ้วยบัวลอยหิมะรังนกไว้
“เห็นตอนเย็นลูกกินข้าวไม่เยอะ แม่เลยให้แม่บ้านต้มนี่ไว้ รีบกินตอนยังร้อนนะ”
ซูถงหยิบภาพวาดเก่าๆ ออกมาให้แม่ช่วยดูเป็นแนวทาง สองแม่ลูกนั่งคุยกันสักพัก ซูถงเริ่มง่วง หาวออกมาแล้วบอกแม่ให้ดูต่อไปก่อน ส่วนตัวเองจะไปอาบน้ำ
เฉินหยวนเลยช่วยเก็บโต๊ะให้ซูถง ขณะที่มือไปโดนเมาส์โดยไม่ตั้งใจ หน้าจอคอมก็สว่างขึ้นมา
บังเอิญเหลือบไปเห็นเข้า แล้วก็ขมวดคิ้วทันที
หน้าจอเปิดอยู่ที่เว็บบอร์ดมหาวิทยาลัยเจียงต้า หัวข้อกระทู้เด่นชัดมาก: “ซูซีตบกับโจวถิงแย่งหนุ่มหล่อของมหา’ลัย!”
เฉินหยวนเลื่อนลงอ่านคร่าวๆ เนื้อหาเกี่ยวกับเรื่องที่ซูซีทะเลาะและมีเรื่องกับโจวถิงในมหาวิทยาลัย เพราะแย่งผู้ชายคนหนึ่ง คอมเมนต์ข้างล่างก็เต็มไปด้วยคำวิจารณ์หลากหลาย
เฉินหยวนอ่านไปก็คิ้วขมวดไป ก่อนจะรีบปิดหน้าจอ สีหน้าดูไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด
ซูซีเป็นลูกแท้ๆ ของเขาที่ถูกสลับตัวไปตั้งแต่เกิด เพิ่งกลับมาอยู่บ้านตอนอายุ 17 แม้เขาอยากชดเชยให้ลูก แต่พอเห็นความไม่เอาไหนของซูซี แล้วหันมาดูซูถงที่ฉลาดและน่ารัก ก็อดลำเอียงไม่ได้
ในใจแอบรู้สึกโชคดีที่ยังไม่เปิดเผยเรื่องที่ซูซีคือทายาทแท้ๆ ของบ้านซู เพราะถ้าคนรู้ เขาคงอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!
หลังออกจากห้องซูถง สีหน้าของเฉินหยวนก็ดูไม่สู้ดี กลับมาห้องเห็นซูเจิ้งหรงกำลังจะโทรออกก็รีบพูด
“อย่าโทรหาซูซี!”
ซูเจิ้งหรงตกใจ “ทำไมล่ะ?”
เฉินหยวนหน้าตึง “ฉันไม่อยากเจอเธอ!”
ซูเจิ้งหรงขมวดคิ้ว “เมื่อกี้กินข้าวกันยังดีๆ อยู่เลย เกิดอะไรขึ้น?”
เฉินหยวนพูดเสียงห้วน “ไม่มีอะไร แค่ไม่อยากเจอ!”
จากนั้นก็หยิบชุดนอนแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป ซูเจิ้งหรงวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ ถอนหายใจยาว
ที่พักตากอากาศในเขตชิงหยวน
ซูซีกลับมาจากวิ่งออกกำลังกาย อาบน้ำเสร็จก็นั่งเอนตัวอยู่บนโซฟา มือข้างหนึ่งลูบหัวป๋าฉี อีกข้างก็เปิดเกมในมือถือ พอเข้าเกมระบบก็แจ้งว่าได้รับคำเชิญจากเพื่อน พอซูซีเปิดดูถึงกับหลุดยิ้มเป็นหลิงอี้หังนั่นเอง
ซูซีส่งเสียงพูดไปหาหลิงอีหังก่อน “การบ้านเสร็จรึยัง?”
หลิงอีหังตอบกลับ “งั้นให้คุณมาตรวจตอนนี้เลยดีไหม?”
ซูซีไม่พูดมาก “ตามฉันมาเลย เดี๋ยวพี่สาวจะพาอัปเลเวลเอง!”
หลิงอีหังส่งอีโมติคอนกลอกตาใส่ซูซี
จริงๆ ซูซีเล่นเกมไม่เก่ง หลิงอีหังมักจะบ่นเธอตลอด แต่ก็ยังชอบชวนเธอมาเล่นด้วยกันอยู่ดี คงเพราะเขาก็ไม่เก่งเหมือนกัน เลยหาเพื่อนที่เล่นพอๆ กันมาให้กำลังใจตัวเอง!
ทั้งสองเล่นกันประมาณชั่วโมงครึ่ง ซูซีเห็นว่าเกือบจะสี่ทุ่มแล้ว ก็เร่งให้หลิงอีหังไปนอน แม้เขาไม่ตอบ แต่ตัวละครในเกมก็ออกจากระบบไปแล้ว
ซูซีเลยหยิบหนังสือเรียนประถมปีที่สามที่เพิ่งซื้อมาเปิดอ่าน ในเมื่อรับงานเป็นติวเตอร์ให้หลิงอีหัง เธอก็ต้องพยายามทำให้ดีที่สุด เพราะเธอไม่เคยเข้าเรียนประถมจริงๆ มาก่อน จึงต้องรีบปูพื้นฐานให้ตัวเองใหม่
วันเสาร์ คนขับรถของบ้านหลิงมารับเธอที่หน้าบ้านเหมือนเดิม
พอขึ้นไปถึงชั้นบน ซูซีไม่เห็นหลิงจิ่วเจ๋อ ไม่รู้ว่าออกไปแล้วหรือว่ายังไม่ตื่น หลิงอีหนั่วก็ไม่อยู่ น่าจะออกไปเดตอีกแล้ว
ซูซีเคาะประตูห้องหลิงอีหังแล้วเข้าไป เห็นเขายังเล่นเกมอยู่ ซูซีวางกระเป๋าลงแล้วพูดเสียงนุ่ม “วันนี้เราจะมาทบทวนบทเรียนของสัปดาห์ก่อนกันก่อนนะ”
“อืม” หลิงอีหังตอบรับ แต่ยังนั่งอยู่ที่โซฟาเฉยๆ
ซูซีรอเขาอยู่ ห้านาที… สิบนาที… สิบห้านาที… ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง เขายังไม่ขยับตัวแม้แต่นิดเดียว!