บทที่ 753 - หลายฝ่ายสอดมือ!

บทที่ 753 - หลายฝ่ายสอดมือ!

ส่วนสีหน้าของฟางซานกลับดูดุดันมากยิ่งขึ้น

เพราะว่า...

ตู้ม!

เสียงระเบิดดังกึกก้อง ฟางซานซัดหมัดเข้าที่หัวของดัวย่า มังกรยักษ์คลุ้มคลั่งอย่างจัง

แน่นอนว่า...

ถึงแม้หมัดนี้จะมีอานุภาพมหาศาล แต่ก็ไม่ได้สร้างความเสียหายใดๆ ให้กับดัวย่าเลย

หวังเฉินที่ยืนดูอยู่ไกลๆ หรี่ตาลง ร่างมังกรของดัวย่าช่างแข็งแกร่งสมชื่อมังกรยักษ์คลุ้มคลั่งจริงๆ ขนาดโดนหมัดของฟางซานเข้าไปเต็มๆ ยังไม่ระคายผิวเลยสักนิด

"นี่ฟางซาน นายหมายความว่ายังไง?" ดัวย่าหน้าตึง จ้องมองฟางซานด้วยสายตาเย็นชา

ฟางซาน: "..."

ตอนนี้เขาอยากจะพูดแก้ตัวเหลือเกินว่าไม่ได้ตั้งใจ

แต่หมัดมันก็ชกออกไปแล้วนี่สิ

"กรงเล็บคลุ้มคลั่ง!"

บึ้ม!

ดัวย่าเองก็เหลืออดแล้ว เธอกางกรงเล็บทั้งห้าออก ราวกับจะฉีกกระชากห้วงมิติให้ขาดสะบั้น แล้วฟาดกรงเล็บนั้นลงบนหัวของฟางซาน

เห็นได้ชัดว่าการโจมตีของดัวย่านั้นรุนแรงกว่าฟางซานเสียอีก

เมื่อเห็นดัวย่าจู่โจมเข้าใส่อย่างไร้ความปรานี แววตาของฟางซานก็เยียบเย็นลง เขาร่ายสกิลออกมาตอบโต้เช่นกัน

คมดาบที่เปล่งประกายแสงสว่างวาบปรากฏขึ้น และพุ่งเข้าฟาดฟันกับกรงเล็บของดัวย่า

บึ้ม!

กรงเล็บอันแหลมคมปะทะเข้ากับคมดาบอย่างรุนแรง ก่อให้เกิดคลื่นพลังทำลายล้างที่บ้าคลั่งระเบิดออก ส่งผลให้ทั้งสองต้องถอยร่นออกไปเป็นระยะทางหนึ่ง

"นี่... ทั้งสามคน จะตีกันก็ตีไป แต่อย่ามายืนขวางทางอยู่ตรงนี้ได้ไหม? พวกเราก็อยากจะเข้าไปเหมือนกันนะ" ในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงหวานใสและนุ่มนวลดังมาจากด้านหลัง

เมื่อทุกคนหันไปมอง ก็พบเห็นกลุ่มคนชุดดำกำลังพุ่งทะยานมาจากแดนไกล

ผู้นำกลุ่มคือเด็กสาวในชุดกระโปรงสีดำ เธอมีท่าทางน่ารักสดใส แต่งหน้าอ่อนๆ กำลังยืนยิ้มมองหวังเฉิน, ดัวย่า และฟางซาน

"คนของตำหนักเงามืด" เมื่อเห็นเด็กสาวชุดดำและพรรคพวกที่โผล่มา บรรดาผู้เปลี่ยนอาชีพที่ยืนดูเหตุการณ์ต่างก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป

กองกำลังที่มักจะเก็บตัวเงียบๆ เหล่านี้ กลับพากันโผล่มาทีละกลุ่มๆ

ตอนแรกยังนึกว่าจะมีแค่กิลด์ดาบมนตรา, กิลด์เทวจุติ และกิลด์จันทราสวรรค์ซะอีก

สายตาที่เย็นชาของดัวย่าจับจ้องไปที่เด็กสาวชุดดำของตำหนักเงามืด แววตาลึกๆ แฝงไว้ด้วยความหวาดระแวงและดุดัน

แม้ดูเผินๆ เด็กสาวคนนี้จะดูธรรมดามาก แต่กลิ่นอายที่แผ่ออกมากลับทำให้ดัวย่ารู้สึกไม่สบายใจเอาเสียเลย

ราวกับว่าอีกฝ่ายมีพลังที่ข่มเธออยู่

ในตำหนักเงามืดทั้งหมด ดัวย่าไม่ได้เกรงกลัวเจ้าตำหนักเลย แต่กลับหวาดระแวงเด็กสาวชุดดำคนนี้เพียงคนเดียว

เพราะเด็กสาวชุดดำคนนี้ทำให้เธอรู้สึกไม่ชอบมาพากลโดยสัญชาตญาณ

"มาจากไหน ก็ไสหัวกลับไปที่นั่นซะ" ดัวย่ามองอีกฝ่ายแล้วเอ่ยเสียงเรียบ

"คงจะไม่ได้หรอกนะ เพราะฉันเองก็อยากจะมาร่วมสนุกด้วยเหมือนกัน ฉันเองก็สนใจสมบัติในมิติลับขุมทรัพย์วิญญาณนี่อยู่ไม่น้อยเลยล่ะ" เด็กสาวชุดดำกลับไม่มีท่าทีหวาดกลัวดัวย่าเลยแม้แต่น้อย เธอยิ้มบางๆ

"แล้วก็ พ่อหนุ่มรูปหล่อคนนี้นี่ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ นะ ถึงขนาดทำให้ดัวย่าตามไล่ต้อนมาตลอดทางได้ ฉันไม่เคยเห็นเธอหมกมุ่นกับผู้ชายคนไหนขนาดนี้มาก่อนเลย" เด็กสาวชุดดำหันมามองหวังเฉินแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

หวังเฉินไม่ได้ตอบกลับ เพียงแค่มองอีกฝ่ายด้วยสายตาเรียบเฉย

จู่ๆ หวังเฉินก็ขมวดคิ้ว

เขามองเด็กสาวชุดดำด้วยสีหน้าเย็นชา "ฉันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของเผ่าเทวมารจากตัวเธอ"

สิ้นคำพูดของเขา

ฮือ!!

ผู้เปลี่ยนอาชีพทุกคนในที่นั้นต่างตกใจ สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ แม้แต่ดัวย่าเองก็ยังต้องหรี่ตาลง

เด็กสาวชุดดำจากตำหนักเงามืดคนนี้ มีกลิ่นอายของเผ่าเทวมารซ่อนอยู่งั้นเหรอ?

นี่มัน...

เรื่องจริงหรือเปล่าเนี่ย?

หรือว่าขุมกำลังของตำหนักเงามืดจะมีความเกี่ยวข้องกับเผ่าเทวมาร?

เมื่อเด็กสาวชุดดำเห็นว่าหวังเฉินจับจุดได้ว่าเธอมีกลิ่นอายของเผ่าเทวมารซ่อนอยู่ มุมปากของเธอก็ยกยิ้มขึ้นอย่างมีเลศนัย เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของหวังเฉิน จากนั้นก็กวาดสายตามองไปรอบๆ และเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบๆ "ทุกคน อย่าไปหลงเชื่อคำพูดไร้สาระของหวังเฉินคนนี้เลย เขาบอกว่าฉันมีกลิ่นอายของเผ่าเทวมาร แล้วฉันจะต้องมีจริงๆ งั้นเหรอ?"

"เขาจงใจพูดแบบนี้เพื่อให้พวกคุณหันมาร่วมมือกันต่อต้านตำหนักเงามืดของฉันต่างหาก"

"ต้องยอมรับเลยว่า ไอ้หนุ่มคนนี้ฉลาดเป็นกรดจริงๆ"

"แค่เปิดปากประโยคเดียว ก็ทำให้ตำหนักเงามืดของฉันตกเป็นรองซะแล้ว"

ความจริงแล้ว...

ลูอิซ่า เด็กสาวชุดดำกลับเพิ่มความระแวดระวังต่อหวังเฉินขึ้นอย่างมากในใจ

เพราะว่า...

ในตัวเธอมีความลับเกี่ยวกับเผ่าเทวมารซ่อนอยู่จริงๆ

ถึงแม้เธอจะเอ่ยปากแก้ตัวแล้วก็ตาม แต่...

สายตานับไม่ถ้วนรอบข้างกลับจ้องมองลูอิซ่าและพรรคพวกด้วยความหวาดระแวง

โดยเฉพาะกองกำลังขนาดเล็กหลายกลุ่ม พวกเขาส่งซิกกันทางสายตา และขยับเข้าใกล้กันมากขึ้น ดูจากท่าทางแล้ว พวกเขาคงมองว่าตำหนักเงามืดคือศัตรูตัวฉกาจไปแล้ว

ดัวย่าเองก็ไม่นึกเลยว่าหวังเฉินคนนี้จะสามารถรับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายมีกลิ่นอายของเผ่าเทวมารซ่อนอยู่

มิน่าล่ะ เธอถึงได้รู้สึกเกลียดขี้หน้าเด็กสาวชุดดำคนนี้หนักหนา

"คุณหนู สถานการณ์แบบนี้ ไอ้พวกนั้นคงมองพวกเราเป็นศัตรูร่วมกันไปแล้วแน่ๆ" ชายร่างกำยำข้างกายเด็กสาวชุดดำเอ่ยด้วยสีหน้ามืดครึ้ม

"ไม่เป็นไรหรอก ยังไงซะสุดท้ายพวกมันก็ต้องตายกันหมดอยู่ดี" ลูอิซ่ายิ้มบางๆ ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก

"ก็จริง เตรียมการทุกอย่างพร้อมแล้ว รอแค่ให้สมบัติใต้ทะเลสาบโผล่ขึ้นมาก็พอ" ชายร่างกำยำหัวเราะ

ลูอิซ่าได้ยินดังนั้น ก็ลูบคางพลางพึมพำ "รีบๆ เอาสมบัติออกมาเถอะ อุตส่าห์ลงแรงไปตั้งเยอะเพื่อสร้างค่ายกลขนาดใหญ่นี้"

"คุณหนู ความจริงแล้วผมลงไปเอาของใต้ทะเลสาบมาให้คุณหนูเองก็ได้นะ" ฉู่เจียง ชายร่างกำยำเอ่ยเสียงเข้ม "จะได้ไม่ต้องมาเสียเวลาแบบนี้!"

"ได้สิ" ลูอิซ่าพยักหน้าตอบ

สิ้นคำพูด

ฉู่เจียง ชายร่างกำยำก็บินพุ่งทะยานลงไปใต้ทะเลสาบทันที

ไม่มีใครขัดขวาง

หวังเฉิน, ดัวย่า และฟางซานรู้สึกว่าไม่มีความจำเป็น

ส่วนคนอื่นๆ ก็ไม่มีปัญญาไปขัดขวาง

หวังเฉินยังคงเชื่อใจเฉินเสี่ยวอวี่อยู่มาก

เขาเชื่อว่าเฉินเสี่ยวอวี่จะต้องเอาสมบัติชิ้นสุดท้ายมาได้อย่างแน่นอน

ดัวย่ากวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะเอ่ยช้าๆ "แล้วตอนนี้จะเอายังไง? จะสู้กันแบบตะลุมบอน? หรือพวกแกจะรุมฉันคนเดียว?"

น้ำเสียงช่างเย่อหยิ่งจริงๆ

"เดี๋ยวฉันจะส่งเธอลงนรกเอง วางใจเถอะ ดัวย่า" ลูอิซ่ายิ้มร่า

"เดี๋ยวก็รู้ว่าใครกันแน่ที่จะต้องตาย นังหนู" ดัวย่าเอ่ยเสียงเย็น

ตอนนี้เธออารมณ์เสียสุดๆ

ตอนแรกเธอกำลังจะได้สู้กับหวังเฉินอย่างเมามันอยู่แล้วแท้ๆ แต่ดันมีฟางซานกับลูอิซ่าโผล่มาแทรกกลางคันซะได้

ทำเอาตอนนี้เธอไม่กล้าลงมือสุ่มสี่สุ่มห้าเลย

ได้แต่ยืนจ้องกันไปมา

เพราะถ้าลงมือเมื่อไหร่ ก็อาจจะโดนอีกสองคนลอบโจมตีได้ง่ายๆ

ถึงแม้ดัวย่าจะไม่กลัว แต่นั่นก็ไม่ใช่ผลลัพธ์ที่เธออยากจะเห็น

"แอนนี่ ลงไปใต้ทะเลสาบ"

ในตอนนี้ ดัวย่าก็ออกคำสั่งกับสาวใช้ของตัวเองเช่นกัน

แอนนี่พยักหน้ารับ รีบหันหลังบินพุ่งลงไปใต้ทะเลสาบทันที โดยไม่มีใครกล้าขัดขวางเธอ

ตอนนี้

บรรยากาศเริ่มเงียบสงัดและดูแปลกประหลาดขึ้นมา

ทั้งสี่ฝ่ายในที่เกิดเหตุต่างกำลังรอดูสถานการณ์

รอคอยให้เกิดความเปลี่ยนแปลงใต้ทะเลสาบ เพื่อประเมินสถานการณ์และกำหนดทิศทางต่อไป

และเมื่อผ่านไปครึ่งชั่วโมงเต็ม

บึ้ม!!

ในที่สุดก็มีเสียงระเบิดดังกึกก้องมาจากใต้ทะเลสาบ

"โฮก!!"

มอนสเตอร์จระเข้เสือดาวที่กำลังต่อสู้พัวพันอยู่กับจางชิงซาน ในวินาทีนี้ มันส่งเสียงคำรามดังก้องด้วยความโศกเศร้า

(จบแล้ว)