บทที่ 710 - ซ้อนกล! หนทางขรุขระ!

บทที่ 710 - ซ้อนกล! หนทางขรุขระ!

ในเมื่อรู้แล้วว่าจางเฉียงกับทาลิสจงใจรั้งอยู่ที่นี่เพื่อจะหาเรื่องเขา หวังเฉินก็ไม่มีความจำเป็นต้องเกรงใจอีกต่อไป

หลังจากที่พูดประโยคเมื่อครู่นี้จบ หวังเฉินก็หมุนตัวเดินจากไปทันที

ก่อนไป เขาก็ได้ทิ้งท้ายไว้อีกประโยคหนึ่ง

"ถ้าไม่อยากตาย ก็อย่ามาขวางทางฉัน"

"วินาทีที่พวกแกเข้ามาขวาง มันก็เท่ากับพวกแกได้ประกาศศึกกับฉันแล้ว"

"และเมื่อการต่อสู้เริ่มขึ้น ไม่ฝ่ายแกก็ฝ่ายฉัน ที่จะต้องตายกันไปข้างนึง"

"เพราะฉะนั้น ก่อนจะลงมือขวางทางฉัน ก็หัดใช้สมองคิดไตร่ตรองดูให้ดีๆ ก่อนล่ะ"

ในระหว่างที่พูด หวังเฉินก็หันหลังเดินมาจนถึงทางเข้าแล้ว

เฉินเสี่ยวอวี่เดินตามเขาไปติดๆ อย่างว่าง่าย

สีหน้าของยอดฝีมือทั้งสองอย่างจางเฉียงและทาลิสทะมึนตึงสุดๆ

อยากจะลงมือใจแทบขาด แต่จางเฉียงเป็นคนระมัดระวังตัวมาก เขาใช้ศาสตร์ส่งสารสื่อสารกับทาลิสทันที "อย่าเพิ่งผลีผลามบุ่มบ่ามไป"

"แล้วจะปล่อยให้เหยื่อมันหนีไปต่อหน้าต่อตาแบบนี้เหรอ?"

"ถ้าเราล่าไอ้สองคนนี้ได้สำเร็จ ทรัพยากรบนตัวพวกมันก็มีมากพอให้พวกเราแบ่งกันใช้ได้อย่างอิ่มหนำสำราญเลยนะ"

ทาลิสแสดงความลังเลอย่างเห็นได้ชัด และตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงร้อนรน

ใช่แล้ว...

ภายในเวลาไม่กี่นาทีสั้นๆ ทาลิสกับจางเฉียงที่แต่เดิมเป็นศัตรูกัน กลับแอบตกลงปลงใจที่จะร่วมมือกันเพื่อจัดการกับหวังเฉินเสียแล้ว

เพียงแต่นักฝึกอสูรที่อยู่ตรงหน้านี้ มันดูมีลับลมคมนัยชอบกล

จนทำให้จางเฉียงไม่กล้าบุ่มบ่ามลงมือสุ่มสี่สุ่มห้า

แต่ถ้าไม่ลงมือ ทาลิสก็คงจะเจ็บใจแย่

ยิ่งศัตรูดูอันตรายมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเป็นเครื่องพิสูจน์ว่ามันต้องมีทรัพยากรซุกซ่อนอยู่มากเท่านั้น

ถ้าหากสามารถฆ่าศัตรูตัวฉกาจแบบนี้ได้ล่ะก็ ผลตอบแทนที่ได้กลับมาก็ย่อมต้องคุ้มค่าเหนื่อยอย่างแน่นอน

อย่างที่เขาว่ากันว่า ลาภยศมักมาพร้อมกับความเสี่ยง ทาลิสเชื่อเสมอว่า ถ้าอยากรวยก็ต้องกล้าเสี่ยง

ตอนนี้ต่อให้รู้ทั้งรู้ว่าหวังเฉินคนนี้ไม่ธรรมดา แต่เขาก็อยากจะลองเสี่ยงดูสักตั้ง

"ใจเย็นๆ ก่อน"

"เมื่อกี้ฉันแอบใช้ไอเทมพิเศษทำเครื่องหมายไว้ที่ตัวหวังเฉินแล้ว"

"ตอนนี้การเคลื่อนไหวของมัน เราก็สามารถตามติดได้หมดทุกฝีก้าวแล้ว"

"เราก็แค่คอยสะกดรอยตามมันไปห่างๆ ก็พอ"

"รอให้จังหวะเหมาะๆ ค่อยลงมือก็ยังไม่สาย"

"แถมตอนนี้ลูกน้องเราก็กำลังวิ่งไล่กวดไอ้เปาต้าเถียนอยู่อีก"

"รอให้พวกมันกลับมารวมตัวกันให้ครบก่อน แล้วค่อยเปิดศึกจัดการกับหวังเฉินทีเดียวเลย"

จางเฉียงอธิบายแผนการของตนอย่างเป็นขั้นเป็นตอน

นี่คือวิธีที่ปลอดภัยและรัดกุมที่สุดแล้ว

ต่อให้ทาลิสจะไม่ค่อยเต็มใจนัก แต่สุดท้ายก็ต้องยอมคล้อยตามคำแนะนำของจางเฉียงอยู่ดี

เพราะเขารู้ดีว่า ขืนบุกเข้าไปลุยเดี่ยวๆ ก็คงไม่มีปัญญาเอาชนะหวังเฉินได้หรอก

……

"พวกนั้นยอมปล่อยให้เราเดินออกมาง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอเนี่ย"

หลังจากที่เดินห่างออกมาจากจุดนั้นแล้ว เฉินเสี่ยวอวี่ก็เอ่ยขึ้นด้วยความประหลาดใจ

พูดก็พูดเถอะ

เมื่อกี้นี้เฉินเสี่ยวอวี่คิดว่าทั้งสองฝ่ายต้องเปิดฉากซัดกันแน่ๆ

เธอเองก็เตรียมตัวพร้อมลุยเต็มที่แล้วเหมือนกัน

มือก็คว้าไอเทมต่างๆ ออกมาเตรียมพร้อมใช้งานได้ทุกเมื่อ

แต่ใครจะไปนึกว่าอีกฝ่ายจะยอมปล่อยให้พวกเธอสองคนเดินออกมาได้อย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วนซะงั้น ผิดคาดไปหมดเลยแฮะ

"ไอ้สองคนนั้นมันรอบคอบเกินไปหน่อย"

"ถ้าเกิดพวกมันบุ่มบ่ามบุกเข้ามาเลยล่ะก็ ฉันคงปวดหัวน่าดู"

"นึกไม่ถึงเลยว่าพวกมันจะยอมปล่อยให้เราเดินออกมาง่ายๆ แต่ก็นะ นั่นไม่ได้หมายความว่าพวกมันจะยอมปล่อยพวกเราไปจริงๆ หรอก"

"ถ้าไม่มีอะไรพลิกโผนะ พอพวกเราเดินห่างออกมาอีกหน่อย ก็คงมีใครบางคนคอยสะกดรอยตามพวกเรามาแน่ๆ"

"แล้วเมื่อกี้ฉันก็ตาไวเหลือบไปเห็นไอ้จางเฉียงนั่นแอบหยิบอะไรบางอย่างขึ้นมาเล็งมาทางฉันด้วย"

"น่าจะเป็นไอเทมพวกสะกดรอยอะไรทำนองนั้นแหละ"

หวังเฉินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบขณะเดินไปข้างหน้า

"นายหมายความว่า ตอนนี้เราโดนพวกมันทำเครื่องหมายสะกดรอยไว้แล้ว แล้วทุกฝีก้าวที่เราเดินก็ตกอยู่ในสายตาพวกมันหมดเลยงั้นเหรอ?"

เฉินเสี่ยวอวี่ถามด้วยความอยากรู้

"ใช่แล้วล่ะ"

"หลังจากนี้พวกมันคงจะจับตาดูทุกการเคลื่อนไหวของพวกเราเลยแหละ"

หวังเฉินพยักหน้าตอบ

"ถ้าเป็นแบบนั้นมันก็แย่น่ะสิ?"

"พวกมันรู้ความเคลื่อนไหวของเราหมดแบบนี้ นึกอยากจะลอบกัดพวกเราเมื่อไหร่ก็ได้สบายๆ เลยนี่นา"

เฉินเสี่ยวอวี่รู้สึกสงสัยว่าทำไมหวังเฉินถึงยังดูชิลๆ ไม่สะทกสะท้านอะไรเลย

โดนจับตาดูอยู่แท้ๆ ตามหลักแล้วมันก็ต้องรีบหาวิธีลบเครื่องหมายนั่นทิ้งไม่ใช่เหรอ?

แต่ดูจากท่าทางของหวังเฉินแล้ว เหมือนไม่ได้มีความคิดแบบนั้นอยู่ในหัวเลยสักนิด

"แต่ถ้าลองคิดมุมกลับกันดูสิ..."

"พวกมันรู้ที่อยู่เรา ก็ต้องตามล่าเราแน่ๆ"

"ถ้าอย่างนั้น เราก็แค่ซ้อนกล หลอกล่อพวกมันไปในที่ที่พวกเราได้เปรียบซะก็สิ้นเรื่อง"

"เพราะงั้น ไม่ต้องตกใจไปหรอก แล้วก็ไม่ต้องลบเครื่องหมายบ้าบอนั่นด้วย"

"เครื่องหมายนี่แหละที่จะกลายเป็นไพ่ตายของเรา"

หวังเฉินพูดพร้อมรอยยิ้ม

เฉินเสี่ยวอวี่พยักหน้า

เอาเถอะ...

ดูเหมือนว่านายหวังเฉินคนนี้จะวางแผนรับมือไว้หมดแล้วตั้งแต่ต้นจนจบ คงไม่มีอะไรให้เธอต้องมานั่งกังวลแล้วล่ะ

คนอื่นคิดจะฆ่าหวังเฉิน แต่หวังเฉินเองก็คงจะคิดหาวิธีตลบหลังเพื่อฆ่าอีกฝ่ายกลับไปเหมือนกันนั่นแหละ

ก็คงต้องมารอดูกันว่า ใครจะมีชั้นเชิงที่เหนือกว่ากัน

เฉินเสี่ยวอวี่ยังคงเชื่อมั่นในตัวหวังเฉินอยู่มาก ก็แหงล่ะ ผู้ชายคนนี้คือคนที่เธอแอบมีใจให้นี่นา

ช่วงเวลาที่ผ่านมา เฉินเสี่ยวอวี่ก็เริ่มชัดเจนกับความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อหวังเฉินมากขึ้นแล้ว

เธอจำต้องยอมรับว่า ตัวเองตกหลุมรักผู้ชายที่แสนจะสุขุมและเยือกเย็นคนนี้เข้าอย่างจัง

พูดก็พูดเถอะ ก่อนหน้านี้...

เฉินเสี่ยวอวี่เคยเจอพวกที่เรียกตัวเองว่าอัจฉริยะรุ่นเยาว์มาแล้วนับไม่ถ้วน

พอพวกอัจฉริยะรุ่นเยาว์พวกนั้นรู้ว่าเธอเป็นลูกศิษย์ของเทพธิดาจันทรากระจ่าง ก็พากันเกาะติดเธอหนึบหนับหยั่งกะปลิงเลยทีเดียว

แน่นอนล่ะว่า ในหมู่พวกนั้นก็มีคนที่หลงรักเฉินเสี่ยวอวี่ด้วยใจจริงอยู่บ้าง

แต่เฉินเสี่ยวอวี่กลับไม่ได้รู้สึกอะไรกับพวกเขาเลยสักนิด

เมื่อต้องเผชิญกับการตามจีบของพวกอัจฉริยะรุ่นเยาว์เหล่านั้น เฉินเสี่ยวอวี่ก็มักจะเมินเฉยใส่เสมอ

ในตอนนั้น เรื่องราวที่เหล่าอัจฉริยะรุ่นเยาว์ตามจีบเฉินเสี่ยวอวี่ในโรงเรียน ก็เป็นที่โจษจันกันไปทั่ว จนทำให้สาวๆ หลายคนพากันอิจฉาตาร้อน

สาวๆ พวกนั้นต่างก็อิจฉาเฉินเสี่ยวอวี่ ที่มีอาจารย์เก่งกาจคอยหนุนหลัง แถมยังมีทั้งหน้าตาที่สะสวยและรูปร่างที่สมส่วนอีกต่างหาก

นอกเสียจากความสูงที่ค่อนข้างเตี้ยแล้ว ก็แทบจะหาที่ติไม่ได้เลย

แต่พอเห็นเฉินเสี่ยวอวี่ทำหน้าบูดบึ้งใส่พวกอัจฉริยะรุ่นเยาว์พวกนั้น หลายคนก็อดสงสัยไม่ได้ว่า ผู้ชายแบบไหนกันนะที่จะสามารถคว้าหัวใจของเฉินเสี่ยวอวี่ไปครองได้?

คงจะต้องเป็นยอดอัจฉริยะเหนือคนทั่วไปแน่ๆ

ไม่อย่างนั้น จะไปคู่ควรกับเฉินเสี่ยวอวี่คนนี้ได้ยังไงกันล่ะ?

แต่ตอนนี้...

เฉินเสี่ยวอวี่กลับรู้สึกว่า ตัวเองต่างหากที่ไม่คู่ควรกับผู้ชายที่เธอแอบรัก

ถ้าเพื่อนร่วมชั้นในอดีตของเฉินเสี่ยวอวี่ มารู้เข้าว่ายอดหญิงฟ้าประทานอย่างเธอกำลังคิดแบบนี้อยู่ล่ะก็ คงต้องอ้าปากค้างกันเป็นแถบๆ แน่

ก็แน่ล่ะ ในสายตาของพวกเขา เฉินเสี่ยวอวี่คือยอดหญิงฟ้าประทานที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติไปแล้วนี่นา

แต่ผลลัพธ์คือ ยอดหญิงฟ้าประทานคนนี้ กลับรู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควรกับผู้ชายคนหนึ่งซะงั้น

แล้วผู้ชายคนนั้นมันจะเพอร์เฟกต์ขนาดไหนกันเชียว

เฉินเสี่ยวอวี่อ้าปากเตรียมจะพูด

เธออยากจะพูดอะไรสักอย่าง

แต่สุดท้ายเธอก็เลือกที่จะเงียบ

เพราะเฉินเสี่ยวอวี่รู้ดีว่า หากเธอเอ่ยปากเปิดเผยความรู้สึกของตัวเองออกไป ช่วงเวลาดีๆ แบบนี้ก็อาจจะมลายหายไปในพริบตา

เธอยังไม่อยากได้ยินคำปฏิเสธจากปากของหวังเฉินเร็วเกินไปนัก

จึงทำได้เพียงทอดถอนใจออกมาเบาๆ

เส้นทางความรักของหญิงสาวอย่างฉันนี่มันช่างขรุขระซะจริงๆ เลย!

(จบแล้ว)