บทที่ 4 การปรับปรุง

“บุคคลไร้ชื่อ: พละกำลัง 1.7, ความคล่องตัว 1.5, ความทนทาน 1.5, สถานะ: ปกติ”

“บุคคลไร้ชื่อ: พละกำลัง 1.8, ความคล่องตัว 1.9, ความทนทาน 1.8, สถานะ: ปกติ”

“บุคคลไร้ชื่อ: พละกำลัง 1.6, ความคล่องตัว 1.8, ความทนทาน 2.0, สถานะ: ปกติ”

ข้อมูลจากชิปปรากฏขึ้นในจิตใจของอาเดียร์ในขณะที่เขายืนอยู่ริมสนามฝึก เขาจ้องมองไปที่กลุ่มนักเรียนอัศวินซึ่งกำลังฝึกซ้อมอย่างหนักเพื่อพัฒนาศักยภาพของตัวเอง

ข้อมูลเชิงลึกเหล่านี้ช่วยให้อาเดียร์สามารถประเมินสถานะของตนเองได้ชัดเจนยิ่งขึ้น แม้ว่าเขาจะพอจดจำความแตกต่างจากความทรงจำในอดีตได้ แต่ข้อมูลที่แม่นยำนี้ทำให้เขาเห็นภาพอย่างชัดเจน

เหล่านักเรียนอัศวินแต่ละคนในสนามฝึกนั้น ล้วนเป็นนักรบที่เริ่มฝึกฝนมาตั้งแต่ยังเด็ก แม้แต่คนที่อายุน้อยที่สุดก็ยังแก่กว่าอาเดียร์อย่างน้อย 2-3 ปี และบางคนที่มีอายุมากกว่าเขาถึงสิบปี

อย่างไรก็ตาม แม้ร่างกายของพวกเขาจะมีความแข็งแกร่งเหนือกว่าคนทั่วไปมาก แต่ก็ยังไม่อาจเทียบได้กับอาเดียร์ในวัยเพียง 13 ปี

“นี่แสดงให้เห็นว่าข้าไม่เพียงมีความสามารถ แต่ยังเป็นหนึ่งในพรสวรรค์ที่ยอดเยี่ยมที่สุด แม้แต่ในกลุ่มผู้มีพรสวรรค์”

อาเดียร์พึมพำในใจ เขาตระหนักว่าเจ้าของร่างเดิมนี้สมควรได้รับคำว่า "อัจฉริยะ" อย่างแท้จริง

สายตาของอาเดียร์เปลี่ยนไปมองที่มุมหนึ่งของสนามฝึก ซึ่งชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังฝึกซ้อมอยู่ เขาดูมีอายุราว 20 ปี และสวมชุดฝึกซ้อมสีดำแนบลำตัว มือของเขาถือดาบยักษ์และกำลังแกว่งมันด้วยความชำนาญ

ทุกการเคลื่อนไหวของชายหนุ่มเป็นระบบและไม่มีการเคลื่อนไหวที่สูญเปล่า ดาบยักษ์ในมือของเขาถูกเหวี่ยงด้วยความเร็วสูงจนเกิดแรงลมที่อาเดียร์สามารถสัมผัสได้แม้จะยืนอยู่ห่างออกไปหลายเมตร

“บุคคลไร้ชื่อ: พละกำลัง 2.7, ความคล่องตัว 2.4, ความทนทาน 2.3, สถานะ: ปกติ”

“คนคนนี้แข็งแกร่งที่สุดในกลุ่ม” อาเดียร์คิดในใจ ข้อมูลนี้บ่งบอกว่าชายหนุ่มคนนี้มีศักยภาพที่โดดเด่น แม้แต่ตัวอาเดียร์ในช่วงที่ยังไม่บาดเจ็บก็ยังต้องใช้ความพยายามอย่างหนักเพื่อเอาชนะเขา

ขณะที่ชายหนุ่มคนดังกล่าวจบชุดท่าดาบของเขา เสียงจากชิปดังขึ้นในหัวของอาเดียร์

“บันทึกชุดท่าดาบพื้นฐานเสร็จสิ้น”

ชายหนุ่มยังคงตั้งสมาธิอยู่กับการฝึกฝน และด้วยตำแหน่งที่อาเดียร์ยืนอยู่ที่ค่อนข้างลับตา ทำให้เขาไม่เป็นที่สังเกต

หลังจากพักเล็กน้อย ชายหนุ่มก็เริ่มการฝึกซ้อมใหม่ แต่คราวนี้สิ่งที่เขาทำไม่ใช่ชุดท่าดาบแบบปกติ

การฝึกซ้อมครั้งนี้เป็นการเคลื่อนไหวที่ดูแปลกตา และไม่คุ้นเคยสำหรับอาเดียร์ มันไม่ใช่ชุดท่าดาบ แต่ดูเหมือนจะเป็นรูปแบบการฝึกที่มีเอกลักษณ์

“นี่คือวิชาหายใจของอัศวิน!”

หัวใจของอาเดียร์เต้นเร็วขึ้น เขารู้สึกตื่นเต้นในทันที ดวงตาของเขาเปล่งประกาย และเขาออกคำสั่งไปยังชิปทันที

“ชิป ย้อนวิธีหายใจของอัศวินจากการเคลื่อนไหวของคู่ต่อสู้”

ขณะที่อาเดียร์จับจ้องชายหนุ่มในชุดดำที่กำลังฝึกซ้อม ชิปในจิตใจของเขาก็เริ่มปฏิบัติการตามคำสั่ง

“สร้างภารกิจ วิเคราะห์และสร้างแบบจำลอง!”

ทันทีที่คำสั่งถูกส่งออก ข้อมูลจำนวนมหาศาลเริ่มไหลเข้าสู่การประมวลผลของชิป แต่ละการเคลื่อนไหวของชายหนุ่มถูกชะลอและแยกย่อย จังหวะการเหวี่ยงดาบ ท่วงท่าของร่างกาย และการหายใจทุกครั้งถูกจับภาพอย่างละเอียด

ชิปพยายามเชื่อมโยงข้อมูลทั้งหมดเข้าด้วยกัน เพื่อสร้างแบบจำลองที่สมบูรณ์ของวิชาหายใจที่ชายหนุ่มใช้

แม้ข้อมูลจะถูกประมวลผลอย่างแม่นยำ แต่ผลลัพธ์ที่ได้ยังไม่สมบูรณ์ ขาดองค์ประกอบสำคัญที่จำเป็นต่อการฝึกฝน

อาเดียร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขารู้ดีว่าวิชาหายใจของอัศวินเป็นกระบวนการที่ซับซ้อน ไม่ใช่แค่การเคลื่อนไหวภายนอก แต่ยังรวมถึงการกระตุ้นระบบภายในร่างกาย การปรับจังหวะการหายใจให้เหมาะสม และการปลุกพลังของเมล็ดพันธุ์แห่งชีวิต

ระหว่างที่อาเดียร์กำลังคิดทบทวน เสียงจากชิปดังขึ้นในจิตใจ

“ตรวจพบข้อมูลวิชาหายใจของอัศวินที่ไม่สมบูรณ์ ต้องการปรับปรุงหรือไม่?”

คำถามนี้ทำให้อาเดียร์หยุดชะงัก ก่อนที่เขาจะเริ่มพิจารณาความสามารถของชิป

“ใช่แล้ว ชิปมีศักยภาพมหาศาลในการวิเคราะห์ หากมีข้อมูลเพียงพอ มันสามารถคำนวณและปรับปรุงวิชาหายใจได้ แม้แต่วิชาที่ซับซ้อนที่สุดของอัศวินก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น”

ชิปสามารถเปรียบเทียบข้อมูลระหว่างแบบฝึกซ้อมที่ต่างกัน ระบุจุดที่สามารถปรับปรุง และสร้างเวอร์ชันที่มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น

อย่างไรก็ตาม อาเดียร์ตระหนักว่าการปรับปรุงนี้ต้องอาศัยข้อมูลเพิ่มเติมจากหลากหลายแหล่ง เขามองไปยังอัศวินฝึกหัดคนอื่นๆ ที่กำลังฝึกซ้อม

“เหล่าอัศวินเหล่านี้คือตัวแปรสำคัญ” เขาคิดในใจ

พวกเขามาจากตระกูลขุนนางที่มีวิชาหายใจเฉพาะของตนเอง แม้ข้อมูลที่รวบรวมจากแต่ละคนจะไม่สมบูรณ์ แต่ก็เพียงพอที่จะสร้างรากฐานสำหรับการพัฒนาวิชาหายใจที่ดียิ่งขึ้น

แม้ความกระตือรือร้นจะดึงดูดให้เขาต้องการเฝ้าสังเกตและเก็บข้อมูลเพิ่มเติม แต่เขาตระหนักว่าขณะนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือการฟื้นฟูร่างกายให้กลับมาแข็งแรง

“เหล่าอัศวินฝึกซ้อมที่นี่เป็นประจำ ข้าจะมีเวลาอีกมาก แต่ก่อนอื่นข้าต้องเร่งฟื้นฟูตัวเอง”

อาเดียร์ถอนหายใจและหันหลังเดินออกจากสนามฝึก ไม้เท้าในมือกระทบพื้นเป็นจังหวะเบาๆ เสียงนั้นดึงดูดความสนใจของชายหนุ่มในชุดดำ

“อาเดียร์ เจ้าทำอะไรที่นี่?” ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแปลกใจ “ข้าได้ยินมาว่าเจ้าบาดเจ็บสาหัสจากสนามรบ และเพิ่งถูกส่งตัวกลับมา ข้ากำลังคิดว่าจะไปเยี่ยมเจ้าอยู่พอดี”

เสียงนั้นทำให้อาเดียร์เงยหน้ามอง เขาจำได้ทันทีว่านี่คือดิล นศวินที่แข็งแกร่งที่สุดในสนามฝึก

อาเดียร์ยิ้มบางๆ และตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย “ดิล ข้าเพียงแต่อยู่ในห้องนานเกินไป จึงออกมาเดินเล่น”

ดิลมองเขาด้วยแววตาสงสัยเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ซักถามเพิ่มเติม เพียงพยักหน้าแล้วกลับไปฝึกซ้อมต่อ

เมื่อเดินผ่านพื้นที่กว้าง อาเดียร์ก็มาถึงลานโล่งที่มีกลิ่นหอมสดชื่นของดอกไม้และพืชพรรณที่ลอยตามลม

เขามองไปยังสวนที่เต็มไปด้วยพืชพรรณนานาชนิด ทั้งดอกไม้ที่งดงามและพืชแปลกตาหายากที่ถูกรวบรวมมาปลูกไว้อย่างประณีต

ในความทรงจำของเขา ดัชเชสบอเรีย ภรรยาของเคานต์ เป็นผู้ที่หลงใหลในดอกไม้และพืชพรรณมาก สวนแห่งนี้น่าจะถูกสร้างขึ้นตามความชอบของนาง

การวิเคราะห์พืชด้วยชิปต้องการมากกว่าการมองเห็นหรือการสัมผัสพื้นผิวของพืช การจะเข้าใจคุณสมบัติทั้งหมดของมัน อาเดียร์ต้องเข้าถึงส่วนประกอบภายใน ซึ่งหมายความว่าการทดลองเชิงลึกเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

ในโลกก่อนหน้า เขามีเครื่องมือวิทยาศาสตร์ที่ช่วยให้วิเคราะห์ส่วนประกอบทางเคมีได้อย่างแม่นยำ แต่ในสภาพแวดล้อมนี้ที่ไม่มีเครื่องมือใดๆ การทดลองที่ดีที่สุดคือการนำพืชเข้าปาก

ชิปสามารถวิเคราะห์สารประกอบได้โดยตรงผ่านกระบวนการสัมผัส เช่น การเคี้ยวหรือการดื่มน้ำสกัดจากพืช

ขณะเดินสำรวจสวน อาเดียร์เลือกพืชบางชนิดที่มีลักษณะเด่นสะดุดตา เขาลองชิมพืชหลายชนิดเพื่อดูปฏิกิริยาจากชิป จนกระทั่งเสียงจากชิปดังขึ้น

“พืชที่ตรวจพบ: อะกาเวสีทอง มีส่วนประกอบที่เป็นประโยชน์ต่อร่างกาย หากนำกลีบดอกไปแช่ในน้ำร้อน 10 นาที และรับประทานวันละ 10 กลีบต่อเนื่อง 30 วัน จะเพิ่มความคล่องตัวได้ 0.1”

เสียงนี้ทำให้อาเดียร์หยุดชะงัก เขาจ้องมองไปยังพืชที่กำลังวิเคราะห์

ดอกอะกาเวสีทองนั้นงดงาม มีกลีบดอกเป็นสีทองแวววาวที่สะท้อนกับแสงแดด ถูกปลูกอย่างประณีตในสวน พืชชนิดนี้มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ให้ความรู้สึกสงบและผ่อนคลาย

ในความทรงจำของเขา อะกาเวสีทองเป็นเพียงไม้ประดับทั่วไปที่มีพิษอ่อนๆ แต่กลับกลายเป็นว่ามันมีคุณสมบัติพิเศษที่สามารถช่วยพัฒนาร่างกายได้

อาเดียร์สงสัยว่า “คุณสมบัตินี้มีผลเฉพาะกับข้าหรือทุกคน?”

เสียงของชิปตอบอย่างรวดเร็ว “โครงสร้างร่างกายของคุณแตกต่างจากคนทั่วไป คุณสมบัตินี้จะส่งผลเฉพาะกับคุณ”

เขารู้สึกประหลาดใจและลูบใบหูของตัวเองเบาๆ เขารับรู้มานานแล้วว่าร่างกายของเขามีความแตกต่างจากคนปกติ แต่ยังไม่เคยเข้าใจอย่างแท้จริงว่ามันมาจากไหน

อาเดียร์เริ่มทบทวนความทรงจำเกี่ยวกับครอบครัวของเขา พ่อของเขาเป็นมนุษย์ธรรมดา แม้จะมีความแข็งแรงกว่าคนทั่วไปเพราะเป็นอัศวิน แต่ก็ยังถือว่าอยู่ในขอบเขตของมนุษย์ปกติ

ส่วนแม่ของเขา กลับไม่มีข้อมูลใดๆ เลยในความทรงจำ พ่อของเขาไม่เคยพูดถึงแม่แม้แต่น้อย และหลีกเลี่ยงทุกคำถามเกี่ยวกับเธอ

“บางทีความแตกต่างในสายเลือดของข้า อาจมาจากแม่ที่ข้าไม่เคยรู้จัก” เขาคิดในใจ

หลังจากครุ่นคิด อาเดียร์ตัดสินใจสำรวจพืชในสวนต่อไป

แม้ว่าสวนแห่งนี้จะมีพื้นที่ประมาณ 7-8 ไร่ แต่จำนวนอะกาเวสีทองกลับมีเพียงไม่กี่สิบต้น

เขาคำนวณอย่างรวดเร็ว หากต้องการใช้ดอกไม้เหล่านี้ตามสูตรของชิป เขาต้องการพืชจำนวน 300 ต้น สำหรับการรักษา 30 วัน แต่จำนวนที่มีในสวนนี้ไม่เพียงพอแม้แต่น้อย

“ชิป อะกาเวจากธรรมชาติสามารถใช้แทนได้หรือไม่?”

ชิปตอบในทันที “พืชชนิดเดียวกันจากธรรมชาติสามารถใช้แทนได้ ความเป็นไปได้ในการทดแทน: 87.4% อย่างไรก็ตาม ปริมาณสารที่มีประโยชน์อาจต่ำกว่า จำเป็นต้องเพิ่มปริมาณการบริโภคเพื่อให้ได้ผลลัพธ์เทียบเท่า”

คำตอบนี้ทำให้อาเดียร์โล่งใจ “ดี อย่างน้อยมันยังมีทางเลือก อะกาเวในป่านั้นมีมากมาย เพียงแต่รูปลักษณ์และกลิ่นอาจไม่ดีเท่านี้”

เมื่อวางแผนเกี่ยวกับอะกาเวสีทองเรียบร้อยแล้ว อาเดียร์เริ่มสำรวจพืชชนิดอื่นในสวน

เขาหยิบใบของพืชที่มีลักษณะเป็นสีดำเงามันวาวมาลองชิม