ตอนที่ 350 ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะเป็นของปลอม บินฝ่าพายุฝนฟ้าคะนอง

ตอนที่ 350 ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะเป็นของปลอม บินฝ่าพายุฝนฟ้าคะนอง

ภาพเครื่องบินพุ่งทะยานเข้าสู่พายุฝนฟ้าคะนอง ถูกบันทึกภาพไว้ได้โดยกล้องวิดีโอของสื่อมวลชนหลายสำนัก

มีสื่อมวลชนจำนวนมากเดินทางมาถึงที่นี่ก่อนหน้านี้แล้ว

และในขณะนี้ พวกเขาก็ได้บันทึกภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจนี้เอาไว้ได้!

“พระเจ้าช่วย! เครื่องบินบินเข้าไปในพายุจริง ๆ ด้วย!”

“จะรอดออกมาได้ไหมเนี่ย?”

“ไม่รู้สิ ในอดีตมีเครื่องบินตกเพราะพายุฝนฟ้าคะนองเยอะแยะไป”

บนพื้นดิน สื่อมวลชนจำนวนมาก รวมถึงประชาชนทั่วไปที่เฝ้ามองดูภาพเหตุการณ์นี้ ต่างก็รู้สึกตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก

บนโลกอินเทอร์เน็ต ก็มีคลิปวิดีโอที่เกี่ยวข้องถูกเผยแพร่ออกมาเช่นกัน

สิ่งนี้ ทำให้ผู้คนจำนวนมากรู้สึกหวาดผวา!

[พระเจ้าช่วย! บินเข้าไปในพายุจริง ๆ ด้วย!]

[น่ากลัวชะมัด การที่เครื่องบินบินเข้าไปในพายุฝนฟ้าคะนอง โอกาสรอดแทบจะเป็นศูนย์เลยนะ!]

[เทพซูเป็นกัปตันนะเว้ย พวกเราต้องเชื่อมั่นในตัวเทพซูสิ!]

[ใช่แล้ว! เทพซูไม่มีทางตายหรอก!]

[สู้ ๆ นะ!]

บนโลกอินเทอร์เน็ต ผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วนที่เฝ้ามองดูคลิปวิดีโอ ต่างก็รู้สึกตกตะลึงไปตาม ๆ กัน

และในขณะเดียวกัน

หัวหน้าหลี่ที่เฝ้ามองดูวิดีโอที่ถูกส่งมาจากแนวหน้า ก็กำหมัดแน่น

นี่คือหมากตาสุดท้ายที่เขาจำใจต้องเดิน เมื่อไม่มีทางเลือกอื่นเหลืออยู่แล้ว

ถ้าทำสำเร็จ เครื่องบินก็จะสามารถบินฝ่าพายุฝนฟ้าคะนอง แล้วก็ลงจอดที่สนามบินได้อย่างปลอดภัย

แต่ถ้าล้มเหลว

ก็เท่ากับเครื่องบินตกตายยกลำ!

ในสองทางเลือกนี้ แน่นอนว่าเขาย่อมปรารถนาให้เป็นทางเลือกแรกอยู่แล้ว

แต่ในความเป็นจริง ทางเลือกที่สองกลับมีความเป็นไปได้สูงที่สุด!

เขตพายุฝนฟ้าคะนอง ถือเป็นเขตหวงห้ามสำหรับเครื่องบินมาโดยตลอด!

ต่อให้เครื่องบินในปัจจุบัน จะมีระบบป้องกันพายุฝนฟ้าคะนองที่ทันสมัยแค่ไหนก็ตาม!

แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับพลังของธรรมชาติ พลังของมนุษย์เรา มันก็ยังคงดูเล็กจ้อยอยู่ดี!

ในวินาทีนี้ เขาทำได้เพียงฝากความหวังเอาไว้ที่ฝีมือการขับเครื่องบินอันยอดเยี่ยมของกัปตันคนนั้น เพื่อพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาสเท่านั้น

เพราะเมื่อเครื่องบินบินเข้าไปในเขตพายุฝนฟ้าคะนองแล้ว สัญญาณการสื่อสารก็จะถูกตัดขาด

ศูนย์ควบคุมการบินภาคพื้นดิน ก็จะไม่สามารถให้ความช่วยเหลือใด ๆ ได้อีกต่อไป

เมื่อคิดได้เช่นนั้น เขาก็โบกมือเรียกเจ้าหน้าที่คนหนึ่งเข้ามา

“ฉันต้องการข้อมูลของกัปตันคนนั้น”

“รับทราบครับ”

เจ้าหน้าที่คนนั้นพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินออกไปค้นหาข้อมูล

ผ่านไปไม่กี่อึดใจ รายงานฉบับหนึ่งก็ถูกส่งมาให้

“หัวหน้าครับ ข้อมูลที่ต้องการได้แล้วครับ”

รายงานฉบับนั้นถูกส่งมาให้อย่างรวดเร็ว

ทว่าเมื่อได้อ่านดู หัวหน้าหลี่ก็ถึงกับอึ้งกิมกี่ไปเลย

“นี่มัน... นักบินฝึกหัดเหรอเนี่ย???”

หัวหน้าหลี่รู้สึกเหมือนมีสายฟ้าฟาดลงมากลางกบาล

เขาตกตะลึงยืนแข็งค้างอยู่กับที่ แม้แต่กระบวนการคิดก็ยังหยุดชะงักไปชั่วขณะ

สำหรับเรื่องนี้ เจ้าหน้าที่ที่อยู่ข้าง ๆ ก็ทำได้เพียงพยักหน้ารับอย่างระมัดระวัง

“ตามข้อมูลระบุไว้แบบนั้นครับ นี่เป็นการขึ้นบินสังเกตการณ์เป็นครั้งแรกของเขาครับ”

“นี่มัน...”

หัวหน้าหลี่ตั้งใจจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับพบว่าตัวเองไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้เลย

ครั้งแรกเหรอ งั้นก็ช่างเถอะ

อย่างน้อย ๆ ก็ต้องเคยผ่านการฝึกฝนมาบ้างแหละน่า

มันยังพอมีความหวังอยู่

ใช่ ยังมีความหวังอยู่

หัวหน้าหลี่พร่ำบอกตัวเองในใจเช่นนี้ แต่ทว่ามือที่ถือบุหรี่อยู่ กลับกำลังสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด

และในตอนนั้นเอง

ผู้หญิงคนก่อนหน้านี้ ก็เดินกลับมาอีกครั้ง

“หัวหน้าคะ สถานการณ์ดูเหมือนจะมีจุดพลิกผันนะคะ!”

“จุดพลิกผันเหรอ?!”

หัวหน้าหลี่รีบหันไปมองผู้หญิงคนนั้นทันที

ทว่าสีหน้าของผู้หญิงคนนั้น กลับดูอึดอัดใจเป็นอย่างมาก

“น่าจะ... ถือว่าเป็นจุดพลิกผันนะคะ”

“พูดมาสิ!”

หัวหน้าหลี่เร่งเร้าอย่างร้อนรน

ตอนนี้ เขาต้องการข่าวดีมากระตุ้นกำลังใจให้กับทุกคนเป็นอย่างมาก

เมื่อเห็นดังนั้น ผู้หญิงคนนั้นก็ไม่กล้าอิดออด รีบรายงานทันที

“กัปตันที่ชื่อจางฉีคนนั้น น่าจะเป็นตัวปลอมค่ะ ส่วนจางฉีตัวจริง ตอนนี้ยังอยู่ที่เมืองหนานไห่อยู่เลยค่ะ จางฉีคนปัจจุบัน คือคนที่มีชื่อว่า ซูอวี่ ค่ะ”

เปรี้ยง!

ในวินาทีนี้ หัวหน้าหลี่รู้สึกเหมือนตัวเองโดนฟ้าผ่าเข้าให้จริง ๆ

ตัวปลอมงั้นเหรอ?

กัปตันเครื่องบินคนนี้ คือตัวปลอมงั้นเหรอ?

เชี่ยเอ๊ย กัปตันตัวจริงยังอยู่ที่เมืองหนานไห่อยู่เลยเนี่ยนะ?

นั่นก็หมายความว่า คนที่อยู่บนเครื่องบินลำนั้น ขับเครื่องบินไม่เป็นงั้นสิ?!

ขับเครื่องบินไม่เป็น แล้วยังจะกล้าบินฝ่าเข้าไปในพายุฝนฟ้าคะนองอีกเนี่ยนะ?!

จบกัน!

ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว!

ต้องตายกันหมดแน่ ๆ!

หัวหน้าหลี่ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ดวงตาเหม่อลอยไร้จุดหมาย สีหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด

ภายในศูนย์ควบคุม

เจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ ก็มีอาการไม่ต่างจากหัวหน้าหลี่เลยสักนิด

ตัวปลอมงั้นเหรอ???

กัปตันของเที่ยวบินหนานไห่ 9141 เป็นตัวปลอมเหรอ?!

แล้วแบบนี้จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย?

กัปตันตัวปลอม คงต้องตายสถานเดียวแน่ ๆ!

ต้องรู้ไว้นะว่า การขับเครื่องบิน มันไม่เหมือนกับการขับรถยนต์นะเว้ย

ขับรถยนต์ คนธรรมดาทั่วไปอาจจะพอเดาวิธีขับได้จากการสังเกตคนอื่นขับบ่อย ๆ

แต่เครื่องบินมันต่างออกไปสิ

บนแผงหน้าปัดมีปุ่มควบคุมตั้งหลายสิบปุ่ม คนธรรมดาทั่วไปอย่าว่าแต่จะขับเลย

แค่มองดูก็ตาลายแล้ว!

ในวินาทีนี้ เจ้าหน้าที่ทุกคนต่างก็ตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก

และในเวลาเดียวกัน

บนท้องฟ้า

เที่ยวบินหนานไห่ 9141 ก็ได้บินฝ่าเข้าไปในเมฆพายุฝนฟ้าคะนอง จนหายลับไปจากสายตาเสียแล้ว

ผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วน พากันยกโทรศัพท์มือถือและกล้องวิดีโอขึ้นมาถ่ายภาพท้องฟ้า หวังว่าจะได้เห็นเหตุการณ์อะไรบางอย่าง

ทว่าเมฆพายุมันหนาทึบเกินไป ทำให้มองไม่เห็นอะไรเลยสักอย่าง

กลับมีเพียงสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างหนักเท่านั้น

และในขณะเดียวกัน

ภายในกลุ่มเมฆพายุ

เครื่องบินลำหนึ่ง กำลังบินฝ่าพายุไปอย่างรวดเร็ว

ซูอวี่ที่นั่งอยู่ในห้องนักบิน สายตาจับจ้องไปเบื้องหน้าอย่างแน่วแน่

ทว่าเบื้องหน้ากลับมืดสนิทไปหมด เขาจึงมองเห็นได้เพียงแค่สถานการณ์ในระยะไม่กี่สิบเมตรจากแสงไฟหน้ารถของเครื่องบินเท่านั้น

ไม่นานนัก บนร่างกายของเขาก็มีหยดน้ำเกาะอยู่เต็มไปหมด

เมฆพายุมีความชื้นสูงมาก เมื่อเครื่องบินบินฝ่าเข้าไป ก็ย่อมต้องเปียกน้ำเป็นธรรมดา

แต่โชคดีที่แผงหน้าปัดของเครื่องบิน มีระบบกันน้ำและกันไฟฟ้าสถิตติดตั้งเอาไว้

มันจึงยังสามารถทำงานได้ตามปกติ

ทว่าระบบการสื่อสาร กลับถูกตัดขาดไปโดยสิ้นเชิง

ซูอวี่จ้องมองไปเบื้องหน้า สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะขับเครื่องบินต่อไป

สิ่งที่เป็นที่พึ่งพาเดียวที่ทำให้เขากล้าบินฝ่าเข้าไปในพายุฝนฟ้าคะนอง ก็คือทักษะการหยั่งรู้ถึงอันตรายระดับเทพเจ้า

มันสามารถช่วยรักษาชีวิตของเขาเอาไว้ได้ในยามคับขัน

แต่ทว่า แตกต่างจากซูอวี่ที่ยังคงมีความมั่นใจอยู่บ้าง

ในตอนนี้

ภายในห้องผู้โดยสาร

ทั่วทั้งห้องผู้โดยสาร ตกอยู่ในความเงียบสงัด

ผู้โดยสารจำนวนนับไม่ถ้วน ต่างมองดูเมฆหมอกสีดำมืดที่อยู่ด้านนอกหน้าต่างด้วยความหวาดผวา ภายในใจเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

แสงฟ้าแลบที่สว่างวาบขึ้นมาเป็นระยะ ๆ ยิ่งทำให้พวกเขารู้สึกหวาดกลัวจนแทบจะสติแตก

ทว่าในสถานการณ์เช่นนี้ กลับไม่มีใครกล้าปริปากพูดอะไรออกมาเลย แม้แต่เด็ก ๆ ก็ยังไม่กล้าร้องไห้เลยด้วยซ้ำ

ทุกคนต่างก็หวาดกลัว

กลัวว่าตัวเองจะส่งเสียงดัง จนไปรบกวนสายฟ้าที่ซ่อนตัวอยู่ในกลุ่มเมฆหมอกเหล่านั้น

ทั่วทั้งห้องผู้โดยสาร ตกอยู่ในความเงียบสงัดที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

และสถานการณ์เช่นนี้ ก็ดำเนินไปได้ไม่นานนัก

วินาทีต่อมา สายฟ้าฟาดก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นมา

เปรี้ยง!!!

สายฟ้าฟาดสายหนึ่ง พุ่งเฉียดปีกเครื่องบินไปอย่างหวุดหวิด เครื่องบินก็เริ่มเกิดอาการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงเช่นกัน

สิ่งนี้ ทำให้ผู้โดยสารจำนวนนับไม่ถ้วนทนเก็บความรู้สึกเอาไว้ไม่ไหวอีกต่อไป พากันส่งเสียงกรีดร้องออกมาด้วยความหวาดผวา

“ฉันไม่อยากตาย ฉันไม่อยากตายจริง ๆ นะ!”

“ฉันทำเวรกรรมอะไรไว้ ถึงต้องมาโดนฟ้าผ่าแบบนี้ด้วย”

“ฉันคิดถึงบ้าน ฉันอยากกลับบ้าน ฉันอยากมีชีวิตอยู่!”

ผู้โดยสารจำนวนนับไม่ถ้วน กรีดร้องด้วยความหวาดกลัว

แม้แต่บรรดาแอร์โฮสเตส ก็หมดปัญญาที่จะคอยปลอบประโลมผู้โดยสารแล้ว

พวกเธอนั่งประจำที่ของตัวเอง สีหน้าก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัวไม่แพ้กัน

ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า เที่ยวบินธรรมดา ๆ เที่ยวบินหนึ่ง จะกลายมาเป็นแบบนี้ไปได้

บางที พวกเขาอาจจะต้องตายกันหมดจริง ๆ ก็ได้?!

ผู้คนนับไม่ถ้วน รู้สึกหวาดผวาเป็นอย่างมาก

และในห้องนักบินส่วนหน้า

ซูอวี่ก็เอามือปาดน้ำฝนที่เกาะอยู่บนเส้นผมออก

เมื่อกี้ สายฟ้าฟาดเกือบจะโดนปีกเครื่องบินเข้าให้แล้ว

ถ้าโดนเข้าล่ะก็ ถังน้ำมันเชื้อเพลิงที่อยู่ข้างในก็อาจจะระเบิดขึ้นมาได้เลย

แต่โชคดี ที่ในจังหวะสำคัญ เขาสามารถหักหลบได้ทันท่วงที

ทว่า ซูอวี่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน ว่าเขาจะสามารถหลบหลีกได้อีกกี่ครั้ง

สายตาของเขา หันไปมองที่เรดาร์ตรวจสภาพอากาศ

เรดาร์หยุดทำงานไปตั้งแต่บินเข้ามาในเขตพายุฝนฟ้าคะนองแล้ว

แต่จากการสังเกตก่อนหน้านี้

เขตพายุฝนฟ้าคะนองครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 20 กว่ากิโลเมตร นั่นก็หมายความว่า ด้วยความเร็วของเครื่องบินในตอนนี้ จะต้องใช้เวลาประมาณ 2 นาที ถึงจะบินพ้นเขตพายุฝนฟ้าคะนองไปได้อย่างสมบูรณ์แบบ

และตอนนี้ ก็เพิ่งจะผ่านไปแค่ 30 วินาทีเท่านั้น

แต่ก็เอาเถอะ

อย่างน้อย ๆ ก็ใช้เวลาไม่นานนักหรอก

ซูอวี่เพิ่งจะคิดแบบนั้น

วินาทีต่อมา ทักษะการหยั่งรู้ถึงอันตรายระดับเทพเจ้า ก็ทำงานขึ้นมาอีกครั้ง!