ตอนที่ 345 สภาพอากาศแปรปรวนอย่างรุนแรง เปลี่ยนแปลงเส้นทางการบิน

ตอนที่ 345 สภาพอากาศแปรปรวนอย่างรุนแรง เปลี่ยนแปลงเส้นทางการบิน

เครื่องบิน เกิดอาการสั่นสะเทือนขึ้นมาอย่างกะทันหัน!

มันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงเลยทีเดียว!

เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

พริบตานั้น ผู้โดยสารทุกคนที่อยู่บนเครื่อง ต่างก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้นกับเครื่องบิน สีหน้าของทุกคนเริ่มฉายแววความตื่นตระหนกออกมา

บรรดาแอร์โฮสเตสเองก็มีอาการไม่ต่างกัน พวกเธอมีสีหน้างุนงงเป็นอย่างมาก

แต่ถึงกระนั้น พวกเธอก็ยังคงมีความเป็นมืออาชีพมากพอที่จะรักษาสติเอาไว้ได้อย่างเยือกเย็น

“ผู้โดยสารทุกท่านโปรดทราบ กรุณาอยู่ในความสงบ เครื่องบินอาจจะกำลังเผชิญกับสภาพอากาศแปรปรวน ขอความกรุณาทุกท่านรัดเข็มขัดนิรภัยด้วยค่ะ”

“ผู้โดยสารทุกท่านโปรดทราบ กรุณาอยู่ในความสงบ และรัดเข็มขัดนิรภัยด้วยค่ะ”

หัวหน้าพนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน ประกาศผ่านไมโครโฟน

ในเวลาอันรวดเร็ว ผู้โดยสารหลายคนก็รีบจัดการรัดเข็มขัดนิรภัยของตัวเองอย่างว่าง่าย

และในขณะเดียวกัน

ภายในห้องนักบิน

คิ้วของเฉินผิง ก็ขมวดเข้าหากันแน่น

“มีกระแสลมแปรปรวนนิดหน่อย แต่ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรร้ายแรงหรอก”

พูดจบ เฉินผิงก็รีบหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาทันที

“ศูนย์ควบคุมการบินภาคพื้นดินเมืองฮว๋าไห่ ที่นี่เที่ยวบินหนานไห่ 9141 พวกเรากำลังเผชิญกับสภาพอากาศแปรปรวนอย่างรุนแรง ขออนุญาตไต่ระดับความสูงครับ”

“ศูนย์ควบคุมการบินภาคพื้นดินรับทราบ เที่ยวบินหนานไห่ 9141 โปรดไต่ระดับขึ้นสู่เพดานบินปลอดภัย 9,500 เมตร ทราบแล้วเปลี่ยน”

“เที่ยวบินหนานไห่ 9141 รับทราบ กำลังไต่ระดับความสูงครับ”

เฉินผิงรีบตอบรับศูนย์ควบคุมการบินภาคพื้นดิน ก่อนจะดันคันบังคับให้เครื่องบินเชิดหัวขึ้น

ในเวลาอันรวดเร็ว เครื่องบินก็เริ่มไต่ระดับความสูงขึ้นไป

“เที่ยวบินหนานไห่ 9141 ถึงเพดานบินปลอดภัยแล้วครับ”

“รับทราบเที่ยวบินหนานไห่ 9141 ตอนนี้ขอกระจายข่าวสารจากกรมอุตุนิยมวิทยา ขณะนี้เมืองฮว๋าไห่กำลังจะเผชิญกับพายุฝนฟ้าคะนอง ขอให้เที่ยวบินของคุณเดินทางไปถึงสนามบินเมืองฮว๋าไห่ตรงเวลา 16.00 น. คาดว่าพายุฝนฟ้าคะนองจะก่อตัวขึ้นในเวลา 16.30 น. ทราบแล้วเปลี่ยน”

ผ่านทางวิทยุสื่อสาร มีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นมาอีกครั้ง

คำพูดนี้ ทำให้เฉินผิงถึงกับมีสีหน้าประหลาดใจขึ้นมา

ด้านข้าง ซูอวี่ก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเช่นกัน

พายุฝนฟ้าคะนองงั้นเหรอ?

“ช่างบังเอิญจริง ๆ แฮะ”

เฉินผิงยิ้มรับ ก่อนจะรีบตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว

“เที่ยวบินหนานไห่ 9141 รับทราบครับ”

“รับทราบครับ”

หลังจากที่ศูนย์ควบคุมการบินภาคพื้นดินแจ้งเตือนเสร็จสิ้น การสื่อสารก็ถูกตัดไป

ส่วนเครื่องบิน หลังจากที่ไต่ระดับความสูงขึ้นมาแล้ว อาการสั่นสะเทือนเมื่อครู่นี้ก็หายไปจนหมดสิ้น

สิ่งนี้ ทำให้ทุกคนถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก

ส่วนซูอวี่กลับมีสีหน้าเรียบเฉย ไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ออกมาเลย

การที่เครื่องบินจะเผชิญกับสภาพอากาศแปรปรวน ถือเป็นเรื่องปกติมาก

แค่เพิ่มระดับความสูงขึ้นไป ก็สามารถแก้ปัญหาได้แล้ว

แน่นอนว่า อาการสั่นสะเทือนที่ผิดปกตินั้น ไม่นับรวมอยู่ในกรณีนี้

“นายเพิ่งจะขึ้นบินเป็นครั้งแรก ก็ถือว่าโชคดีไม่เบาเลยนะเนี่ย ที่มาเจอสภาพอากาศแปรปรวนรุนแรงแบบกะทันหันเข้าให้แล้ว”

เฉินผิงหันไปส่งยิ้มให้ซูอวี่

สิ่งที่เขาพูดมา มันก็จริงอยู่หรอก

ด้วยการเฝ้าระวังของกรมอุตุนิยมวิทยา สภาพอากาศที่แปรปรวนส่วนใหญ่ ล้วนสามารถคาดการณ์ล่วงหน้าได้

แน่นอนว่า ก็ไม่อาจตัดความเป็นไปได้ที่สภาพอากาศบางอย่างอาจจะก่อตัวขึ้นอย่างกะทันหัน

เพราะระบบอุตุนิยมวิทยามันมีความซับซ้อนมาก และมีปัจจัยที่ยากจะควบคุมได้อยู่มากมาย มนุษย์เราจึงยากที่จะสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงทั้งหมดได้ ทำได้เพียงแค่อาศัยข้อมูลที่สะสมมา เพื่อนำมาใช้ในการพยากรณ์เท่านั้น

และสำหรับคำพูดของเฉินผิง ซูอวี่ก็ยิ้มรับ

“แบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะครับ ยังไงซะตอนที่พวกเราลงจอด พายุฝนฟ้าคะนองก็ยังไม่ก่อตัวขึ้นอยู่ดี ถือซะว่าได้เปิดหูเปิดตาไปในตัวด้วยเลยครับ”

ซูอวี่ตอบกลับไปอย่างไม่ใส่ใจนัก

อันที่จริง เขาก็เคยสวมชุดวิงสูทฟลายอิงบินฝ่าพายุฝนฟ้าคะนองมาแล้ว

ตอนนี้แค่มานั่งเครื่องบินฝ่าพายุฝนฟ้าคะนองที่ยังไม่ทันก่อตัวขึ้นมาเต็มที่เลยด้วยซ้ำ

เขาจะไปรู้สึกตื่นตระหนกได้ยังไงล่ะ?

เมื่อได้ยินดังนั้น เฉินผิงก็ยิ้มรับ แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก

ซูอวี่เองก็รู้สึกยินดีเช่นกัน

เขานั่งจ้องมองดูแผงหน้าปัด พร้อมกับตรวจสอบข้อมูลไปเรื่อยเปื่อย

ตอนนี้เหลือระยะทางอีกแค่ 500 กิโลเมตรก็จะถึงเมืองฮว๋าไห่แล้ว

คาดว่าน่าจะใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมง ก็คงจะได้ลงจอดแล้วล่ะ

พอถึงตอนนั้น เขาก็สามารถหาทางหลบหนีไปได้แล้ว

เมื่อคิดได้เช่นนั้น สภาพจิตใจของซูอวี่ก็เริ่มผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด

ทว่าการเดินทาง ก็ยังคงดำเนินต่อไป

เวลาผ่านไปอีกประมาณสิบกว่านาที

ระยะเวลาสองชั่วโมงในการเดินทาง ตอนนี้ก็เหลืออีกเพียงแค่สามสิบกว่านาทีเท่านั้น

เฉินผิงเองก็เริ่มลดระดับความสูงของเครื่องบินลงแล้ว

ทว่าการลดระดับความสูงลงในครั้งนี้ กลับทำให้เครื่องบินเกิดอาการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงขึ้นมาอีกครั้ง

“แปลกจัง ขอบเขตของสภาพอากาศแปรปรวนในครั้งนี้ มันดูกว้างผิดปกตินะเนี่ย”

เฉินผิงมองดูเรดาร์ตรวจสภาพอากาศ พลางขมวดคิ้วแน่น

ซูอวี่ก็หันไปมองเรดาร์ตรวจสภาพอากาศเช่นกัน

ด้วยทักษะการขับเครื่องบินระดับเทพเจ้า เขาย่อมสามารถอ่านค่าจากเรดาร์ตรวจสภาพอากาศได้อย่างทะลุปรุโปร่งอยู่แล้ว

นี่คือเรดาร์ที่ติดตั้งอยู่บนเครื่องบิน มีไว้เพื่อตรวจจับสภาพอากาศแปรปรวน เพื่อให้เครื่องบินสามารถหลบหลีกได้ทันท่วงที

และในตอนนี้ ซูอวี่ก็กำลังจ้องมองเรดาร์ตรวจสภาพอากาศอยู่

แววตาของเขา เริ่มทวีความตึงเครียดมากขึ้นเรื่อย ๆ

“กัปตันเฉินครับ ดูเหมือนว่าตอนนี้พวกเรากำลัง... บินเข้าไปในใจกลางของสภาพอากาศแปรปรวนเลยนะครับ?”

ซูอวี่เอ่ยขึ้น

พูดตามตรง ตอนที่เขาพูดประโยคนี้ออกมา แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังรู้สึกประหลาดใจเลย

นี่มันจะเป็นไปได้ยังไง?

เมื่อกี้เฉินผิงก็เพิ่งจะบังคับเครื่องบินหลบหลีกพื้นที่ที่มีสภาพอากาศแปรปรวนรุนแรงไปแล้วไม่ใช่เหรอ?

แล้วทำไมจู่ ๆ ตอนนี้เครื่องบินถึงได้มาโผล่อยู่ในใจกลางของสภาพอากาศแปรปรวนได้ล่ะ?

และคำพูดของซูอวี่ ก็ทำให้เฉินผิงรู้สึกตกตะลึงไปเช่นกัน

พูดตามตรง เขาขับเครื่องบินมาเจ็ดแปดปีแล้ว ก็ยังไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อนเลย

เมื่อกี้เขาอุตส่าห์ตั้งใจบินหลบเลี่ยงไปแล้วนะ!

แล้วทำไมจู่ ๆ ถึงได้มาโผล่อยู่ในใจกลางของสภาพอากาศแปรปรวนได้ล่ะ?

แถมดูจากสถานการณ์แล้ว สภาพอากาศแปรปรวนในครั้งนี้ ก็มีแนวโน้มว่าจะทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ ด้วย

เฉินผิงไม่รอช้า รีบหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาทันที

“เรียกศูนย์ควบคุมการบินภาคพื้นดิน ที่นี่เที่ยวบินหนานไห่ 9141 ตอนนี้พวกเราดูเหมือนจะบินเข้ามาในใจกลางของสภาพอากาศแปรปรวนแล้วครับ รบกวนช่วยตรวจสอบให้หน่อยครับ”

“เที่ยวบินหนานไห่ 9141 ศูนย์ควบคุมการบินภาคพื้นดินรับทราบแล้วครับ กำลังดำเนินการประสานงานกับศูนย์อุตุนิยมวิทยาเมืองฮว๋าไห่อยู่ครับ”

ในเวลาอันรวดเร็ว ก็มีเสียงตอบรับดังมาจากวิทยุสื่อสาร

และในขณะเดียวกัน

จากการที่เครื่องบินลดระดับความสูงลง

อาการสั่นสะเทือน ก็เริ่มรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ

บรรยากาศภายในห้องผู้โดยสาร เริ่มจะตกอยู่ในความวุ่นวายอีกครั้ง

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?! พวกคุณขับเครื่องบินภาษาอะไรเนี่ย ทำไมถึงได้สั่นขนาดนี้?!”

“ใช่แล้ว! ฉันจะอ้วกอยู่แล้วเนี่ย ขับเครื่องบินเป็นประเนี่ย?”

“คุณแอร์โฮสเตสคะ ภรรยาของผมอาเจียนออกมาแล้ว พวกคุณพอจะมีถุงกระดาษบ้างไหมคะ!”

ภายในห้องผู้โดยสาร มีเสียงโวยวายหลากหลายรูปแบบดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง

บรรดาแอร์โฮสเตสต่างก็พยายามเข้าไปพูดคุยปลอบโยน

และเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ ซูอวี่ที่อยู่ในห้องนักบินส่วนหน้า ก็สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน

เฉินผิงย่อมรับรู้ถึงสถานการณ์นี้เช่นกัน

แต่ในตอนนี้ เขาทำได้เพียงแค่รอการตอบกลับจากศูนย์ควบคุมการบินภาคพื้นดินเท่านั้น

โชคดีที่ใช้เวลาไม่นานนัก

ผ่านไปเพียงแค่ครึ่งนาที วิทยุสื่อสารก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“เที่ยวบินหนานไห่ 9141 ศูนย์อุตุนิยมวิทยารายงานว่า พื้นที่ใจกลางพายุฝนฟ้าคะนองมีการเคลื่อนตัวไปจากเดิมแล้ว ตอนนี้พวกคุณกำลังอยู่ในบริเวณใจกลางพายุฝนฟ้าคะนอง ซึ่งพายุกำลังก่อตัวขึ้น โปรดเปลี่ยนเส้นทางการบินไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ทันที แผนที่เส้นทางการบินถูกอัปเดตเรียบร้อยแล้ว โปรดระวังลูกเห็บที่อาจจะเกิดจากกระแสลมพัดขึ้นด้วย! ทราบแล้วเปลี่ยน!”

เสียงจากศูนย์ควบคุมการบินภาคพื้นดิน ดังขึ้นมาอีกครั้ง

ทว่าในครั้งนี้ น้ำเสียงของอีกฝ่าย กลับดูร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด

พื้นที่ใจกลางพายุฝนฟ้าคะนอง มีการเคลื่อนตัวไปจากเดิมแล้ว!

เพียงแค่สิบกว่านาที สภาพอากาศที่แปรปรวนอย่างหนัก ก็สามารถเปลี่ยนตำแหน่งการก่อตัวของพายุฝนฟ้าคะนองไปได้แล้วงั้นเหรอ?

นี่คือสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อนเลย!

แม้แต่กัปตันเฉิน ก็ยังต้องชะงักไปในพริบตา

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย?

ใจกลางพายุฝนฟ้าคะนอง เคลื่อนตัวจากจุดที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบกิโลเมตร มาอยู่ที่ตำแหน่งของพวกเขาเนี่ยนะ?!

แถมจากที่ทางศูนย์ควบคุมการบินภาคพื้นดินบอกมา ดูเหมือนว่ากระแสลมพัดขึ้นจะทำให้เกิดลูกเห็บตกด้วยงั้นเหรอ?

เฉินผิง เริ่มรู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมาแล้ว

แต่เขาก็ยังคงพยายามรักษาความเยือกเย็นเอาไว้ พร้อมกับตอบกลับไปว่า

“เที่ยวบินหนานไห่ 9141 รับทราบครับ กำลังดำเนินการเปลี่ยนเส้นทางการบิน”

พูดจบ เฉินผิงก็ผลักคันบังคับให้เครื่องบินเปลี่ยนทิศทาง

พริบตานั้น เครื่องบินโดยสารก็เอียงตัวไปด้านข้าง มุ่งหน้าไปยังตำแหน่งที่ระบุไว้ในแผนที่เส้นทางการบิน

และในขณะเดียวกัน เนื่องจากการเลี้ยวเปลี่ยนทิศทางกะทันหัน ประกอบกับสภาพอากาศที่แปรปรวนอย่างหนัก

ทำให้เครื่องบินเกิดอาการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงกลางอากาศ!

สิ่งนี้ ทำให้ผู้โดยสารในห้องผู้โดยสาร พากันส่งเสียงก่นด่าออกมาอย่างต่อเนื่อง

“พวกคุณกำลังทำบ้าอะไรกันเนี่ย?! นี่กำลังขับเครื่องบินอยู่หรือเปล่าเนี่ย?!”

“ถ้าให้ลูกฉันมาขับ ยังขับได้ดีกว่าพวกคุณอีก ตอนนี้พวกคุณกำลังจะบินไปไหนกันเนี่ย?”

“ช่วยเลิกสั่นสักทีได้ไหม ภรรยาของผมกำลังท้องอยู่นะ!”

ภายในห้องผู้โดยสาร ผู้โดยสารจำนวนมากต่างตะโกนด่าทอ บางคนก็มีสีหน้าหวาดกลัวสุดขีด ขณะจ้องมองไปรอบ ๆ

สำหรับเรื่องนี้ เฉินผิงมีสีหน้าเรียบเฉย เขาจดจ่ออยู่กับการบังคับเครื่องบินต่อไป

ส่วนซูอวี่ ก็หยิบไมโครโฟนสำหรับประกาศภายในห้องผู้โดยสารขึ้นมา

“ผู้โดยสารทุกท่านครับ ผมคือจางฉี กัปตันของเที่ยวบินนี้ ขณะนี้พวกเรากำลังบินฝ่าสภาพอากาศที่แปรปรวนอย่างรุนแรง เพื่อเตรียมตัวลงจอด ขอความกรุณาทุกท่านโปรดอยู่ในความสงบ รักษาสติให้มั่น รัดเข็มขัดนิรภัย และปฏิบัติตามคำแนะนำของพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินอย่างเคร่งครัดด้วยครับ”

ซูอวี่พูดไปพลาง สายตาจดจ่ออยู่ที่แผงหน้าปัดไปพลาง

ตอนนี้สถานการณ์ดูเหมือนจะไม่มีปัญหาอะไร

พายุฝนฟ้าคะนองยังไม่ได้ก่อตัวขึ้นอย่างเต็มที่ ก็น่าจะสามารถบินฝ่าไปได้ แค่จะรู้สึกสั่นสะเทือนไปบ้างเล็กน้อยเท่านั้นแหละ

แน่นอนว่า ผู้โดยสารที่อยู่ด้านหลังไม่มีทางรู้เรื่องนี้หรอก

เขาจึงต้องออกมาชี้แจงให้ทุกคนรับทราบ

และเมื่อได้ยินคำพูดของซูอวี่

ความวุ่นวายภายในห้องผู้โดยสาร ก็เริ่มลดน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อเห็นดังนั้น ซูอวี่ก็วางไมโครโฟนลง

“วันนี้มีนายร่วมบินด้วยเนี่ย มีเรื่องให้ต้องปวดหัวเยอะจริง ๆ เลยนะ”

เฉินผิงเหลือบมองซูอวี่ พลางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

สิ่งที่เขาพูดมา มันก็จริงอยู่หรอก

ตอนนี้เครื่องบินกำลังจะบินไปตามเส้นทางที่กำหนด เพื่อหลุดพ้นจากเขตที่พายุฝนฟ้าคะนองกำลังก่อตัวขึ้น เฉินผิงก็เลยรู้สึกผ่อนคลายลงบ้างแล้ว

เมื่อได้ยินดังนั้น ซูอวี่ก็ยิ้มรับ แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะอ้าปากพูดตอบกลับไปนั่นเอง

วินาทีต่อมา ปัง!

ทั่วทั้งห้องนักบิน ก็เกิดอาการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

สายตาของซูอวี่ หันไปมองที่ด้านนอก

บนกระจกบังลม รอยร้าวเส้นหนึ่ง กำลังค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น...