ตอนที่ 295 ยืมมือฆ่าคน นักสู้เหรียญทองหวังเทา

ตอนที่ 295 ยืมมือฆ่าคน นักสู้เหรียญทองหวังเทา

เงาร่างอันกำยำล่ำสันเดินก้าวออกมา

ถ้าไม่ใช่หวังเทาแล้วจะเป็นใครล่ะ?!

ที่ด้านหลังของเขา ยังมีเจ้าหน้าที่ไล่ล่าคนอื่น ๆ รวมถึงเจ้าหน้าที่ไล่ล่าอีกหลายสิบคนที่ขึ้นลิฟต์มาพร้อมกันด้วย

“หัวหน้าครับ พวกเราจะบุกเข้าไปเลยไหมครับ?”

“ยังก่อน อย่าเพิ่งรีบร้อน เวลาจะตีกัน มันต้องอาศัยความได้เปรียบเรื่องจำนวนคนเข้าสู้สิ”

“รอให้คนของพวกเราขึ้นมากันครบก่อน แล้วค่อยบุกเข้าไปหักขาซูอวี่ไอ้สารเลวนั่นให้หมด!”

รอยยิ้มเหี้ยมเกรียม ปรากฏขึ้นที่มุมปากของหวังเทา

เขารอคอยวันนี้มานานแสนนานแล้ว!

ซูอวี่ไอ้หมอนี่ ถึงกับกล้ามาสู้กับพวกเราแบบซึ่ง ๆ หน้าเลยเหรอเนี่ย?

ถึงแม้เขาจะไม่รู้ว่า ไอ้หมอนี่จะมีแผนชั่วอะไรซ่อนอยู่อีกหรือเปล่าก็เถอะ

แต่หวังเทาก็ขี้เกียจจะสนใจแล้วล่ะ

ตอนนี้เขาก็แค่อยากจะอัดมันให้ยับ เพื่อระบายความแค้นที่อัดอั้นมานานเท่านั้นแหละ

ไม่อย่างนั้น ขืนปล่อยไว้แบบนี้ มีหวังเขาต้องถูกไอ้หมอนี่กวนประสาทจนอกแตกตายแน่ ๆ!

คำพูดของเขา ทำให้คนอื่น ๆ ค่อย ๆ สงบสติอารมณ์ลง เพื่อรอให้เพื่อนร่วมทีมคนอื่น ๆ ตามขึ้นมาสมทบ

ด้านข้าง ซ่างกวนเยว่กำลังครุ่นคิดอยู่ว่า ซูอวี่ตั้งใจจะทำอะไรกันแน่

แต่ไม่ว่าจะคิดยังไง เธอก็คิดไม่ออกว่าซูอวี่จะมีแผนการอะไรแอบแฝงอยู่

หรือว่า... หมอนั่นแค่อยากจะมาท้าตีท้าต่อยจริง ๆ???

แค่นี้เองเหรอ???

ซ่างกวนเยว่รู้สึกสับสนและไม่แน่ใจ

ส่วนทางด้านหวังเทา

หลังจากรออยู่หลายนาที

ในที่สุด เจ้าหน้าที่ไล่ล่าทุกคนก็ขึ้นมาถึงจนครบแล้ว

เมื่อหันกลับไปมองลูกน้องที่ยืนออจนเต็มบันไดทางเดิน รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของหวังเทาอีกครั้ง

อยากจะมีเรื่องนักใช่ไหม?

ซูอวี่ วันนี้ฉันจะทำให้แกได้รู้ซึ้งเอง

ว่าพลังการต่อสู้ที่แท้จริงน่ะ มันเป็นยังไง!

“ทุกคนตามฉันมา!”

หวังเทาตะโกนลั่น ก่อนจะวิ่งนำหน้าไปยังจุดที่ซูอวี่บอกเอาไว้ก่อนหน้านี้

เจ้าหน้าที่ไล่ล่าหลายร้อยคนวิ่งตามกันไปเป็นพรวน พลังทำลายล้างย่อมน่าสะพรึงกลัวอย่างไม่ต้องสงสัย

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เจ้าหน้าที่ไล่ล่าพวกนี้ล้วนแต่เป็นทหารที่ปลดประจำการมาแล้วทั้งสิ้น ดังนั้น การวิ่งของพวกเขาจึงเป็นระเบียบเรียบร้อยและพร้อมเพรียงกันอย่างน่าทึ่ง

ในเวลาเพียงไม่นาน ผู้คนในบริเวณนั้นต่างก็ต้องตกตะลึงไปตาม ๆ กัน

และในเวลาเดียวกัน

ภายในร้านค้า

ชายผิวดำก็ลุกขึ้นยืนแล้วเช่นกัน

“เวลา 30 นาที หมดลงแล้วนะ หลังจากนี้ ก็อย่ามาโทษฉันก็แล้วกัน”

ชายผิวดำแสยะยิ้มอย่างโอหัง

พร้อมกันนั้น เขาก็กวาดสายตามองหญิงสาวด้วยความหื่นกระหาย

ผู้หญิงที่ฉันหมายตาเอาไว้ ไอ้ขี้แพ้อย่างแกมีสิทธิ์อะไรมาแย่งไปจากฉันล่ะ?

น่าขำสิ้นดี!

ชายผิวดำมีสีหน้าเย่อหยิ่งจองหองเป็นอย่างมาก

สำหรับเรื่องนี้ ซูอวี่ไม่ได้แสดงอารมณ์ใด ๆ ออกมาเลย เขาทำเพียงแค่ยืนยิ้มรอคอยอยู่อย่างสงบนิ่งเท่านั้น

ในห้องถ่ายทอดสด ผู้ชมจำนวนมากก็เริ่มรู้สึกตื่นเต้นดีใจขึ้นมาแล้ว

[เป็นครั้งแรกเลยนะ ที่ฉันตั้งตารอคอยการมาถึงของพี่เทาน้อยขนาดนี้!]

[ใช่เลย! นี่เป็นครั้งแรกเลย ที่ฉันรู้สึกว่าพี่เทาน้อยแกดูน่าเกรงขามขนาดนี้!]

[พี่เทาจงเจริญ! อัดพวกมันให้เละไปเลย!]

[ถ้าพี่เทาไม่แผลงฤทธิ์ คงคิดว่าพวกเราเป็นแค่แมวป่วยสินะ?]

[เทพซู: พี่เทาน้อย มีคนรังแกฉัน พี่รีบมาช่วยฉันหน่อยสิ]

[ฮ่าฮ่าฮ่า ขำตาย พอพวกเจ้าหน้าที่ไล่ล่าขึ้นมาถึง ไอ้พวกกร่างนี่คงได้ตายศพไม่สวยแน่ ๆ!]

ในห้องถ่ายทอดสด ผู้ชมจำนวนนับไม่ถ้วนต่างก็ตั้งตารอคอยการปะทะกันอย่างใจจดใจจ่อ

และในขณะเดียวกัน

ที่ด้านนอกร้านค้า หวังเทาก็เดินทางมาถึงแล้ว

เมื่อมองทะลุผ่านกลุ่มชายผิวดำเข้าไป เขาก็เห็นซูอวี่

ดำมืดไปหมดเลยเนี่ยนะ???

ซูอวี่ไอ้หมอนั่น ไปหาพวกคนดำมาเป็นพรรคพวกเหรอเนี่ย?!

เชี่ยเอ๊ย!

หวังเทาแทบจะสติแตกเลยทีเดียว

ซูอวี่ไอ้หมอนี่ มันจะตกต่ำถึงขั้นนี้เลยเหรอ?!

และสิ่งที่ทำให้หวังเทารู้สึกโกรธยิ่งกว่าก็คือ

ไอ้หมอนั่น ยังกล้ามาออกคำสั่งกับพวกคนดำนี่อีกเหรอ?!

ภายในร้านค้า

ซูอวี่ชี้มือไปยังหวังเทาที่อยู่ด้านหลัง

“เห็นนั่นไหม นั่นแหละพี่ชายของฉัน พวกนายตายแน่!”

ซูอวี่เอ่ย

ทันใดนั้น ชายผิวดำก็ทำหน้าถมึงทึง หันกลับไปมองทางฝั่งหวังเทา

ทว่าพอเห็นจำนวนคนที่ยืนอยู่ฝั่งนั้น เขาก็ถึงกับอึ้งไปเลย

นี่มัน...

“ทำไม? พวกนายกลัวแล้วล่ะสิ? ก็นึกว่าจะแน่สักแค่ไหนเชียว?”

“ฟัค! ไอ้แมลงสาบ พวกฉันไม่ได้กลัวโว้ย พวกคนจีนอย่างพวกนายน่ะ มันก็เป็นแค่พวกขี้ขลาดทั้งนั้นแหละ!”

ชายผิวดำตะคอกกลับอย่างหัวเสีย

เมื่อซูอวี่ได้ยิน รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา แววตาของเขาฉายแววเย็นชาขึ้นมาในทันที

“ถ้างั้นพวกนายก็หันไปเผชิญหน้ากับพวกเขาดูสิ”

“มีอะไรต้องกลัวกันล่ะ?!”

ชายผิวดำจ้องมองซูอวี่เขม็ง ก่อนจะหันไปทางฝั่งหวังเทาพร้อมกับพรรคพวก

สายตาของหวังเทา ก็เย็นชาลงอย่างเห็นได้ชัดเช่นกัน

เยี่ยมมาก!

ซูอวี่ไอ้สารเลวนี่ มันจะตกต่ำถึงขั้นนี้เลยเหรอ???

แต่ก็แอบตลกดีเหมือนกันนะ หมอนั่นคิดว่าคนแค่นี้ จะสามารถหยุดยั้งพวกตนไว้ได้เหรอ?

หวังเทาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา แต่พอหัวเราะไปได้สักพัก สีหน้าของเขาก็กลับมาเย็นชาเหมือนเดิม

“บัดซบ! อัดพวกมันให้เละเลย!”

หวังเทาพุ่งตัวออกไปเป็นคนแรก

คนอื่น ๆ เองก็ไม่รอช้า พุ่งตามออกไปติด ๆ

พริบตานั้น เจ้าหน้าที่ไล่ล่าหลายร้อยนาย ก็พุ่งเข้าใส่พวกชายผิวดำพร้อมกัน

ถึงแม้ก่อนหน้านี้ พวกชายผิวดำจะทำปากเก่งว่าไม่กลัวก็เถอะ

แต่พอต้องมาเผชิญหน้ากับคนหมู่มาก พวกเขาก็ถึงได้รู้ว่า

ตัวเองไปกระตุกหนวดเสือเข้าให้แล้ว!

นี่มันคนเยอะเกินไปแล้วนะเว้ย!

ก่อนหน้านี้เพราะทางเดินมันค่อนข้างแคบ ชายผิวดำเลยเห็นเจ้าหน้าที่ไล่ล่าแค่ไม่กี่สิบคน

แต่เขาคาดไม่ถึงเลยว่า

ข้างหลังนั่น จะมีเจ้าหน้าที่ไล่ล่าซ่อนตัวอยู่อีกเป็นร้อย!

“ฟัค! ไอ้พวกคนจีนเฮงซวย! พวกนายสมควรตายกันให้หมด!”

“เชี่ยเอ๊ย! ปล่อยฉันนะเว้ย!”

“พวกนายทำแบบนี้มันไม่ยุติธรรมเลยนะ! ไม่ยุติธรรมเลยสักนิด!”

พริบตานั้น ทั่วทั้งชั้น 32 ก็ตกอยู่ในความโกลาหล

บรรยากาศชุลมุนวุ่นวายไปหมด

เสียงร้องโอดโอยของพวกชายผิวดำ สลับกับเสียงตะโกนอย่างดุดันของพวกเจ้าหน้าที่ไล่ล่า ดังปะปนกันไปหมด

แม้แต่หวังเทาเอง ก็ยังร่วมแจมในวงวิวาทอย่างสนุกสนาน

โคตรจะสะใจเลยว่ะ!

30 รุม 1 เลยนะเว้ย!

ทางซ้ายชกมา ทางขวาเตะไป

สะใจโว้ย!

หวังเทาดื่มด่ำกับความรู้สึกของการได้ต่อยตีอย่างเมามัน จนแทบจะถอนตัวไม่ขึ้น

นี่มันสะใจกว่าการวิ่งไล่จับซูอวี่ตั้งเยอะ!

พริบตานั้น สถานการณ์ก็ชุลมุนวุ่นวายไปหมด

ส่วนที่ด้านข้าง

ซ่างกวนเยว่ก็คอยจับตาดูสถานการณ์ของซูอวี่อยู่อย่างใกล้ชิด

ทว่าพอมองดูไปดูมา เธอก็พบว่า... ซูอวี่หายตัวไปซะแล้ว!

ซูอวี่หายตัวไปแล้วเหรอ???

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?!

ซ่างกวนเยว่พยายามมองหาหวังเทา

ทว่าหวังเทากำลังต่อสู้คลุกวงในอยู่กับชายผิวดำคนหนึ่งอย่างเมามัน

เขาไม่ได้ยินเสียงเรียกของซ่างกวนเยว่เลยสักนิด

ยิ่งไปกว่านั้น ในสถานการณ์ที่ชุลมุนวุ่นวายแบบนี้ ซ่างกวนเยว่ก็ไม่กล้าเดินฝ่าฝูงชนเข้าไปหรอก ดีไม่ดีอาจจะโดนลูกหลงเข้าให้ก็ได้!

และในขณะที่ซ่างกวนเยว่กำลังกระวนกระวายใจอยู่นั้นเอง

ภายในร้านค้า

หญิงสาวกลับยืนอึ้งกิมกี่ไปเลย

เธอจำเขาได้อย่างชัดเจนเลยล่ะ

นี่มันคือเจ้าหน้าที่ไล่ล่าจากรายการประกาศจับระดับโลกไม่ใช่หรือไง?!

แล้วคนที่อยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้...

ก็คือเทพซูเหรอ?!

หญิงสาวมองดูซูอวี่ที่เพิ่งจะเดินออกมาจากห้องลองเสื้อผ้าด้วยความตื่นเต้นดีใจ

“เทพซู?!”

“หืม? จำได้แล้วเหรอครับ?”

ซูอวี่ส่องกระจก พลางหันไปส่งยิ้มให้เธอ

สิ่งนี้ ทำให้หญิงสาวรู้สึกหัวใจพองโตขึ้นมาทันที

“เทพซู คุณช่วยชีวิตฉันเอาไว้เลยนะคะเนี่ย!”

“ก็แค่เรื่องบังเอิญน่ะครับ”

ซูอวี่ยิ้มตอบ ก่อนจะหันหลังเดินไปทางด้านหลังของร้าน

“เทพซู คุณจะไปไหนคะ?”

“ผมจะไปแล้วล่ะครับ”

ซูอวี่ตอบ

เมื่อได้ยินดังนั้น หญิงสาวก็ถึงกับอึ้งไปเลย

เทพซู... กำลังจะไปแล้วเหรอ

“งั้นเทพซูคะ คุณช่วยกอดฉันหน่อยได้ไหมคะ?”

หญิงสาวมองซูอวี่ด้วยสายตาเว้าวอน

สำหรับเรื่องนี้ ซูอวี่ก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าตอบตกลง

“ไม่มีปัญหาครับ”

เพิ่งจะพูดจบ หญิงสาวก็พุ่งเข้ามากอดเขาทันที

“พระเจ้าช่วย! ฉันเป็นแฟนพันธุ์แท้ของคุณเลยนะคะเนี่ย! ไม่คิดไม่ฝันเลยว่า วันนี้จะได้มีโอกาสมาเจอคุณตัวเป็น ๆ!”

หญิงสาวกอดซูอวี่ด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะผละตัวออก

“เอาล่ะค่ะ เทพซู คุณรีบหนีไปเถอะค่ะ ฉันจะเป็นกำลังใจให้คุณเสมอนะคะ!”

“ขอบคุณที่ให้การสนับสนุนนะครับ”

ซูอวี่ยิ้มตอบ ก่อนจะเดินไปที่ริมหน้าต่าง

วินาทีต่อมา เขาก็กระโดดลงไปเลย

หญิงสาวรีบชะโงกหน้าไปดูที่ริมหน้าต่างทันที

ทว่าเธอกลับมองไม่เห็นเงาร่างของซูอวี่แล้ว สิ่งนี้ทำให้เธอรู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก

และในขณะเดียวกัน

ที่ด้านนอก

การต่อสู้ก็ดำเนินมาถึงจุดสิ้นสุดแล้ว

ชายผิวดำกว่าสิบคน ไม่สามารถต้านทานการรุมล้อมของเจ้าหน้าที่ไล่ล่ากว่าร้อยนายได้ ต่างก็พากันลงไปนอนกองกับพื้นอย่างหมดสภาพ

ส่วนหวังเทา หลังจากเตะอัดชายผิวดำคนที่นอนแผ่หราอยู่บนพื้นไปอีกหนึ่งที เขาก็รู้สึกสะใจเป็นอย่างมาก ก่อนจะหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบอย่างสบายอารมณ์

“สะใจโว้ย ว่าแต่ซ่างกวน พวกเราจัดการรวบตัวซูอวี่ไว้ได้แล้วใช่ไหม?”

หวังเทาหันไปถามซ่างกวนเยว่ด้วยสีหน้าผ่อนคลาย

ซ่างกวนเยว่หน้าซีดเผือดลงไปถนัดตา

ด้านข้าง ยัยหนูโลลิหัวเราะร่วนออกมา

“พ่อคนตัวโต นายชกกระสอบทรายเสร็จแล้วเหรอ? ซูอวี่น่ะ หนีไปตั้งนานแล้วล่ะ”

หวังเทา: ......

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็หันไปมองรอบ ๆ ตัว

ลูกน้องของเขาทุกคน ก็มีสีหน้าไม่ต่างจากเขาเลย

นั่นก็คือ สีหน้าที่เต็มไปด้วยความสะใจ

แต่กลับไม่มีใครเห็นซูอวี่เลยสักคน

นี่มัน...

หวังเทาอึ้งไปเลย

และในตอนนั้นเอง ชายผิวดำที่นอนอยู่บนพื้น ก็พยายามยกมือขึ้นมา

“ฉันบอกแล้วไง ว่าเราอาจจะเข้าใจผิดกัน พวกเราก็มาเพื่อหาเรื่องหมอนั่นเหมือนกันนะเว้ย”

ชายผิวดำกระอักเลือดพลางเอ่ย

หวังเทา: ......

เขาเงียบกริบไปเลยทีเดียว

วินาทีต่อมา เขาก็ค่อย ๆ หลับตาลง

โดนหลอกแล้ว!

โดนพวกมันหลอกเข้าให้อย่างจังเลย!

ไอ้หมอนั่น... ยืมมือฆ่าคนชัด ๆ!

ฉันกลายเป็นลูกน้องของหมอนั่นไปแล้วเหรอเนี่ย?!

เชี่ยเอ๊ย!!!

“ไอ้บ้าเอ๊ย แกไม่รู้จัก...”

ชายผิวดำพยายามจะอ้าปากพูด แต่หวังเทากลับเตะสวนกลับไปหนึ่งที

“บัดซบเอ๊ย! หุบปากไปเลย!”

หวังเทาตวาดลั่น

ซ่างกวนเยว่ยกมือนวดขมับด้วยความรู้สึกปวดหัว

“รีบตามหาซูอวี่ต่อเถอะ”

“อืม”

หวังเทาไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบวิ่งลงบันไดไปอย่างรวดเร็ว

ส่วนเรื่องที่จะมีใครไปแจ้งความว่าชายผิวดำพวกนี้ถูกทำร้ายร่างกายงั้นเหรอ?

พวกเรามีหนังสืออนุญาตจากสถานีตำรวจเว้ย!

พวกนั้นคือกลุ่มคนที่ก่อเหตุทะเลาะวิวาท

ส่วนพวกเราคือการป้องกันตัวโดยชอบด้วยกฎหมายต่างหากล่ะ

แถมพวกนั้นยังพกพาอาวุธมีดมาด้วย ถือเป็นการขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่ของเจ้าพนักงานอีก กระทงนี้ก็ต้องโดนข้อหาก่อความวุ่นวายในที่สาธารณะไปเต็ม ๆ คงได้เข้าไปนอนกินข้าวแดงในคุกสักสองสามวันนั่นแหละ

ดีงามพระรามแปด

ทีมเจ้าหน้าที่ไล่ล่าทุกคนต่างก็ไม่ใส่ใจกับเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย

และในขณะที่พวกเจ้าหน้าที่ไล่ล่ากำลังเริ่มตระหนักถึงสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่นั้นเอง

ที่ด้านนอกตึก

ซูอวี่ในชุดสูทสีดำ ก็เดินทอดน่องออกมาอย่างสบายอารมณ์

“พี่เทานี่ เป็นนักสู้เหรียญทองที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ เลยนะเนี่ย”