ตอนที่ 160 สูญเสียเป้าหมาย ความคิดของซ่างกวนอวิ๋น

ตอนที่ 160 สูญเสียเป้าหมาย ความคิดของซ่างกวนอวิ๋น

ซูอวี่ไปไหน? นี่แหละปัญหาสำคัญที่สุด ถ้าร่องรอยยังหาไม่เจอ ก็เท่ากับสูญเสียเป้าหมายไปแล้วล่ะนะ

“ฉันขอดูวงจรปิดแล้ว พบว่าซูอวี่หายไปแถว ๆ เขตตอนใต้ของเมืองหนานไห่ หลังจากนั้นก็ไม่รู้แล้วว่าไปไหน” หลี่ข่ายบอก

นี่ทำให้การตามล่าซูอวี่ลำบากขึ้นมาทันที ความสามารถในการหนีรอดของซูอวี่ ทุกคนก็เห็นกันอยู่แล้ว พอไอ้หมอนี่เข้ามุมอับสายตาปุ๊บ จะหาตัวให้เจออีก ก็ยากสุด ๆ แล้ว

“แล้วจะเอายังไงต่อล่ะ?” หวังเทาอดถามไม่ได้ หลายคนก็เงียบ

ซ่างกวนอวิ๋นแกว่งขาไปมาเบา ๆ

“จะทำอะไรได้อีก ก็หาตามที่เที่ยวที่กินหรู ๆ ต่อไปสิ ไอ้หมอนั่นมีเงิน ไม่มีทางไม่ใช้หรอก ถ้าเขายอมไปซ่อนตัวเงียบ ๆ กินมาม่าล่ะก็ ฉันขอยอมแพ้เลยล่ะ!” ซ่างกวนอวิ๋นฮึดฮัด

คำพูดนี้ทำเอาหลายคนพยักหน้าเห็นด้วย ทำได้แค่นี้แหละ ซูอวี่ตอนนี้มีเงินก้อนโต ไม่มีทางไม่ใช้แน่นอน และดูจากนิสัยเขา พอใช้ปุ๊บ ก็ต้องเป็นที่หรู ๆ แน่นอน

เป้าหมายถูกกำหนดแล้ว ทีมไล่ล่าทั้งหมดก็เริ่มค้นหาสถานที่หรูหราทั่วเมืองหนานไห่อีกครั้ง

ในห้องถ่ายทอดสด เมื่อผู้ชมนับไม่ถ้วนเห็นดังนี้ ต่างก็หัวเราะก๊าก

[ฉันว่าพวกเจ้าหน้าที่ต่อให้โดนตีตายก็คิดไม่ถึงหรอก ว่าเทพซูตอนนี้กำลังลอยขึ้นสวรรค์อยู่แล้ว!]

[ฉันอิจฉาเทพซูจะตายอยู่แล้ว ชีวิตดี๊ดี]

[เจ้าหน้าที่กำลังใช้ความคิดอย่างหนักเพื่อจับเทพซู โดยไม่รู้เลยว่าเทพซูตอนนี้อยู่บนเรือยอทช์กอดสาวซ้ายขวาสบายใจเฉิบแล้วล่ะ]

[เทพซูยอดเยี่ยมที่สุด!]

ในห้องถ่ายทอดสด ผู้ชมนับไม่ถ้วนทอดถอนใจด้วยความซาบซึ้ง

และขณะเดียวกัน ไกลออกไปกลางทะเล เรือยอทช์ริชาร์ดกำลังแล่นฝ่าคลื่นลม ซูอวี่นอนบนดาดฟ้าเรือ ใส่แว่นกันแดด อาบแดดพักผ่อน ข้าง ๆ เขามีสาวสวยใส่ชุดเซ็กซี่ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวไม่ขาดสาย

สาว ๆ เองก็สงสัยเขาเหมือนกัน ผู้ชายคนนี้ ไม่เหมือนที่คิดไว้เลยนะ ขึ้นเรือมาก็เอาแต่นอนพักผ่อนเหรอ?

สิ่งที่สาว ๆ พวกนี้ไม่เข้าใจคือ ในหัวซูอวี่ตอนนี้ กำลังคิดเรื่องพวกเจ้าหน้าที่ไล่ล่าอยู่ เขาหนีจากแผ่นดินใหญ่มาทะเล ถึงจะสลัดหลุดได้ชั่วคราว แต่ดัชนีความอันตรายก็ยังคงพุ่งสูงอยู่ดี เหตุผลง่ายมาก บนบกมีที่ให้หนีเยอะแยะ แต่กลางทะเล ถ้าพวกเจ้าหน้าที่เจอเขาเข้าจริง ๆ พอมาถึง นอกจากโดดน้ำหนี หรือจับสาว ๆ เป็นตัวประกันแล้ว ก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้วมั้ง?

นี่แหละคือปัญหา

ทว่าเมื่อประเมินโอกาสที่พวกเจ้าหน้าที่ไล่ล่าจะค้นหาเจอ ซูอวี่ก็ส่ายหน้าไปมา มันมีโอกาสน้อยเอามาก ๆ เลยล่ะ สถานะที่เขาปลอมขึ้นมามันปกติมาก มีแค่เรื่องที่มาของเงินเท่านั้นที่มีปัญหา

คนที่จนขนาดต้องเอาบัตรประชาชนไปขาย ไม่มีทางรวยได้หรอก แน่นอน ขอแค่พวกเขาไม่ตรวจบัญชีเขา ก็ไม่มีปัญหาอะไร

และถ้าอีกฝ่ายมาถึงนี่ได้จริง ๆ ซูอวี่ก็ไม่มายด์ที่จะโชว์ให้ดู ว่าอะไรคือการหนีเอาชีวิตรอดขั้นสุดยอด

“ชีวิตช่างงดงามเหลือเกิน” ซูอวี่เหลือบมองทะเลสีคราม อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

ส่วนในห้องถ่ายทอดสด ผู้ชมนับไม่ถ้วนต่างก็อิจฉากันไม่หยุด

[อิจฉาจะตายอยู่แล้วเนี่ย]

[ฉันก็อิจฉามากเหมือนกัน อยากแต่งงานกับเทพซู!]

[เลิกคิดเถอะน้องสาว คิวเธออยู่ที่ 10086 นู่น]

[อย่าว่าแต่ 10086 เลย สาว ๆ ทั่วประเทศที่อยากแต่งงานกับเทพซู มีเป็นกอบเป็นกำ...]

[เอาเถอะ งั้นเป็นกิ๊กเทพซูก็พอมั้ง?]

[กิ๊กเธอก็อย่าหวังเลย คิวยาวไปถึงต่างประเทศนู่น]

ในห้องถ่ายทอดสด สาว ๆ นับไม่ถ้วนต่างกระตือรือร้น

เวลาค่อย ๆ ไหลผ่านไป อย่างรวดเร็ว หนึ่งวันก็ผ่านไปแล้วล่ะ

ยามค่ำคืน ขณะที่ซูอวี่เตรียมอาหารมื้อใหญ่เสร็จแล้ว ไกลออกไปบนฝั่ง ที่กองบัญชาการเจ้าหน้าที่ไล่ล่า เจ้าหน้าที่หลายคนนั่งรวมกัน ต่างก็ทำหน้าเครียดกลัดกลุ้ม

“วันนี้หามาทั้งวันแล้ว ที่ที่น่าจะเป็นไปได้ก็หาหมดแล้ว ทว่าก็ยังไร้ร่องรอยไอ้หมอนั่นอยู่ดี” หวังเทาจุดบุหรี่มวนหนึ่ง ถอนใจพลางพูด

นี่ซองที่สามของวันนี้แล้ว เขาเริ่มสงสัยว่าถ้าทำแบบนี้ต่อไป ไม่ตายเพราะซูอวี่หรอก แต่ตายเพราะบุหรี่นี่แหละ

มองซ่างกวนอวิ๋นกินอมยิ้ม หวังเทาก็เลยหยิบมากินบ้าง กร๊วบ! หวังเทาเคี้ยวอมยิ้มเสียงดัง

“พวกเธอว่าซูอวี่จะไปไหน? ไอ้หมอนี่คงไม่แอบซ่อนตัวเงียบ ๆ หรอกนะ”

คำพูดของหวังเทาทำให้หลายคนเงียบกริบ พวกเขาก็หามาทั้งวันเหมือนกัน ตอนนี้เหนื่อยล้าทั้งกายและใจ ฉี่ไห่หมิงที่ปกติผิวขาวสง่างาม ตอนนี้สภาพก็ดูไม่ได้เลย

“ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ บางทีวันนี้ไอ้หมอนั่นอาจจะไม่ออกมาใช้เงินก็ได้”

คำพูดนี้ทำเอาหลายคนไม่รู้จะพูดอะไร ดูเหมือนจะจริงนะ?

ไม่แน่วันนี้ซูอวี่อาจจะไม่ออกมาเลย ทว่าพวกเขากลับหาซะวุ่นวายงั้นเหรอ?

เดาได้เลยว่าพรุ่งนี้ก็คงเป็นแบบนี้อีก เพราะไม่ว่าซูอวี่จะออกมาหรือไม่ พวกเขาก็ต้องหา ถ้าหา ก็ยังมีโอกาสเจอ ถ้าไม่หา ก็ไม่มีโอกาสเลยล่ะนะ

“บ้าจริง ต้องมารองรับอารมณ์โกรธเพราะเขาเนี่ย!” หวังเทากลืนอมยิ้มลงไปอย่างดุดัน

“ตอนพ่อเป็นทหารยังไม่เคยรู้สึกยอมแพ้แบบนี้เลย อยากสู้กับไอ้หมอนี่สักตั้งจริง ๆ!”

“พูดอย่างกับนายจะสู้เขาได้งั้นแหละ” ซ่างกวนอวิ๋นเบ้ปาก

หวังเทา: ......

เขาเถียงไม่ออกเลย พอคิดดูดี ๆ เขาก็ไม่แน่ใจว่าจะสู้ไอ้หมอนั่นได้จริง... ตั้งแต่หนีมา เขาก็แสดงความแข็งแกร่งเหนือคนปกติไปไกลแล้ว...

“บ้าเอ๊ย!” หวังเทาได้แต่ด่าออกมา

ซ่างกวนเยว่ส่ายหน้า “ถ้าไม่ไหว วันนี้ก็พักเถอะ พรุ่งนี้ค่อยหาต่อ ยังไงก็ต้องหาเจอแน่นอน”

ได้ยินประโยคนี้ หลายคนสบตากัน ได้แต่พยักหน้าอย่างจนใจ มันก็จริง ทำได้แค่พักผ่อน พรุ่งนี้ค่อยตรวจดูสถานที่พวกนั้นอีกรอบ เผื่อจะมีร่องรอยซูอวี่เหลืออยู่

และขณะที่ทุกคนกำลังจะลุกขึ้นไป จู่ ๆ ซ่างกวนอวิ๋นก็เอ่ยขึ้น

“เดี๋ยวก่อน”

“มีอะไรเหรอเสี่ยวอวิ๋น?” ซ่างกวนเยว่มองซ่างกวนอวิ๋น

ซ่างกวนอวิ๋นส่ายหัวเบา ๆ “ฉันรู้สึกว่ายังมีที่นึงที่เรายังไม่ได้ไปหา”

ยังมีอีกที่เหรอ? หลายคนชะงัก

“เป็นไปไม่ได้หรอกน่า ที่ที่ฉันคิดออก ฉันหาหมดแล้วนะ” หวังเทาแย้ง

ซ่างกวนอวิ๋นมองค้อน “งั้นก็เป็นที่ที่นายคิดไม่ถึงล่ะสิ”

นี่มัน...

หวังเทาชะงัก หลายคนมองซ่างกวนอวิ๋น

“เสี่ยวอวิ๋น เธอคิดว่าซูอวี่จะไปอยู่ไหนล่ะ?” ซ่างกวนเยว่จ้องซ่างกวนอวิ๋นไม่กะพริบตา

เธอรู้ดี ว่าความคิดน้องสาวบางทีก็ไม่เหมือนคนทั่วไป และเพราะแบบนี้แหละ บางทีก็มีเรื่องเซอร์ไพรส์

ซ่างกวนอวิ๋นหัวเราะคิกคัก ชี้ไปที่พื้น “พวกเราตอนนี้อยู่ที่ไหนล่ะ?”

“เมืองหนานไห่ไง” หวังเทาตอบ

ซ่างกวนอวิ๋นพยักหน้า “ใช่ เมืองหนานไห่ ทะเลไงล่ะ”

ทะเลเหรอ? หลายคนชะงักอีกครั้ง

“เสี่ยวอวิ๋น หมายความว่า ซูอวี่อาจจะอยู่กลางทะเลงั้นเหรอ?!”