ตอนที่ 27 อวดดีถึงขีดสุด หวังเทาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

ตอนที่ 27 อวดดีถึงขีดสุด หวังเทาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

โทรศัพท์ในศูนย์บัญชาการดังขึ้น

หลี่ข่ายเป็นคนแรกที่รับสาย

“สวัสดีครับ ที่นี่ทีมผู้ไล่ล่ารายการล่าข้ามโลก ไม่ทราบว่าคุณต้องการแจ้งเบาะแสใช่ไหมครับ?”

หลี่ข่ายท่องบทพูดที่คุ้นเคยออกมา

คนที่โทรเข้ามาเบอร์นี้ได้ ล้วนเป็นประชาชนชาวเมืองตงไห่ที่ต้องการแจ้งเบาะแสทั้งนั้น

ดังนั้น เขาจึงชินกับมันไปนานแล้ว

ทว่าวินาทีต่อมา คำพูดที่ดังออกมาจากโทรศัพท์ กลับทำให้หลี่ข่ายต้องชะงักงันไป

“ฉันต้องแจ้งเบาะแสตัวเองด้วยเหรอ?”

นี่มัน...

หลี่ข่ายเหลือบมองคนอื่น ๆ อีกสามคนก็อึ้งไปเหมือนกัน

“คุณคือใคร?”

หลี่ข่ายรีบเอ่ยถามขึ้นมาทันที

“คนที่พวกคุณกำลังตามหา ไม่ใช่ฉันหรอกเหรอ?”

ภายในร้านค้าแห่งหนึ่งบนถนนวัตถุโบราณ ซูอวี่กล่าวด้วยรอยยิ้ม

และคำพูดนั้น ก็ทำให้รูม่านตาของหลี่ข่ายหดเล็กลงในพริบตา

และคนอื่น ๆ อีกสามคน ก็หันขวับมามองในทันที

ซูอวี่?!

“ซูอวี่ใช่ไหม?”

น้ำเสียงของหลี่ข่าย เริ่มสั่นเครือเล็กน้อย

และทางฝั่งตรงข้าม ซูอวี่ก็ตอบกลับตามธรรมชาติ

“ในที่สุดก็เข้าใจซะทีนะ”

“นายคิดจะทำอะไร?”

คำพูดนี้ เป็นของจางหมิงซานที่เอ่ยขึ้น

สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่โทรศัพท์

เมื่อได้ยินดังนั้น ซูอวี่ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

“ฉันไม่ได้คิดจะทำอะไรหรอก ทีมผู้ไล่ล่า ไม่ใช่ว่าคิดจะจับปลาในอ่าง วางกับดักรอฉันอยู่ก่อนแล้วเหรอ?”

“และสิ่งที่ฉันอยากจะบอกพวกคุณก็คือ ถ้าพวกคุณมีปัญญาแค่นี้ล่ะก็ เกรงว่ามันคงจะยากหน่อยนะ”

พูดจบ โทรศัพท์ก็ถูกวางสายไป

ตู้ด ตู้ด ตู้ด!

เมื่อได้ยินเสียงสัญญาณโทรศัพท์ถูกตัดขาด ทั้งสี่คนก็สบตากัน ภายในแววตา เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกตกใจ

ซูอวี่... ถึงกับโทรศัพท์มาที่ศูนย์บัญชาการของพวกตนเลยเหรอ?

ดูท่าทาง เขาไม่ได้อยู่ในห้างสรรพสินค้าเลยงั้นสิ?

ที่สำคัญที่สุดก็คือ ความหมายในคำพูดของหมอนั่น คือการยั่วยุพวกตนงั้นเหรอ?!

อวดดีถึงขีดสุด!

หยิ่งผยองถึงขีดสุด!!

ความโกรธที่มองไม่เห็น แผ่ซ่านไปทั่วหัวใจของทุกคน

แม้แต่คนที่เยือกเย็นที่สุดอย่างจางหมิงซาน สีหน้าก็ยังดูไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

ก่อนหน้านี้ เขายังมั่นอกมั่นใจว่าพวกตน นำหน้าซูอวี่ไปก้าวหนึ่งแล้ว

แต่จากที่เห็นในตอนนี้ อีกฝ่ายไม่สนใจเรื่องพวกนี้เลยสักนิด

ยิ่งไปกว่านั้น... หวังเทาตอนนี้ยังคงวิ่งพล่านอยู่ในห้างสรรพสินค้าเหมือนแมลงวันไร้หัวอยู่เลย

เพียะ!

เป็นการตบหน้าที่ไร้เสียง แต่กลับทำให้ใบหน้าของทุกคนบวมเป่งไปตาม ๆ กัน

ในห้องถ่ายทอดสด ก็เดือดพล่านเช่นเดียวกัน

[พระเจ้า! เทพซูนี่โหดเกินไปแล้ว! ไม่ไว้หน้ากันเลยสักนิด!]

[วันนี้ทำเอาฉันขำจนเหนื่อยเลย ใครจะไปคิด ว่าทีมผู้ไล่ล่าที่เคยประสบความสำเร็จมาตลอด ตอนนี้กลับถูกเทพซูปั่นหัวเป็นลิงซะงั้น]

[ความกังวลก่อนหน้านี้ ไร้สาระไปเลย เทพซูไร้เทียมทาน!]

[เทพซูไร้เทียมทาน!]

ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างก็ตื่นเต้นดีใจกันสุด ๆ

และในศูนย์บัญชาการ ในที่สุดจางหมิงซานก็ฝืนระงับความโกรธในใจเอาไว้ได้

“หลี่ข่าย สามารถตรวจสอบที่อยู่ IP ของอีกฝ่ายได้ไหม?”

“ได้ครับ!”

หลี่ข่ายพยักหน้า

ภายในใจเขาก็หงุดหงิดงุ่นง่านเช่นเดียวกัน

ใช้เวลาเพียงไม่กี่สิบวินาที ในพริบตา ที่อยู่ IP ของโทรศัพท์ก็ถูกตรวจสอบจนพบ

“โทรมาจากร้านขายวัตถุโบราณที่ชื่อว่าซวนซิง บนถนนวัตถุโบราณเมืองตงไห่”

ถนนวัตถุโบราณ?!

เมื่อทุกคนได้ยินดังนั้น สีหน้าก็ประหลาดใจขึ้นมาอีกครั้ง

พวกเขาคิดยังไงก็คิดไม่ถึงเลยจริง ๆ

พวกเขาวางกำลังป้องกันถนนวัตถุโบราณ ก็เพราะไม่อยากให้ซูอวี่เข้าไป

แต่ตอนนี้ ซูอวี่เข้าไปแล้ว แถมยังโทรศัพท์กลับมาหาอีก

นี่ก็แสดงว่า... อีกฝ่ายจะต้องได้เงินสดไปแล้วอย่างแน่นอน

บ้าเอ๊ย!

จางหมิงซานรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแจ้งหวังเทาทันที

และในขณะเดียวกันนั้น ภายในห้างสรรพสินค้า สีหน้าของหวังเทาก็เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย

เขาได้ทำการค้นหาทั่วทั้งห้างสรรพสินค้า กลับไปกลับมา อย่างละเอียดถี่ถ้วนไปหลายรอบแล้ว!

ถ้าไม่ติดว่าไม่อนุญาตล่ะก็ แม้แต่ห้องน้ำหญิงเขาก็คงจะเข้าไปหาดูแล้ว!

แต่ปัญหาคือ ก็ยังไม่เห็นตัวซูอวี่เลย!

ข้างนอก ก็ยังมีคนของเขาเฝ้าประตูอยู่

หมอนั่นล่องหนได้หรือยังไง?!

ในขณะที่หวังเทากำลังขมวดคิ้ว เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

“ฮัลโหล”

“หวังเทา ซูอวี่ไม่ได้อยู่ในห้างสรรพสินค้าแล้ว ตอนนี้เขาอยู่ที่ร้านวัตถุโบราณซวนซิง บนถนนวัตถุโบราณ นายรีบไปที่นั่นเดี๋ยวนี้เลย!”

เสียงของจางหมิงซานดังแว่วมา ทำให้หวังเทาถึงกับชะงักงันไปในพริบตา

นี่... นี่มันเป็นไปได้ยังไง?!

หมอนั่นจู่ ๆ ก็วิ่งจากห้างสรรพสินค้าไปที่ถนนวัตถุโบราณเนี่ยนะ?!

แต่หวังเทาก็ไม่มีเวลาให้คิดอะไรมากนัก

สูดหายใจเข้าลึก ๆ หวังเทาเรียกตัวเจ้าหน้าที่ไล่ล่าทั้งหมด แล้วรีบมุ่งหน้าไปยังถนนวัตถุโบราณอย่างรวดเร็ว

เมื่อมาถึงถนนวัตถุโบราณ หวังเทาแทบจะไม่ต้องค้นหาเลย ก็เห็นคน ๆ หนึ่งกำลังวิ่งอย่างรวดเร็วไปยังอีกฝั่งหนึ่งของถนนวัตถุโบราณ

“ตามไป!!!”

หวังเทาแผดเสียงคำราม แล้ววิ่งตามไปข้างหน้า

เจ้าหน้าที่ไล่ล่าคนอื่น ๆ ก็วิ่งตามร่างนั้นไปเช่นเดียวกัน

เบื้องหน้า ซูอวี่กำลังวิ่งอย่างรวดเร็ว

การโทรศัพท์ไปหาพวกผู้ไล่ล่า นอกเหนือจากการที่อยากจะยั่วยุอีกฝ่ายสักหน่อยแล้ว

แต่ส่วนใหญ่แล้ว ก็เพื่อดึงดูดความสนใจมากกว่า

พวกนายไม่ได้คิดว่าตัวเองนำหน้าฉันไปก้าวหนึ่ง สามารถวางกับดักล่วงหน้าเพื่อจับตัวฉันได้หรอกเหรอ?

แต่ตอนนี้ล่ะ?

ฉันไม่ได้แค่หนีรอดออกมาได้ แต่ยังได้เงินมาอีกด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น แม้แต่ข่าวที่ฉันหนีรอดออกมาได้ ก็เป็นตัวฉันเองนี่แหละ ที่เป็นคนบอกพวกนายจากปาก

แน่นอนว่า นอกเหนือจากเรื่องนี้แล้ว ซูอวี่ก็ยังมีความคิดอื่น ๆ แฝงอยู่อีก

เพราะยังไงซะ ถ้าหนีไปเฉย ๆ แบบนี้ มันก็คงจะน่าเบื่อเกินไปหน่อย

เมื่อมองดูค่าความนิยมในระบบที่พุ่งกระฉูดขึ้นเรื่อย ๆ บนใบหน้าของซูอวี่ก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

เป้าหมายของตัวเอง ชัดเจนมากแล้ว

ตัวเขา ไม่ได้ต้องการแค่เงินรางวัลจากรายการเท่านั้น

แต่ที่ยิ่งไปกว่านั้นคือ... ต้องทำให้ทุกคนได้เห็น

ว่าอะไร ถึงจะเรียกว่าการหลบหนีที่แท้จริง!

ฉัน ซูอวี่ นี่แหละ คือราชาแห่งการหลบหนีตัวจริง!

บอกพวกนายว่าฉันอยู่ที่นี่แล้วมันจะทำไม?

ต่อให้พวกนายจะมีพลังมากกว่าฉันเป็นสิบเท่า ร้อยเท่า พันเท่า แล้วมันจะทำไมล่ะ?

ก็ยังจับตัวฉันไม่ได้อยู่ดี!

ด้วยความรู้สึกที่เบิกบานใจ ความเร็วในการวิ่งของซูอวี่ก็ยิ่งเพิ่มสูงขึ้นเรื่อย ๆ

พลังเสริมจากระบบ ทำให้ร่างกายของซูอวี่เหนือกว่าคนทั่วไปอย่างมาก

บวกกับทักษะปากัวร์อันน่าทึ่ง ก็ทำให้ทิ้งห่างเจ้าหน้าที่ไล่ล่าคนอื่น ๆ ไว้เบื้องหลังอย่างไม่เห็นฝุ่นแล้ว

ตอนนี้คนที่ยังสามารถตามซูอวี่ได้ทัน มีเพียงหวังเทาคนเดียวเท่านั้น

“ซูอวี่! นายหนีไม่พ้นหรอก!!!”

หวังเทากำลังแผดเสียงคำราม

เขาโกรธจนถึงขีดสุดแล้ว

ไอ้สารเลวนี่ เอาหน้าของเขาไปเหยียบย่ำลงกับพื้น ครั้งแล้วครั้งเล่า

และครั้งนี้ ก็ยังเป็นเหมือนเดิมอีก!

ถ้าเขายังไม่สามารถจับตัวซูอวี่กลับมาได้อีก

ศักดิ์ศรีทั้งหมด เกียรติยศทุกอย่างที่เขาเคยได้รับมาในอดีต ก็จะกลายเป็นเพียงเรื่องตลกขบขัน!

หวังเทาในตอนนี้ ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว

เขาแค่อยากจะเห็นสีหน้าที่รู้สึกเสียใจจนถึงขีดสุดของซูอวี่ หลังจากที่ถูกเขาจับตัวกลับมาได้แล้ว!

และภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ทั้งสองคนวิ่งไล่ตามกันไปมา โดยไม่รู้ตัว ก็วิ่งออกไปไกลหลายกิโลเมตรแล้ว

การวิ่งอย่างรวดเร็วเป็นเวลานานขนาดนี้ ต่อให้เป็นพละกำลังของหวังเทา ก็แทบจะทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน

เบื้องหน้า แผ่นหลังของซูอวี่ค่อย ๆ ห่างออกไปทุกที

บ้าเอ๊ย!!!

หวังเทาหยุดเดินอย่างหมดเรี่ยวแรง

และในตอนนั้นเอง ที่ด้านหลัง จู่ ๆ ก็มีรถออฟโรดหลายคันแล่นเข้ามา

“หัวหน้า!”

เจ้าหน้าที่ไล่ล่าคนหนึ่งมองไปที่หวังเทา

หวังเทาเปิดประตูรถแล้วขึ้นไปนั่งโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

“ตามไปให้ฉันต่อ!! วันนี้ถ้าจับไอ้หมอนี่ไม่ได้ ก็ไม่ต้องทำมันแล้วเว้ยงานน่ะ!!”